เจ้าของ: God

[หุบเขาโซโนมา]

[คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2025-8-23 00:13:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Phatranit เมื่อ 2025-8-23 00:14

Jupiter Camp Gazette
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 08
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 22 สิงหาคม พุทธศักราช 2558


หัวข้อการโรลเพลย์ : เส้นทางสู่บ้านหมาป่า

สถานที่ : บ้านหมาป่า, หุบเขาโซโนมา





​เสียงฝีเท้าของพัดดังก้องในห้วงความคิดขณะวิ่งไปตามทางลาดยาวของสนามบิน แรงลมหนาวยามราตรีโหมกระหน่ำจนช่อผมปลิวไหว สายตาเธอจับจ้องไปยังเงาขาวที่พาดผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็ว — ร่างของ ลูปา หมาป่าสีขาวสง่างาม ดวงตาของมันเปล่งประกายราวกับดาวเหนือจนไม่อาจละสายตาได้

​“เดี๋ยวสิ...! รอฉันด้วย!” เสียงขาดห้วงของพัดแทรกผ่านสายลม ทว่าหัวใจที่เต็มไปด้วยแรงใจยังคงผลักดันให้เธอวิ่งตามไปไม่หยุด

​ลูปาพุ่งผ่านประตูเลื่อนของสนามบินลอสแอนเจลิส พุ่งเลยถนนสายใหญ่ ปล่อยให้แสงไฟและเสียงของเมืองเลือนหายไปเบื้องหลัง พัดวิ่งตามราวกับถูกชะตากรรมดึงดูด

​เมื่อการเดินทางสิ้นสุด เธอหยุดยืนท่ามกลางหุบเขาที่สูงชันและเงียบสงัด กลิ่นสนและสายหมอกสีเงินโอบล้อมทั่วบริเวณ ดวงตาของพัดสะท้อนแสงดาวเบื้องบน และเบื้องหน้าคือ บ้านหมาป่า สถานที่ซึ่งถูกซ่อนไว้ในภูมิประเทศอันลึกลับ หมาป่าขาวหันกลับมา จ้องมองเธอด้วยสายตาที่คมกริบราวกับต้องการถามว่า “เจ้าพร้อมแล้วหรือที่จะเป็นนักรบ?”

​พัดยกมือทาบลงบนอก สูดลมหายใจเข้าลึก และพยักหน้าอย่างแน่วแน่

​บ้านหมาป่าคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการเริ่มต้น ที่นี่เอง ลูปาจะหลอมรวมกายและใจของเหล่าลูกครึ่งเทพให้แข็งแกร่ง พัดเริ่มต้นวิถีแห่งนักรบโรมันอย่างหนักหน่วงด้วยดาบไม้ วิ่งฝึกท่ามกลางป่าและโขดหิน และเรียนรู้กลยุทธ์การรบ ทุกเช้าท่ามกลางสายหมอก เธอจะได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ของหมาป่า และเสียงก้องกังวานของครูฝึก

​แม้การฝึกจะหนักหน่วง แต่พัดก็สัมผัสได้ถึงความปลอดภัย ที่นี่คือที่พักพิง ที่ซึ่งเธอไม่ต้องหลบหนีอีกต่อไป เสียงลมที่พัดผ่านต้นสนราวกับเสียงกระซิบของบรรพบุรุษ ขณะที่หมาป่าขาวเฝ้ามองด้วยสายตาที่ทั้งดุดันและเปี่ยมด้วยการคุ้มครอง

​และที่นี่เอง...คือจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้




🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶

เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"

🔔 Jupiter Camp Gazette🔔


แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 11928 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-23 00:13
โพสต์ 11,928 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2025-8-23 00:13
โพสต์ 11,928 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)  โพสต์ 2025-8-23 00:13
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สัมผัสความมั่งคั่ง
หอกฮาลต้า
นาฬิกาสปอร์ต
ไฟแช็ค
ชุดภารโรง
กำไลหินนำโชค
Anker PowerCore
น้ำหอมสตรี
ต่างหูเงิน
ล็อคเก็ตรูปหัวใจ
หมวกแก๊ป
รองเท้าเซฟตี้
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
โพสต์ 2025-8-24 15:44:09 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jung Soyeon
24 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา
Jung Soyeon
📝 เนื้อหาหลัก

หัวข้อ: การฝึกฝนที่ขับเคลื่อนด้วยหัวใจ



    หลังจากโซยอนเสร็จสิ้นการฝึกภาษาละตินกับ ลูปา ภายในห้องสมุดโบราณอันเงียบสงัด เส้นผมสีดำขลับของเธอพลิ้วไหวไปตามจังหวะที่ก้าวเดินออกจากห้องสมุด แววตาของเด็กหญิงเต็มไปด้วยประกายแห่งความตั้งใจและความเหน็ดเหนื่อยที่ปะปนกัน

    ​เมื่อพ้นธรณีประตูห้องสมุด บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปสู่ความกว้างใหญ่ของธรรมชาติ ลมเย็นจากหุบเขาโซโนมาพัดพาเอาความชื้นและกลิ่นดินโชยเข้ามา โซยอนมุ่งหน้าไปยังลานกว้างริมทางเข้าหุบเขา สถานที่สำหรับฝึกซ้อมร่างกายประจำวัน

    ​ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นก็ดังขึ้นมาจากเงามืดของต้นสนสูงใหญ่ ก่อนที่ร่างของ เวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาจะก้าวออกมาอย่างสง่างาม ดวงตาสีเหลืองทองของมันสว่างวาบดุจเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ในความมืด เวล็อกซ์เป็นหมาป่าที่มีความเร็วราวสายลมและเป็นโค้ชที่เข้มงวดที่สุดในฝูง

   ​“วันนี้...จะไม่มีการออมแรง โซยอน” เสียงของเวล็อกซ์ดังขึ้นอย่างชัดเจนในหัวของเธอ ดวงตาของมันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กหญิง “เจ้าต้องวิ่งให้สุดกำลัง เพราะความอ่อนแอจะพรากเจ้าจากโชคชะตา”

    ​โซยอนกลืนน้ำลายเล็กน้อย แต่แววตาของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม

    ​เมื่อเวล็อกซ์ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ เป็นสัญญาณเริ่มต้น ร่างของหมาป่าสีเทาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศรถูกปล่อยจากคันธนู โซยอนออกวิ่งตามไปอย่างไม่รอช้า ก้าวเท้าเล็ก ๆ ของเธอกระทบกับพื้นดินขรุขระแห่งหุบเขาโซโนมา หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกับฝีเท้าของเวล็อกซ์ที่นำอยู่เบื้องหน้า

​.   ทุกครั้งที่โซยอนพยายามเร่งความเร็ว เวล็อกซ์ก็จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นราวกับกำลังทดสอบความอดทนและหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ของเธอ...

