DINING PAVILION

Feria HEROES

ณ โรงอาหาร

Feria Hayes

วันนี้เฟเรียได้พากาเอลมากินข้าวที่โรงอาหารประจำค่ายเสียสักหน่อย เพราะเธอรู้สึกว่านาน ๆ ทีมากินอาหารที่โรงอาหารบ้างดีกว่า วันนี้เธอก็เห็นว่ามีข้าวแกงกระหรี่ด้วยก็อร่อยสิคะ ข้าวโปรดของเธอตั้งแต่สมัยอยู่สเปนล่ะนะ

“ว้าว! ข้าวแกงกระหรี่ล่ะ กาเอลตักถึงไหม”

“ไหวฮะม๊า”

กาเอลพยักหน้าก่อนจะลากเก้าอี้มาปืนด้วยตัวเองแล้วก็มาตักข้าวใส่ถาดหลุมมากินด้วยกันกับเฟเรียผู้เป็นแม่ของเขา อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนที่เฟเรียจะตัดสินใจบอกความจริงเรื่องหนึ่งออกมา

“กาเอล”

“ฮะม๊า”

“แม่มีเรื่องจะบอกน่ะ เรื่องที่แม่บอกกาเอลเมื่อวานน่ะแม่โกหกน่ะ เมื่อวานมันวันโกหกแม่เลยแต่งเรื่องโกหกนิดหน่อย ความจริงก็คือลูกกับก็อบลินจ่าฝูงตนนั้นไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลยน่ะ แม่ก็ไม่เคยมีคนรักหรือมีสามีสักคนเลยล่ะ แม่ยังวัยรุ่นอยู่มีสามีไม่ได้หรอกนะ แม่ขอโทษทีนะลูกแม่ที่แม่โกหกไป”

“ไม่เป็นไรฮะม๊า ยังไงผมก็รักม๊านะครับ”

“ขอบคุณนะกาเอล”

เฉลยเรื่องโกหก

กินอาหารประจำวัน

Dean HEROES

073

ก็ถือว่าแฮปปี้เอนดิ้งอยู่มั้ง?

             อาหารมื้อนี้เป็นอาหารเม็กซิกันอย่างเต็มรูปแบบ ที่ดูจะเข้าทางดีนมาก ๆ แม้ว่าเขาจะชอบพวกของทอดสไตล์อเมริกันมากกว่า แต่นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มนึกถึงบ้านก็เลยตักอาหารท้องถิ่นมาเสียเยอะแยะ จนมารู้ตัวเอาทีหลังว่าเยอะเกินไป จะกินหมดไหมว้าาาา

             วันนี้เด็ก ๆ ที่คอยมาถามนั่นถามนี่ไม่อยู่ สงสัยว่าพวกเขาอาจจะยังไม่ออกจากการฟาร์มในอินเทอร์เน็คคาเฟ่ แต่เชื่อเถอะว่าถ้าท้องหิวเดี๋ยวก็มากันเอง ส่วนตอนนี้ที่ไม่มีคนกวนเขาก็ละเลียดชิมอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยก่อนดีกว่า แล้วก็เป็นจริงตามคาด ในตอนที่ดีนกำลังจะอิ่มเด็กแก๊งเกมเมอร์ก็มาที่โรงอาหาร เขาโบกมือเรียกเด็ก ๆ ให้มานั่งด้วย

             “เป็นไงบ้างเกมเมอร์ ฟาร์มกันไปถึงไหนแล้ว”

             “สนุกมากเลยฮะพี่ ตอนนี้ผมขึ้นแรงค์ทองแล้ว” เด็กชายตัวแทนแก๊งตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง ดูภูมิใจกับผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก ใจคงคิดว่าถ้าเขาเก่งในเกมตามคำแนะนำของรุ่นพี่เวลาสู้จริงก็จะต้องเก่งด้วยแน่ ๆ จากนั้นก็จะออกไปทำภารกิจแล้วจากนั้นทวยเทพก็จะรับรอง เย้! ทุกอย่างจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง…

             พอดีนได้ฟังเขาก็ได้แต่ยิ้มค้างทำตาปริบ ๆ ไม่รู้หรอกนะว่าก่อนหน้าเด็กคนนี้ขึ้นแรงค์อะไรแล้ว แต่การจะขึ้นแรงค์ทองได้เนี่ยจำเป็นจะต้องทุ่มเทเวลากับเกมไปน่าดู

             “เหรอ เก่งนี่ นายพัฒนาแรงค์ตัวเองไปได้ไวมากเลย แล้วได้อะไรจากการต่อสู้มาบ้างล่ะ ไหนเล่าให้พี่ฟังสิ?”  

