[หุบเขาโซโนมา]

Moneka HONOR

วันที่ 29 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

เตือน !!! ขอความกรุณาเปิดเพลงนี้ตอนอ่านโรลเพลย์

โมนีก้าเดินกระดึ๊บ ๆ ออกมาจากประตูบ้านหมาป่าด้วยสภาพที่ดีกว่าเมื่อกี้ที่ยังหัวฟู ๆ ตายังครึ่งหลับครึ่งตื่น แต่พอเห็นคุณพี่หมาป่าสีเทาตัวใหญ่เวล็อกซ์ยืนขึงขังรออยู่ตรงลาน เธอก็รีบยกมือขึ้นยิ้มแห้งทักทาย "กู๊ดมอร์นิ่งค่าาา..." เสียงลากยาวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เวล็อกซ์มองลงมาด้วยสายตาเข้มขรึมแบบโค้ชโหด ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร โมนีก้าก็รีบชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "รอบนี้ หนูขอวอร์มร่างกายเองนะคะ อย่าเพิ่งโหด!" ว่าแล้วเธอก็กระโดดแหมะ ๆ ยืนกลางลานแล้วเริ่มฮัมเพลงโบกโบ๊กโบกขึ้นมาเสียงดังจนนกบนกิ่งไม้บินกระเจิง "สวัสดีจ้า ทุกท่านวันนี้เราเอาท่าทางในชีวิตประจำวัน­มาประยุกต์ให้เป็นท่าออกกำลังกายกันดีกว่า­เอ้าย่ำเท้าจ้า รู้ไหมออกกำลังกายมันดียังไงมันจะช่วยเบิก­ทวารทั้ง 7 เบาหวานจะลดพดพื่นจะหายไปกรวยไตจะกลับมาใส­สะอาดเลือดฟาดจะกลับมาหน้าจะเด้งเด้งเด้งส­มองจะแร่นปรี๊ดดดดด ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาาา" พร้อมกับยกแขนขึ้นสูงทำท่าเหมือนกำลังโบกมือเรียกรถแท็กซี่อยู่กลางกรุงโรมโบราณ "โบกโบกโบก! โบกโบ๊กโบ๊ก!" แขนทั้งสองแกว่งไปมาแรงจนผมปลิว กระโปรงนอนเมื่อเช้าก็เกือบหลุด เธอทำหน้าเอาจริงราวกับนี่คือการฝึกเข้ากองทัพ

"ท่าแรก ท่าโบกแท็กซี่ค่าาา!! เอ้า ยื่นแขนออกมากันเร็วต่อจากนั้นก็โบกโบกโบก­สบัดแขนโบกโบกโบกซ้ายโบกโบกโบก" เธอตะโกนเหมือนครูสอนแอโรบิกในตลาดนัด ก่อนจะโยกแขนซ้ายขวาแบบไม่สนสายตาใคร เวล็อกซ์หรี่ตา ทำหน้างง ๆ แต่ก็ยังคงยืนดูด้วยความอดทนอย่างนักปราชญ์

ไม่จบแค่นั้น โมนีก้าเปลี่ยนท่าต่อ "ต่อไป! ท่ารีดผ้าาาา!!" เธอทำท่าก้มลงจินตนาการถือเตารีดแล้วบิดเอวซ้ายทีขวาที "จับเตารีดบิดเอวไปด้วยบิดบิดบิดเอวต้องบิด­บิดบิดซ้ายบิดบิดบิดขวาบิดบิ๊ดบิด บิดบิดบิ๊ดดด บิดบิดบิ๊ดดด!" เสียงเธอดังลั่นไปทั่วลาน ขยับเอวแบบเต็มแรงจนเหมือนคนโดนผีเข้าสายแดนซ์ บรรยากาศตรงนั้นกาวสุด ๆ ทั้งลานหมาป่าศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นเวทีออกกำลังกายตลาดนัด เวล็อกซ์ถึงกับเอามือเอ๊ย เท้าหน้ายกขึ้นกุมหัว แล้วพึมพำ "นี่ข้ามาฝึกนักรบ…หรือมาดูการแสดงกันแน่เนี่ย…"

แต่โมนีก้าก็ยังฮัมเพลงไปเรื่อย ๆ "ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาา!!" พร้อมท่าประหลาดที่ผสมระหว่างโบกแท็กซี่กับรีดผ้าไปด้วยอย่างภาคภูมิใจ นี่แหละการวอร์มร่างกายในแบบของเธอ!!

โมนีก้าหอบหายใจเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมแพ้ เธอหรี่ตาลงทำหน้าจริงจังกว่าตอนฝึกกราดิอุสเสียอีก ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นสนามหุบเขา "ต่อไป…ท่าสุดท้าย!!! ท่าปั่นเสือหมอบ!!!" ว่าแล้วหญิงสาวก็ก้มตัวลงยกขาสูงขึ้นราวกับกำลังนั่งบนจักรยานกลางอากาศ "ปั่นปั่นปั่นนนน! ปั่นซ้ายยย ปั่นขวาาา!!" สองขายกขึ้นลงเร็วจี๋จนเสียงผ้ากางเกงเสียดสีกับลมดังพั่บพั่บ ๆ ทำเอานกอีกฝูงบินแตกกระเจิงไปอีกครั้ง เธอยังคงฮัมเพลงอย่างบ้าคลั่ง "ปั่นปั่นปั่นปั๊นปั๊นปั่นปั่น! ปั่นปั่นปั่นปั๊นปั๊นปันปัน!! ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาา!!" น้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับนี่คือรายการออกกำลังกายเช้าในโทรทัศน์ของเหล่าเดมิก็อด

เวล็อกซ์ที่ยืนดูอยู่ถึงกับถอยหลังไปสองก้าว ทำหน้ามึนสุดขีด แต่ก็ยังปล่อยให้เด็กสาวระเบิดพลังเต็มที่ จนกระทั่งโมนีก้าล้มตัวลงแผ่กับพื้นหญ้าแล้วหอบแฮ่ก ๆ แต่เธอยกมือขึ้นชูนิ้วโป้งตะโกนประกาศปิดท้ายราวกับพิธีกร "ขอขอบคุณทุกคนที่ร่วมกันบิดปั่นโบกในวันนี้!! ยังไงก็อย่าลืมกลับไปบิดไปปั่นไปโบกต่อที่บ้านนะคะ ด้วยความปรารถนาดีจาก…T26!!!"

เสียงสะท้อนของเธอก้องไปทั่วไร่องุ่นจนดูเหมือนบทสวดมนต์โรมันเวอร์ชันกาว ๆ พอจบการแสดงกึ่งวอร์มร่างกายสุดพิลึก เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาปัดหญ้าออกจากเสื้อผ้าก่อนหันไปยิ้มให้เวล็อกซ์ "โอเคค่ะ คุณโค้ช พร้อมแล้ว ไปวิ่งเถอะ!" เวล็อกซ์กลอกตาอย่างอับจนถ้อยคำ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหันหลังพาเด็กสาวตัวป่วนออกวิ่งไปตามเส้นทางรอบหุบเขา…คราวนี้เขาไม่แน่ใจเลยว่าเขากำลังฝึกนักรบ หรือกำลังดูโชว์ตลกคาเฟ่กันแน่!

อื่น ๆ: คนเรามันต้องกาวสิวะ

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

Moneka HONOR

วันที่ 30 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

ลมเช้าตรู่ที่หอบกลิ่นไร่องุ่นสดใหม่พัดผ่านผิวกาย โมนีก้าในชุดออกกำลังกายสีม่วงเข้มกำลังยืนกางแขนขึ้น-ลง วอร์มกล้ามเนื้อไปพร้อมกับขยับขาอัพแอนดาวเป็นจังหวะ ร่างกายยังเมื่อยล้าจากการฝึกวันก่อนแต่สายตาสีเทาเงินของเธอกลับเปล่งประกายแน่วแน่ เสียงฝีเท้าเบาแต่รวดเร็วเข้ามาใกล้จนพื้นหญ้าแทบสั่น คุณเวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่มีฝีเท้าไวประหนึ่งลมพายุปรากฏตัวขึ้น เขายืนสี่เท้าเงยหัวจ้องตรงไปที่มือซ้ายของโมนีก้า ดวงตาคมปลาบสะท้อนแสงเช้า “เจ้าหนูนั่น… แหวนวงนั้น ไปได้มาจากไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด

โมนีก้าเลิกคิ้วเล็กน้อยยกมือขึ้นดูแหวนที่ประดับนิ้วกลางซ้าย แสงระยิบจากเพชรกะรัตบนเรือนวงทองเหลืองอร่ามสะท้อนกับแดดราวกับดวงดาวส่องประกาย เธอระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ “แม่ส่งมาให้ค่ะ… เมื่อคืนเอง ทำไมเหรอคะ?” เวล็อกซ์ขยับก้าวเข้ามาใกล้ จมูกสูดกลิ่นโลหะศักดิ์สิทธิ์ในแหวนแล้วพยักหน้าหนักแน่น “นั่นไม่ใช่ของธรรมดา มันคือแหวนดาราจรัส ผลงานของเฮเฟตัสเทพแห่งไฟและช่างฝีมือ หินที่อยู่ในนั้นถูกหลอมจากอุกกาบาตศักดิ์สิทธิ์ แม่ของเจ้ามอบสิ่งนี้ให้…แปลว่าเจ้าเป็นที่รักยิ่งของนางและนางตั้งใจจะปกป้องเจ้าด้วยทุกวิถีทาง”