+15 EXP / +5 คะแนน

🔮 คำคมโซยอน
"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹
✨ เวทมนตร์แห่งแสง
🔥 พลังแห่งอพอลโล่
💖 เสน่ห์แห่งวีนัส

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-24 16:14
โพสต์ 12552 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-24 15:44
โพสต์ 12,552 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2025-8-24 15:44
โพสต์ 12,552 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)  โพสต์ 2025-8-24 15:44
โพสต์ 12,552 ไบต์และได้รับ +2 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์  โพสต์ 2025-8-24 15:44

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นพูจิโอ
ปากกาหมึกซึม
จิ๊กซอว์
เกมคอนโซลพกพา
กล่องดนตรี
ต่างหูเงิน
ชุดภารโรง
รองเท้าเซฟตี้
น้ำหอมสตรี
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x11
x4
โพสต์ 2025-8-24 18:32:07 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jupiter Camp Gazette
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 13
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 24 สิงหาคม พุทธศักราช 2558


หัวข้อการโรลเพลย์ : การฝึกวิ่งของพัดกับหมาป่าเวล็อกซ์

สถานที่ : หุบเขาโซโนมา




     หลังจากปิดหนังสือเรียนภาษาละติน พัด ยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องสมุดสักครู่ เพื่อทบทวนคำศัพท์และไวยากรณ์ในสมุดบันทึก เธอใช้มือนวดที่หน้ากระดาษอย่างอ่อนโยน ราวกับต้องการให้ความรู้ซึมลึกเข้าไปในจิตใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดอย่างสง่างาม พร้อมสูดอากาศยามเช้าเข้าไปเต็มปอด


​เธอเดินทางไปยัง หุบเขาโซโนมา ซึ่งเป็นสถานที่ฝึกซ้อมประจำวัน แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนทุ่งหญ้าเขียวขจี ลมพัดเย็นชื่นใจ เส้นทางลาดชันของหุบเขาช่วยเพิ่มความท้าทายให้กับการวิ่ง


​แน่นอนว่าการฝึกซ้อมครั้งนี้ไม่ธรรมดา เพราะมีหมาป่าตัวหนึ่งยืนรออยู่เคียงข้าง เธอเห็นหมาป่าสีเทาโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ มองเธอด้วยสายตาเฉลียวฉลาด และพูดได้ราวกับเป็นคน


​“พร้อมหรือยังเด็กน้อยพัด?” เสียงของหมาป่า เวล็อกซ์ เข้มแต่แฝงด้วยความเป็นมิตร “วันนี้ฉันจะวิ่งนำเธอ และคอยปรับเทคนิคให้จนเธอวิ่งได้เร็วและทรหดที่สุด”


​พัดพยักหน้า ยิ้มเล็กน้อย และปรับรองเท้าให้กระชับ ก่อนจะเริ่มก้าวออกไปตามเส้นทางที่เวล็อกซ์นำทาง


​หมาป่าสีเทาเวล็อกซ์วิ่งอยู่ด้านหน้า กระดูกสันหลังตั้งตรง การเคลื่อนไหวลื่นไหลเหมือนสายลม ท่าทางของมันกระตุ้นให้พัดอยากเร่งฝีเท้าให้ทัน สายลมพัดเส้นผมของเธอปลิวไสว หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ความเหนื่อยและความสุขผสมผสานกันอย่างลงตัวในทุกย่างก้าว


​ระหว่างการวิ่ง พัดค่อย ๆ เรียนรู้การควบคุมลมหายใจและจังหวะก้าวตามเวล็อกซ์ ราวกับทั้งคู่มีสายสัมพันธ์ที่ไร้เสียง พัดเริ่มวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนหมาป่าเวล็อกซ์หันกลับมามองพร้อมพยักหน้าอย่างพอใจ

​“ดีมากพัด! วันนี้เธอจะกลายเป็นนักวิ่งที่เร็วและแข็งแกร่งกว่าที่เคยคิดไว้” เวล็อกซ์กล่าวพร้อมส่งเสียงเห่าเบา ๆ เพื่อเป็นกำลังใจ


​หุบเขาโซโนมาที่เคยเงียบสงบและสวยงาม กลายเป็นสนามฝึกซ้อมที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา และเด็กน้อยพัดกับหมาป่าเวล็อกซ์ก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง


รางวัล: +15 EXP / +5 คะแนน




🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶

เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"

🔔 Jupiter Camp Gazette🔔


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-24 18:44
โพสต์ 12104 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-24 18:32
โพสต์ 12,104 ไบต์และได้รับ +5 EXP +4 เกียรติยศ +6 ความศรัทธา จาก สัมผัสแห่งความรุ่งเรือง  โพสต์ 2025-8-24 18:32
โพสต์ 12,104 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2025-8-24 18:32
โพสต์ 12,104 ไบต์และได้รับ +2 EXP จาก โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)  โพสต์ 2025-8-24 18:32

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สัมผัสความมั่งคั่ง
หอกฮาลต้า
นาฬิกาสปอร์ต
ไฟแช็ค
ชุดภารโรง
กำไลหินนำโชค
Anker PowerCore
น้ำหอมสตรี
ต่างหูเงิน
ล็อคเก็ตรูปหัวใจ
หมวกแก๊ป
รองเท้าเซฟตี้
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
โพสต์ 2025-8-25 14:12:08 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jupiter Camp Gazette
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 18
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558


หัวข้อการโรลเพลย์ : ​"การฝึกซ้อมในหุบเขาโซโนมา"

สถานที่ : หุบเขาโซโนมา




     เด็กหญิงตัวน้อยชื่อ พัด ทบทวนบทเรียนภาษาละตินในห้องสมุดจนมั่นใจว่าเข้าใจทุกคำสอนอย่างถ่องแท้ ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากบ่งบอกถึงความภูมิใจในตัวเอง


​เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดที่เงียบสงบสู่แสงแดดอ่อนยามเช้าในหุบเขาโซโนมา กลิ่นหญ้าสดชื่นและเสียงนกร้องคลอเบา ๆ สร้างบรรยากาศที่สมบูรณ์แบบสำหรับการฝึกซ้อมในเช้าวันใหม่


​ข้างนอกนั้นมี คุณเวล็อกซ์ รออยู่ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่มีดวงตาคมกริบและขนเงางามราวกับหลุดออกมาจากนิทานแฟนตาซี มันไม่ใช่แค่หมาป่าธรรมดาแต่ยังสามารถสื่อสารกับคนได้อย่างชาญฉลาด


​"อรุณสวัสดิ์ พัด" คุณเวล็อกซ์ทักทายด้วยเสียงทุ้มลึกพลางกระดิกหางอย่างอารมณ์ดี "พร้อมจะฝึกแล้วใช่ไหม? วันนี้เราจะทำให้ขาของเธอว่องไวกว่าเดิม"


​พัดพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและท้าทาย เธอรู้ว่าการฝึกกับคุณเวล็อกซ์นั้นไม่ง่ายเลย เขาเข้มงวดกว่าโค้ชมืออาชีพหลายเท่า แต่ก็เป็นโอกาสที่เธอจะได้พัฒนาความสามารถให้ก้าวข้ามขีดจำกัด


​"ไปกันเถอะ!" เสียงคำสั่งสั้น ๆ ของคุณเวล็อกซ์ดังขึ้น


​หมาป่าสีเทาออกตัวนำหน้าพัดไปอย่างรวดเร็ว ทุกก้าวของมันสะท้อนถึงความเร็วและความทรหดที่แท้จริง พัดพยายามวิ่งตาม จังหวะการวิ่งและลมหายใจของเธอเริ่มเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติรอบตัว เธอรู้สึกถึงความเหน็ดเหนื่อยและความสุขไปพร้อมกัน


​ระหว่างทาง คุณเวล็อกซ์หันมามองพัดด้วยสายตาจริงจังแต่แฝงไว้ด้วยกำลังใจ "อย่าหยุดนะพัด ผลักดันตัวเองให้สุดความสามารถ เธอทำได้!"