             “ก็ได้ความสนุกฮะ แล้วแรงค์ก็ขึ้นด้วย รู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้นมากเลยฮะ”

             “เก่งขึ้นเหรอ? เก่งแบบไหน?” เขาพยายามจี้ถาม

             “เอ่อ คือ..” เด็กน้อยอึกอักเหมือนว่าจะหาเหตุผลมาตอบคำถามไม่ได้

             “ประสาทสัมผัสนายไวขึ้นใช่ไหม? การตัดสินใจดีขึ้นใช่ไหม? เวลาออกสกิลไม่ต้องมองคีย์บอร์ดใช่ไหม? นั่นน่ะเรียกว่ามัซเซิลเมโมรี่ เป็นทักษะติดตัวเวลาเราฝึกฝนซ้ำเดิมมาก ๆ เข้าร่างกายจะจดจำการกระทำนั้นไปเอง”

             ดีนพยายามอธิบายง่าย ๆ ให้เด็กวัยสิบสองสิบสามปีเข้าใจ แม้ในหัวเขาจะเป็นเรื่องกลไกการทำงานของระบบประสาทอย่างง่ายไปแล้วก็ตาม

             “ใช่ฮะ! แบบนั้นเลย มัซเซิลเมโมรี่สินะฮะ”

             “อื้อ แต่ว่าไม่ได้มีแค่นั้นหรอก ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องเฉลยความจริงแล้วสักที… แฮปปี้เอพริลฟูล! ฉันโกหกพวกนายว่าเป็นโปรเพลย์เยอร์!”

             การเฉลยของเขาทำเอาเด็ก ๆ งงเป็นไก่ตาแตก ดูแล้วค่อนข้างจะงงกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนดีนต้องเปิดคลิปอธิบายอีกรอบ

             “คืองี้นะ ฉันเอาหน้าตัวเองเข้าไปใส่ในแอปพลิเคชั่นดีพเฟค มันเป็นโปรแกรมตัดต่ออย่างหนึ่งนะ มันอธิบายค่อนข้างยาก แล้วที่โรงอาหารก็ไม่มีเน็ตให้สาธิตซะด้วย… แต่ความจริงคือฉันเอาหน้าของตัวเองใส่ทับเข้ากับวีดีโอของการแข่งอีสปอร์ต มันก็เลยออกมาได้แบบนี้”

             ราวกับเพิ่งเคยได้ยินได้ฟังเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เด็ก ๆ ต่างทำหน้าตื่นเต้นกันใหญ่ เอาล่ะ ต่อจากนี้จะเข้าสู่ช่วงละครคุณธรรม…

              “ทำแบบนี้มันสนุกไหม? ใช่ การที่ได้เห็นตัวเองในบทบาทที่แตกต่างกันมันก็ดี อยากเป็นนักร้อง นักฟุตบอล หรือซูเปอร์ฮีโร่ อะไรก็ได้ดีพเฟคทำให้ได้หมด ขอแค่พวกนายซื้อแอปมาในราคาเดือนละไม่กี่เหรียญ แต่ข้อเสียของเทคโนโลยีมันก็มี พวกนายลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามิจฉาชีพ.. หมายถึงพวกชอบหลอกเงินชาวบ้านเอาภาพนายไปใส่ เอาเสียงนายไปใส่ แล้วโกหกพ่อแม่นายว่า ‘นายถูกลักพาตัว’ และพ่อแม่ของนายจะต้องจ่ายเงินเป็นแสนเหรียญเพื่อ ช่วยนายออกมา ทั้งที่ความจริงแล้วพวกนายมีชีวิตอยู่อย่างสบายที่ค่ายฮาล์ฟบลัด..”

             “ที่ฉันอยากจะบอกก็คือ เทคโนโลยีเอไอพวกนี้ไม่ได้มีแต่ด้านที่ขาวสะอาด แต่พวกคนไม่ดีก็เอามันมาใช้ในทางที่ไม่ดีด้วยเหมือนกัน แล้วฉันก็อยากให้นายสัญญาว่าจะไม่เอาความรู้นี้เพื่อไปกลั่นแกล้งหรือหลอกลวงคนอื่นให้เขาเสียหาย”

             “โอเคฮะ พวกผมสัญญา” กลุ่มเด็กประสานเสียงตอบ น้ำเสียงฟังดูหงอยไปถนัดตา “แต่แบบนี้ที่ฝึกมาตลอดก็เปล่าประโยชน์เหรอฮะ?”

             “มันไม่ได้เปล่าประโยชน์ขนาดนั้นถ้านายรู้จักประยุกต์ใช้ให้เป็น คิดดูสิว่าถ้านายตั้งใจออกไปฝึกฝนทางกายภาพเยอะ ๆ มัซเซิลเมโมรี่ของนายจะทำงานมากแค่ไหน ถ้านายเลื่อนแรงค์ขึ้นทองได้ภายในวันเดียวฉันว่าประสาทสัมผัสของนายก็ไม่ธรรมดาเลยนะ”

             จากเด็กที่หงอย ๆ เริ่มจะมีความหวังขึ้นมาเมื่อได้ฟัง แต่พวกเขาคงไม่รู้เลยว่าคนที่พูดอยู่ตรงนี้ไม่เคยฝึกฝนกายภาพอะไรนั่นเลยนอกจากที่ออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งทุกเช้า เพื่อเสริมสร้างทักษะการหนีตายให้แก่ตนเอง

             “แต่ความรู้ที่ฉันเอามาจากเกมมันน่าจะไม่ใช่ที่พวกนายเล่นกัน ที่ฉันเล่นมาจากเกมเอาชีวิตรอดอะไรพวกนั้นมากกว่า ถึงส่วนใหญ่เจ้าหน้าที่เอ็นเอสเอคนนั้นจะเป็นคนแนะนำก็เถอะนะ”

             “อย่างนี้นี่เอง ผมเข้าใจแล้วฮะ ถ้างั้นนอกจากเล่นเกมแล้วผมก็จะตั้งใจฝึกกับคุณไครอนด้วย!”