ดวงตาโมนีก้าสั่นไหวเล็กน้อย เธอกำมือแน่นเหมือนจะรับรู้ถึงความอบอุ่นที่สื่อผ่านวงแหวน ก่อนหัวเราะแผ่ว ๆ “แม่หนูนะ… บางทีก็โหดไปหน่อย เหมือนคุณหมาป่าลูปาไม่มีผิดแต่ก็รักหนูมาก ๆ …” เวล็อกซ์เหลือบตามองหญิงสาวตรงหน้า เห็นความจริงใจในดวงตาสีเทาเงินของเธอก็ยกหูขึ้นฟังเหมือนแอบยิ้มในแบบของหมาป่า “ถ้าแม่เจ้ามอบแหวนนี้ให้ ก็จงใช้มันให้คู่ควร อย่าทำให้ความรักและความตั้งใจนั้นสูญเปล่า”

เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นหญ้า ตึกตัก ตึกตัก โมนีก้าวิ่งตามฝีเท้าไวของเวล็อกซ์ที่ยังคงไม่ปรานีเหมือนเคย แค่สิบไมล์เช้า ๆ ก็คือการลงโทษชัด ๆ สำหรับร่างกายเด็กสาวที่ยังไม่คุ้น แต่เธอก็ฝืนวิ่งไป ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางหอบแฮก ๆ “โอ๊ยยยย… จะตายแล้วนะคุณพี่หมาป่า!” แต่เวล็อกซ์ก็หันมามองด้วยสายตาคมกริบที่สื่อเพียงว่า “อย่าบ่น” 

ระหว่างที่เธอหยุดพักริมเส้นทาง หยิบน้ำขึ้นมาดื่มพลางพ่นลมหายใจแรง ๆ หูของเธอดันเผลอไปได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่าเดมิก็อดกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินทางออกไปจากบ้านหมาป่ามุ่งหน้าสู่ค่ายจูปิเตอร์เพราะผ่านการฝึกฝนแล้วอยู่ทางด้านข้าง เสียงเหมือนฝูงนกกระจอกที่หิวข่าวลือ “ไม่ได้รู้ข่าวซะนาน แกรู้ไหมมีเรื่องแฉแล้วนะ ตอนช่วงต้นปีอ่ะวาเลนไทน์ลับกลางค่ายฮาล์ฟบลัด!” เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งร้องเสียงสูงจนโมนีก้าสะดุ้ง

“เฮ้ย ใช่ ๆ กาบริเอลกับเพจ นั่นไง! ได้ยินว่าคืนวาเลนไทน์กลับมาด้วยกันสองต่อสองนะซิส รถม้าเวรดึกยังเห็นเลย!” อีกคนเสริมตาโตมือป้องปากแบบแอบเมาท์แต่คือดังจนทั้งสนามหุบเขาได้ยิน

“กรี๊ดดดด แล้วเพจพูดว่าอะไรนะ” เสียงหัวเราะคิกคัก “พูดกับรอยยิ้มแก้มป่อง ๆ ของนางว่า ‘เพจก็หวังแบบนั้นค่ะ’ อ๊ายยยยยยย นี่มันนัดเดตรอบสองชัด ๆ เลยอะแก!”

โมนีก้าถึงกับยกมือกุมขมับแทบจะหกคะเมนลงไปกับพื้น “เชี้ย อะไรวะเนี้ยยยย… กาบริเอล เพจ… ใครวะ? กูไม่รู้จักเลยซักคน ทำไมต้องมาได้ยินตอนวิ่งเหนื่อย ๆ ด้วยวะ โอ้ยย ปวดหัว” เธอหันไปทางเวล็อกซ์ที่กำลังยืนนิ่งหอบลมเย็นรอบตัว หูหมาป่าขยับเล็กน้อยคล้ายได้ยินข่าวลือด้วย แต่เจ้าตัวกลับสะบัดหางแล้วหันมามองเด็กสาว “เจ้าอย่าสนใจข่าวไร้สาระ พุ่งสมาธิกลับไปที่วิ่งต่อดีกว่า พวกนั้นผ่านการทดสอบจากท่านลูปาแล้ว วิ่ง!”

โมนีก้ายกมือชี้ไปทางฝูงเดมิก็อดจอมเมาท์ที่กำลังเดินทางออกไปยังค่ายจูปิเตอร์ “แต่แบบพวกนั้นคือรายการทีวีภาคสนามชัด ๆ นะคะพี่! หนูจะบ้าตาย!” แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ หยิบขวดน้ำขึ้นมาซดอีกอึกใหญ่ก่อนจะยอมลุกขึ้นตามแรงบังคับของสายตาหมาป่า “เออ ๆ ไปก็ไป จะตายอยู่แล้วโว้ย” 

แต่ในหัวของเธอก็ยังวนเวียนกับคำว่า “เพจก็หวังแบบนั้นค่ะ” …โอ๊ยยยยยย โมนีก้าลากเสียงยาวในใจ หนูไม่ได้มาเพื่อเป็นแฟนคลับข่าวเม้าท์นะคะ! ข้ามหุบเขานี้ไปทีเถอะะะะ!

อื่น ๆ: ฟังข่าวเมาท์จากเดมิก็อดที่กำลังจะไปค่ายจูปิเตอร์ค่าา

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

+15 EXP (จากการฟังข่าวซุบซิบ กาบริเอล เพจ)

Moneka HONOR

วันที่ 31 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

ลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ ผ่านไร่องุ่นและต้นไม้รอบหุบเขา เสียงนกตัวเล็กขับขานอยู่ไกล ๆ โมนีก้าเดินออกมาที่ทางลาดริมบ้านหมาป่า เธอสูดอากาศลึกเข้าปอดเอาความเย็นสดชื่นทำให้ร่างกายตื่นเต็มตาในทันที หญิงสาวก้าวออกมายืนกลางลานหญ้ากว้าง ยกแขนขึ้นเหนือหัวแล้วเอนตัวไปด้านข้าง ขยับไหล่ หมุนเอว และยืดขาไปทีละข้าง กล้ามเนื้อที่เมื่อก่อนเคยตึงจนปวดตอนฝึกแรก ๆ กลับแทบไม่บ่นอะไรเลยในตอนนี้ เธอลองกดเข่าแล้วเหยียดขาดู รู้สึกได้ถึงความยืดหยุ่นที่ต่างจากเมื่อสัปดาห์ก่อนชัดเจน “อืม…เริ่มชินแล้วจริง ๆ สินะ” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มบาง ความเหนื่อยเมื่อยที่เคยเป็นอุปสรรคกำลังถูกแทนที่ด้วยความคุ้นชินและความมั่นใจในร่างกายของตัวเอง

แสงแดดอ่อน ๆ จากฟ้าที่ไม่มีคืนมืดสาดลงมาตลอดเวลา ทำให้เธอหรี่ตานิด ๆ แต่ก็ยังคงก้าวยืดเส้นสลับไปมา ท่าทางคล่องแคล่วเต็มไปด้วยพลัง จังหวะหายใจเข้าลึกออกยาวสอดคล้องกับท่าทางการวอร์มที่เธอคุ้นมือขึ้นทุกวัน

ถึงแม้วันนี้ยังไม่เห็นเงาของคุณหมาป่าเวล็อกซ์ที่มักจะมาถึงก่อนและคอยเป็นเหมือนโค้ชเข้มงวด แต่โมนีก้าก็ไม่ได้รีบร้อน เธอปล่อยให้ร่างกายตื่นทีละน้อย ปรับสมดุลด้วยตัวเอง รู้สึกได้ว่าแม้ไม่มีใครคอยสั่งหรือเร่ง แต่หัวใจเธอก็ยังอยากออกกำลังด้วยตัวเองอยู่ดี เพราะมันไม่ใช่แค่การฝึก

หญิงสาวสะบัดแขนเบา ๆ หัวเราะนิด ๆ กับความคิดหลายอย่างในหัวแล้วก้าวขาออกไปข้างหน้า เตรียมพร้อมรอเสียงฝีเท้าของคุณหมาป่าสีเทาที่อาจจะโผล่มาเมื่อไรก็ได้ แต่ยังไม่ทันจะบ่นเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเวล็อกซ์ในร่างหมาป่าสีเทาใหญ่ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานหญ้าตอนเช้า แสงแดดอ่อนส่องกระทบขนของเขาจนเป็นประกายเงิน แต่สิ่งที่ทำให้โมนีก้าหยุดยืดเส้นและหันไปมองก็คือเงาสูงโปร่งที่ก้าวตามมาติด ๆ

เป็นหญิงสาวผมบลอนด์ยาวมัดรวบหลวม ๆ แว่นกันแดดปกปิดดวงตา ท่วงท่าของเธอดูสงบแต่กลับแฝงไปด้วยรัศมีความมั่นใจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งอย่างนางแบบทำให้โมนีก้าต้องเงยหน้ามองนิด ๆ พลางขมวดคิ้ว “ใครง่ะ?” เธอพึมพำออกมาอย่างสงสัย

เวล็อกซ์หยุดตรงหน้าแล้วกล่าวด้วยเสียงเข้ม “โมนีก้านี่คือ อัสทริก เดวอน ซูกิ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ซูกิ ตั้งแต่นี้ไป เธอจะเป็นบัดดี้ของเจ้าในการฝึกทั้งหมดที่บ้านหมาป่า” หญิงสาวคนนั้นค่อย ๆ ดึงแว่นกันแดดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นแววตาคมสงบที่เหมือนกำลังอ่านใจคนตรงหน้า ดวงตานั้นไม่ได้เฉยชา แต่แฝงด้วยประกายของคนที่คิดวิเคราะห์ทุกสิ่งรอบตัว โมโนีก้าได้แต่จ้องกลับ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลย

