[หน้าโรงอาหาร] เตาไฟบูชาเทพ

Mackenzie BELIEVER

);">

Silver's Side Story29 may 2025/long island

ถึงจะรับงานมาแล้วแต่ก็ยังไม่สามารถออกเดินทางได้ทันที การจะซ่อมแซมมนต์บังตาได้นั้นนอกจากจะใช้เวทย์สำหรับซ่อมโดยเฉพาะแล้วก็ยังต้องใช้สินสงครามบางอย่างเพื่อประกอบพิธีกรรมด้วย ซึ่งของบางอย่างก็จำเป็นต้องไป ‘ล่า‘ และบางสิ่งก็เหมาะสมที่จะใช้การ ‘เจรจา’ มากกว่า

“ไงคุณแม่ อยู่สุขสบายดีไหม”

ร่างสูงใหญ่ของบุตรคนโตแห่งเทพีมนตรายืนอยู่หน้าเตาผิงบูชาทวยเทพประจำค่าย ดวงตาที่สะท้อนกองเพลิงมีสีไม่ต่างจากเปลวไฟร้อนแรงตรงหน้า มุมปากยกยิ้มเล็ก ๆ ขับให้ใบหน้าหล่อเหลาดูอันตรายจนคนทั่วไปคิดว่าไม่น่าเฉียดเข้าใกล้

ซึ่งนั่นหาใช่เรื่องที่เขาสนใจแม้แต่น้อย

“นี่ก็เกือบครึ่งเดือนแล้วที่เจ้าเด็กจูลี่หายไป ผมส่งคนตามหาแล้ว หากมีเบาะแสคงได้ข่าว…ถ้าเป็นการหายตัวไปแบบปกติ”

แน่นอนว่าการเป็นบุตรบุญธรรมเพียงคนเดียวของเจ้าของคาสิโนรายใหญ่ในไมอามีนำพามาซึ่งอำนาจ ชื่อเสียง และความร่ำรวย เขาสามารถใช้คอนเน็คชั่นที่มีรวมถึงผู้อยู่ภายใต้บังคับบัญชาให้พลิกแผ่นดินทั่วอเมริกาออกตามหาน้องชายร่วมมารดาได้ราวกับพลิกฝ่ามือ แต่จนป่านนี้ก็ล่วงเลยมากว่าเกือบสองสัปดาห์แล้ว เขากลับไม่ได้ข่าวคราวของจูลี่แม้แต่เงา

จนซิลเวอร์เริ่มมั่นใจว่านี่อาจไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดา

“ถ้ามันเป็นการเล่นตลกของทวยเทพองค์ใดหรือผีห่าซาตานตนไหน ผมหวังว่าคุณจะกรุณาเปิดเผยข้อมูลสักหน่อย หรือไม่…คำพยากรณ์ก็ควรปรากฏในเร็ววัน คนในบ้านรู้ดี…คุณเมตตาเจ้าเด็กจูลี่มากที่สุด…ใช่ไหม คุณคงไม่อยากปล่อยให้เจ้าเด็กภูมิคุ้มกันต่ำป่วยง่ายนั่นต้องทุกข์ทรมานอยู่ที่ไหนสักแห่งจนนานเกินไปหรอกนะ คุณแม่”

รอยยิ้มตรงมุมปากกลับกลายเป็นเหยียดยิ้มยากคาดเดาอารมณ์ ในสถานการณ์อันเลวร้ายที่สุด หากกรณีของจูลี่เป็นเหมือนกับชาร์ล็อตน้องสาวคนหนึ่งในบ้านเฮคาทีก็เท่ากับว่าตอนนี้น้องคนเล็กของบ้านกำลังไม่ปลอดภัย แล้วใครกันที่เหมาะสมจะได้รับคำพยากรณ์นั้น ซึ่งซิลเวอร์ไม่มีวันปฏิเสธหากท้ายที่สุดแล้วตนต้องเป็นผู้รับภารกิจคำทำนายอพอลโลนั่น เขายินดีไปลากคอและจัดการใครก็ตามที่ทำร้ายคนในครอบครัวแล้วพาจูลี่กลับมาอย่างปลอดภัย

เพียงแต่ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่รอ…และรอ

‘น่าหงุดหงิดชิบเป๋ง'

“เฮ้อออออ อันที่จริงผมก็ไม่ได้จะมาแค่พล่ามเรื่องเจ้าเด็กจูลี่ให้ฟังหรอก เอาล่ะ…ได้เวลาเข้าเรื่องแล้ว ผมต้องไปซ่อมมนต์บังตาที่ประเทศไทยที่ไม่รู้ไอ้เวรที่ไหนมันทำพัง รู้ใช่ไหมว่าผมไม่มีเวลาว่างมากพอจะไปเอาน้ำมันคบเพลิงถึงยมโลก ผมเลยอยากขอความช่วยเหลือจากคุณ…”

ชุดเดรสสีดำเหลือบน้ำเงินเข้มดีไซน์หรูหราจากแบรนด์ดังในอ้อมแขนถูกโยนเข้าไปในกองเพลิงโดยไม่คำนึงถึงมูลค่า เนื้อผ้าชั้นดีถูกเปลวไฟกลืนกินอย่างรวดเร็วจนจำรูปทรงเดิมแทบไม่ได้

“ผมรู้ว่าทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย ชุดเดรสนี่น่าจะพอแลกเปลี่ยนกับน้ำมันคบเพลิงได้ คุณคงไม่ใจร้ายกับลูกคนนี้หรอกใช่ไหม…คุณแม่ ?”