             “ดี แต่ก่อนอื่นนายต้องกินข้าวกันก่อน แล้วจากนั้นก็ไปเรียนรู้สิ่งที่คุณไครอนสอน ส่วนในเวลาว่างก็เล่นเกมให้เต็มที่อย่างที่พวกนายอยากเล่นได้เลย แล้วก็อย่าลืมนอนหลับพักผ่อนกันให้พอล่ะ”

             “ครับพี่ดีน ถ้างั้นผมไปตักอาหารมาก่อนนะครับ!”

             ดีนมองกลุ่มเด็กน้อยวิ่งไปออที่โต๊ะอาหารอย่างมีความหวัง ตอนนี้เหมือนว่าเขาเป็นพี่เลี้ยงกลุ่มเด็กน้อยยังไงก็ไม่รู้สิ…

รับประทานอาหารฟรี
เฉลยคำโกหกวัน April Fool's Day

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

          สถานที่แรกที่ริปลีย์เลือกมาเดินดูนั้นไม่ใส่สนามฝึก ไม่ใช่ลานกว้าง ไม่ใช่ร้านคาเฟ่แต่อย่างใด แต่มันคือสิ่งที่ทำให้ร่างน้อยๆของเธอได้มีกำลังวังชาที่มากขึ้น…ดูเหมือนจะพูดเกินกว่าความจริงมากไปหน่อย แต่สัจธรรมของโลกใบนี้คือกองทัพต้องเดินด้วยท้อง ที่แรกที่เธอมาเยือนคือ โรงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้

          โห ดูดีกว่าที่คิดเยอะเลย

          ริปลีย์เดินวนดูแต่ละอย่างที่แต่ละคนรับประทานก่อนที่จะลองสะกิดถามใครสักคนแถวนั้นว่าต้องนั่งอะไรยังไง

          “ไปหยิบอาหารเรียบร้อยก็ต้องนั่งตามโต๊ะของบ้านตัวเองน่ะ”

          สิ้นเสียงของคนที่น่าจะเป็นลูกสาวบ้านเทพีอะโฟรไดต์ ร่างเล็กของเด็กบ้านสวอนสันก็โค้งขอบคุณเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบอาหารที่ดูน่าอร่อยมาตักใส่จานจนพูนก่อนที่จะเดินต่อไปทางโต๊ะบ้านเทพเฮอร์มิส…และรวมมิตรคนมากมาย ในเวลาที่ค่อนไปทางพลบค่ำ(?)นี้ทำให้โต๊ะของบ้านเฮอร์มีสดูเบาบาง…ไม่สิ มันเบาบางทั้งโรงอาหารเลยมากกว่า หญิงสาวไม่ได้เก็บความว่างเปล่านี้มาใส่ใจ เธอหยิบจับตักจิ้มอาหารตรงหน้าเข้าปากและลำเลียงลงท้องเพื่อเป็นพลังงานให้แก่นักบัลเลต์สาวลูกครึ่งเทพให้มีแรงเดินสำรวจค่ายฮาล์ฟบลัดต่อไป

          …ถึงแม้ว่าจะไม่อภิรณ์กับการที่อาหารพวกนี้เป็นฝีมือของฮาร์ปี้ก็เถอะ แต่มันก็อร่อยจริงๆนั่นแหละ

          ใช้เวลาไม่นานก็ดูเหมือนว่าจะทานหมดจานเสียแล้ว แต่ว่าก็มีเหมือนผู้คนทุกคนที่มารับประทานอาหารล้วนจะต้องทำนั่นคือการโยนอาหารลงกองไฟหน้าโรงอาหารและต่างอธิฐานถึงบางสิ่งเธอก็ไม่รอช้าที่จะไปตักจานใหม่สำหรับการถวายถึงบางสิ่งโดยเฉพาะ

          เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามที่แท้จริง

Eloise HEROES

อาหารฟรี

ความหิวไม่เคยปราณีใครเลยจริง ๆ หลังจากที่เก็บของในบ้านหมายเลข 11 เสร็จ เอโลอิสก็ขอปลีกตัวจากกลุ่มเด็ก ๆ ในบ้านนั้นเพื่อมาหาอะไรกิน มีคนที่บ้านแนะนำมาว่าให้มากินที่โถงอาหารประจำค่าย แน่นอนว่าเธอไม่รอช้าที่จะเดินทางไปที่นั้น แต่กว่าจะมาถึงเล่นเอาหลงทางนานเอาเรื่องเพราะยังไม่ชินกับพื้นที่ คราวหลังเธอคงต้องถามเส้นทางจากเด็กในบ้านให้ละเอียดมากกว่านี้เสียแล้ว เมื่อถึงโถงอาหารเธอก็พบว่ามีโต๊ะแบ่งเป็นบ้าน เธอจำได้ว่าคนในบ้านบอกให้นั่งตามบ้านของตัวเองยกเว้นวันอาทิตย์ ซึ่งตอนนี้เธอก็คงต้องนั่งที่ของบ้านเฮอร์มีส แม้จะเข้าสู่วันอาทิตย์แล้วแต่เธอก็ไม่รู้จักใครอยู่ดีก็เลยเลือกที่จะนั่งโต๊ะบ้านเฮอร์มีสไปก่อน บอกตามตรงว่าตอนแรกเธอตกใจนิดหน่อยที่เห็นว่าใครเป็นคนทำอาหาร อีกไม่นานคงจะชิน แต่ว่านะ…อาหารของที่นี่ดูหน้าทานมากเหมือนว่าจะได้รับการปรุงมาอย่างพิถีพิถันเลยทีเดียว และแน่นอนว่าสาวน้อยบ้าพลังอย่างเธอน่ะเลือกอาหารประเภทเนื้อสัตว์มาเป็นที่ 1 อยู่แล้ว ๆ เธอทำการตักอาหารมาในปริมาณที่พอกินจากนั้นก็เดินไปนั่งยังโต๊ะที่ตั้งใจไว้แต่แรก