โมนีก้าโค้งหัวเล็กน้อยพลางส่งรอยยิ้มสดใสแบบเด็กสาวที่ไม่เคยปล่อยให้ความเงียบครอบงำบรรยากาศนานเกินไป “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโมนีก้า มารันเธียร์ บลอสซัมค่ะ อายุสิบห้าปีค่ะ ยินดีที่ได้พบและยินดีที่ได้รู้จัก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร่าเริง สดใส และจริงใจ

ซูกิปรายตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเรียบสุขุมเอื้อนเอ่ยตามแบบฉบับของเธอ “อัสทริก เดวอน ซูกิ…เรียกสั้น ๆ ว่าซูกิก็พอ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนโมนีก้า แต่แววตาที่ฉายออกมาชัดเจนว่ารับฟังและให้เกียรติการแนะนำตัวของอีกฝ่าย นั่นคือคำตอบในแบบของเธอ เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันอาจจะดูเงียบ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่สนใจอะไร แค่ไม่ชอบพูดพร่ำโดยไม่จำเป็น”

โมนีก้าเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “อ๋อ…ก็คล้ายกับหมาป่าแถวนี้เลยสินะคะ” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ พยายามทำลายความนิ่งขรึมที่ปกคลุมบรรยากาศ ซูกิเพียงแค่พยักหน้าสั้น ๆ แต่แววตาที่ทอดมองโมนีก้านั้นกลับเหมือนกับการทดสอบมากกว่าการทักทาย เธอเหมือนจะกำลังประเมินว่าคนตรงหน้าคือใครกันแน่ และคู่หูใหม่นี้จะสามารถเดินเคียงข้างเธอได้หรือไม่

เวล็อกซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบสายตามองทั้งคู่แล้วขยับศีรษะน้อย ๆ เหมือนพอใจที่สองเด็กสาวเริ่มต้นได้อย่างไม่ขัดแย้ง จากนั้นเขาเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม 

“เอาล่ะ ทั้งสองคน วันนี้จะได้วิ่งสิบไมล์ไปกับข้า เตรียมตัวให้พร้อม”

โมนีก้าหันไปยิ้มให้ซูกิอย่างกระตือรือร้นก่อนจะเริ่มยืดแขนขา วอร์มกล้ามเนื้ออย่างคล่องแคล่วตามที่ฝึกมาในทุกเช้าขยับไหล่หมุนข้อมือเขย่งปลายเท้า เธอหันไปมองซูกิพลางพูดเสียงใส “มา ๆ วอร์มด้วยกันสิ เดี๋ยวตอนวิ่งจะเจ็บกล้ามเนื้อนะ” ซูกิเพียงแค่ถอนหายใจบาง ๆ แต่ก็ยอมทำตาม เริ่มยืดขาและแขนอย่างมีระเบียบ จังหวะที่ทำเธอดูตั้งใจและจริงจังจนต่างจากโมนีก้าที่ออกท่าราวกับเล่นสนุกมากกว่า ความต่างนี้กลับทำให้ภาพของทั้งคู่เหมือนสมดุล หนึ่งคือความสดใสมีชีวิตชีวาอีกหนึ่งคือความสงบมั่นคง

สายลมเช้าในหุบเขาโซโนมาพัดพาใบหญ้าให้โอนเอน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรับวันใหม่ เวล็อกซ์ก้าวสี่เท้าออกไปช้า ๆ หันกลับมามอง “พร้อมแล้วก็ออกวิ่งได้” และในวินาทีนั้น โมโนีก้ากับซูกิก็เสร็จสิ้นการวอร์มร่างกาย เตรียมใจจะออกวิ่งสิบไมล์เต็มไปกับหมาป่าสีเทาผู้เคร่งครัด

ตึก…ตึก…ตึก…ตึก

เสียงก้าวเท้าเริ่มดังขึ้นพร้อม ๆ กันเมื่อเวล็อกซ์นำทางออกจากลานหญ้ากว้างเข้าสู่เส้นทางคดเคี้ยวในหุบเขาโซโนมา อากาศยามเช้าสดชื่น แต่ความยาวของเส้นทางสิบไมล์ก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ สำหรับใครเลย โมนีก้าออกวิ่งด้วยจังหวะก้าวกะทัดรัด แขนแกว่งตามจังหวะ เธอหายใจแรงแต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ไม่นานก็หาเรื่องชวนคุย “ซูกิ ๆ” โมนีก้าหันหน้ามาเรียกเสียงใส พลางวิ่งเคียงข้างอีกฝ่าย “เธอวิ่งบ่อยรึเปล่า? หรือว่าเพิ่งเริ่มตอนมาบ้านหมาป่าเหมือนฉัน?”

ซูกิหายใจเรียบ แม้ก้าวเท้าจะหนักแน่นและมั่นคงเหมือนคนชินกับการควบคุมร่างกาย เธอปรายตามองเล็กน้อย “ฉันเคยฝึกวิ่งบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก…ไม่เหมือนการฝึกที่นี่ที่เคร่งครัดกว่ามาก” น้ำเสียงอีกฝ่ายเรียบแต่ไม่เย็นชาเกินไป

โมนีก้ายิ้มกว้างแก้มขึ้นสีแดงนิด ๆ จากแรงวิ่ง “ดีเลย! อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้วิ่งครั้งแรก จะได้ไม่เหนื่อยจนแย่เหมือนตอนฉันเริ่มแรก ๆ นะ ตอนนั้นแทบจะตายเลยล่ะ ฮ่า ๆ”

ซูกิเพียงแค่ขยับมุมปากเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยอมปล่อยเต็มที่ ดวงตาเรียบนิ่งยังคงจ้องไปข้างหน้า “แต่เธอก็ดูชินนะ” คำพูดนั้นทำเอาโมนีก้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา “งั้นหรอ ก็นะอยู่ที่นี่มันก็ต้องทำแบบนี้แหละ ไม่งั้นจะนอนอยู่ในห้องนอนของบ้านหมาป่าไปวัน ๆ คงจะขี้เกียจตัวเป็นขน มาที่นี่เพราะอยากจะปลอดภัยก็จริงแต่ถ้าไม่มีเป้าหมายก็เบื่อน่ะ” เสียงลมพัดผ่านใบหู ขณะที่เส้นทางเริ่มลาดชันขึ้น เวล็อกซ์หันมามองแวบหนึ่งแล้วเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย โมนีก้าสูดหายใจแรงขึ้น รีบกระชับก้าวตามไปไม่ให้ห่าง เธอหันไปชวนซูกิอีก “แล้วเธอล่ะ ซูกิ มาที่นี่เพราะอะไร? มีเป้าหมายอะไรหรือเปล่า? นอกจากความปลอดภัยน่ะ”

ซูกิไม่ตอบทันทีเธอวิ่งเงียบไปสักพักราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำตอบ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเบา “ฉันมาเพราะต้องการฝึกใจให้เข้มแข็งกว่าร่างกาย…ฉันไม่อยากพลาดเวลาที่จำเป็นต้องตัดสินใจ”

โมนีก้าหันมามองอย่างสนใจเต็มที่ “โห…ฟังดูเท่ดีอะ เหมือนปรัชญานักรบเลยนะ” เธอหัวเราะร่าแล้วแกล้งยกมือทำท่าชูสองนิ้วทั้งที่ยังวิ่งอยู่ “โอเค! งั้นฉันจะวิ่งเป็นเพื่อนเธอเอง ซูกิ! ไม่ให้เธอพลาดแน่นอน!” คราวนี้ซูกิหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นครั้งแรก สีหน้าที่นิ่งสงบเหมือนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันมามองโมนีก้าแวบหนึ่ง “ถ้าเธอจะพูดแบบนั้น…ฉันก็จะคอยจับตาดูเธอเหมือนกัน” ทั้งสองวิ่งไปเรื่อย ๆ ผ่านไร่องุ่นที่ทอดยาวสุดสายตา แสงแดดยามเช้าส่องลงมาทำให้ใบหญ้าเป็นประกายระยิบระยับ เสียงฝีเท้าสามจังหวะของหนึ่งหมาป่าและสองสาว(?) เวล็อกซ์ โมเนีก้า และซูกิ ดังประสานกันอย่างต่อเนื่อง แม้เหงื่อจะไหลพรากลงมาตามแก้มแต่หัวใจของเด็กสาวทั้งคู่กลับรู้สึกอุ่นขึ้นเล็กน้อย

จนเมื่อถึงจุดสิ้นสุดสิบไมล์ เวล็อกซ์หยุดยืนหันกลับมา สายตาคมกริบมองสองเด็กสาวที่ยังหอบหายใจแรงแต่ยืนหยัดไม่ล้ม “ดีมาก…ทั้งคู่ผ่านได้” เมื่อคุณหมาป่าสีเทาบอกแบบนั้นโมนีก้าทรุดตัวนั่งกับพื้นหญ้าหอบแรง พลางหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ๆ เกือบตายแต่ก็สนุกโคตรเลย!”

ซูกิเพียงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก หายใจเรียบขึ้นกว่าโมนีก้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเบา “ไม่เลวสำหรับการวิ่งครั้งแรกด้วยกัน”

โมนีก้าเงยหน้ามายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายสดใส “ตั้งแต่วันนี้ไป เราเป็นบัดดี้กันแล้วนะ!”