เรียวขายาวยอบตัวลงจนอยู่ในท่าคุกเข่าข้างหนึ่งตรงหน้าเตาผิง สำหรับซิลเวอร์นี่ไม่ใช่การขอร้องแต่เป็นการเจรจาต่อรอง ดวงตาคู่คมทรงเสน่ห์จ้องมองเปลวเพลิงตรงหน้า เฝ้ารอรับผลการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมกันอันน่าพึงพอใจจากเทพีผู้เป็นมารดา

แบบฟอร์มถวายของ

ชื่อของคุณ  :  ซิลเวอร์ ควินน์

ของที่ถวาย  :  เดรสเจ้าหญิง

เทพที่ถวายของ  :  เฮคาที

คำพูดที่อยากคุยกับเทพ  :  (ข้อความในคำพูดทั้งหมด) 

สรุป

(ภารกิจเทพเจ้า : สนามบินสุวรรณภูมิในไทยแลนด์โดนปิด)

 - ถวายของให้แม่ (เทพีเฮคาที) เพื่อแลกกับน้ำมันคบเพลิง

Lucas BRAVE

ภาวนาให้เจอบิดา

        หลังจากใช้บริการอินเทอร์เน็ตสื่อสารทางไกลของบ้านเฮอร์มีส ลูคัสไม่อยากกลับบ้านพัก ทั้งยังไม่ค่อยหิวเพราะเพิ่งอิ่มอกอิ่มใจกับการได้พูดคุยทางไกลกับชาลอต ภาพสาวแกร่งของชมรมกีฬาฟันดาบของมหาวิทยาลัยอ๊อกฟอร์ด ความคล่องแคล่ว ว่องไว สายตามุ่งมั่น  ชอบความท้าทายเป็นนิจ เขาเดินผ่านโรงอาหาร แล้วเห็นว่าที่นี่มีเตาไฟกลางแจ้ง มีที่นั่งเป็นโซฟาพร้อม แสงแดดอบอุ่นน่านอนอาบแดด นั่งเล่นสบายๆ สนทนากันหน้าเตาไฟสนุกไม่น้อย เสียดายช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอใครที่ค่าย นอกจากฟังโทมัสกวนประสาทเล่นทุกครั้งที่ได้เจอหน้า

     "ไง ลุค ฉันนึกว่านายกลับบ้านพักหมายเลข 13 ไปแล้วซะอีก" โทมัสยกมือขึ้นทักทาย พลางหยิบจานสเต็กเนื้อรมควันมาสองจาน "นั่นเป็นเตาบูชาเทพ เหมาะกับการคุยมาก" เขาเดินนำหน้ามานั่งตรงโซฟานุ่ม วางจานสเต็กเนื้อรมควันตรงหน้าลูคัส

     "เตาบูชาเทพเหรอ" ลุคถามด้วยความสงสัย "กลับบ้านพักไม่รู้จะทำอะไร ฉันเลยมานั่งเล่นกลางแจ้ง" ลุคเริ่มหั่นสเต็กเนื้อรมควัน

     "ใช่ ทุกคนที่นี่จะเผาสิ่งของที่พ่อหรือแม่ของพวกเขาชอบลงไปในเตาไฟ บางครั้งก็มาเล่าเรื่องตรงนี้ มันเป็นความสบายใจของพวกเขา" โทมัสตักชิ้นเนื้อเข้าปาก "เธอไม่อยากทำแบบนั้นบางหรือไง"

        นั่นสินะ เขาไม่อยากทำแบบนั้นหรือไง แต่เขาไม่เคยเห็นหน้าพ่อมาก่อนในชีวิต แม่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลยสักครั้ง เขาได้เห็นรูปปั้นในบ้านพัก ไม่แน่ใจว่านั้นปั้นจากตัวจริงหรือเปล่า ทุกครั้งที่ไม่ใจ สงสัย เขามักตั้งคำถามในใจเสมอ ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้คำตอบตรงใจทุกครั้ง แค่คลายความสงสัยได้บ้างก็พอแล้ว แต่นั่นแหละชาลอตมักชอบพูดติดปากเสมอ 'นายควรเลิกตั้งคำถามซะที' เพราะเธอไม่ได้รู้ทุกเรื่องเหมือนกันกับเขา

     "บางทีฉันอยากโทรหาแม่มากกว่าคุยกับพ่อที่ฉันไม่เคยได้เห็นหน้าเลยสักครั้ง"

     ลุคจ้องมองเข้าไปที่เตาไฟ ไม่รู้ว่าสนทนาอะไรหรืออยากถามอะไร ไม่รู้ว่าพ่อจะรับรู้ด้วยหรือเปล่า

        ขณะกำลังนั่งสนทนากับโทมัสก็ไม่ต่างจากสนทนากับชาลอต บางครั้งแอบคิดว่าพวกเขาเหมือนกันด้วยซ้ำ กวนประสาท จริงจัง และชอบอำคนอื่น มีใครอีกคนมานั่งบริเวณเตาไฟ

     "เฮ้ ลุค ฉันคุ้นๆว่า แม่หนูคนนั้นมาจากบ้านฮิปนอส"

     โทมัสตบไหล่เรียกแบบเพื่อนที่สนิทกันมานาน

     "ฮิปนอสนี่ใครกัน ฉันไม่คุ้นหูเลย"

     ลุคมุ่นคิ้วถามด้วยความสงสัย

     "ไม่แปลกที่นายจะไม่รู้จัก ฮิปนอสคือเทพแห่งการหลับไหล ลูกน้องฮาเดสพ่อของนายไง"

     โทมัสเล่าขยายความให้ฟังและลุกขึ้นไปหยิบสเต็กเนื้อรมควันมาเพิ่มอีกหลายจาน ก่อนจะลงที่เดิม

     "แต่ฉันแปลกใจตัวเองมากกว่า" ลุคพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ "หลังจากฉันวางสายคุยกับชาลอต ฉันได้ยินเสียงกระซิบนั้นบอกฉันว่า บางทีข้าอาจช่วยให้เจ้าได้เจอนางได้ชั่วครู่นึง อาจเจ้าล่อเฟเรีย ธิดาแห่งฮิปนอสไปยังตรอกในนิวยอร์กและทำให้นางลงท่อ"

     "มันน่าแปลกจริงๆ ปรกติมักจะเกิดตอนพยากรณ์ของคนไปทำภารกิจนอกค่าย" โทมัสอดสงสัยไม่ต่างจากลูคัส "แล้วคนที่นั่งห่างจากเธอไม่ไกลเป็นธิดาของฮิปนอสซะด้วยสิ"

      ".........."

      "ฉันชื่อลูคัส เรียก ลุค ก็ได้ " ลุคยิ้มอย่างเป็นมิตร "เมื่อกี้เธอว่าอาจจะเป็นกลลวง"

     "ฉันเห็นด้วยกับแม่หนูคนนี้ ไม่ใช่เรื่องปรกติเลย และไม่รู้ด้วยว่าสิ่งใดหรือใครมาบอกเธอ"

     โทมัสนั่งลูบหนวดเคราครุ่นคิดถึงสิ่งที่ลูคัสได้เล่าออกมาให้ฟัง

     "........"