“มื้อแรกในค่ายจะเป็นยังไง เอ้า! ชิมมมมมมมมม~”

เธอตักอาหารเข้าปากก่อนที่ตาของเธอจะเบิกกว้างเป็นประกายความรู้สึกเหมือนสายรุ้งจะออกจากปากเลยให้ตายเถอะ นานแค่ไหนแล้วนะที่เธอไม่ค่อยได้กินอาหารดี ๆ แบบคนอื่นเขาน่ะ ถึงเธอจะมีฝีมือในการทำอาหารอยู่บ้างเพราะต้องทำให้ตัวเองและแม่กินแต่วัตถุดิบที่พอจะมีปัญญาหาซื้อมาทำมันก็ไม่ได้ดีเหมือนของที่นี่ เข้าใจความต่างอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งเลย เธอคิดว่าตัวเองคุ้มแล้วที่มาอาศัยที่ค่ายแห่งนี้ อาหารแบบนี้โดยปกติแล้วคนไม่มีเงินอย่างเธอนี่ได้แต่ฝันเลยล่ะ

“บ้าไปแล้ว อะไรมันจะอร่อยขนาดนี้”

เธอยังคงตักอาหารเข้าไปอย่างไม่ยั้งราวกับว่าอดอยากปากแห้งมาหลายปี ไม่ได้แคร์สายตาใครด้วยซ้ำว่าจะมีคนมองว่าเธอดูเป็นพวกบ้านนอกหรืออะไรทำนองนั้น อันที่จริงคงไม่มีใครมาสนใจเธอหรอก เมื่อกินเสร็จจนเรียบร้อยเธอก็นำจานไปเก็บยังจุดที่เขากำหนด

“อาหารอร่อยมากขอบคุณนะคะ ไว้จะมาใหม่” เธอกล่าวชมฮาร์ปี้ผู้อยู่เบื้องหลังมื้อสุดอร่อยของวันนี้ จากนั้นก็เดินออกจากโถงอาหารไป

Dean HEROES

093

เติมพลังด้วยอาหารชั้นดี

             หลังจากออกจากบ้านใหญ่ชายหนุ่มก็ตรงปรี่ไปที่โถงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัด ตอนนี้เลยเวลามื้อเที่ยงไปสองสามชั่วโมงแต่ก็ยังไม่ถึงเวลาของมื้อค่ำ ภายในโถงอาหารจึงไม่มีอาหารและค่อนข้างเงียบไม่เหมือนช่วงเวลาอาหารที่คราคร่ำไปด้วยเหล่าเดมิก็อด ทว่าตอนนี้ท้องของชายหนุ่มที่เพิ่งฝึกหนักร้องจ๊อก ๆ เขาเลยลองมาที่โรงอาหารก่อนคิดว่าน่าจะพอเป็นที่พึ่งได้มากกว่าร้านสะดวกซื้อเลขเจ็ด

             “เจ๊ครับ มีอะไรกินบ้างไหม ผมหิวมากเลย”

             “ตอนนี้ใช่เวลาอาหารที่ไหนกันเล่า ทำไมไม่มาให้ตรงเวลากันห๊าาา” เจ๊ฮาร์ปี้ยังคงตะคอกใส่ตามสไตล์สาวฮาร์ดคอร์ แต่เมื่อเห็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มขี้เล่นดูไม่ดี แถมเนื้อตัวยังสะบักสะบอมมอมแมมคล้ายไปฟัดกับอสุรกายมาก เธอเดาว่าดีนคงเพิ่งไปทำภารกิจอะไรสักอย่างเลยไม่ทันมื้อกลางวันท่าทีเกรี้ยวกราดจึงผ่อนลงจากความเห็นใจ “สภาพดูไม่ได้อย่างกับลูกหมาตกน้ำ ไปนั่งรอไป เดี๋ยวเจ๊คุ้ยตู้เย็นแป๊บ แล้วก็อย่าเรื่องมากล่ะ”

             “คร้าบ ผมไม่เรื่องมากอยู่แล้ว”

             ดีนเดินไปหย่อนก้นลงที่โต๊ะสักโต๊ะโดยที่เขาไม่ได้สนใจว่าเป็นโต๊ะของบ้านไหน เพราะก่อนหน้าที่จะมีเจโรมมาแนะแนวการอยู่ค่ายเขาก็ไม่เคยสนใจการแยกโต๊ะของแต่ละบ้านแล้วร่อนไปทั่วตามผู้คนที่อยากคุย

             รออาหารอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงเจ๊ฮาร์ปี้ก็ขานเรียก

             “อาหารเสร็จแล้ว มารับไปซะ!”