​พัดกัดฟันและยิ้มเล็กน้อย เร่งฝีเท้าเพื่อวิ่งให้ทันคุณเวล็อกซ์ให้มากที่สุด นี่คืออีกหนึ่งเช้าที่เต็มไปด้วยความท้าทายและความสนุกในแบบฉบับแฟนตาซีที่เธอรักที่สุด


รางวัล: +15 EXP / +5 คะแนน




🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶

เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"

🔔 Jupiter Camp Gazette🔔


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-25 14:47
โพสต์ 11776 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-25 14:12
โพสต์ 11,776 ไบต์และได้รับ +5 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก ชุดภารโรง  โพสต์ 2025-8-25 14:12
โพสต์ 11,776 ไบต์และได้รับ +4 EXP จาก Anker PowerCore  โพสต์ 2025-8-25 14:12
โพสต์ 11,776 ไบต์และได้รับ +4 ความศรัทธา จาก น้ำหอมสตรี  โพสต์ 2025-8-25 14:12

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สัมผัสความมั่งคั่ง
หอกฮาลต้า
นาฬิกาสปอร์ต
ไฟแช็ค
ชุดภารโรง
กำไลหินนำโชค
Anker PowerCore
น้ำหอมสตรี
ต่างหูเงิน
ล็อคเก็ตรูปหัวใจ
หมวกแก๊ป
รองเท้าเซฟตี้
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
โพสต์ 2025-8-25 21:42:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jupiter Camp Gazette
บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 22
ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
"คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558


หัวข้อการโรลเพลย์ : ​​พัด เด็กหญิงผู้ไม่เคยหวั่นเกรง

สถานที่ : หุบเขาโซโนมา




      หลังจากสิ้นสุดการทดสอบวิชาภาษาละติน พัด เด็กหญิงตัวน้อยก็เก็บเกี่ยวความรู้และความมั่นใจใส่ตัว แล้วก้าวออกมาจากห้องสมุดอันเงียบสงบสู่โลกภายนอก สายลมพัดโชยอ่อนพร้อมกับกลีบดอกไม้ที่พลิ้วไหว เธอดื่มด่ำความสงบเงียบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง


​แต่แล้ว เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงก็ฉีกกระชากความเงียบสงบนั้นให้ขาดวิ่น!


​อสุรกายฮาร์ปี้ ระดับ 6 โผล่พรวดจากเงามืดของพงไพร ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเธอราวกับเหยื่ออันโอชะ แต่พัดไม่สะทกสะท้าน เธอยกยิ้มอย่างมั่นใจแล้วคว้า หอกฮาลต้า อาวุธคู่ใจที่ฝึกฝนมาอย่างดี พร้อมงัดวิชา คาราเต้สายดำ ที่เรียนมาตั้งแต่สิบขวบออกมาใช้ ร่างเล็กเคลื่อนไหวราวกับสายลม ฟาดฟันหอกจนเกิดประกายวาววับ ผสานกับหมัดและลูกเตะอันทรงพลัง เพียงชั่วครู่ อสุรกายฮาร์ปี้ก็ล้มลง สลายเป็นละอองหมอกแห่งความพ่ายแพ้


ลิงก์การเข้าร่วมการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv. 6 กดลิงก์ที่ด้านล่างค่ะ


การต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.6


ลิงก์การเข้าร่วมการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv. 10 กดลิงก์ที่ด้านล่างค่ะ


การต่อสู้อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.10


​ทว่าโชคชะตาไม่ได้ให้เธอได้พักหายใจนานนัก เสียงกรีดร้องก้องกังวานอีกครั้ง คราวนี้เป็น อสุรกายฮาร์ปี้ ระดับ 10 ที่ปรากฏตัวจากป่าลึกอย่างดุดันกว่าเดิม มันกางปีกมหึมาเข้าจู่โจม แต่พัดไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้หอกสลับกับกระบวนท่าคาราเต้ที่ช่ำชอง ท่ามกลางเสียงกระพือปีกและเสียงโลหะเสียดสีกัน ความมุ่งมั่นของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นชัยชนะอีกครั้ง อสุรกายตนนั้นล้มลงและสลายหายไปในสายลม


​พัดหอบหายใจเล็กน้อย เช็ดเหงื่อ แล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะทำท่าเลียนแบบสุนัขอย่างที่ชอบทำเสมอ เป็นภาพที่น่าเอ็นดูอย่างยิ่งในสมรภูมิที่เพิ่งผ่านพ้นไป จากนั้นเธอจึงเดินกลับไปยัง บ้านหมาป่า พร้อมกับ ขนนกฮาร์ปี้ ที่เก็บมาเป็นของที่ระลึก ราวกับสัญลักษณ์แห่งความกล้าหาญที่เติบโตขึ้นในใจของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อโชคชะตาเลยแม้แต่น้อย


รางวัล : ได้รับ + 2 ตื่นรู้จากการทำการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ เป็นครั้งแรก

 ได้รับ : ขนฮาร์ปี้ (สุ่มตามระบบ)





🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶

เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"

🔔 Jupiter Camp Gazette🔔


แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 13146 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-25 21:42
โพสต์ 13,146 ไบต์และได้รับ +2 ความกล้า จาก หอกฮาลต้า  โพสต์ 2025-8-25 21:42
โพสต์ 13,146 ไบต์และได้รับ +2 เกียรติยศ จาก นาฬิกาสปอร์ต  โพสต์ 2025-8-25 21:42
โพสต์ 13,146 ไบต์และได้รับ +4 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความกล้า จาก ไฟแช็ค  โพสต์ 2025-8-25 21:42
โพสต์ 13,146 ไบต์และได้รับ +5 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก ชุดภารโรง  โพสต์ 2025-8-25 21:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1ตื่นรู้ +2 ย่อ เหตุผล
God + 2

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
สัมผัสความมั่งคั่ง
หอกฮาลต้า
นาฬิกาสปอร์ต
ไฟแช็ค
ชุดภารโรง
กำไลหินนำโชค
Anker PowerCore
น้ำหอมสตรี
ต่างหูเงิน
ล็อคเก็ตรูปหัวใจ
หมวกแก๊ป
รองเท้าเซฟตี้
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x7
โพสต์ 2025-8-26 20:10:11 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jung Soyeon
26 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา
Jung Soyeon
📝 เนื้อหาหลัก