     "นิวยอร์กเหรอ น่าสนใจ ฉันไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนานแล้ว" โทมัสตาเป็นประกาย "หากอยากรู้ว่าคือสิ่งใดเราต้องสืบหาจนรู้ แต่ต้องเตรียมความพร้อม เผื่อเกิดอะไรขึ้นก็ตามนอกค่าย"

      "ฉันยังไม่เก่งและไม่อยากเป็นตัวถ่วงของใคร"

      "เธอมีฉันไปด้วยไม่ต้องกลัวว่าจะเกิดอันตราย ฉันจะพิทักษ์นายด้วยชีวิต"

      ".........."

      "แม่หนู ธิดาฮิปนอส หากมีอันตรายฉันจะช่วยอีกแรง"

       โทมัสตบไหล่ลูคัสแทน ไม่อยากทำตัวล่วงล้ำผู้หญิง

      "........."

      "อย่างนั้นพวกเราไปเตรียมตัวกัน ฉันก็อยากไปเที่ยวเหมือนกัน"

      ทุกคนลุกขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับออกเดินทางค้นหาว่าปริศนาเสียงกระซิบคืออะไร ไม่อยากค้างคาใจกันอยู่แบบนี้

      ก่อนจะไปเตรียมตัวลูคัสเดินมาที่ด้านหน้าเตาไฟ หยิบสเต็กมา 3 จาน หลับตาทำสมาธินึกถึงใบหน้าของฮาเดสที่เป็นเพียงรูปปั้นไว้ในใจ แล้วโยนสเต็กทั้งหมด 3 จานลงในเตาไฟ

      "ขอให้พ่อคุ้มครองพวกเราตอนไปนิวยอร์ก รอดพ้นจากอสุรกายด้วย"

ชื่อ:]ของที่ถวาย: เสต็ก
เทพที่ถวายของ: ฮาเดส
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ:

"ขอให้พ่อคุ้มครองพวกเราตอนไปนิวยอร์ก รอดพ้นจากอสุรกายด้วย"

        

Feria HEROES

ถวายของแด่พ่อ

วันนี้เฟเรียก็กำลังดูมือถือเดดาลัสของตัวเองอย่างตั้งตารอคำตอบรับจากเพื่อนใหม่ในโซเซียลเพื่อที่จะไปทำภารกิจด้ายยแดงด้วยกัน ซึ่งก็ยังไม่มีใครตอบตกลงที่จะไปเลย น่าจะเป็นเพราะเธอหลับเพลินเป็นหลักเดือนอีกแล้วล่ะมั้งนะ ก็เป็นธิดาแห่งฮิปนอสนี่นาก็เรื่องปกติจะตายไปนี่เนาะ ถึงจะชวนให้หงุดหงิดตัวเองนิด ๆ ด้วยนี่แหละประเด็น

“แม่ถอนหายใจอีกแล้วนะคะ มีอะไรรึเปล่าคะ”

เรเลีย อีกัวน่าห้วงฝันที่เป็นลูกสาวของเธอที่บินอยู่ใกล้ ๆ ราวกับมีอะไรจะบอกเธออย่างนั่นแหละนะ

“ก็…คิดว่าคงต้องไปทำตารางวางแผนการเดินทางสำหรับภารกิจรอบนี้แล้วก็เหนื่อยขึ้นมาเลยน่ะ แต่ไม่ทำก็ไม่ได้นี่เนาะ”

“ปกติแม่ไม่เคยทำเลยสักรอบนี่คะ แล้วครั้งนี้ทำไม…”

“ก็เพราะว่ารอบนี้เราต้องพึ่งเพื่อนนอกค่ายในการทำภารกิจล่ะนะเลยต้องทำให้เขาพิจารณาว่าจะมาร่วมกับเราได้ไหมแหละ ให้ตายสิน่าปวดหัวซะมัดเลย”

“ไม่ต้องรีบหรอกนะคะแม่ อ้อ! เมื่อกี้หนูได้ยินคนพูดถึงแม่ด้วยล่ะเหมือนจะถูกขอให้ล่อแม่ไปท่อน้ำในนิวยอร์กด้วยล่ะนะคะ”

พอได้ยินแบบนั้นเธอก็พอรู้เลยนะว่าคนที่บอกให้คนที่พูดถึงเธอคือใคร ให้ตายสิจะไปทำภารกิจข้างนอกแท้ ๆ ยังจะมาหลอกมาหลอนกันอีกเหรอนี่เทพีเฮคาที ไว้จบภารกิจนี้แล้วคงต้องปรึกษาเรเซลสักหน่อยแล้วสิ เธอกุมขมับอย่างรู้ชะตากรรมก่อนจะเอากุหลาบสีทองวางไว้หน้าเตาผิงบูชาเทพพลางระลึกถึงเทพฮิปนอสผู้เป็นพ่อของเธอ ก่อนจะโยนกุหลาบสีทองใส่เตาผิงไฟอย่างรู้งาน

“ท่านพ่อคะ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ หนูกำลังจะไปทำภารกิจข้างนอกแล้วโปรดอวยพรให้ลูกด้วย อ้อ! ช่วงนี้ลูกมีปัญหากับเทพีเฮคาทีนิดหน่อย ลูกไปถอดคำสาปท่านที่เฮติน่ะ เลยทำให้ท่านโกรธลูกนัก ลูกรู้ว่ามันผิดแต่ลูกก็ทำไปเพื่อช่วยเหลือชาวเฮติที่นั้นในฐานะกึ่งเทพคนหนึ่งเท่านั้น แต่ก็ไม่รู้เลยว่าจะทำเช่นไรให้ท่านให้อภัยลูกได้กันนะ แต่ลูกจะพยายามง้อท่านให้ได้นะคะ ท่านพ่อถ้าพอรู้วิธีการใดที่พอทำให้ท่านเทพีเฮคาทีให้อภัยโปรดแนะนำลูกด้วยนะเจ้าคะ แต่ความเสี่ยงใดๆ จากนี้ลูกจะขอรับไว้เองนะเจ้าค่ะ”

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: เฟเรีย เฮยส์
ของที่ถวาย: กุหลาบสีทอง
เทพที่ถวายของ: ฮิปนอส
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ประโยคสีส้มประโยคสุดท้าย)
"FOLLOWER (ผู้ติดตามเหล่าเทพ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +30

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

   ด้วยความที่กินไมโครพลาสติคแสนรักเข้าไปเต็มคำ สถานที่ต่อไปคือที่ที่จะต้องทำให้รสชาติน้ำบ่มแดดตลอดหลายร้อยชั่วโมงนี้หายไปจากปากด้วยการหาของอร่อยเข้าไปแทน ริปลีย์ผู้หิวโหยเดินเป็นซอมบี้ออกมาจากบ้านพักของเหล่าบุตรธิดาแห่งเทพมหาสมุทร ทำท่าทีเนียน ๆ เดินเข้าไปร่วมตักอาหารสักอย่างมากินที่โต๊ะ