             “คร้าบ ผมนึกว่าเจ๊จะเทแล้ว รอนานแทบจะหลับ”

             แม้จะซึมในใจแต่ก็อดที่จะแซวกลับไม่ได้ ก็เขาไม่ได้พาลไปกับทุกคนนี่นา แล้วเมื่อมารับถาดอาหารจากหน้าห้องครัวดีนก็เห็นว่าสิ่งที่ยกมาเสิร์ฟเป็นสเต็กซี่โครงแกะย่างด้านนอกเคลือบด้วยครัมเบิ้ลสมุนไพรกรุบกรอบ ทานคู่กับซอสไวน์ขาวและมัสตาร์ด นับว่าเป็นอาหารไฟน์ไดนิ่งสุดหรูหราแต่ถูกเสิร์ฟมาในช่วงบ่ายในปริมาณที่จับกังทานอิ่มจนจุก

             เพียงแค่เห็นก็รู้สึกปลื้มปริ่มในหัวใจ ความจริงแล้วเจ๊ฮาร์ปี้ทำแค่แซนวิชโง่ ๆ มาให้เขากินมาได้ แต่นี่ได้กินตั้งแรคแลมบ์สุดหรู อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าหญิงใหญ่ใจโหดแคร์เด็ก ๆ ในค่ายทุกคน

             “เจ๊ครับ ผมรักเจ๊จัง ขอจูบเจ๊ได้ไหม”

             “ว้ายยย พูดอะไรยะบัดสีบัดเถลิง ถ้าไม่อยากตายก็รีบยกไปกินไป๊ เดี๋ยวแม่ฟาดด้วยกะทะ!” มือของนางเงื้อกะทะขึ้นมาจริงแต่ปีกทั้งสองยกขึ้นปิดหน้า

             “ฮ่าฮ่า ผมล้อเล่นน่ะ”

             ท่าทางวี้ดว้ายของเธอชวนให้ดีนอมยิ้ม เขารีบยกถาดอาหารไปค่อย ๆ ละเลียดชิมความอร่อยก่อนที่กะทะจะลอยฟาดหัว รสมือของเจ๊ฮาร์ปี้ยังคงยอดเยี่ยมไม่มีตก เนื้อแกะย่างออกมากำลังดีด้วยความสุกระดับมีเดียมแรร์ ส่วนที่เป็นครัมเบิ้ลก็กรุบกรอบเป็นรสสัมผัสที่ทานสนุกและหอมอร่อย ซอสไวน์ขาวปรุงออกมาได้อย่างไร้ที่ติแม้จะทำในเวลาอันสั้น ช่วยชูรสของเนื้อแกะให้อร่อยกลมกล่อมไม่รู้สึกเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย

             พอเพิ่งผ่านเรื่องร้าย ๆ มาแล้วได้กินของอร่อย ๆ แบบนี้ในปริมาณที่เกินคุ้มทำเอาชายหนุ่มน้ำตาแทบจะไหล ไม่สิ มันไหลออกมาแหมะ ๆ ปรุงรสให้อาหารจานนี้เค็มขึ้นอีกหน่อย

             โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในโรงอาหารนอกจากเขาและเจ๊ฮาร์ปี้ ไม่งั้นต้องถูกเอาไปล้อแน่ ๆ

รับประทานอาหารประจำวัน

Eloise HEROES

ทานอาหารฟรี

สุขใดไหนจะเท่าทานอาหารฟรี หลังจากเหนื่อยจากการฝึกซ้อมมานานหลายชั่วโมงกระเพาะของเอโลอิสก็ร้องประท้วงขึ้นอีกครั้ง เห็นทีว่าคงต้องหาอะไรกระแทกปากเสียหน่อย มิเช่นงั้นมันคงจะร้องไม่หยุด และแน่นอนว่าเธอจะไม่ถ่อไปซื้อถึงเซเว่นในเมื่อมีอาหารฟรีรออยู่ที่โรงอาหาร เอโลอิสรีบถ่อไปยังโรงอาหารทันทีส่วนใดประหยัดได้ก็ต้องทำไปก่อนเธอยังเป็นวัยรุ่นสร้างตัวไม่มีเงินมาถลุงซื้ออาหารหรู ๆ ทุกมื้อหรอก

“ไหน ๆ วันนี้มีอะไรกินบ้างคะ?”