หัวข้อ: เส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง

    บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา "จองโซยอน" เด็กหญิงตัวน้อยกำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนภาษาละตินลงในกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ เธอหันไปยิ้มและโค้งคำนับให้หมาป่าสีขาวนาม ลูปา ผู้เป็นดั่งอาจารย์และผู้เฝ้ามอง

  ​"ขอบคุณค่ะคุณลูปา...หนูจะตั้งใจฝึกทุกอย่างให้ดีเลยค่ะ" โซยอนกล่าวอย่างมุ่งมั่น

  ​เธอค่อยๆ ก้าวเดินออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าสู่ หุบเขาโซโนมา อากาศที่นั่นสดชื่น ลมพัดเอื่อยพัดพาเอาเพียงกลิ่นหญ้าป่าโชยมากับสายลม พื้นดินที่เป็นทางลาดชันสลับกับทางราบ เหมาะอย่างยิ่งกับการฝึกวิ่งในทุกๆ วัน
​ที่เชิงเขา มีร่างของหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ยืนรออยู่แล้ว หูของมันตั้งชัน ดวงตาคมกริบจ้องมาที่เด็กหญิง หมาป่าตัวนั้นคือ คุณเวล็อกซ์ ผู้มีฝีเท้าเร็วราวสายลม และขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดที่ยิ่งกว่าครูฝึกนักวิ่งมืออาชีพเสียอีก

  ​เมื่อโซยอนเดินเข้าไปใกล้ คุณเวล็อกซ์ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มลึกเป็นภาษามนุษย์

  ​"มาแล้วสินะ เด็กน้อย...วันนี้ไม่มีการออมแรง ข้าอยากเห็นเจ้าใช้ทุกฝีก้าวให้เต็มกำลัง หากเจ้าล้มลงก็ต้องลุกขึ้นวิ่งต่อ ไม่มีข้อแม้...เข้าใจไหม?"

  ​เด็กหญิงยืดอก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้ารับอย่างแน่วแน่ "เข้าใจแล้วค่ะคุณเวล็อกซ์ หนูจะไม่ยอมแพ้!"

  ​แววตาของหมาป่าสีเทาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเขายกสูงคล้ายรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางเส้นทางลาดชันเบื้องหน้า

 ​"ดี...งั้นเริ่มจากวิ่งสามรอบรอบหุบเขา เจ้าต้องวิ่งตามฝีเท้าข้าให้ทัน ถ้าตามไม่ทัน...ข้าจะให้เพิ่มอีกหนึ่งรอบ"
​สิ้นเสียง หมาป่าสีเทาก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเงาของสายลมสีเงินที่พุ่งทะยานไปบนภูเขา เด็กหญิงโซยอนรีบก้าวขาออกวิ่งตามไปทันที หัวใจของเธอเต้นแรง การฝึกครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...

    

+15 EXP / +5 คะแนน

🔮 คำคมโซยอน
"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹
✨ เวทมนตร์แห่งแสง
🔥 พลังแห่งอพอลโล่
💖 เสน่ห์แห่งวีนัส

แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-26 20:28
โพสต์ 13150 ไบต์และได้รับ 6 EXP!  โพสต์ 2025-8-26 20:10
โพสต์ 13,150 ไบต์และได้รับ +4 EXP [ถูกบล็อค] เกียรติยศ +4 ความกล้า จาก ไฟแช็ค  โพสต์ 2025-8-26 20:10
โพสต์ 13,150 ไบต์และได้รับ +5 EXP [ถูกบล็อค] เกียรติยศ +5 ความศรัทธา จาก กล่องดนตรี  โพสต์ 2025-8-26 20:10
โพสต์ 13,150 ไบต์และได้รับ [ถูกบล็อค] เกียรติยศ จาก ต่างหูเงิน  โพสต์ 2025-8-26 20:10

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นพูจิโอ
ปากกาหมึกซึม
จิ๊กซอว์
เกมคอนโซลพกพา
กล่องดนตรี
ต่างหูเงิน
ชุดภารโรง
รองเท้าเซฟตี้
น้ำหอมสตรี
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x11
x4
โพสต์ 2025-8-27 07:50:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
Jung Soyeon
26 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา
Jung Soyeon
📝 เนื้อหาหลัก

หัวข้อ: มีดสั้นกับคมปีกมาร: ตำนานนักรบแห่งหุบเขาโญโนมา

    เด็กหญิงวัยสิบสองปีบริบูรณ์อย่าง จอง โซยอน โน้มกายโค้งลาอาจารย์หมาป่าสีขาว ลูปา อย่างนอบน้อม หลังจากผ่านการทดสอบภาษาละตินที่เข้มข้น ดวงตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวออกจากห้องสมุดอย่างสงบ

   ​ระหว่างทางกลับบ้านผ่านป่าร่มรื่นและเส้นทางที่คุ้นเคย ในที่สุดเธอก็มาถึง หุบเขาโญโนมา หุบเขาที่สายลมพัดแรงและเสียงนกประหลาดดังก้องกังวาน โซยอนหยุดยืนกลางทิวเขา หายใจแผ่วเบา และเหม่อมองท้องฟ้า ความคิดถึงคุณแม่ที่จากกันไปนานเข้ามากระทบใจ

  ​“คุณแม่… ตอนนี้ท่านสบายดีไหมนะ… โซยอนคิดถึงเหลือเกิน…”

  ​ความเศร้าฉายชัดในแววตา ทว่ายังไม่ทันได้ปล่อยใจให้จมอยู่กับความรู้สึกนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น!
​ฟึ่บ!

​ฮาร์ปี้ เลเวล 6 อสุรกายครึ่งนกครึ่งหญิงโฉบลงมาจากฟากฟ้า ขัดจังหวะการรำลึกถึงคุณแม่ของเธอทันที โซยอนจ้องมองอสูรกายด้วยสายตาอันคมกริบ ปราศจากความหวาดกลัว มือเรียวเล็กคว้า มีดสั้นพูจิโอ ที่เหน็บไว้ตรงเข็มขัดออกมาถือไว้แน่น

 ​“อย่าคิดว่าหนูจะยอมถอย!”

   ​เสียงเล็ก ๆ ตะโกนแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น โซยอนพุ่งตัวเข้าใส่ ใช้ความว่องไวหลบกรงเล็บและปีกอันใหญ่โตของฮาร์ปี้ ก่อนจะ ฉับ! กรีดคมมีดสั้นเข้าที่ร่างของมัน และเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้ในที่สุด


   ​ทว่าความโล่งอกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงกรีดร้องที่ก้องกังวานยิ่งกว่าเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้งจากท้องฟ้า เงาปีกมืดทาบทับลงบนพื้น ฮาร์ปี้ตัวแม่ เลเวล 10 บินลงมาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขามกว่าเดิมหลายเท่า!