เวล็อกซ์ปรายตามองสองสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบไม่เห็นตามประสารอยยิ้มของหมาป่า แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจแล้วกล่าวทิ้งท้าย “ดีแล้ว…แบบนี้บ้านหมาป่าก็มีแรงขับเคลื่อนเพิ่มขึ้นอีกคู่หนึ่ง” และนั่นคือการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่เชื่อมความสัมพันธ์ของโมนีก้าและซูกิให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ท่ามกลางลมหายใจแห่งการวิ่งและเสียงหัวใจที่เต้นแรงจากทั้งความเหนื่อยล้าและความผูกพันที่เพิ่งเริ่มก่อตัว

อื่น ๆ: มารับทอมหัวไก่(?)

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

Phatranit BELIEVER

Jupiter Camp Gazette

บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 28

ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 31 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : ​​เมื่อเด็กน้อยปะทะก๊อบลิน สถานที่ : หุบเขาโซโนมา       พออิ่มหนำสำราญจากมื้อเช้า เด็กน้อยพัดก็โค้งคำนับลาคุณหมาป่าเซเลน่า มูนแฟง ก่อนจะออกเดินทางสู่สวนเล็กๆ เพื่อสูดกลิ่นหญ้าและดอกไม้ที่หอมกรุ่น ​แต่แล้วการผจญภัยครั้งใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น เมื่อสายตาเธอปะทะเข้ากับก๊อบลินระดับ 20 ตัวใหญ่ที่ยืนจ้องมองเธออย่างเจ้าเล่ห์ ด้วยความใสซื่อและอยากลองของ เด็กน้อยจึงตัดสินใจชักหอกฮาลต้าออกมา หวังว่าจะใช้มันโค่นเจ้าก๊อบลินลงได้ แต่เพียงแค่ได้ประลองกันไม่กี่อึดใจ เธอก็รู้ทันทีว่ามันแข็งแกร่งเกินกว่าจะรับมือไหว ด้วยความตกใจสุดขีด เธอจึงถอยหนีอย่างไม่คิดชีวิต ลิงก์ไปทดลองตีดูว่าตัวเองจะตีไหวไหม  🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶 เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ" 🔔 Jupiter Camp Gazette🔔

Moneka HONOR

วันที่ 31 เดือนสิงหาคม ปี 2558

ช่วงเย็น เวลา 16.00 - 18.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา

หุบเขาโซโนมายามเย็นยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นสดชื่นของไร่องุ่น แสงอาทิตย์ไม่มีท่าทีที่จะลาลับฟ้าไม่มีการสาดทอแสงทองอบอุ่น แต่โมนีก้ากลับไม่รู้สึกผ่อนคลายเหมือนทุกครั้งที่มาเดินเล่น เธอหยุดชะงักกลางทาง หูได้ยินเสียงฝีเท้าแปลก ๆ เหมือนเล็บย่ำลงบนดินแห้งกรอบ “...เสียงอะไรวะ” เธอพึมพำหันซ้ายหันขวาพลันสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับเงาตะคุ่มที่โผล่มาจากพุ่มองุ่นหนาเตอะ

 

มันก้าวออกมาอย่างชัดเจน ผิวหนังสีเขียวคล้ำหูยาวแหลมโง้งขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับภาพฝันร้าย รอยยิ้มแสยะกว้างเผยให้เห็นฟันแหลมคมเรียงเป็นแถว ดวงตาสีแดงทอประกายอำมหิต และในมือมันยังถือดาบโค้งเล็กแวววับที่พร้อมจะฟันลงได้ทุกเมื่อ “ก็อบลิน…” โมนีก้าเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา ความทรงจำที่เคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์นี้แวบเข้ามา สิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายรอยยิ้มที่ทำให้เลือดหยุดไหลเสียงหัวเราะที่ทำให้นมบูดและผลไม้ร่วงกราว มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าหลอกเด็กอีกต่อไป

ก็อบลินแสยะยิ้ม ฟันเปื้อนน้ำลายมันแวววาว “กิ๊กกิ๊กกิ๊ก...” เสียงหัวเราะที่แหลมสูงทำให้ร่างโมนีก้าสั่นสะท้านในเสี้ยววินาที ผลไม้ที่กิ่งข้าง ๆ ยังสั่นและหล่นลงมากระแทกพื้นดัง ป๊อก!

“เวรแล้ว…ของจริงนี่หว่า!” เธอสบถเสียงหลงก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแต่ก็อบลินไม่ปล่อยให้เธอตั้งตัว มันคำรามแล้วพุ่งพรวดเข้ามาเร็วอย่างเหลือเชื่อ โมนีก้าหลุดเสียงกรีด “อ๊าคคคคค!!” มือแทบเอื้อมไม่ทันหากไปคว้าอะไรมาใช้ป้องกันตัว หัวใจเธอร่วงลงไปที่ตาตุ่มทันที ความจริงชัดเจนก็อบลินนี่ไม่ได้เล่นมันหมายหัวเธอแน่นอน!

กว่าที่โมนีก้าจะตั้งสติได้ เธอขยับมือเอากราดิอุสออกมาโชคดีที่แอบจิ๊กมาด้วยของจริงนี้หว่า กราดิอุสจริงเย็นเฉียบในมือโมนีก้าสะท้อนแสงยามเย็นเป็นประกายวาบ หญิงสาวกัดฟันแน่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาจากอก สองขาเบี่ยงก้าวตามสัญชาตญาณทุกครั้งที่ก็อบลินแสยะยิ้มพุ่งเข้ามา ดาบโค้งของมันฟาดเฉียดแขนไปแค่เส้นผม แต่ความรู้สึกเฉียดตายทำให้สติกลับมาทั้งหมด “ไม่สู้ก็ตาย…งั้นก็สู้วะ!” เธอตะโกนก้องในใจ ก่อนก้าวพุ่งสวนกลับ ดาบไม้ที่เคยฝึกซ้อมทุกวันถูกแทนที่ด้วยกราดิอุสของจริงหนักกว่าคมกว่าและโหดร้ายกว่ามาก แต่เวลานี้ไม่มีเวลาคิดแล้ว

เสียงเหล็กปะทะกันดัง แกร๊ง! โมนีก้าพยายามจับแรงจนแขนชาหนึบ แต่เธอกัดฟันยกขึ้นกันต่อ สายตาสีมะพร้าวอ่อนที่มักสดใสร่าเริงกลับวาวขึ้นด้วยความดุดันครั้งแรกในชีวิต เธอเบี่ยงตัวหลบการฟันตรงแล้วกรีดเฉียงสวนไปเต็มแรง “เฮ้ยตายซะะะะะ!!” กรีดแรกนั้นเฉือนลำตัวก็อบลินจนผิวหนังสีเขียวแตกออก โลหิตสีทองเจิดจ้าพุ่งกระเซ็นราวประกายแสงแดดกระจายไปในอากาศ โมรีดลมหายใจเข้าลึก สายตาเบิกโพลงกับสิ่งที่เห็น

“เลือด…สีทอง?” เสี้ยววินาทีนั้นความกลัวในใจเธอหายวับไป กลับมีเพียงความกราดเกรี้ยว “ก็ดี! ชั้นไม่กลัวเลือดสีทองหรอกเฟ้ย!” 

ก็อบลินกรีดร้องด้วยเสียงแหลมสูง กิ๊กกิ๊กกิ๊ก! มันยังไม่ตาย พุ่งเข้ามาอีกครั้งด้วยแรงที่บ้าคลั่งกว่าเดิม แต่โมนีก้าไม่ถอยอีกต่อไป เธอก้าวขึ้นประชิด กราดิอุสสะบัดเป็นประกายวาว ฟันฉับ! ฉับ! แต่ละครั้งเต็มไปด้วยพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน ทุกครั้งที่ดาบกรีดผ่าน เลือดทองก็สาดพร่างพราวเหมือนประกายดวงดาว โมนีก้าก็ตะโกนออกมาเสียงหลง “มรึงตายยยยยยยย!!” ฟาดสุดแรงชนิดไม่คิดชีวิต

จนในที่สุดร่างก็อบลินล้มตึงกับพื้น ใบหน้าแสยะยิ้มค้าง ดวงตาแดงวาวพลันดับวูบ ร่างอัปลักษณ์สิ้นใจอยู่ท่ามกลางแสงสีทองที่ยังเปื้อนพื้นหญ้า โมนีก้าหอบหนักแขนขาสั่นเทา กราดิอุสยังคงสั่นอยู่ในมือ แต่ในดวงตากลับมีประกายสว่างขึ้น “ถ้าไม่สู้…ก็คงตายไปแล้วจริง ๆ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็นที่เปลี่ยนเป็นสีส้มอมทอง รู้สึกเหมือนตัวเองได้ลิ้มรสของการเอาตัวรอดครั้งแรกในชีวิตอย่างแท้จริง

แต่ยังไม่ทันจะได้ดีใจที่รอดชีวิตมาได้เสียง ฟู้ววว! ของลมแรงฉีกท้องฟ้าดังขึ้นพร้อมเงาดำที่ปกคลุมเหนือหัว โมนีก้าหอบหายใจหนักหลังจากเพิ่งสังหารก็อบลินไป แต่พอเงยหน้าขึ้นไปเธอก็แทบช็อก เหนือท้องฟ้าเต็มไปด้วยร่างครึ่งคนครึ่งนก ปีกแดงฉานและดำสนิทกระพือกวัดวาด ร่างเพรียวยาวที่มีเล็บยาวแหลมราวกรงเล็บเหล็ก เสียงกรีดร้องสูงแหลมสะท้อนก้องทั่วหุบเขาโซโนมา “ฮาร์ปี้…!?” เธอเบิกตากว้าง ริมฝีปากแทบเอื้อนเอ่ยเสียงไม่ออก หนึ่ง สอง สาม…ยี่สิบ!? นี่มันฝูงเต็ม ๆ!