เธอเดินไปหาฮาร์ปี้ที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำครัว แล้วไล่สายตาดูเมนูอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เด็กในค่ายของวันนี้ อืม…ก็น่ากินอยู่ เธอเลือกตักอาหารเฉพาะเมนูที่ตัวเองชอบ และแน่นอนว่าต้องเน้นเนื้อเป็นหลักแบบท้าทายระบบขับถ่ายเป็นที่สุด

“อันนี้ก็น่ากิน อุ๊ย! อันนี้ก็ด้วย แล้วก็เอาอันนั้นด้วยดีกว่า”

เอโลอีสตักอาหารจนพูนจาน ผู้หญิงอะไรกินยังกับสูบเข้าไป เธอถือจานอาหารแล้วหยุดมองที่โต๊ะเฮอร์มีสที่รอบก่อนได้นั่ง แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะนั่งโต๊ะนั้นไม่ได้อีกแล้ว เลยเปลี่ยนเส้นทางไปนั่งโต๊ะของเฮเฟตัสแทน เธอวางจานลงบนโต๊ะก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วจึงนำจานไปคืนแล้วออกจากโรงอาหาร

ทานอาหารประจำวัน

Eloise HEROES

เวรทำความสะอาด

ก็ไม่ได้อยากให้ใครรู้หรอกว่าร้อนเงินน่ะ แต่ท่าทางคงดูออกง่ายเกินไป เอโลอิสเดินมายังโรงอาหารอย่างรวดเร็วหลังเห็นประกาศเรื่องงานทำความสะอาดที่บอร์ดข่าว เธอคิดว่าเธอน่าจะมีคุณสมบัติมากพอที่จะรับงานนี้ได้ ก่อนอื่นคงต้องเดินไปคุยกับแม่ครัวเสียก่อน

“เอ่อ…สวัสดีค่ะฉันมารับงานทำความสะอาดพอจะมีอะไรให้ทำไหม”

“แหม…มาได้จังหวะพอดีเลย วันนี้มีคราบหนักติดก้นกระทะหลายใบเลยเชียว กำลังคิดอยู่ว่าใครจะเป็นผู้โชคดีมาทำเวรวันนี้”

เอโลอิสยิ้มแห้งเหมือนว่าจะเจอการรับน้องด้วยการทำความสะอาดครั้งใหญ่ โรงอาหารแห่งนี้วัน ๆ นึงให้บริการแก่ผู้คนไม่รู้กี่ชีวิตต่อกี่ชีวิตวันนี้งานหนักแน่เอโลอิสเอ๋ย…

“ไม่ต้องห่วงค่ะฉันทำความสะอาดเก่งมากเลยนะคะ เชื่อมือฉันได้”

“ก็ดูหน่วยก้านได้อยู่นะเรา ไหวแน่ใช่ไหม”

“แน่นอนค่ะมีงานอะไรให้ช่วยจัดมาเลยค่ะ”

“งั้นก่อนอื่นก็มาช่วยล้างหม้อ ล้างกระทะ แล้วก็ล้างจานกองใหญ่ที่เด็กในค่ายใช้แล้วทั้งหมด เสร็จแล้วก็ไปเช็ดครัวเอาให้ใสจนเห็นเงาสะท้อนหน้า ถูคราบน้ำมันบนพื้นครัวด้วย พอเสร็จงานในครัวก็ไปถูพื้นโรงอาหาร เช็ดโต๊ะอย่าให้มีฝุ่น ส่วนไหนไม่เป็นระเบียบก็จัดเข้าที่ให้เรียบร้อย…ทำได้ไหม?”

“ดะ…ได้ ได้ ได้ แน่นอนค่ะ” รับคำไว้ก่อนไม่งั้นเดี๋ยวไม่ได้งาน แค่ได้ยินสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ก็ปาดเหงื่อแล้ว

“งั้นก็ไปเริ่มงานได้เลย เสร็จแล้วก็ให้มาแจ้ง จะไปตรวจ ถ้าไม่สะอาดแม่จะกระซวกไส้”

“สะอาดแน่นอนค่ะ แหะ ๆ”

ภารกิจทำความสะอาดในวันนี้มันช่างหนักหนาสาหัส เอโลอิสเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด เริ่มแรกเธอสวมถุงมือยางแล้วไปลุยกับหม้อและกระทะที่มีคราบเกรอะกรังเป็นอันดับแรก ไม่ทราบว่าคราบนี้เกิดขึ้นในยุคสมัยใดมันถึงได้ติดแน่นประหนึ่งเป็นฟอสซิลขนาดนี้ เอโลอิสพยายามใช้น้ำแช่ให้คราบทุกอย่างนิ่มลงก็จะใช้ฝอยขัดหม้อมาละเลงขัดหม้อและกระทะทุกใบ คราบสกปรกค่อย ๆ หลุดออกใช้เวลาพักใหญ่ก็เคลียร์คราบได้หมด จึงล้างเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยดี จากนั้นก็ไปลุยต่อที่จานกองมหึมาประหนึ่งงานปอยหลวง ถ้าไม่ได้สวมถุงมือยางเอาไว้มีหวังมือเปื่อยแน่นอน บอกเลยว่าน้ำยาล้างจานวันนี้เสียเป็นแกลลอน เอโลอิสค่อย ๆ ทยอยล้างจานกองใหญ่ใช้เวลาไปนานมากและคาดว่าน่าจะเป็นส่วนที่ใช้เวลามากที่สุดของการทำความสะอาดในวันนี้