  ​โซยอนเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าแม้ตัวจะเล็กเพียงใด แต่หัวใจของเธอจะไม่ยอมแพ้

​“เข้ามาสิ… หนูไม่กลัวหรอก!”

   ​การต่อสู้ครั้งใหม่ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ฮาร์ปี้ตัวแม่ใช้ปีกอันทรงพลังโจมตีไม่หยุด แต่เด็กหญิงก็ใช้ความรวดเร็วในการหลบหลีกและกรีดคมมีดสั้นพูจิโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แขนเล็ก ๆ จะสั่นด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเธอก็ไม่เคยดับมอดลง

   ​จนกระทั่ง ฟึ่บ—ฉับ! มีดสั้นปักลงที่จุดสำคัญ ฮาร์ปี้ตัวแม่ส่งเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้าย ก่อนร่างจะสลายกลายเป็นผงควันสีดำ เหลือทิ้งไว้เพียง ขนนกสีดำแวววาว อันเป็นรางวัลแห่งชัยชนะ

​เด็กหญิงยื่นมือเล็ก ๆ ขึ้นไปเก็บขนนกนั้นอย่างภาคภูมิใจ
“หนูทำได้… คุณแม่คะ โซยอนทำได้แล้ว…”



    

รางวัล: +2 ตื่นรู้ จากการเข้ารับการต่อสู้ กับ เจ้าอสุรกายฮาร์ปี้เป็นครั้งแรก

สินสงคราม: ขนฮาร์ปี้ (สุ่มตามระบบ)

🔮 คำคมโซยอน
"ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่
และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย
เหนือกาลเวลาและความมืดมิด
ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹
✨ เวทมนตร์แห่งแสง
🔥 พลังแห่งอพอลโล่
💖 เสน่ห์แห่งวีนัส

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 17051 ไบต์และได้รับ 9 EXP!  โพสต์ 2025-8-27 07:50
โพสต์ 17,051 ไบต์และได้รับ +5 EXP +8 ความกล้า จาก มีดสั้นพูจิโอ  โพสต์ 2025-8-27 07:50
โพสต์ 17,051 ไบต์และได้รับ +4 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก ปากกาหมึกซึม  โพสต์ 2025-8-27 07:50
โพสต์ 17,051 ไบต์และได้รับ +5 EXP +4 เกียรติยศ +5 ความกล้า +5 ความศรัทธา จาก จิ๊กซอว์  โพสต์ 2025-8-27 07:50
โพสต์ 17,051 ไบต์และได้รับ +4 EXP +4 เกียรติยศ จาก เกมคอนโซลพกพา  โพสต์ 2025-8-27 07:50
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
มีดสั้นพูจิโอ
ปากกาหมึกซึม
จิ๊กซอว์
เกมคอนโซลพกพา
กล่องดนตรี
ต่างหูเงิน
ชุดภารโรง
รองเท้าเซฟตี้
น้ำหอมสตรี
โรคสมาธิสั้น
โรคดิสเล็กเซีย(ละติน)
แสงสว่างศักดิ์สิทธิ์
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x11
x4
โพสต์ 2025-8-27 10:16:42 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเที่ยง เวลา 11.00 - 13.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา


กลิ่นสดชื่นของไร่องุ่นลอยแตะจมูกทันทีที่รถบรรทุกคันใหญ่ชะลอลงเข้าสู่ถนนเล็ก ๆ ของหุบเขาโซโนมา แสงแดดสายกระทบเถาองุ่นที่เรียงรายเป็นแนวยาวสวยงามสุดลูกหูลูกตา เนินเขาเขียวชอุ่มสลับต้นโอ๊กเก่าแก่ที่แผ่กิ่งให้ร่มเงา เสียงนกร้องประสานกับเสียงลมอ่อน ๆ ทำให้ที่นี่ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองใหญ่ ราวกับโลกอีกใบที่ถูกซ่อนเอาไว้ บนกระบะท้าย รถบรรทุกเต็มไปด้วยลังผักที่โยกเยกไปมาตามแรงสั่นของถนน แต่ท่ามกลางความเขียวของผักกาดและแครอทนั้น…มีร่างหนึ่งนอนซุกอยู่ไม่สนใจโลกนี้เลยสักนิด


“งืมมม…” โมนีก้านอนขดตัว สายเสื้อเบลเซอร์ชมพูหล่นลงเล็กน้อย น้ำลายยืดเป็นทางออกมาจากมุมปาก ใบหน้าง่วงงุนอย่างกับคนหลับยาวมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว


หมาป่าขาวที่แอบซ่อนอยู่เงียบ ๆ ตลอดทางถอนหายใจแรงในลำคอ แววตาสีทองเต็มไปด้วยความทั้งเอ็นดูและปลงตก ก่อนจะก้าวขึ้นกระบะ งับ คอเสื้อเธอแล้วกระชากยกขึ้นคล่องแคล่วเหมือนคาบลูกหมาป่า โมนีก้ายังไม่รู้เรื่องตอนนี้ร่างเล็กห้อยต่องแต่งในปากหมาป่าเหมือนตุ๊กตาผ้า หลับเป็นตายจนเสียงกรนเบา ๆ หลุดออกมา


ฟึ่บ!


ร่างของลูปาพร้อมเด็กสาวที่ถูกแบกไว้กระโจนลงจากรถบรรทุกอย่างว่องไว ไม่แม้แต่จะทำให้ผักกระเด็นหล่นลงมาแม้แต่ชิ้นเดียว เสียงขาของเธอกระทบพื้นดินไร่องุ่นเบาและมั่นคง จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังทางที่ทอดลึกเข้าไปในหุบเขา


ด้านหลังเจ้าของรถบรรทุกที่เพิ่งลงมาตรวจสอบลังผักข้างท้ายก็ยืนเกาหัวงง ๆ “อะไรวะเนี่ย…ทำไมลังมันล้มเหมือนมีใครกลิ้งอยู่ในนั้น…?” แต่เขาก็ส่ายหัวแล้วเดินกลับไปอย่างไม่ติดใจอะไร ทิ้งให้หมาป่าขาวผู้สง่างามเร่งฝีเท้าเข้าสู่ใจกลางหุบเขา โดยมีโมนีก้าที่นอนหลับน้ำลายยืดบนหลังของนาง…ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังจะได้พบกับบ้านหมาป่าการฝึกฝนอันแสนโหดร้ายสำหรับคนที่ไม่ชอบการเรียนแบบโมนีก้า


อื่น ๆ: ไม่รู้สิ อยากโรลเฉย ๆ ง่ะ อืม ๆ ไปโรลที่อื่นต่อดีก่า มันต้องผ่านนี้นะ ๆ ไม่ได้หาข้ออ้างโรลจริง ๆ นะ