โมนีก้าใจเต้นกระหน่ำพยายามหันตัวเพื่อจะหนี แต่ปีกของพวกมันกระพือจนแรงลมกดทับลงมาราวกับผนังอากาศบดร่างไว้ไม่ให้ขยับได้ง่าย ๆ และก่อนที่เธอจะวิ่ง กรงเล็บแหลมก็ฟาดลงมาสองครั้ง ฟู้วว! ฉับ!

“อ๊ากกก!!” ร่างเธอสะบัดกระเด็นเลือดซึมตรงแขนและไหล่ รอยกรีดลึกจากกรงเล็บยังแผดเผาด้วยพิษลมร้อนของพวกมัน ความเจ็บเสียดทะลุจนเธอแทบทรุดคุกเข่าลงกับพื้นหญ้า เสียงกรีดร้องประสานกันดังลั่นราวกับเสียงคำรามของฝูงสุนัขล่าเนื้อ มันคือเสียงฮาร์ปี้…สุนัขล่าเนื้อแห่งซุสที่ร่ำลือกันว่าพวกมันลักพาตัวมนุษย์กึ่งเทพไปในพริบตา “บ้าบอที่สุด!!” โมนีก้าสบถเสียงสั่น กราดิอุสในมือสั่นระริกแต่เธอกัดฟันแน่น แม้หัวใจจะเต็มไปด้วยความกลัวแต่ขาคู่เล็กก็ยังยันพื้นพยายามพยุงให้ยืนขึ้นได้

ปีกนับยี่สิบคู่กำลังกระพือโอบล้อมเธอเป็นวงกลม เสียงลมหมุนวนดังครืนครั่นราวพายุ เงาของพวกมันบดบังท้องฟ้าแทบมืดมิด ความจริงกระแทกใจเธอทันที การต่อสู้กับก็อบลินเมื่อครู่เหมือนเป็นเพียงการซ้อมวอร์มก่อนเผชิญหน้ากับนรกจริง ๆ ที่อยู่ตรงหน้า เธอกำหมัดแน่นร่างกายสั่นสะท้านด้วยทั้งความเจ็บและความกลัว แต่สายตาสีมะพร้าวอ่อนยังไม่ยอมดับประกาย เธอรู้ดีว่าถ้าไม่ลุกสู้ตรงนี้...คืนนี้คงไม่มีเธอให้หายใจอีกต่อไป…แต่ถึงสู้ไป ก็ตายอยู่ดี!!

[ปักตะไคร้]

อื่น ๆ : ปราบก๊อบลินสำเร็จ

หนีทางการโจมตีของฮาร์ปี้ โดนโจมตี 2 ครั้ง รวมดาเมจ 411 ดาเมจ

เหลือเลือดขณะหนี 4015 หน่วย

Phatranit BELIEVER

Jupiter Camp Gazette

บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 29

ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"

วันที่: 31 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : ​​แอมโบรเชีย: ของขวัญจากหมาป่า สถานที่ : หุบเขาโซโนมา       "หุบเขาโซโนมาเงียบงันและเหน็บหนาว...มันคือสถานที่ที่เด็กหญิงตัวน้อยนามว่า พัด ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเพียงลำพัง จนกระทั่งในที่สุด...ลูเซียน เฟลม หมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ก็ก้าวเข้ามา ​เขาไม่ได้มาในฐานะสัตว์ร้ายจากนิทาน แต่กลับเป็นผู้พิทักษ์ที่เปี่ยมไปด้วยแสงแห่งความหวังในดวงตาคู่คม ​เมื่อเห็นร่างเล็กของพัดที่อ่อนแรงจนแทบหมดสติ ลูเซียนได้หยิบ ผลึกแอมโบรเชีย ออกมาอย่างระมัดระวัง แสงสีทองนวลจากผลึกนั้นสว่างวาบขึ้น ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังจะให้กำเนิดชีวิต ​"เด็กน้อย...กินสิ่งนี้ซะ ความเจ็บปวดของเจ้าจะหายไป" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างแผ่วเบา ​พัดเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่พร่ามัว ก่อนจะรับผลึกนั้นมาไว้ในมือเล็กๆ และเมื่อมันแตะริมฝีปาก ความขมขื่นของโรคร้ายที่กัดกินร่างก็จางหายไป ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วตัว ราวกับได้ถูกโอบกอดจากแสงสวรรค์ ​วินาทีนั้นเอง...พัดก็เข้าใจว่า ลูเซียน เฟลม ไม่ได้เป็นเพียง "หมาป่า" แต่คือแสงแห่งความหวังที่จะส่องนำทางเธอ บนเส้นทางที่ยังทอดยาวอยู่ข้างหน้า" พัดรับประทานแอมโบรเซียเรียบร้อยจ้า 🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶 เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ" 🔔 Jupiter Camp Gazette🔔

Moneka HONOR

วันที่ 01 เดือนกันยายน ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

ยามเช้าของหุบเขาโซโนมาสดใสด้วยแสงอาทิตย์ที่ลอดผ่านยอดเขาสลับเนินเขาเขียวขจี กลิ่นไอดินผสมกลิ่นองุ่นที่ลอยมากับลมเช้าให้ความรู้สึกสดชื่นเกินบรรยาย เสียงนกร้องคลอเป็นจังหวะธรรมชาติ เส้นทางดินทอดยาวเบื้องหน้าเหมือนพรมที่ชวนให้ก้าวต่อไป โมนีก้ายืนยืดเส้นยืดสายอยู่ข้าง ๆ ซูริ โมนีก้าเธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีเข้ม เส้นผมถูกรวบหางม้าให้ไม่เกะกะ หลังจากทั้งสองวอร์มร่างกายเสร็จ ดวงตาโมนีก้ายังมีประกายสดใสตามนิสัย ถึงแม้แขนซ้ายจะพันผ้าไว้เพราะแผลจากฮาร์ปี้เมื่อวานยังเจ็บระบมเล็กน้อย เธอจึงตั้งใจว่าจะไม่แกว่งแขนแรง ๆ ให้ปวดเพิ่ม ซูริที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าสงบนิ่งเหมือนเคย แต่สายตาเหลือบมองแขนพันผ้าของโมนีก้าอยู่บ่อยครั้ง ร่างสูงโปร่งในชุดออกกำลังกายสีเข้มยืนเหมือนกำลังจับตามองทุกจังหวะหายใจของเธอ แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ความห่วงใยซ่อนอยู่ในแววตาชัดเจน

ไม่นานคุณหมาป่าเวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาร่างใหญ่ที่เป็นเสมือนครูฝึกก็เดินเข้ามา เขาไม่ใช่แค่พี่เลี้ยงธรรมดา แต่ยามก้าวออกมาในโหมดโค้ชนักวิ่งโอลิมปิกนั้นแววตาคมของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพลังบิ้วอารมณ์ชนิดที่ใครเห็นก็แทบอยากก้าวลงสนามแข่งจริง ๆ ทันที “วันนี้ไม่มีคำว่าเบา!” เสียงคำรามต่ำ ๆ ของเวล็อกซ์ดังก้องในหุบเขา “สิบไมล์! ไม่ใช่เพื่อเอาชนะใคร แต่เพื่อเอาชนะตัวเอง!”

โมนีก้าเบิกตากว้าง หัวเราะแห้ง ๆ “สิบไมล์เหมือนเดิมหรอ...ไม่ใจดีเลยเหรอคะ...โอเค๊! ฉันยังไม่ตายแน่นอน!” เธอพูดติดตลกแต่ในใจเริ่มเตรียมใจเต็มที่ ขยับแขนขวาแกว่งเบา ๆ ส่วนแขนซ้ายกดไว้กับลำตัวไม่อยากให้สะเทือนแผล ซูริมองหน้าเธอแล้วส่ายหัวเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าพูดเล่นจนหมดแรงนะ วิ่งจริงต้องใช้สมาธิ”

“รู้แล้วน่า! แต่ถ้าไม่หัวเราะบ้างฉันคงเครียดตายก่อนจะถึงจุดหมายปลายทางแน่” โมนีก้ายักคิ้วใส่ เสียงเป่าปากหวีดของเวล็อกซ์ดังขึ้นทันทีที่ทั้งสามออกตัวไปตามเส้นทางเนินเขา สนามหญ้าสีเขียวทอดยาวล้อมรอบด้วยไร่องุ่นสวยงาม สายลมยามเช้าปะทะใบหน้า โมรีก้าวเท้าเบิกทางแม้หายใจหอบเร็ว แต่รอยยิ้มยังไม่เลือน ซูริคุมจังหวะอย่างมั่นคง ก้าวเท้าอย่างสม่ำเสมอเหมือนเครื่องจักร ส่วนเวล็อกซ์วิ่งนำไปด้านหน้า หันกลับมามองเด็ก ๆ ที่วิ่งตามด้วยสายตาเคร่งขรึมราวกำลังทดสอบจิตใจ

ระหว่างวิ่งโมนีก้าเริ่มพูดขึ้นทั้งที่ลมหายใจถี่ “ซูริ...รู้ไหม? ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน ฉันคงวิ่งได้ไม่ถึงสองก้าวแล้วล้มไปแล้วล่ะ...” ซูริมองแวบหนึ่งก่อนตอบ “แต่ตอนนี้เธอกำลังวิ่งอยู่ ไม่ล้ม ก็ดีแล้ว”

“ใช่สิ...ฉันก็แปลกใจเหมือนกัน” โมนีก้าหัวเราะหอบ ๆ “บางที...บางทีฉันอาจจะกำลังเก่งขึ้นทีละนิดจริง ๆ ก็ได้”

