PRINCIPIA ⋘ พรินซิเปีย ⋙

Moneka HONOR

วันที่ 06 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลาบ่าย เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป ณ พรินซิเปีย

อาคารพรินซิเปียตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โมนีก้าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อขจัดความสั่นไหวในอก เธอกระชับเสื้อคลุมพลางปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดในฐานะผู้นำ พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงและรายงานสิ่งที่เธอได้พบเจอมา เธอขจัดความสั่นไหวในอกอีกครั้งและก้าวผ่านประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่เข้าไปสู่ห้องโถงหินอ่อนขัดเงาที่คลุมด้วยกำมะหยี่สีม่วงเข้ม เบื้องหลังโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่และม้วนกระดาษ คือแม่ทัพทั้งสองแห่งกองพันที่สิบสอง

ภายในอาคารพรินซิเปีย กลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์และระเบียบวินัยแบบโรมันอบอวลไปทั่วห้องโถงหินอ่อน พื้นที่ขัดจนเงาวับสะท้อนภาพโมเสกของลูปาบนเพดานอย่างงดงาม โมนีก้าก้าวเดินผ่านกำมะหยี่สีม่วงที่ประดับผนัง เสียงรองเท้าบูทของเธอดังกระทบพื้นเป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยความเรียบนิ่ง

เธอหยุดยืนเบื้องหน้าโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่และอุปกรณ์สื่อสาร ควินตัส แอนเดอร์สัน แม่ทัพหนุ่มร่างสันทัดเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงความเฉลียวฉลาด และยาสมิน อาเดน แม่ทัพสาวเชื้อสายโซมาเลียผู้มีแววตาเด็ดเดี่ยวและยุติธรรม ทั้งคู่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับม้วนกระดาษตรงหน้า แต่เมื่อเสียงเคาะประตูและเงาร่างของโมนีก้าปรากฏขึ้น ทั้งสองก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน

"โมนีก้า?" ควินตัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของเขาฉายความประหลาดใจอย่างชัดเจน เขาสังเกตเห็นทันทีว่าเซนจูเรี่ยนสาวตรงหน้าดูเปลี่ยนไป ทั้งส่วนสูงที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดหูผิดตาและการวางตัวที่นิ่งสุขุมราวกับผ่านโลกมาอย่างยาวนาน "คุณกลับมาเร็วกว่าที่คิด... และดูเหมือนคุณจะไปเจออะไรที่หนักหนามาพอสมควรนะ"

ยาสมินวางยาดมในมือของเธอลง นัยน์ตาสีดำน้ำตาลของเธอจ้องมองโมนีก้าด้วยความพินิจพิจารณา "คุณเปลี่ยนไปนะโมนีก้า"

โมนีก้าไม่ตอบเป็นคำพูดในทันที เธอเพียงแค่ขยับแหวนดาราจรัสที่นิ้วนาง ทันใดนั้น รายงานที่เป็นม้วนกระดาษปึกใหญ่หนาเตอะก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะ เธอกวาดสายตามองแม่ทัพทั้งสองด้วยแววตาที่นิ่งลึกกว่าเดิม "ฉันทำภารกิจคำพยากรณ์เสร็จสิ้นแล้วค่ะ" เสียงของเธอทุ้มนิ่งและมั่นคง "นี่คือรายงานทั้งหมด 100 แผ่น เป็นสรุปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด... แบบย่อที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แล้ว"

ยาสมินที่เห็นแบบนั้นก็เอื้อมมือไปแตะปึกรายงานด้วยความทึ่ง "100 แผ่น? นี่ขนาดบอกว่าย่อแล้วเหรอ?"

"ค่ะ" โมนีก้าพยักหน้าเล็กน้อย "แต่อย่างที่ทราบกันดี ความลับของกาลเวลาคือสิ่งอันตราย ฉันไม่ได้ระบุข้อมูลใด ๆ ที่ส่งผลกระทบต่อประวัติศาสตร์ที่ควรจะเป็นเกี่ยวกับเจสัน เกรส และไม่ได้บอกเขาเรื่องอนาคตด้วยเช่นเดียวกัน"

ควินตัสพยักหน้าอย่างเข้าใจในกฎเกณฑ์ที่เคร่งครัดของเหล่าเทพ เขาเอนหลังพิงเก้าอี้พนักสูง "ขอบคุณมากครับโมนีก้า สำหรับการอุทิศตนครั้งนี้ คุณทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมสมกับเป็นเซนจูเรี่ยนของกองพันที่สิบสอง" คำนั้นทำให้โมนีก้ารู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ความนิ่งสงบของเธอยังคงอยู่ เธอประสานมือไว้เบื้องหน้าและจ้องมองแม่ทัพทั้งสองด้วยแววตาที่แสดงถึงการตัดสินใจครั้งใหญ่ "ขอบคุณค่ะ แต่ก่อนที่ฉันจะไปพัก... ฉันขออนุญาตแจ้งความประสงค์เพิ่มเติมและพูดอะไรบางอย่างในฐานะเซนจูเรี่ยนได้ไหมคะ?"