แสดงความคิดเห็น

โพสต์ 12144 ไบต์และได้รับ 8 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-8-27 10:16
โพสต์ 12,144 ไบต์และได้รับ +4 EXP +4 เกียรติยศ +4 ความศรัทธา จาก น้ำยาย้อมผม  โพสต์ 2025-8-27 10:16
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
แหวนดาราจรัส(D)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x6
x6
x2
x14
x2
x8
x6
x4
x1
x8
x3
x9
x1
x1
x3
x3
x6
x4
x7
x8
x28
x42
x8
x10
x10
x1
x23
x169
x2
x8
x16
x22
x8
x4
x26
x2
x10
x2
x18
x14
x88
x4
x13
x6
x520
x2
x2
x7
x52
x1
x31
x2
x2
x7
x2
x14
x9
x6
x18
x1
x17
x3
x55
x5
x16
x51
x12
x4
x26
x1
x12
x24
x4
x4
x1
x1191
x4
x12
x4
x1
x3
x26
x18
x15
x48
x7
x7
x9
x10
x13
x2
x2
x8
x67
x15
x3
x4
x2
x2
x7
x129
x7
x4
x10
x5
x12
x4
x9
x10
x12
x1
x1
x4
x474
x4
x2
x19
x2
x24
โพสต์ 2025-8-27 13:42:57 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงบ่าย เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)


แสงบ่ายที่คลี่คลายลงเหนือไร่องุ่นในหุบเขาโซโนมาทอแสงสีทองอบอุ่นไปทั่ว โมนีก้าก้าวออกจากบ้านหมาป่า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือบังแดดเล็กน้อย “อืม…ช่วงบ่าย ๆ แบบนี้น่าจะได้ทำอะไรสักอย่างนะ…” ยังไม่ทันคิดจบ เสียงฝีเท้าสี่ขาที่หนักแน่นและรวดเร็วก็ดัง ตึกตัก ตึกตัก ตรงเข้ามาหาเธอ หญิงสาวหันไปทันทีสิ่งที่เห็นคือหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นราวกับถูกสร้างมาเพื่อความเร็วโดยเฉพาะ แต่ที่ทำให้โมนีก้าแทบสะดุ้งสุดตัวคือหมาป่าตัวนั้นอ้าปากพูดภาษาคนออกมา


“ท่านลูปาส่งข้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ฟังชัดเจน “เจ้าอยากฝึก ข้าจึงมาที่นี่…ข้าคือเวล็อกซ์หมาป่าฝีเท้าไวผู้ฝึกฝนสายลมและพลังของขา”


โมนีก้าตาโต รีบชี้หน้าหมาป่าตัวนั้น “เดี๋ยว ๆๆๆ คือ…พูดภาษาคนได้จริง ๆ เหรอ!?” เสียงเธอสูงจนเกือบหลุดเป็นกรี๊ด แต่เวล็อกซ์แค่มองนิ่ง ๆ แล้วพ่นลมหายใจออกทางจมูก ฟึ่บ “ไม่มีเวลาให้ตะลึงนักหรอกเด็กน้อย…เจ้าอยากแข็งแกร่งใช่หรือไม่?”


หญิงสาวผมม่วงครามยกมือกอดอก ถอนหายใจยาว ๆ “เฮ้อ…ก็ใช่ค่ะ แต่ไม่คิดว่ามันจะเริ่มแบบนี้นะ!” เวล็อกซ์กระทุ้งจมูกเข้าที่แขนเธอเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเฉียบคม “งั้นตามมาเราจะเริ่มด้วยสิ่งที่ง่ายที่สุด แต่ก็โหดที่สุดสำหรับเจ้าตอนนี้”


“อะไรนะ…?” โมนีก้ายังไม่ทันได้ถามต่อ หมาป่าตัวใหญ่ก็พุ่งทะยานออกไปด้านหน้าฝีเท้ารวดเร็วราวกับลูกศรพุ่งฉิว หันหน้ากลับมามองเธอเพียงแวบเดียวแล้วคำรามก้อง “วิ่งจากบ้านหมาป่าไปจนถึงไร่องุ่นกลางหุบเขา แล้ววกกลับมาที่นี่…ถ้าเจ้าไม่อยากตายข้างทาง ก็รีบตามมา!”


“หาาาาา!!? เดี๋ยวนะะะะ!!” โมนีก้าร้องลั่น แต่ขาก็ต้องออกวิ่งตามโดยอัตโนมัติ เพราะหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะยืนเฉยได้ ตึก! ตึก! ตึก! เสียงส้นรองเท้ากระแทกพื้นดินดังสนั่น เวล็อกซ์วิ่งนำอย่างสง่างามราวกับสายลมพัดพาท่ามกลางไร่องุ่นและทิวเขาสีเขียว โมนีก้าได้แต่หอบหายใจพยายามไม่ให้ขาล้มพับ เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนโค้ชวิ่งโอลิมปิกโหมดโหดจับไปลงสนาม “โอ๊ยตายแล้วววววว!! ทำไมโหดงี้คะะะ!! หนูเพิ่งจะมาถึงที่นี่วันแรกเองนะะะะ!!”


เวล็อกซ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงคล้ายฟ้าร้องกลบความเหนื่อย “อย่าบ่น! ทุกก้าวที่เจ้าออกไปคือการเขียนเส้นทางใหม่ของตัวเอง! จงวิ่ง! จนกว่าเจ้าจะเข้าใจว่าร่างกายมีขีดจำกัดแค่ไหน!”


โคว้ชชชชหมาป่าโหมดจริงจังจัดเต็ม! ส่วนโมนีก้าวิ่งหน้าตาเหยเก หัวใจดังก้องในอก ถ้าหนูไม่ตายก่อนนะ…หนูจะได้กล้ามขาสวยแน่ ๆ เลย!! สุดท้ายจนแล้วจนรอดโมนีก้าก็ได้พักสักทีหลังฝึกโหด เหงื่อผุดเต็มขมับจนชุ่มแก้มโมนีก้าทรุดนอนแผ่หงายกลางลานหญ้า มือกดหน้าอกตัวเองหอบถี่ ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งหนีไดโนเสาร์มา “โอ๊ยยย…จะฆ่ากันเรอะะะ…นี่มันซ้อมวิ่งหรือวิ่งข้ามรัฐกันแน่!!” เสียงครางอู้อี้หลุดออกมาพร้อมกับน้ำลายที่แทบจะยืดบนหญ้า


เวล็อกซ์ก้าวเข้ามา ดวงตาสีทองเหลือบลงมามองเธอราวกับผู้ฝึกสอนที่เห็นลูกศิษย์เพิ่งผ่านนรกแรกไป ดวงตาคมปลาบสะท้อนประกายขันบาง ๆ “เจ้าทำได้ดีกว่าที่คิด ขาเจ้ายังไม่หัก แสดงว่าพอจะมีหวัง” โมนีก้าเบ้ปาก “นี่คือคำชมใช่ไหมคะ? ทำไมมันเหมือนด่ามากกว่า…” แต่ก็ยังยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนยอมแพ้ให้ฝีเท้าลมกรดของเขา