   “เขาจะไม่ได้คิดว่าฉันเป็นคนที่แอบเข้ามาในค่ายใช่ไหมวะ—”

   ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปจนตามโลกไม่ทัน แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกกันว่าพวกหลังเขาน่ะ แต่สำหรับเธอที่เป็นธิดาแห่งโพไซดอนคงต้องใช้ว่าพวกใต้บาดาล แต่เธอที่เป็นขั้นกว่าหลังเขาคือคนที่แทบจะไม่ออกจากเขา ฝังตัวอยู่บนเตียงไม่ได้รับรู้ความเป็นไปของโลกใบนี้คงจะใช้คำที่ขั้นกว่าหน่อยอย่างพวก ‘ร่องลึกมาเรียน่า’ แทนแล้วมั้ง

   วันนี้อาหารที่เธอตักไปแน่นอนว่าไม่ทันรู้ตัวจานก็มีฟิชแอนด์ชิปส์ตรงหน้าแล้ว ทำเอาคิดถึงไมโครพลาสติกแสนเห่ยที่คงค้างกลิ่นตุ ๆ ในปากไม่จางหาย ดวงตากลมกรอกวนไปสักรอบหนึ่งเพื่อบอกให้ตัวเองกิน ๆ มันเข้าไปซะ ก็แค่ปลากับมันฝรั่ง ทางนั้นก็เริ่มโซ้ยอาหารตรงหน้าเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่ามาอย่างยาวนานโดยไม่สนสี่สนแปดอะไรทั้งนั้น ไมโครพลาสติกก็แค่ของเด็กเล่นเมื่อเทียบกับความหิวโหยของผู้หลับไหลอย่างเธอ

   ครั้นเมื่อท้องเล็ก ๆ อิ่มแปล้ได้ที่แล้วก็เหลือบไปเห็นเตาไฟบูชาเทพ นี่คงจะเป็นการรายงานตัวต่อคุณพ่อที่รักได้แล้วล่ะมั้งว่าเธอตื่นแล้วนะเฮลโหล จดจำเธอที่หายไปเป็นชาติได้หรือไม่

   ริปลีย์ค่อย ๆ ลุกขึ้น เอาจานไปเก็บก่อนจะหยิบขนมกับเครื่องดื่ม ? ที่คิดว่าน่าจะถวายได้แหละ… มั้ง

   “ไฟเตาบูชามันไม่มีวันดับอยู่แล้วแหละ เนาะ”

   ว่าจบก็ค่อย ๆ เทบัคลาวว่าลงไปตามด้วยใส่แก้วชานมไข่มุกไปทั้งแก้วพลาสติกเลย ร่างเล็กหายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ พยายามเรียบเรียงว่าจะพูดอะไรดีที่มันไม่ใช่การพูดไปเรื่อยไปเปื่อยถึงแม้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้นก็ตาม

   ก็มันคือการพูดคนเดียว เออออเอง ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินจริง ๆ ไหม แต่อะไรเชื่อได้ก็เชื่อไป ฮาร์ปี้ขวิดหัวก็เจอมาแล้ว อภินิหารตราคุณพ่อแห่งท้องทะเลก็มีชัด ๆ เต็มตา แบบนี้จะไม่เชื่อก็ดูจะขวางโลกเกินไป

   “เอาล่ะ สวัสดีค่ะ ท่านโพไซดอน—”

   แล้วริปลีย์ สวอนสันก็ค่อย ๆ พูดสิ่งที่อยากพูดออกมากับท่านเทพของเธอ

   “ตอนนี้ฉันเป็นลูกแหง่หรือยังไงนะ ก็อยากจะออกไปท่องโลกกว่าอยู่หรอก แต่ว่าตอนนี้ก้าวออกไปก็โดนฮาร์ปี้กระชากหัวแบบตอนก่อนเข้ามาในค่ายเลยมั้ง เฮ้อ ง่วงอ่ะ หากท่านช่วยเหลือได้— อันที่จริงก็ไม่ได้หวังนักเพราะฉันคงไม่ได้เป็นลูกรักอะไร บางทีฉันก็แค่อยากจะมีคนจริง ๆ มีไหมแถวนี้ แต่หันไปทางไหนคนดี ๆ ก็…เฮ้อ ชีวิตธรรมดามากยากจริง ๆ ว่าแต่นี่ก็สมัยไหนแล้ว ฉันอยากรู้ว่าท่านจัดการกับสิ่งที่มนุษย์ทำลงไปยังไงได้บ้าง เช่น—พวกไมโครพลาสติก เพราะสุดท้ายพอไมโครพลาสติกมันถูกเททิ้งจุดจบก็ไม่พ้นทะเล แล้วปลาก็กินต่อ จุ๊ยซี่สุด ๆ ไมโครพลาสติกเต็มท้องปลาที่มนุษย์ก็ไปลากอวนกลับมาทอดฟิชแอนด์ชิปส์กินแซ่บ ๆ …อันที่จริงฉันก็แค่เพิ่งกินน้ำเปล่าที่ตากแดดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กลิ่นเห่ยเป็นบ้า— โอเค เหมือนมาบ่นคนเดียวเลยแฮะ ต้องตบท้ายว่ายังไงดีล่ะ รักพ่อนะ แบบนี้ไหมนะ ?”