หลังจากหมดเวรหมดกรรมกับจานกองโต สาวน้อยผมสีเพลิงก็เดินไปหยิบผ้าและน้ำยาทำความสะอาดมาขัดถูเคาน์เตอร์ครัวให้ใสจนสะท้อนหน้าอย่างที่ฮาร์ปี้บอก แล้วก็เลยไปขัดเตาด้วยอันนี้ฮาร์ปี้ไม่ได้สั่งแต่แถมให้ เขาจะได้เห็นว่าเราขยัน เผื่อวันหลังจะได้มาทำงานอีก เธอเดินถือถังน้ำไปเติมน้ำจากนั้นก็ผสมน้ำยาถูพื้นลงไป แล้วหันมาทำการเช็ดคราบน้ำมันบริเวณพื้น ขัดคราบดำออกให้หมดตามด้วยการถูพื้นเป็นการปิดท้าย เธอถูจนมั่นใจว่าไม่หลงเหลือน้ำมันลื่น ๆ ที่อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุในครัว พาร์ทงานทำความสะอาดครัวน่าจะจบเพียงเท่านี้

เอโลอิสหันมาลุยต่อกับการถือฟ็อกกี้น้ำยาทำความสะอาดไปที่โซนโรงอาหาร แล้วทำการฉีดบนโต๊ะอาหารแล้วเช็ดทำความสะอาดให้เอี่ยม เธอไล่ทำตั้งแต่โต๊ะบ้านแรกยันโต๊ะบ้านสุดท้าย จากนั้นก็จัดระเบียบของทุกอย่างให้เข้าที่ แล้วไปหยิบไม้กวาดมากวาดพื้น ตามด้วยการถูพื้นครั้งยิ่งใหญ่จนพื้นเงาวับ เสร็จสิ้นพิธีการก็นำอุปกรณ์ทุกชิ้นไปทำความสะอาดแล้วเก็บคืนที่ให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปรับค่าจ้าง

“งานที่สั่งเสร็จครบหมดแล้วนะคะ”

“ใช้เวลาเร็วกว่าที่คิดนะ เท่าที่ดูก็สะอาดดีใช้ได้ งั้นรับค่าจ้างไป”

“ขอบคุณมากค่ะ ไว้ใช้บริการอีกได้น้า”

เสร็จสิ้นภารกิจก็ถึงเวลาแยกย้าย เอโลอิสบอกลาฮาร์ปี้จากนั้นก็เดินออกจากสถานที่แห่งนี้ไป

เวรทำความสะอาด

รางวัลงาน: +25 พลังใจ, 4 เหรียญครักม่า และ +15 EXP

Dean HEROES

095

อาหารเช้าอันยอดเยี่ยม

             เมื่อคืนเติมกำลังใจจนล้นปรี่มาแล้ว ตอนเช้าก็เติมพลังกายด้วยอาหารเช้าแสนอร่อยฝีมือเจ๊ฮาร์ปี้ต่อ แล้วคงไม่มีอะไรจะยอดเยี่ยมเท่ากับอาหารเช้าที่เป็นของทอดที่เขาชื่นชอบอีกแล้ว

             ดีนไม่รู้ว่าอาหารที่เขารับประทานเข้าไปเรียกว่าอะไร แต่มันคือแป้งทอดที่ด้านในสอดไส้รีซอตโต้เนื้อแล้วนำไปทอดอีกที รสสัมผัสของแป้งด้านนอกกรุบกรอบคล้ายโหยวเถียวทอด ดีนไม่รู้ว่าเขาออกเสียงถูกไหมแต่แชร์เมทชาวจีนเคยแนะนำเขาอย่างนั้น ด้านในสอดไส้ด้วยรีซอตโต้ผัดกับชีส ครีมนม และเนื้อวัวบดที่ปรุงรสมาอย่างดี ด้วยความอร่อยล้ำทำให้ดีนหยิบอาหารเช้ามารับประทานอยู่หลายชิ้น

             “รีช วันนี้พี่จะออกไปทำภารกิจข้างนอกนะ มันอันตราย หนูต้องอยู่ที่ค่าย”

             “เอ๋ หนูไปด้วยไม่ได้เหรอคะ?”

             “ไม่ได้ มันอันตรายมากจริง ๆ คราวนี้อาจจะต้องดำน้ำลงไปด้วย” ดีนไม่รู้ว่าสถานการณ์จริงเป็นเช่นไร แต่ว่าเขาโม้ให้ดูน่ากลัวเอาไว้ก่อน “เธออยู่ที่นี่กับพวกพี่ ๆ คนอื่นไปก่อน”

             “ได้ค่ะ” เด็กหญิงตอบอย่างเสียดาย แต่ไม่เป็นไรเอาไว้เดี๋ยวเธอค่อยไปเกาะแกะพี่น้องคนอื่น หรือไม่ก็เด็กบ้านเฮอร์มีสที่พอจะสนิทกัน

             “งั้นเราอิ่มกันแล้วใช่ไหม พี่ต้องกลับไปเตรียมตัวที่บ้านจะกลับไปพร้อมกันหรือเปล่า?”