หมาป่าสีเทาโน้มตัวลงจนหัวเขาเกือบชิดกับหน้าเธอ “พักให้หายใจก่อนก็ได้ แต่ข้าจะบอกเจ้าไว้” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน “ที่ลานฝึกด้านนอกบ้าน กำลังมีการฝึกกราดิอุสอยู่…ถ้าอยากเริ่มต้นเส้นทางนักรบจริง ๆ ไปที่นั่นเสีย” โมนีก้านอนแผ่ มองขึ้นฟ้าด้วยตาเบลอ ๆ แล้วยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ โอเค แบบไม่มีแรง พูดเสียงแห้งเหมือนคนหมดลม “โอ้ยยย…ให้หนูพักสักสามสิบ นาที เดี๋ยวจะไปค่ะ สัญญา…ไม่งั้นได้เป็นศพแรกในค่ายแน่”


เวล็อกซ์หัวเราะต่ำ ๆ คล้ายเสียงครางของพายุสายลม ก่อนจะผละออกไปปล่อยให้หญิงสาวนอนกอดหญ้าหอบหายใจอยู่คนเดียวกลางลาน โมนีก้าปิดตา สูดลมเข้าปอดช้า ๆ “เฮ้อ…ชีวิตครึ่งเทพนี่มันไม่โรแมนติกเลยสักนิดดด…” แต่ถึงจะบ่นมือเล็กก็ยังกำแน่น เธอรู้ดีว่าหลังจากสามสิบนาทีผ่านไป ขาจะต้องลากตัวเองไปที่ลานฝึกนั้นแน่นอน



อื่น ๆ: มาฝึกเป็นเดอะเฟลชชชช

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-27 13:56
โพสต์ 25383 ไบต์และได้รับ 16 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-8-27 13:42
โพสต์ 25,383 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2025-8-27 13:42
โพสต์ 25,383 ไบต์และได้รับ +5 EXP +6 เกียรติยศ +6 ความศรัทธา จาก น้ำยาย้อมผม  โพสต์ 2025-8-27 13:42

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
แหวนดาราจรัส(D)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x6
x6
x2
x14
x2
x8
x6
x4
x1
x8
x3
x9
x1
x1
x3
x3
x6
x4
x7
x8
x28
x42
x8
x10
x10
x1
x23
x169
x2
x8
x16
x22
x8
x4
x26
x2
x10
x2
x18
x14
x88
x4
x13
x6
x520
x2
x2
x7
x52
x1
x31
x2
x2
x7
x2
x14
x9
x6
x18
x1
x17
x3
x55
x5
x16
x51
x12
x4
x26
x1
x12
x24
x4
x4
x1
x1191
x4
x12
x4
x1
x3
x26
x18
x15
x48
x7
x7
x9
x10
x13
x2
x2
x8
x67
x15
x3
x4
x2
x2
x7
x129
x7
x4
x10
x5
x12
x4
x9
x10
x12
x1
x1
x4
x474
x4
x2
x19
x2
x24
โพสต์ 2025-8-28 13:17:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด

วันที่ 28 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)


อากาศเช้าของหุบเขาโซโนมาเย็นสดชื่น แสงแดดส่องผ่านไร่องุ่นและต้นไม้ที่เรียงรายรอบบ้านหมาป่า โมนีก้าในชุดออกกำลังกายสีม่วงดำสดใหม่เดินออกมายังลานหน้าบ้าน หัวฟู ๆ ตอนตื่นเช้าถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว แต่สายตายังเต็มไปด้วยความง่วงและความไม่อยากถูกทรมานด้วยการวิ่ง “อรุณสวัสดิ์...ค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว เหมือนพยายามหาข้ออ้างจะเลี่ยงการฝึก แต่ทันทีที่หมาป่าสีเทาเวล็อกซ์ ก้าวเข้ามาหาดวงตาสีคมปลาบวาววับเหมือนใบมีด เธอก็รู้ทันทีว่าไม่รอดแน่วันนี้ กูตายแน่


“ไม่มีเวลาอู้หรอกเด็กน้อย ยืดเส้นยืดสายซะ ก่อนที่เจ้าจะบ่นว่ากล้ามเนื้อเจ็บจนวิ่งไม่ไหว” เวล็อกซ์ตอบเสียงทุ้มกระหึ่ม แถมยังใช้ปากกับฟันดึงแขนเสื้อของโมนีก้าให้ยืดเหยียดแขนตามท่าที่เขาบอก


“อ๊าคคคคค! เบา ๆ สิคะคุณพี่หมาป่าาาา!” โมนีก้าร้องโอดโอยเหมือนกำลังโดนทำโทษ แก้มแดงเพราะทั้งเจ็บและอายที่โดนหมาป่าโค้ชจับยืดแขนขาเหมือนนักกีฬาจริง ๆ นาฬิกาสปอร์ตบนข้อมือของเธอเริ่มนับเวลาและวัดชีพจรอย่างขยันขันแข็ง ขณะที่เวล็อกซ์หันมากวาดสายตามอง ก่อนพูดต่ออย่างจริงจัง “จำไว้ วิ่งไม่ใช่เรื่องของความเร็วอย่างเดียว แต่คือเรื่องของจังหวะลมหายใจ ความอดทน และสมาธิ หากเจ้าสามารถวิ่งต่อเนื่องได้หลายไมล์ เจ้าย่อมสามารถมีชีวิตรอดจากศัตรูที่ไม่ยอมเหนื่อยง่าย ๆ เช่นเดียวกัน”


โมนีก้าถอนหายใจเสียงดังเฮือก “นี่มันโหดกว่าโค้ชทีมวิ่งโอลิมปิกอีก…แล้วนี่ฉันต้องวิ่งกี่รอบกันแน่คะ?” เวล็อกซ์เลียเขี้ยวของตนพลางยิ้มแบบหมาป่า “สิบไมล์รอบหุบเขา…ถ้าไม่ตายเสียก่อน”


"สิบ?! อ๊ากกกกก!! พี่จะฆ่าหนูหรอเนี้ย!” เสียงกรีดร้องของโมนีก้าสะท้อนก้องไปทั่วไร่องุ่น ก่อนที่การวิ่งมาราธอนของเด็กสาวผู้ครึ่งเทพจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ เสียงฝีเท้าของโมนีก้ากระทบพื้นดินเป็นจังหวะถี่ ๆ ราวกับเสียงกลองรัวประจำกองทัพ ดวงอาทิตย์ที่ไม่เคยลับฟ้าเปล่งแสงเจิดจ้าเหนือยอดเขา ไร่องุ่นและเนินเขาโซโนมาดูเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ในใจ “สิบไมล์…สิบไมล์…สิบไมล์…” เหมือนเสียงสะท้อนหลอนหูตลอดการวิ่ง


โมนีก้าหน้าแดงก่ำลมหายใจขาดห้วง มือคว้าชายเสื้อกีฬาของตนพลางพึมพำโวยวาย “โอ๊ยยย จะให้วิ่งเป็นแฮมทาโร่หรือยังไงเนี่ย! วิ่งรอบ ๆ โลกไปหาเมล็ดทานตะวันรึไงงงงงง!”