เวล็อกซ์ที่วิ่งนำอยู่เอ่ยเสียงเข้มแทรกขึ้นมา “อย่ามัวแต่พูด จังหวะหายใจสำคัญ! สองก้าวหายใจเข้า สองก้าวหายใจออก จำไว้!” ทั้งสองเด็กรีบปรับลมหายใจตามคำสั่ง เสียงรองเท้ากระทบดินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ การวิ่งสิบไมล์แม้จะยาวไกลแต่ทิวทัศน์รอบข้างช่วยให้หัวใจพอผ่อนคลาย แสงแดดยามเช้าส่องลงบนผิวหญ้าเป็นประกายราวกับเพชรเล็ก ๆ บนผืนพรมสีเขียว โมนีก้ายังคงยิ้ม แม้เหงื่อจะชุ่มใบหน้า แต่ในใจเธอเริ่มภาคภูมิใจที่ก้าวต่อไปได้จริง ๆ แขนซ้ายที่เจ็บยังคงกอดแนบลำตัวไว้ แต่ทุกก้าวเท้าที่เหยียบลง เธอรู้สึกว่าไม่ใช่เพียงแค่การวิ่งเพื่อร่างกายเท่านั้น แต่คือการวิ่งเพื่อยืนยันว่าเธอยังมีพลังจะก้าวต่อไปในทุก ๆ วัน

อื่น ๆ: เอาออกมาวิ่ง วิ่งนะวิ่งนะแฮมทาโร่

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

Moneka HONOR

วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

อากาศยามเช้าของหุบเขาโซโนมายังคงสดชื่น ลมเย็นปะทะผิวเบา ๆ เสียงนกร้องคลอไปกับกลิ่นดินชื้นจากไร่องุ่นรอบ ๆ แต่บรรยากาศเงียบสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงฮัมเพลงจังหวะเร้าใจของโมนีก้า หญิงสาวยืดแขนยืดขาพลางส่ายเอวหมุนสะโพกเหมือนกำลังเต้นอยู่ในงานปาร์ตี้มากกว่าจะวอร์มก่อนออกวิ่ง เสียงฮัมยังลากท่อนฮุกของเพลงอย่างมั่นใจ “I like them big, I like them chunky chunky~”

ซูริที่กำลังยืดเส้นตรงข้าง ๆ ถึงกับหันมามองค้าง มือที่กำลังยืดขาแอบชะงักไปชั่วครู่ แววตาเหมือนกำลังสงสัยว่าคนตรงหน้าเป็นบ้าแดนซ์หรือเปล่า “...เธอนี่มันตลกจริง ๆ โมนีก้า เพลงอะไรกันเนี่ย ฟังดู…” ซูริกลั้วหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหัว แต่ก็ยังเลิกคิ้วเหมือนพยายามหาคำมาแทนความรู้สึก โมนีก้าไม่สนใจเสียงแซะหรือดูว่ามันแปลกหรอกนะ กลับยิ่งขยับเอวโยกแรงกว่าเดิมขณะยืดแขนยืดขาไปด้วย 

“ก็เพราะดีออก! ฉันชอบเพลงที่มันทำให้ร่างกายอยากขยับนี่นา~” เธอหันมายักคิ้วใส่ซูริอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหมุนตัวหนึ่งรอบแล้วชูนิ้วโป้งขึ้นสูงอย่างภูมิใจ

ซูริถอนหายใจยาวแต่ริมฝีปากแอบยกยิ้ม “เธอนี่มัน…เอาแต่ใจจริง ๆ เลยนะเนี้ย รสนิยมเพลงก็แปลกชะมัด” เสียงพูดเหมือนบ่นแต่ในสายตากลับมีแววขำและเอ็นดูอยู่ในที

โมนีก้าหัวเราะคิกคักพลางยกมือทาบอกทำท่าจริงจัง “ไม่หรอกนะ! นี่เขาเรียกว่าความชิคส่วนตัวต่างหาก! ถ้าไม่มีเพลงซะบ้างบ้านหมาป่านี้คงน่าเบื่อจะตายไป น่าเสียดายที่โทรศัพท์เปิดเพลงไม่ได้ไม่งั้นนะ เธอจะเห็นฉันใส่หูฟังไปไหนมาไหนละ ฉันชอบฟังเพลงน่ะ” ซูริกลอกตาใส่ตอนได้ยินแต่พอเห็นโมนีก้าเต้นขำ ๆ ไปด้วยวอร์มไปด้วยก็นึกไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อดี นอกจากยอมยกมือยอมแพ้ “ถ้าไม่มีเธอฉันก็คงไม่ได้หัวเราะแต่เช้าแบบนี้เหมือนกัน”

ยังไม่ทันจะพูดอะไรต่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้น เวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่เดินเข้ามาหยุดข้าง ๆ ทั้งสอง สายตาคมมองเด็กสาวที่กำลังส่ายเอวอยู่ โมนีก้าถึงกับหยุดท่าเต้นค้างแล้วหัวเราะแห้ง ๆ พลางกระซิบเบา ๆ “...แฮะ ๆ ฉันวอร์มจริงนะคะไม่ได้เต้นเล่นสักหน่อย” ซูริกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่รีบหันไปทำท่ายืดกล้ามเนื้ออย่างเรียบร้อย เวล็อกซ์เพียงแค่มองเงียบ ๆ แล้วสะบัดหัวเบา ๆ ราวกับไม่อยากถามให้เสียเวลา ก่อนจะหันพาเด็กทั้งสองเข้าสู่การวิ่งจริงจังทันที

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของเวล็อกซ์ดังก้องไปตามทางดิน เขาวิ่งนำอย่างไม่เสียแรงราวกับนักล่าในป่าที่รู้จักเส้นทางทุกเส้นอย่างทะลุปรุโปร่ง “วันนี้จะพาไปเส้นทางใหม่ ตั้งใจล่ะ” เสียงต่ำกังวานของหมาป่าสีเทาก้องอยู่ในอากาศก่อนที่เขาจะเร่งฝีเท้าหายลับไปข้างหน้า

โมนีก้ากับซูริรีบวิ่งตามติด ๆ ร่างเล็กของโมนีก้าเคยอ่อนแอและเหนื่อยง่ายเมื่อสัปดาห์ก่อน บัดนี้กลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องตัว ท่วงท่าวิ่งเต็มไปด้วยพลังและความมั่นใจ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอใบหน้าเปื้อนเหงื่อแต่แฝงรอยยิ้มพอใจในตัวเอง ในใจเธอแทบจะกรีดร้องด้วยความดีใจพุงตรงเอวที่เคยยื่นจนต้องเอามือดึงเสื้อปิด ตอนนี้หายเกลี้ยง! เอวของเธอกลายเป็นเอวเอสคอดสวยจนแอบมองเงาตัวเองในกระจกเมื่อวานก็ยังตกใจ ร่อง 11 เริ่มชัดขึ้นทุกครั้งที่หายใจลึก เธอแทบอยากหยุดกลางป่าแล้วตะโกนว่าหุ่นดีจัดโว้ยยย! แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจวิ่งไปยิ้มไปเหมือนคนเพิ่งถูกรางวัลใหญ่

ซูริมองจากข้าง ๆ เห็นเพื่อนร่างเล็กที่เมื่อก่อนชอบบ่นว่าเหนื่อยจนอยากนอนเฉย ๆ ตอนนี้กลับวิ่งด้วยท่าทีมั่นใจ แถมยังยกคางเชิดเล็กน้อยเหมือนจะอวดหุ่นใหม่แบบไม่รู้ตัว ก็อดแซวไม่ได้ “ยิ้มอะไรนักหนาโมนีก้า ระวังสะดุดรากไม้หัวคะมำเอานะ”

โมนีก้าเบะปากแต่ยังคงวิ่งต่อ หอบน้อย ๆ แต่ตอบอย่างไม่ยอมแพ้ “ก็หุ่นฉันมันดีขึ้นนี่! วิ่งทุกวันไม่เสียแรงจริง ๆ รู้ไหม เอวเอสฉันมาแล้วนะยะ ร่อง 11 ก็มาแล้วด้วย!” เธอพูดอย่างภาคภูมิใจถึงกับยกเสื้อโชว์นิด ๆ จนซูริถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดังกลางหุบเขา

“บ้าเอ๊ย…ใครเขาอวดหุ่นเวลาวิ่งแบบนี้กัน” ซูริส่ายหัวแต่รอยยิ้มมุมปากปิดไม่มิด เวล็อกซ์ที่วิ่งนำอยู่หันหูฟังเสียงหัวเราะของสองสาว เขาไม่หันกลับมาแต่หางที่แกว่งเบา ๆ ก็บอกได้ว่าแม้แต่หมาป่าผู้เข้มงวดก็ยังพอใจกับความคึกคักสดใสของเด็ก ๆ ที่กำลังเติบโตทั้งร่างกายและหัวใจบนเส้นทางใหม่ในเช้าวันนั้น

อื่น ๆ: สนุกจริง ๆ วิ่งนะวิ่งนะแฮมทาโร่

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้

Moneka HONOR

วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558

ช่วงดึก เวลา 23.00 - 00.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอเนียร์ สหรัฐอเมริกา (ฝึกพิเศษ)