ยาสมินและควินตัสสบตากันเพียงเสี้ยววินาที พวกเขาสัมผัสได้ถึงน้ำหนักในน้ำเสียงของเธอที่ดูจริงจังเกินกว่าจะเป็นเรื่องเล่น ๆ "ว่ามาได้เลยโมนีก้า เราพร้อมรับฟัง" ยาสมินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเคารพ

สายลมยามบ่ายที่พัดลอดผ่านบานหน้าต่างหินอ่อนของอาคารพรินซิเปียหอบเอาไอเย็นจาง ๆ มาปะทะร่าง แต่กลับไม่อาจลดทอนความหนักอึ้งในน้ำเสียงของหญิงสาวเบื้องหน้าได้ ยาสมินและควินตัสต่างตกอยู่ในความเงียบงัน ดวงตาของแม่ทัพทั้งสองจับจ้องไปยังเซนจูเรี่ยนสาวที่ดูราวกับเป็นคนแปลกหน้าผู้สวมวิญญาณของนักรบผู้ผ่านโลกมานับศตวรรษ

“ฉันขอแจ้งความประสงค์สละตำแหน่งเซนจูเรี่ยนค่ะ...”

ถ้อยคำนั้นหลุดออกมาจากริมฝีปากของโมนีก้าอย่างเรียบง่ายทว่าเด็ดขาด นัยน์ตาสีเทาเงินที่เคยฉายแววสดใสบัดนี้กลับหม่นแสงลงราวกับท้องฟ้ายามพายุตั้งเค้า เธอฝืนขยับยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา “พวกคุณจะมอบตำแหน่งนี้ให้ลูคัส หรือใครก็ตามที่เหมาะสมได้เลยค่ะ... สำหรับพวกคุณ เวลาอาจจะผ่านไปเพียงเดือนเศษที่ฉันหายหน้าไป แต่สำหรับตัวฉัน... ฉันห่างไกลจากสิ่งที่เรียกว่าค่ายจูปิเตอร์มานานถึงห้าปีแล้วค่ะ”

หญิงสาวเว้นจังหวะหายใจ ร่างกายที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างผิดตาดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกถึงดวงวิญญาณ ภาวะ PTSD ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางนิ่งสงบเริ่มสำแดงผลผ่านปลายนิ้วที่สั่นเทาขณะที่เธอค่อย ๆ ถอดหมวกเกราะประดับพู่สีแดงรูปม้าอันเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและการบังคับบัญชาออกมา “และฉันขอลาพักร้อน... และขอไม่ปฏิบัติหน้าที่ใด ๆ หรือพำนักอยู่ภายในเขตแดนค่ายในช่วงนี้” เธอกล่าวพลางวางหมวกเหล็กลงบนโต๊ะไม้ยาวอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบของโลหะดังก้องไปในห้องที่เงียบสงัดราวกับเป็นการปิดฉากหน้ากระวัติศาสตร์บทหนึ่ง “ฉันแค่อยากใช้เวลาที่เหลือ... เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในแบบที่ฉันควรจะเป็น ในช่วงเวลาที่ตัวตนของฉันหายไปจากสายธารกาลเวลา”

ควินตัสเบิกตากว้างอย่างที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน อดีตนักกีฬาหนุ่มที่เคยผ่านสถานการณ์กดดันมามากมายกลับรู้สึกอึกอัก เขาพยายามจะเอื้อมมือออกไปราวกับจะรั้งตัวเธอไว้และเหมือนอยากจะขอให้โมนีก้าหยุดพิจารณาก่อน “โมนีก้า... ฟังนะ นี่มันเรื่องใหญ่มาก ให้พวกเราได้พิจารณากันอีกสักครั้ง...”

“ถ้าพิจารณาเสร็จแล้ว... รบกวนส่งจดหมายหรืออีเมลแจ้งฉันแทนนะคะ” โมนีก้าตัดบทโดยไม่เปิดโอกาสให้คำค้านใด ๆ เล็ดลอดออกมา เธอโน้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาททหารโรมันที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในสัญชาตญาณ ก่อนจะหันหลังกลับเดินมุ่งหน้าสู่ประตูไม้โอ๊คทันที

แผ่นหลังของโมนีก้าตอนนี้นั้นดูโดดเดี่ยวและเปราะบางทว่าเข้มแข็งอย่างน่าประหลาด เธอเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหมวกเกราะที่วางทิ้งไว้เบื้องหลัง ทิ้งให้แม่ทัพแห่งโรมทั้งสองยืนอึ้งอยู่ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมห้องพรินซิเปีย ยาสมินมองตามร่างที่เลือนหายไปพลางขยับยาดมขึ้นมาสูดลึก เธอรู้ดีว่าสิ่งที่โมนีก้าแบกกลับมานั้นไม่ใช่แค่รายงานร้อยแผ่น แต่มันคือบาดแผลของกาลเวลาที่ไม่มีใครในค่ายแห่งนี้จะจินตนาการถึงได้

ในตอนนี้โมนีก้าก้าวพ้นธรณีประตูอาคารพรินซิเปียออกมาสู่แสงแดดภายนอก เธอสูดอากาศเข้าปอดพลางกำแหวนที่นิ้วแน่น เป้าหมายเดียวในใจตอนนี้ไม่ใช่กองพันที่สิบสองอีกต่อไป แต่มันคืออ้อมกอดของใครบางคนที่เธอยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ส่งรายงานภารกิจ

ขอลาออกจากตำแหน่ง เซนจูเรี่ยน กองร้อยที่ 2 (ส่งคืนหมวกแล้ว)

ขอลาพักร้อนจากค่ายจูปิเตอร์ไม่มีกำหนด

[NPC-13] ควินตัส แอนเดอร์สัน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10

(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)

[NPC-14] ยาสมิน อาเดน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอมเฮคาที - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +10

(ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 0 5 7 9 ทำให้ได้รับความโปรดปรานจาก NPC TGC SP Lares Satyr ได้รับความโปรดปราน+10)