เวล็อกซ์ที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าเหยาะ ๆ อย่างสง่างามเหลือบตาหันกลับมา น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงรอยยิ้มเสียดสี “เจ้าบ่นได้…แต่อย่าหยุดวิ่ง”


“ฮืออออ…ปอดฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนะคะ! จะให้วิ่งทุกเช้าแบบนี้…ฉันคงได้ตายก่อนเจอปีศาจแน่เลย!” โมนีก้าครางลั่น ปากบ่นแต่ขากลับยังต้องก้าวตามเพราะกลัวโดนหมาป่าขาโหดตะคอก ร่างเล็กผมม่วงครามเริ่มรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป กล้ามเนื้อขาและปอดแผดเผาเหมือนโดนโยนลงเตาอบ แต่น่าแปลกนะ…ทุกครั้งที่เธอคิดว่าจะล้ม เวล็อกซ์ก็จะเห่าตะโกนขึ้นมาเป็นภาษาคน “เร็วขึ้น! เจ้าทำได้!” คำพูดนั้นเสียดแทงหัวใจเธอจนต้องกัดฟันวิ่งต่อ


เหงื่อเม็ดเล็กไหลลงมาตามขมับ แสงแดดสะท้อนประกายกับดวงตาสีเทาเงินที่ยังไม่ยอมแพ้เสียที ราวกับบางสิ่งในสายเลือดกำลังผลักดันให้เธอวิ่งต่อไปแม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ “ให้ตายสิ…นี่มันค่ายนักรบหรือค่ายทำลายปอดเด็กผู้หญิงกันแน่วะะะะะะ!!” เธอแหกปากก้องหุบเขา ขณะที่เวล็อกซ์หัวเราะหึ ๆ แล้ววิ่งนำต่อไปไม่หยุด 


และแล้วโมนีก้าก็สิบไมล์เต็มรอบ…นี่แค่การเริ่มต้นของเช้าวันใหม่เท่านั้นเอง


โมนีก้าทิ้งตัวลงไปกลางหญ้าอย่างหมดสภาพหลังจากวิ่งเสร็จ เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อออกกำลังกายแนบกับผิวราวกับเปียกฝน ร่างเล็กสั่นไหวเพราะความเหนื่อยหอบ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าขวดน้ำแล้วเปิดฝาอย่างทุลักทุเล ก่อนจะสาดใส่หน้าตัวเองจนผมม่วงครามเปียกชุ่มแล้วรีบยกขึ้นดื่ม น้ำเย็นไหลผ่านลำคอราวกับยาอายุวัฒนะให้ชีวิตกลับมา “โอ้ยยย…เหนื่อยโว้ยยยย!!” เธอร้องลั่นกลางลานอย่างไม่แคร์สวยใด ๆ หอบแฮ่ก ๆ เหมือนปลาทูขาดน้ำจนแทบจะกลายเป็นซากแห้งติดดิน


คุณเวล็อกซ์หมาป่าสีเทาที่วิ่งนำเธอตลอดสิบไมล์ เดินวนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอ “ดี…เจ้ายังไม่ตาย แปลว่าปอดเจ้าไม่ได้เล็กเท่าปลาซิวนัก” น้ำเสียงประชดประชันแต่ก็มีแววเอ็นดูปนอยู่


โมนีก้าเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายตาเขียวปนเหนื่อย “นี่แหละค่ะพี่…ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาแซวอีก!”


เวล็อกซ์ส่ายหัวอย่างผู้ฝึกที่เคยผ่านนักรบมานับไม่ถ้วน “ไปเถอะ ลุกขึ้น ข้าไม่อยากให้เจ้าตายเพราะหิว ก่อนตายเพราะปีศาจเสียอีก อาบน้ำ แล้วไปห้องครัว ท่านลูปานำวัตถุดิบมาให้แล้ว เจ้าต้องทำอาหารกินเอง”


“หาาา…” โมนีก้าแทบจะกรี๊ดอีกครั้ง แต่แรงไม่มีเธอจึงทำมือโอเคอย่างอิดโรย “ได้ค่ะ ได้…โอเคเลยค่ะ…แต่ให้ตายสิขาฉันไม่รู้จะเดินไปถึงห้องอาบน้ำได้ไหม…” พูดพลางลุกขึ้นยืนแบบขาอ่อนจนแทบจะล้มอีกครั้ง แต่เธอก็ยังยกกระเป๋าสีชมพูเล็กของตัวเองขึ้นมาโอบไว้แน่นอย่างหวงแหนราวกับเป็นพลังใจ เธอหันไปมองหมาป่าแล้วถอนหายใจยาว “อาบน้ำเสร็จ…ไปทำอาหารเองเหรอคะ? ให้ตายสิ ค่ายนี้มันจะโหดเกินไปแล้วนะ!” แต่ถึงปากจะบ่น เจ้าของตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอกลับยังเปล่งประกาย ประกายที่แม้เจ้าตัวไม่รู้แต่ลูปาและหมาป่าฝึกทั้งหลายกำลังจับตามองด้วยความพอใจอยู่ในเงามืด



อื่น ๆ: บ่นเก่งแบบเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ เลยครับผม

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับ 15 EXP โพสต์ 2025-8-28 13:34
โพสต์ 27109 ไบต์และได้รับ 16 EXP! [VIP]  โพสต์ 2025-8-28 13:17
โพสต์ 27,109 ไบต์และได้รับ +7 EXP +6 เกียรติยศ จาก นาฬิกาสปอร์ต  โพสต์ 2025-8-28 13:17
โพสต์ 27,109 ไบต์และได้รับ +5 EXP +6 เกียรติยศ จาก ต่างหูเงิน  โพสต์ 2025-8-28 13:17
โพสต์ 27,109 ไบต์และได้รับ +8 EXP จาก โรคสมาธิสั้น  โพสต์ 2025-8-28 13:17

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1คะแนนบัดดี้ +5 ย่อ เหตุผล
God + 5

ดูบันทึกคะแนน

←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
กระเป๋ากลอักขระแห่งเฮเฟตัส
แหวนดาราจรัส(D)
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x5
x6
x6
x2
x14
x2
x8
x6
x4
x1
x8
x3
x9
x1
x1
x3
x3
x6
x4
x7
x8
x28
x42
x8
x10
x10
x1
x23
x169
x2
x8
x16
x22
x8
x4
x26
x2
x10
x2
x18
x14
x88
x4
x13
x6
x520
x2
x2
x7
x52
x1
x31
x2
x2
x7
x2
x14
x9
x6
x18
x1
x17
x3
x55
x5
x16
x51
x12
x4
x26
x1
x12
x24
x4
x4
x1
x1191
x4
x12
x4
x1
x3
x26
x18
x15
x48
x7
x7
x9
x10
x13
x2
x2
x8
x67
x15
x3
x4
x2
x2
x7
x129
x7
x4
x10
x5
x12
x4
x9
x10
x12
x1
x1
x4
x474
x4
x2
x19
x2
x24
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

เว็บไซต์นี้ มีการใช้คุกกี้ 🍪 เพื่อการบริหารเว็บไซต์ และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานของท่าน (เรียนรู้เพิ่มเติม)

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้