เสียงหอบหายใจของทั้งสามดังสอดประสานกับเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้สูงในหุบเขาโซโนมา เมื่อร่างเล็กของสตรีสองร่างกับหมาป่าน้ำตาลใหญ่พุ่งพรวดออกมาจากเขตป่าเรดวู้ด ในที่สุดเสียงฝีเท้าหนักหน่วงของไซคลอปส์ก็ค่อย ๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงหัวใจที่ยังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง โมนีก้าแทบทรุดลงทันทีที่ถึงเนินหญ้ากว้าง ๆ เธอทิ้งตัวลงไปนั่งแผละ หอบแรงจนเหมือนปอดจะระเบิดออกมา 

“โอ้ยยย…ฉัน…ฉันไม่ต้องฝึกวิ่งแล้วจริง ๆ แหละคืนนี้ วิ่งจนจะกลายเป็นนักมาราธอนอยู่แล้ว…”

ซูริที่เหนื่อยไม่แพ้กันแต่ยังทรงตัวได้ดีกว่า รีบย่อตัวลงมาคอยประคองไม่ให้เพื่อนล้มหน้าทิ่ม “เฮ้ ๆ หายใจลึก ๆ โมนีก้า…ยังไงก็รอดมาได้แล้วนะ” น้ำเสียงของเธอแม้จะเหนื่อยแต่ก็พยายามนิ่งเพื่อไม่ให้เพื่อนตื่นตระหนกไปมากกว่านี้

ทางด้านลูปัส หมาป่าน้ำตาลผู้เคยแสดงท่าทางเข้มงวด คราวนี้กลับยืนหูตั้ง ตาเบิกโพลง หายใจแรงพอกับพวกเด็ก ๆ เขาเหลียวหลังไปมองป่าเรดวู้ดราวกับจะยืนยันว่าไซคลอปส์ไม่ได้ตามออกมาแล้ว ก่อนหันกลับมาใช้สายตาคมกริบสบกับสองสาว แต่แทนที่จะเอ่ยอะไรสมเป็นครูฝึกเขากลับหลุดประโยคสั้น ๆ ออกมา “อย่าบอก…ท่านลูปานะ…”

โมนีก้าถึงกับหันขวับ ใบหน้ายังแดงก่ำจากการวิ่ง แต่ดวงตาลุกวาวขึ้นมาทันที “หา?!! นี่นาย…ล่อไซคลอปส์มาหาเราสองคนจริง ๆ ใช่มั้ย!?” เสียงของเธอทั้งเหนื่อยทั้งสั่น แต่แฝงด้วยความโมโหจัด ซูริมองหมาป่าน้ำตาลแล้วเผลอหัวเราะหึ ๆ ออกมา “โห…แผนการฝึกพิเศษของหมาป่านี่มันไม่ธรรมดาจริง ๆ ว่ะ แต่ก็เกือบได้ไปเกิดใหม่แล้วนะรู้ตัวหรือเปล่า”

โมนีก้ายังมองแรงไม่หยุดสองแก้มพองราวกับกระต่ายโมโห “ฉันแทบตายเพราะหมาป่าบ้าแบบนายแล้วนะ! ถ้าคุณลูปารู้เรื่องนี้ล่ะก็…ฉันจะเผาให้หูชาเลย!!”

ลูปัสทำเพียงส่ายหัวแล้วถอนหายใจออกแรง ๆ คล้ายจะกลบเกลื่อนความผิด “ข้า…ไม่สิ ฉันแค่ทดสอบ ดูว่าเจ้าจะเอาตัวรอดได้แค่ไหน”

โมนีก้าถึงกับชี้นิ้วใส่ตาคม ๆ ของหมาป่าน้ำตาล “บ้าเอ๊ย! ครั้งหน้าถ้าจะทดสอบก็ช่วยไม่ต้องเสี่ยงชีวิตแบบนี้ได้มั้ย! ฉันไม่ใช่หนูทดลองนะ!” บรรยากาศตรงนั้นเต็มไปด้วยทั้งความตึงเครียดและเสียงหอบหายใจ แต่ซูริกลับกลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกครั้ง ยกมือมาตบไหล่เพื่อนสาว “โอเค ๆ อย่างน้อยเราก็รอดออกมาได้ คราวนี้ถือว่าได้บทเรียนจริงจังแล้วกันนะโมนีก้า” โมนีก้าพ่นลมหายใจออกแรง ๆ ก่อนจะล้มตัวนอนหงายกับพื้นหญ้า มองท้องฟ้าที่สว่างจ้าไร้ดาวแล้วบ่นอุบ “เหอะ…บทเรียนบ้าอะไร วิ่งหนีตายแทบขาดใจ ถ้าไม่ติดว่ารอดมาได้ ฉันคงแช่งหมาป่าบ้านั่นไปแล้ว…”

แล้วเธอก็เอาแขนปิดหน้า ขณะที่ซูริกับลูปัสยืนมองกันเงียบ ๆ หนึ่งด้วยความขำ อีกหนึ่งด้วยความรู้สึกผิดปนโล่งใจเพราะถึงอย่างไร เด็กสาวทั้งคู่ก็พิสูจน์แล้วว่าแม้ถูกโยนเข้าสถานการณ์สุดเสี่ยง…พวกเธอก็ยังเอาตัวรอดได้

อื่น ๆ: ฝึกจบจนได้ อ๊าคคคคค

Moneka HONOR

วันที่ 04 เดือนกันยายน ปี 2558

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)

สายลมเย็นยามเช้าของหุบเขาโซโนมาพัดผ่านทุ่งหญ้า เสียงนกร้องประสานกับเสียงใบไม้ที่ไหวเอน บรรยากาศสดชื่นแต่แดดยังคงสว่างจ้าเพราะกลางวัน 24 ชั่วโมงไม่เคยหายไป โมนีก้าและซูกิก้าวเท้าเข้ามาในลานกว้างที่ใช้เป็นเส้นทางวิ่งประจำวัน และพบร่างสูงใหญ่ของเวล็อกซ์หมาป่าสีเทาที่กำลังนั่งรออยู่ริมโขดหิน เวล็อกซ์หันดวงตาสีเหลืองอำพันมองพลางเอ่ยเสียงทุ้ม “โมนีก้า ไหวแล้วหรือ?”

หญิงสาวยกมือเช็ดเหงื่อที่ซึมขึ้นมาเล็กน้อยจากการเดินทางมาที่นี่ ก่อนยิ้มบาง ๆ ตอบ “อาจจะวิ่งไม่ได้มากค่ะ…แต่ไม่อยากให้ซูกิวิ่งคนเดียว” 

คำตอบนั้นทำให้หมาป่าสีเทาเลิกคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะชื่นชมก่อนพยักหน้าหนักแน่น “ถ้าอย่างนั้น วันนี้จะให้พวกเจ้าสองคนวอร์มร่างกายกันเอง แล้วก็วิ่งเอง ข้าจะรออยู่ตรงนี้เท่านั้น” เขาหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อีกอย่าง…เมื่อวานข้าเดินลาดตระเวน พบว่าฝูงฮาร์ปี้ยี่สิบตัวที่เคยอาละวาด มันหายไปหมดแล้ว น่าจะอพยพไปที่อื่น หุบเขาตอนนี้ไม่อันตรายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว”

โมนีก้าถอนหายใจโล่งอก “งั้นก็ดีเลยค่ะ…” ขณะที่ซูกิเพียงพยักหน้า เงียบเช่นเคยแต่แววตาผ่อนคลายลงเล็กน้อย ทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนยกแขนขึ้นเริ่มวอร์มร่างกาย ซูกิทำท่าก้มยืดกล้ามเนื้ออย่างถูกวิธี ส่วนโมนีก้าแม้จะดูทุลักทุเลเล็กน้อยเพราะยังไม่ค่อยสบายตัว แต่ก็พยายามทำท่าตามด้วยสีหน้าจริงจังจนซูกิอดยิ้มขำ ๆ ไม่ได้ “อย่าฝืนมาก” ซูกิพูดเบา ๆ พลางหันมาคอยดูท่าของเพื่อน “ถ้าไม่ไหวก็บอกด้วย เข้าใจไหม”

โมนีก้าหันมายักคิ้ว แก้มขึ้นสีจาง ๆ “ค่ะคุณแม่ซูกิ~” แล้วหัวเราะคิก พลางเริ่มขยับแขนยืดกล้ามเนื้ออย่างตั้งใจมากขึ้น ท่ามกลางทุ่งหญ้าสีเขียวที่ทอดยาว ทั้งสองสาวพร้อมจะก้าวเข้าสู่การวิ่งประจำวันด้วยกันอีกครั้งภายใต้การจับตามองของเวล็อกซ์ที่ยืนสงบเหมือนผู้คุมเงียบ ๆ 

เสียงลมที่พัดผ่านทิวต้นไม้ในหุบเขาโซโนมาดูเงียบสงบในตอนแรกทว่าเพียงอึดใจเดียว มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องแหลมสูง ฮาร์ปี้สองตัวโผล่พรวดออกมาจากยอดไม้ ปีกสีแดงสดสะบัดแรงจนฝุ่นผงปลิวว่อน ใบไม้ปลิดปลิวราวกับมีพายุเล็ก ๆ โหมกระหน่ำ ระหว่างที่สองสาวกำลังวิ่งอยู่ โมนีก้าชะงักฝีเท้าใบหน้าขึ้นสีทั้งตกใจทั้งหงุดหงิด “ไหนบอกว่าหายไปแล้วไง…บ้าเอ๊ย” เธอกัดฟันแน่นก่อนจะดึงกราดิอุสออกมาจากแหวนดาราจรัส แววตาคมเปล่งประกายราวกับเตรียมพร้อมจะฟัดเต็มที่