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: Ripley
ของที่ถวาย: บัคลาว่า และ ชานมไข่มุก
เทพที่ถวายของ: พ่อ— [God-03-1] โพไซดอน
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ตามข้อความสุดท้ายเลยค่า



@God

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean
26th June 2025 16 PM

   จากทะเลสาบสู่โรงอาหาร แน่นอนว่าตอนนี้ริปลีย์ได้อาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วเรียบร้อย ไม่รู้ว่าเธอนึกครึ้มอะไรอยู่ ด้วยแดดจ้าและเพิ่งโดดน้ำหรืออย่างไรทำให้ธิดาโพไซดอนนึกหยิบเสื้อฮาวายมาสวมใส่เพิ่มความชิลล์ ๆ ให้ตัวเอง อาหารในโรงอาหารก็อุดมไปด้วย ขนมปัง ชีส องุ่น และ บาร์บีคิวเนื้อไม่ติดมัน

   ไม่มีมันแบบนี้มันจะไปจุ๊ยซี่อะไร

   ริปลีย์ สวอนสันเดินมาสอดส่องอาหารที่มี ถึงแม้จะรู้ดีว่ายังไงก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าขนมปัง ชีส องุนและบาร์บีคิวไม่ค่อยจะจุ๊ยซี่อะไรเท่าไหร่ แต่ก็ลึก ๆ ใจยังหวังให้มีอะไรน่าอร่อย

   “ขนมปังชีสก็ขนมปังชีสวะ”

   แม่หงส์ขาวมองอาหารตรงหน้าแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจว่าถ้าอยากกินอะไรก็คงต้องไปร้านสะดวกซื้อแทนเอาแล้วล่ะมั้ง มือเล็กหยิบขนมปังโปะชีสเค็มนัวโปะทับอีกชั้นด้วยเนื้อบาร์บีคิวเพื่อกัดเข้าไปให้ครบทั้งสามอย่าง อร่อยนะ แต่มันกินทุกวันแล้วไง…

   ในเมื่อโรงอาหารที่กินไปมันก็ไม่ได้อภิรมย์ท้องไส้เท่าไหร่ก็ทำได้แค่ยัดพอหายหิวแล้วเอาไปแบ่งปันความเค็มนัวให้แก่พ่อบังเกิดเกล้าของเธอสักหน่อย

   “ให้ตายสิ นี่ฉันดูรักพ่อขนาดนั้นเลย”

   ในสถานที่ที่ไม่ได้มีคุณนายแคทเทอรีนจ้ำจี้จ้ำไชเรื่องการฝึกซ้อม ร้อกซาน่าก็เงียบหายไปเลยทั้ง ๆ ที่มาที่ค่ายด้วยกันแท้ ๆ เธอที่เป็นเด็กอายุสิบแปดตัวคนเดียวในตอนนี้ก็ทำได้แค่พึ่งพิงเทพที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอเอง มือเล็กที่ถือมาริโทสซีเดินมาที่เตาไฟไม่ไกลจากโรงอาหาร ถึงแม้ว่าไม่รู้ว่ามันจะไปถึงไหมก็เถอะ แต่ถือว่าเอาไปถมหน้าวิหารโพไซดอนก็แล้วกัน

   “สวัสดีค่ะ นี่ริปลีย์นะคะ ไม่รู้ว่าเสียงนี้มันจะไปถึงไหม ก็แค่คิดถึงเลยมาพาก็แค่นั้น อาหารก็มาแบ่งให้ช่วยกินหน่อยก็ดี… ไม่สิ แต่คุณที่อิ่มทิพย์คงจะไม่เบื่ออะไรง่าย ๆ หรอกใช่ไหม ตอนนี้ฉันเบื่อเนื้อไม่มีมัน ฉันอยากกินเนื้อมันแทรกจุ๊ยซี่ คงจะดีถ้าได้กินนะคะ ไว้ถ้าวันนั้นมีจริงสัญญาว่าจะเอามาแบ่งด้วย รักพ่อค่ะ— ขนลุกอ่ะ เหมือนมาพร่้ำเพ้อคิดถึงพ่อแบบที่ไม่รู้ว่าจะได้กอดกันตอนไหนเลยอ่ะ”

   แล้วธิดาโพไซดอนก็กลับบ้านไปนอนเล่นในคืนทิวาอนันต์ตามปกติ

ชื่อของคุณ: Ripley ริปลีย์ สวอนสัน
ของที่ถวาย: มาริโทสซี
เทพที่ถวายของ: โพไซดอน--- คิดว่าจะไปถึงไหมก่อนนะ นี่พูดคุยช่่องทางตรงเชียวเลยนะ
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ข้างบนเลยค่า



โบนัสความโปรดปราน+15
เป็นโบนัสเพิ่มเติมจากชื่อเสียงปกติ จากการเติม VIP

โรลเพลย์คิดถึงโพไซดอน แบบ 300%

@God

Lucas BRAVE

สาร์นถึงบิดา

        ความเหนื่อยล้ากัดกินร่างกายของลูคัส ทว่าไม่รีบร้อนกลับไปนอนบนโซฟาอันแสนอบอุ่น เขาเลือกหยิบจานสเต็กมาสองจานถือมานั่งทานตรงเตาไฟที่เคยมาครั้งแรก พักผ่อนรับอากาศอันอบอุ่นกว่าอังกฤษที่แทบจะหาอากาศแบบนี้ไม่ค่อยได้ ไม่รู้ว่าแม่เป็นอย่างไรบ้าง หวังว่าคงไม่ประสาทกินจนต้องไปบจิตแพทย์เพราะตาแก่หัวล้านนั่นหรอกนะ

        กรุ่นกลิ่นสเต็กไม่ค่อยได้ทานนอกจากตอนนี้มาอยู่ค่ายฮาล์ฟบลัด แม่มักเปลี่ยนเมนูไม่ซ้ำเว้นแต่ไม่รู้จะทำอะไร จึงวนกลับมาเมนูเดิม เขาเริ่มปรับตัวและใช้ชีวิตในค่ายแห่งนี้ได้แล้ว ไม่รู้โดดเดี่ยวมากเท่าวันแรกๆที่มาเยือนค่าย ค่ายมีอะไรให้ทำไม่ต่างจากค่ายทั่วไป ตอนนี้เขากำลังคิดอยู่ว่าเสียงกระซิบมาแทบทุกครั้ง ควรปรึกษาใครหรือพูดกับใครดี กลับบ้านก็หาคนคุยด้วยไม่ได้

        ขณะกำลังรับประทานสเต็กอยู่หน้าเตาผิง เขาเห็น เจค แซเทอร์ที่ไปรับเขากับโทมัสริมทะเลด้านหลังค่ายมาห้องพยาบาล เขาดูสดใส ร่าเริง มากกว่าโทมัสจอมกวนประสาทเสียอีก เขากระตือรือร้น ช่างจ้อ คิดว่าทานสเต็กเสร็จจะกลับบ้านไปพักผ่อน ซึ่งแทบไม่ค่อยได้กลับไปเท่าไหร่

     " ไง พวก นายมานั่งโดดเดี่ยวได้ไง " เจควางถาดอาหารลงบนโต๊ะ มือตบไหล่เขาเบาๆ "แล้วตาแก่นั่นไม่ได้มากับนายด้วยเหรอ" เจคสอดสายตามองหาโทมัส

     "เขาไม่มาหรอก ไม่รู้ว่าไปที่ไหนด้วย"