             ดีนถาม ตั้งแต่รับน้องสาวมาอยู่ด้วยกันเขาก็ไม่เห็นเธอออกไปที่สนามฝึกเลย อันที่จริงสองคนพี่น้องก็แทบไม่ต่าง เพราะว่าเขาก็ไม่ได้ออกไปฝึกซ้อมด้วยเช่นเดียวกัน

             “ค่ะ หนูกลับด้วย แต่เดี๋ยวขอแวะซื้อขนมก่อนได้หรือเปล่าคะ?” รีชาเอ่ยถาม จากนั้นก็ยกแก้วนมสดขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้าย

             “จริงด้วยสิ ฉันก็ควรจะหาขนมต้อนรับสาว ๆ ด้วยเหมือนกัน… ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปเซเว่นกันรีช”

             “โอเคค่า”

             รีชาตอบกลับเสียงหวาน เมื่อทั้งคู่ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกจานชามไปเก็บก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ร้านสะดวกซื้อของค่าย

รับประทานอาหารประจำวัน

Marina -

◇◆ ◇◆

          มาริน่ามุ่งมายังโรงอาหารท้องเธอเริ่มร้องขึ้นโครงคางเมื่อได้กลิ่นอาหารที่ชวนให้ลิ้มลองชั่วชีวิตเธอนั้นไม่เคยได้ทานอาหารดีมานานมากแล้วก่อนจะรีบตรงไปดูยังอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้

 

         "มีแต่ของหน้าตาแปลกๆเพียบเลยกินอะไรดีนะ อืมจะว่าไปนั้นมัน"

มาริน่าเดินตรงไปยังอาหารก่อนจะเริ่มจ้องมองไม่นานเธอก็เอ่ยขึ้นเพื่อทักทายผู้ดูแล

         "คุณฮาร์ปี้เราขอไข่ดาวหนึ่งใบ กับนกทอดตรงนั้นหนึ่งตัวนะ"

ผู้ดูแลทำสีหน้าแปลกใจกับเมนูที่เด็กสาวนั้นได้เอ่ยขอแต่ตัวของเขาก็ได้ไปจัดเตรียมอาหารก่อนจะนำมาให้มาริน่า

          "ขอบคุณสำหรับอาหารคะ"

มาริน่าเดินนำจานอาหารไปนั่งทานไม่นานนักอาหารของเธอได้หมดลงก่อนจะนำจานที่ทานไปเก็บให้เรียบร้อย

ทานอาหารประจำวัน

Adelaide BELIEVER

CANTEEN 

- - - - -

                หลังจากที่ฝึกซ้อมกับไครอนมาจากหมดเรี่ยวแรง กระเพาะของอเดลเลดก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงไม่หยุดเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่ช่วงกลางวันจึงเดินตามกลิ่นหอมที่ลอยตามลมมาจนถึงโรงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัด หญิงสาวมุ่งตรงไปยังโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายประเภทเท่าที่นึกออกเพื่อมองหาเมนูที่น่าสนใจสำหรับมื้อนี้

                "ขอเป็นพาสต้าแล้วกันค่ะ" อเดลเลดพูดกับแม่ครัวฮาร์ปี้ด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณ"

                "เดล ทางนี้!" เสียงร้องเรียกมาจากโต๊ะบ้านพักหมายเลข 11 'เจสซี่' สาวผมบลอนด์จากบ้านเฮอร์มีสกวักมือเรียกอเดลเลดขณะกำลังเคี้ยวสตูว์แกะจนแก้มตุ่ย หล่อนอายุมากกว่าเธอสองปีและมาอยู่ค่ายก่อนเธอเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น

                "หายไปทั้งวันเลยนะวันนี้ ไปทำอะไรมาบ้าง" เจสซี่ถามทันทีที่อเดลเลดวางจานอาหารลงบนโต๊ะ

                "สำรวจค่ายก็หมดเวลาไปเกือบทั้งวันแล้ว" อเดลเลดตักพาสต้าเข้าปาก "ส่วนตอนเย็นก็ไปสนามซ้อมดาบ ไครอนมาช่วยสอนให้"

                "เรื่องต่อสู้ต้องไครอนนี่แหละ เขาเป็นอาจารย์สอนพวกวีรบุรุษตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว" เพื่อนร่วมบ้านเฮอร์มีสที่ไม่ได้อยู่ในบทสนทนามาตั้งแต่แรกหันมาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกันเป็นทอดๆ

                "ใช่ เขาสุดยอดมากจริงๆ" อเดลเลดเห็นด้วยอย่างแน่นอนหลังจากที่ได้รับการฝึกสอนจากไครอนในวันนี้ เขาใจเย็นมากและคอยช่วยสอนช่วยเกลาขณะที่เธอกำลังค่อยๆ ซึมซับสิ่งต่างๆ ที่เขาสอน ตลอดชีวิตที่ผ่านมาอเดลเลดมีครูเพียงคนเดียวคือเจนน่าที่กลายเป็นอสุรกายมาตามล่าเธอในวันเกิดครบ 16 ปีจนเกือบไม่รอด แต่พอมาเจอไครอนมันเหมือนเป็นคนละโลกกันเลย

                "ให้ตายเถอะ อาหารอร่อยชะมัด.." หญิงสาวตักพาสต้าคำที่สองเข้าปาก ตามด้วยสามและสี่ ขณะฟังเพื่อนร่วมบ้านตะโกนโหวกเหวกคุยกันเสียงดัง โต๊ะบ้านเฮอร์มีสดูเหมือนจะมีสมาชิกนั่งโต๊ะมากที่สุดถ้าเทียบกับโต๊ะบ้านอื่นที่มีสมาชิกเพียงหยิบมือจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่โต๊ะนี้จะเสียงดังที่สุดและดูคึกคักที่สุด

               จังหวะนี้ที่อุดหูต้องเข้าแล้วล่ะ..

                

- - - - -

 รับประทานอาหารประจำวัน