ซูกิที่ยืนอยู่ข้างกันไม่เสียเวลา เธอก้าวออกมาก้าวหนึ่งราวกับตั้งใจจะเป็นกำแพงปกป้องโมนีก้า ดาบของตนเองชักออกมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีของสาวน้อยทอมบอยนั้นสงบนิ่ง ต่างจากโมนีก้าที่เต็มไปด้วยไฟแห่งอารมณ์และพลังข้างใน ฮาร์ปี้ตัวแรกพุ่งเข้ามาทางซูกิ เล็บยาวแหลมพุ่งลงหวังจะเฉือนคอ แต่ซูกิกลับหมุนดาบปัดขึ้นอย่างเฉียบคม เสียงโลหะปะทะกับกรงเล็บแหลมบาดหู เกิดประกายไฟเล็ก ๆ วาบขึ้นกลางอากาศ ซูกิใช้แรงบิดตัวแทงสวนไปที่สีข้างศัตรูจนมันร้องลั่น อีกด้านหนึ่ง ฮาร์ปี้ตัวที่สองมุ่งเป้าใส่โมนีก้าเต็ม ๆ ปีกมันกางกว้างบดบังสายตา เงาสีแดงร่วงทับมาเหมือนพายุโลหิต โมนีก้าไม่หลบ แต่ก้มลงตักดินขึ้นมาแล้วสาดใส่ตาของมันทันที เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บดังสนั่น ก่อนที่เธอจะฉวยจังหวะพุ่งกราดิอุสฟันเฉียงเข้าเต็มลำตัว เลือดสีทองกระเซ็นพร่างพรายกลางแสงแดดที่ไม่เคยดับ

“นี่แหละนะ…ให้ตายสิ!!” โมนีก้าตะโกนพร้อมฟันซ้ำอย่างไม่ลังเลร่างของฮาร์ปี้ตัวนั้นร่วงลงกระแทกพื้นดังสนั่น

ฮาร์ปี้อีกตัวพยายามบินหนีแต่ซูกิไม่ปล่อยโอกาส หล่อนพุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ดาบในมือฟันฉับเดียวเข้าที่คอ ร่างของมันร่วงลงพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมเสียงหอบหายใจแรง ๆ ของซูกิ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหอบของทั้งสองสาว โมนีก้าหันไปสบตาซูกิ ยิ้มกว้างทั้งเหงื่อที่ชุ่มเต็มใบหน้า “ตุยเย่จริง ๆ ด้วยว่ะ…”

ซูกิถอนหายใจเล็กน้อยเก็บดาบเข้าฝักแล้วตอบเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยรอยยิ้มมุมปาก “ก็ยังไม่แย่หรอก ถ้าเรายังอยู่” ท่ามกลางหุบเขาที่สว่างไสวตลอดเวลา ทั้งสองยืนเคียงกันกลางซากฮาร์ปี้ร่วงกองอยู่ที่พื้นแล้วค่อยสลายหายไป…การวิ่งช้า ๆ แบบชมนกชมไม้เมื่อครู่ กลายเป็นการทดสอบกำลังใจและฝีมืออย่างแท้จริง

แต่ตอนแรกทั้งสองคิดว่าจะจบเพียงเท่านี้ หากไม่ใช่เพราะเสียงก้าวย่ำเล็ก ๆ กระทบพื้นหินดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ฟังแล้วชวนให้หงุดหงิด หูแหลม ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเล่ห์เพทุบาย ก๊อบลินโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ด้านข้างทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว มันกรีดฟันคมกริบพลางพุ่งเข้ามาใส่ทั้งโมนีก้าและซูกิราวกับอยากจะฉีกเหยื่อเป็นชิ้น ๆ โมนีก้าเบิกตากว้างแต่กลับกรอกตาอย่างเหนื่อยใจ “เฮ้อ…เอาอีกแล้ว มอนพวกนี้มันมากันเป็นชุดเลยรึไงเนี่ย?” เธอพลิกกราดิอุสขึ้นมาถือแน่นพร้อมตั้งท่า ขณะที่ซูกิก็ยกดาบขึ้นเช่นกัน ใบหน้าคมคายยังคงนิ่งแต่แววตาวาววับอย่างเอาจริง

ก๊อบลินพุ่งมาหมายจะฟันโมนีก้าแต่เธอเบี่ยงตัวหลบอย่างว่องไว ใช้ด้ามกราดิอุสทุบเข้าที่ท้องของมันอย่างแรงจนมันชะงักแล้วกรีดร้องเสียงหลง ขณะเดียวกันซูกิก็ฉวยจังหวะหมุนตัวฟันเฉียงจากด้านข้าง เสียงโลหะตัดผ่านเนื้อดัง ฉัวะ! เลือดสีทองกระเซ็นออกมาพุ่งกระทบพื้นหญ้า โมนีก้าไม่รอช้า ตะโกนลั่น “ตุยเย่วาตานาเบ้ไอโกะไปซะ!!” แล้วฟันกราดิอุสซ้ำลงบนหัวก๊อบลินที่ยังเหลือเรี่ยวแรงอยู่ เลือดทองพุ่งกระจายราวกับพลุแตกมันล้มลงแน่นิ่งในที่สุด

ซูกิยืนข้าง ๆ พ่นลมหายใจออกเล็กน้อย สะบัดดาบให้เลือดกระเซ็นหลุดออกจากคมก่อนจะเก็บเข้าฝัก แล้วเหลือบมองโมนีก้าที่หอบเล็กน้อยแต่ยังยืนหัวเราะหึ ๆ อย่างสะใจ “ก็ดีอยู่หรอกที่ยังหัวเราะออกได้” ซูกิพูดเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยความโล่งใจ

โมนีก้าหันมายักไหล่ ขยับปอยผมที่เปียกเหงื่อไปด้านหลัง “ก็มันไม่ยากเกินไปจริง ๆ นี่นา…ขอให้เป็นแค่ตัวเดียวสองตัวแบบนี้เถอะ ไม่เอายี่สิบตัวพร้อมกันอีกแล้วนะ!” ทั้งสองยืนมองซากก๊อบลินนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปสบตากัน ราวกับสัญญาในใจว่าไม่ว่าจะมีอะไรโผล่มาอีกพวกเธอก็พร้อมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เสมอ ทว่าไม่นานซากก๊อบลินที่เพิ่งล้มตายลงตรงหน้าไม่ทันได้สร้างกลิ่นคาวเลือดเลยสลายเป็นละอองแสงสีทองกระจายหายไปในอากาศ ราวกับมันไม่เคยมีอยู่ตรงนั้นมาก่อน โมนีก้ามองพลางยิ้มกว้าง ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “อย่างน้อยก็ไม่ต้องมาเก็บศพให้วุ่นวายเนอะ…โชคดีจริง ๆ”

ซูกิยังยืนนิ่ง มองละอองทองที่ลอยหายไปอย่างสุขุม ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “อืม…เห็นด้วย คราวนี้ง่ายหน่อยไม่ทิ้งร่องรอยให้รกตา” เสียงทุ้มเรียบของเธอฟังแล้วเย็น แต่ในสายตากลับมีความผ่อนคลายปนเอ็นดู

ทั้งคู่จึงตัดสินใจออกวิ่งต่อไปตามเส้นทางฝึกซ้อมในหุบเขาโซโนมา ลมเช้าพัดแรงจนผมยาวสีม่วงครามอ่อนของโมนีก้าปลิวสะบัด เผยให้เห็นดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ที่ส่องประกายท่ามกลางแสงแดด 24 ชั่วโมงเหมือนอัญมณีล้ำค่า แต่ไม่นานนักรอยยิ้มสดใสของเธอก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าบูดเบี้ยว มือหนึ่งกุมท้องอย่างชัดเจน “อื้อ…หน่วง ๆ อีกแล้วแหะ คงเพราะ…เรื่องนั้นน่ะ” เสียงบ่นของเธอเจือความเจ็บปวดแผ่วเบา

ซูกิเหลือบตามองทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างห่วงใย เธอหยุดวิ่ง ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น “ขึ้นหลังมา โม จะฝืนทำไมอีก” โมนีก้าชะงักเล็กน้อย ก่อนริมฝีปากแดงระเรื่อจะคลี่ยิ้มหน้าบาน ดวงตาเทาเงินเปล่งประกายระยิบด้วยความดีใจ “จริงนะ!? ได้เลยค่ะคุณบัดดี้!” เธอแทบไม่รอช้ากระโดดขึ้นหลังซูกิทันทีอย่างร่าเริง

ภาพทอมบอยสาวร่างสูงแบกเพื่อนตัวบางบนหลัง กลายเป็นภาพที่น่าประทับใจที่สุดของเช้าวันนั้น โมนีก้าซุกแก้มลงบนไหล่ซูกิยิ้มตาหยีอย่างพอใจเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ “แบบนี้แหละ…ไม่ต้องวิ่งเองให้เหนื่อย สุดยอดเลย” ซูกิพ่นลมหายใจหอบเล็กน้อย แต่ก็ยังคงก้าวขาไปข้างหน้าอย่างมั่นคงไม่พูดอะไรนอกจากคำสั้น ๆ แฝงความอ่อนโยน “เกาะแน่น ๆ ล่ะ อย่าตก”

และท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักของโมนีก้ากับจังหวะก้าวที่มั่นคงของซูกิ เส้นทางฝึกในหุบเขาก็ยังทอดยาวออกไป เหมือนประกาศชัดว่ามิตรภาพและการพึ่งพากันของทั้งสองแข็งแกร่งกว่าความเหนื่อยล้าใด ๆ

[ปักตะไคร้]

อื่น ๆ: เอาออกมาวิ่ง นะวิ่งนะแฮมทาโร่(?)

รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้