     ลุคตักสเต็กคำสุดท้ายของถาดแรกเข้าปาก ก่อนจะหยิบถาดที่สองมาไว้ตรงหน้า การซ้อมดาบมันผลาญพลังงงานในตัวเขาไปมาก เจอครูโหดไม่ปราณี ไม่ถูกอัดเละถือว่าใจดี

     "นายน่าไปฝึกกันแอนนาเบ็ธ ธิดาของอะธีน่าดีกว่าให้โทมัสเป็นครูซ้อม"

     เจคผิวปากอารมณ์ดี เพราะไครอนบอกมาตอนเข้าไปหาที่บ้านใหญ่

     "ฝึกกับธิดาแห่งอะธีน่ามันดียังไงเหรอ เจค"

     ลุคนั่งหั่นเนื้อสเต็ก หันมาถามเจคที่นั่งอารมณ์ดี

     "แน่นอนว่าย่อมดีกว่า เธอมีทั้งปัญญาและไหวพริบ" เจคแอบหยิบเนื้อสเต็กมาจากจานของลูคัส "นายจะได้ทักษะและความรู้ด้านอาวุธ ความสามารถกับทักษะการใช้อาวุธด้วย เจ๋งไหมล่ะ"

     "แล้วฉันจะเจอแอนนาเบ็ธได้ที่ไหนเหรอ เจค"

     ลูคัสพยักหน้าเห็นด้วย มันเป็นความคิดเห็นที่ดีและมีประโยชน์

     "พรุ่งนี้ห้าโมงเย็นนายไปเจอเธอได้ที่ห้องสมุดของค่าย ขอให้โชคดีนะ เพื่อน"

     เจคลุกขึ้นจากโซฟา เดินผ่านโรงอาหารและหายลับไปกับสายตาของเขา

        ลูคัสลุกขึ้นมาด้านหน้าเตาไฟหยิบสเต็กที่ได้มาใหม่ 3 ถาด โยนลงไปในเตาไฟ หลับตานึกถึงใบหน้าของฮาเดส เขาไม่เคยคาดหวังว่าสาร์นหรือข้อความจะไปถึงพ่อจริงไหม พ่อจะได้ยินหรือไม่ อย่างน้อยได้บ่นบ้างก็ยังดี

ชื่อ:ของที่ถวาย: เสต็ก
เทพที่ถวายของ: ฮาเดส
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ:

หวังว่าผมจะได้คำแนะนำจากพ่อบ้างนะครับ

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

GOSSIP with GOD
6th July 2025 12 AM

   ริปลีย์เดินมาที่หน้าเตาไฟในช่วงเวลาที่มันว่างและคิดว่าน่าจะไม่มีใครมาใช้ต่อจากเธอเร็ว ๆ นี้ เพราะว่ากิจกรรมในวันนี้ไม่ใช่การบ่นให้พ่อฟังแต่เป็นการชวนเขาเมาท์และอ่านก๊อซซิปร่วมกันยังไงล่ะ

   ถึงแม้ว่าจะไร้เสียงตอบรับใด ๆ ก็เถอะ อือ อย่างน้อยก็ถือว่ามาทักทายประจำวันก็แล้วกัน

   เพื่อประกอบการเมาท์มอยหอยสังข์อย่างออกสรออกชาติ สิ่งที่หญิงสาวเลือกถวายในวันนี้คือป๊อปคอร์นหนึ่งถังใหญ่ที่พร้อมที่จะให้ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่เอาไปจกกินตอนฟังเรื่อนเมาท์จากริปลีย์ได้เลยเต็มที่

   “สวัสดีค่ะท่านโพไซดอน ช่วงนี้ฉันรู้สึกได้ว่าเริ่มได้ยินเสียงของคุณ— อย่างน้อยก็ได้ยินเสียงของทะเลที่ชัดเจนขึ้นนะคะ” เริ่มต้นด้วยการทักทายทั่วไปก่อน “วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ วันนี้ของริปลีย์ตัวน้อยก็เรื่อย ๆ ไปให้อาหารฮิปโปแคมปัสแล้วก็รู้สึกได้ว่าท้องทะเลที่ไร้พระจันทร์แบบนี้มันแย่ชะมัด คลื่นทะเลเบาลงไปเยอะมากเลย พวกที่ต้องอาศัยคลื่นทะเลเยอะ ๆ ก็เฉากันหมด ฮิปโปแคมปัสที่ขึ้นมาเล่นตอนกลางคืนก็เฉาเหมือนกันเพราะขึ้นเหนือน้ำมาก็เจอแต่แสงแดดจ้า ๆ บางตัวก็ไม่ยอมขึ้นมาทักทายกันเลยทีเดียว ต้องว่ายไปทักทายให้ครบ”

   ริปลีย์ค่อย ๆ อธิบายสิ่งที่เธอเจอในช่วงนี้ แน่นอนว่าจะเล่าอะไรก็คงจะต้องเล่าเกี่ยวกับเรื่องที่เชื่อมโยงกันระหว่างเธอกับเขาผู้เป็นเทพแห่งท้องทะเล แม้มันจะเป็นเหมือนการฟ้องกลาย ๆ แต่ก็ถือว่าให้มีคนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับทะเลดีได้รับฟังความอึดอัดของเธอ

   “จริงสิ ช่วงนี้มีพวกข่าวก็อซซิปน่าสนใจอยู่ด้วยเลยใช้เวลานี้เอามาอ่านให้ท่านฟัง ป็อปคอร์นที่ส่งไปก็เอามาจกกินตอนนั่งฟังได้เลยนะคะ”

   เธอหยิบนิตยสารก็อซซิปของเฮอร์มีสมาเปิดหน้าที่เธออ่านค้างไว้ก่อนหน้านี้แล้วก็มายืนอ่านให้ทวยเทพฟังโดยไม่ตกหล่นแม้แต่ประโยคเดียว

   “ด่วนที่สุด! แฉ #วาเลนไทน์ลับกลางค่ายฮาล์ฟบลัด "กาบริเอล & เพจ" คสพ. โดคิโดคิกำลังก่อตัว! 💖” เพราะเป็นหัวข้อเรื่อง ริปลีย์เลยออกเสียได้ดูเซอร์ไพรส์กับเรื่องนี้สุด ๆ

   “ข่าวใหญ่สุดช็อกค่ายฮาล์ฟบลัด! เหล่าเดมิก็อดสายซุบซิบถึงกับตาลุกวาวไปตามๆ กัน หลังมีรายงานลับสุดยอดเกี่ยวกับ กาบริเอล ฟาราเอล อัลเวส รุ่นพี่หนุ่มสุขุมแห่งเคบิน 7 และ เพจ ยู น้องใหม่แก้มป่องจากเคบิน 20! งานนี้มีกลิ่นอายความรักอบอวลกลางค่ายรับวาเลนไทน์!

   เดตดึกคืน 14 ก.พ. สู่ความสัมพันธ์ที่กำลังก่อร่างสร้างรัก?

   แหล่งข่าวจากรถม้าเวรดึกเม้าท์สนั่นว่า กาบริเอลและเพจถูกพบขณะเดินทางกลับจาก "นอกค่าย" ด้วยกันเพียงสองต่อสอง ในคืนวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติกที่ทำเอาเปลวไฟของเฮสเทียยังดูจืดไปถนัดตา! ว่ากันว่าในรถมีเสียงเพลงคลอเบาๆ เป็นพยานรัก และบทสนทนาที่ "ชวนใจบาง" ชนิดที่ทำเอาคนฟังถึงกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ!

   โดยเฉพาะประโยคที่เพจเอ่ยกับรอยยิ้มที่ไม่ธรรมดาว่า "เพจก็หวังแบบนั้นค่ะ" – นี่มันสัญญานัดเดตครั้งที่สองชัดๆ เลยไม่ใช่เหรอ ซิส!?

   "เข็มกลัดดอกกุหลาบสีชมพู" ของขวัญสื่อรัก!? และไฮไลต์ที่ทำให้เดมิก็อดทั้งค่ายเป็นลมพร้อมกัน ก็คือ "เข็มกลัดดอกกุหลาบสีชมพู" ที่กาบริเอลเป็นคนมอบให้เพจในช่วงเย็นวันเดียวกันนี้เอง! แหล่งข่าวกระซิบว่า รุ่นพี่หนุ่มคนดังแตะเข็มกลัดเบาๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงชวนใจละลายว่า "พี่ดีใจที่เรารับมันเอาไว้ แม้ว่ามันจะเป็นแค่ช่อดอกเล็กๆ" โอ๊ยยย หวานขนาดนี้ไม่ต้องสืบแล้วค่ะ!

   แม้ทั้งคู่จะแยกย้ายกันกลับเรือนพักอย่างเรียบร้อย ไม่มีอะไร "เกินเลย" (ตามคำให้สัมภาษณ์ของต้นไม้ข้างกองไฟที่เชื่อถือได้) แต่บรรยากาศ "โดคิโดคิ" (หัวใจเต้นตึกตัก) ที่ลอยอยู่ในอากาศนั้น ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดว่า "มีอะไร" มากกว่าเพื่อนร่วมค่ายธรรมดาแน่นอน!

   🕵️‍♀️ สรุปสถานะความสัมพันธ์ (ไม่เป็นทางการ):
   ไปเที่ยวกันสองต่อสอง: ยืนยันแล้ว!
   มีของขวัญสื่อใจ: ชัดเจนสุดๆ!
   วางแผนไปเที่ยวครั้งต่อไป (พร้อมรีเควสคาราโอเกะ!): รอลุ้นได้เลย!
   แยกย้ายกันกลับแบบยังหันมาบอกฝันดี: โรแมนติกเบอร์สุด!

   💌 ฟีลลิ่งรวม: วาเลนไทน์ที่คนอื่นอิจฉาได้อีก!
   🍓 คะแนนความหวาน: 9.5/10 (เกือบเต็มสิบ เพราะยังกั๊กๆ อยู่!)
   🌒 ระดับความลับ (ที่ไม่ลับอีกต่อไป): 2/10 (ทั้งค่ายรู้กันหมดแล้วค่า!)

   เดมิก็อดสายสืบทั้งหลาย เตรียมป๊อปคอร์นไว้ให้พร้อม! เรามาจับตาดูไปพร้อมกันว่า "เดตครั้งต่อไป" ของกาบริเอลและเพจจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ และเพลงคาราโอเกะที่กาบริเอลเลือกจะหวานเจี๊ยบขนาดไหน! งานนี้มีลุ้นยาวๆ แน่นอน”

   “คิดว่ายังไงล่ะคุณพ่อ เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ของเด็กครึ่งเทพนี่มันน่ารักดีว่าไหม ?”

   ริปลีย์อ่านจนจบก็เอ่ยถามผู้เป็นพ่อเสมือนว่าเขากำลังนั่งฟังอยู่ตรงหน้าก็ไม่ปาน เธอยืนรอแค่สามวินาทีเหมือนแค่ทำเป็นฟังคำตอบพอเป็นพิธีก่อนที่จะเปิดสิ่งที่เหมือนจะเป็นไฮไลท์ของวันนี้ เรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกว่าอยากมาถวายป็อปคอร์นแก่เทพโพไซดอนในทันที

   “โอ้ดูนี่สิเรื่องของใครกัน ด่วนที่สุด! ลือสะพัด "ลอร์ร่า & เจโรม" คบกันแล้ว!? วาเลนไทน์นี้คอนเฟิร์มสถานะ "แฟน"!! ” ดูเหมือนว่ารอบนี้เสียงของริปลีย์ สวอนสันจะเสียงแหละ ออกอาการตื่นเต้นมากกว่าเรื่องที่แล้วอีกนะเนี่ย “ชื่อคุ้น ๆ ไหมคุณพ่อขา เรื่องของลูกใครกันนะ”

   ว่าไปแบบนั้นแล้วเธอก็หัวเราะคิกคักชอบใจก่อนจะกระปอมไอเพื่อเริ่มอ่านเรื่องราวพวกนี้ราวกับว่าเห็นเรื่องราวเหล่านี้มากับตา เป็นพวกเกาะขอบรถดาราอย่างแท้จริง

   แล้วไอพี่ชายก็ไอดอลดังซะด้วยสิ

   “ “กรี๊ดดดดดดดด! วงในเม้าท์สนั่นค่ายแทบแตก! หลังจากเฝ้าจับตาดูมานาน ในที่สุดก็มีข่าวดีสำหรับกองเชียร์ ลอร์ร่า แทนเนอร์ และ เจโรม ปาร์ค ซึงยอน แล้วค่ะ! แหล่งข่าวสุดเอ็กซ์คลูซีฟฟันธงว่าทั้งคู่ไม่ได้แค่ "ซัมติง" แต่กำลังอยู่ในสถานะ "คบหา" และแม่ยกขอประกาศอย่างเป็นทางการว่า... "แฟน!!! แฟนโว้ยยยยย!!!!" ”

   แค่ก ๆ

   เมื่อเปิดพารากราฟแรกก็ต้องกรี๊ดแล้ว การใส่เอนเนอจี้เกินร้อยในการอ่านให้ได้อรรถรสเล่นทำเอาริปลีย์ต้องพักไอค่อกแค่กขึ้นมาระหว่างทาง

   สเตรปซิล ฉันต้องการสเครปซิล—

   แต่ว่าเดอะโชว์มัสโกออนป่ะคะ ได้เวลาอ่านต่อไปแล้วริปลีย์ตัวน้อย

   “เดตหวานวาเลนไทน์ สัญญาณความรักไม่ลับ!”

   “ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเราถึงฟันธงขนาดนี้! เพราะการเดตสุดเร้าใจในคืนวาเลนไทน์ที่ผ่านมานี่แหละค่ะ ที่เป็นเครื่องการันตีชั้นดีว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก้าวข้ามผ่านคำว่าเพื่อนร่วมค่ายไปไกลแล้ว! มันคือเดตที่น่าตื่นเต้น ชวนให้หัวใจเต้นแรง ราวกับเป็นฉากในนิยายรักแสนหวาน! ลอร์ร่าคงเป็นหญิงสาวผู้โชคดีที่ได้ครอบครองหัวใจของหนุ่มฮอตอย่างเจโรมไปแล้วเต็มๆ!”

   “ความลับที่มีร่วมกันยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ใกล้ชิดกันได้อย่างง่ายดาย และฉากเด็ดในค่ำคืนวาเลนไทน์นั้นก็เป็นภาพที่ติดตาตรึงใจเหล่าสายสืบสุดๆ!”

   “ "สัมผัสริมฝีปากนุ่ม" บนรถหรู! ใครไม่ฟินบ้าง!?----ว๊ายยยย นี่มันเกินไปไหมคุณน้า”

   พออ่านหัวข้อเรื่องต่อจากนี้ก็แอบชิงกรี๊ดขึ้นมาก่อน “ฟังตรงนี้ดี ๆ เลยนะคะคุณพ่อขา”

   “ลองจินตนาการตามดูนะคะ! ในรถคันสีดำสุดหรู ภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวนั่งเคียงข้างกัน... มือใหญ่ที่กุมมือเล็ก เพื่อดูว่าเธอจะหนาวจากแอร์รถหรือเปล่า... และที่สำคัญคือ ฉากปูทางสู่การป้อนช็อกโกแลตจนเผลอสัมผัสริมฝีปากนุ่มของอีกคน! โอ๊ยยยยยยย... แค่คิดก็ใจเต้นรัวแล้วค่ะ! แบบนี้แล้วจะให้แม่ยกที่เกาะขอบหน้าต่างรถอย่างเราๆ คิดเป็นอะไรไปได้อีกล่ะคะคุณ!?!”

   “แม้จะอยากยั้งปากบอกว่า "ฟอ แอน แฟน" แต่สถานการณ์มันฟ้องขนาดนี้แล้ว ก็ต้องขอบอกเลยว่า คำว่า "ยั้ง" ขอฉีกทิ้งไปเลยค่ะ! เพราะสูตรสำเร็จของคู่รักลับๆ ที่แฟนคลับจับได้คือ การวิ่งหนีผู้คน แล้วไปจบที่ดินเนอร์แสนหวาน! ซึ่งลอร์ร่ากับเจโรมก็ทำตามสูตรเป๊ะๆ เลยไม่ใช่เหรอคะ!?”

   “หัวใจอิหญิงโสดหัวกระไดแห้งอย่างดิฉันมันเจ็บปวดยิ่งนักค่าาาา แต่นี่คือความจริง! เจโรมกับลอร์ร่าเขาคบกันแล้ว!!! แม่ยกคอนเฟิร์มค่า!”

   —แหล่งข่าว: ธิดาทะเล ขึ้นต้น R. ตรงนี้ขอละไว้ไม่อ่านให้ฟังก็แล้วกัน อุอิ

   “เป็นยังไงบ้างล่ะคะท่านพ่อโพไซดอน ดูฤทธิ์เดชของพี่ชายคนนั้นสิ ใช่ย่อยที่ไหนกัน ถ้าดูตามตำนานแล้วเรียกได้ว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวที่มีพ่อเป็นคุณเลยนะคะ— เอ๊ะ ทำไมดูแปลก ๆ ชอบกล”

   ริปลีย์อ่านเรื่องก็อซซิปจนจบทุกเรื่องแล้วก็ปิดนิตยาสารในวันนี้แล้วก็เตรียมบอกลาพ่อของเธอซะ

   “จบแล้วค่ะท่านโพไซดอน ไว้ถ้ามีเรื่องใหม่จะมาอ่านให้ฟังอีกก็แล้วกันนะคะ วันนี้ไปก่อน ไว้คุยกันใหม่ค่ะ”

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: Ripley
ของที่ถวาย: ป็อปคอร์น
เทพที่ถวายของ: โพไซดอน
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: เมาท์ไปแล้วข้างบนเลยค่า

ผู้ฟังข่าวซุบซิบ ได้รับ +15 EXP * 2 เรื่อง



◆โบนัสความโปรดปราน+15
เป็นโบนัสเพิ่มเติมจากชื่อเสียงปกติ จากการเติม VIP

@God

Nymeria HEROES

10-07-2025 06.00 AM

I want to be your everything little darling

หมอกจางๆ ยามรุ่งอรุณลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือพื้นหญ้าที่ยังคงชื้นน้ำค้าง อากาศในค่ายฮาล์ฟบลัดในช่วงเวลานี้เงียบสงัดและบริสุทธิ์ที่สุด มีเพียงเสียงร้องของสกุณายามเช้าที่ดังแว่วมาเป็นครั้งคราว ไนมีเรียนวยนาดฝีเท้าของเธอไปยังเตาไฟศักดิ์สิทธิ์ของเฮสเทีย ความปวดเมื่อยที่ตกค้างจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงตลอดหลายวันที่ผ่านมายังคงเกาะกินอยู่ตามมัดกล้ามเนื้อทุกส่วน แต่จิตใจของเธอกลับแจ่มใสและตื่นตัวอย่างน่าประหลาด

“จะไปคุยกับกำแพงอีกแล้วหรือ สาวน้อย” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในห้วงคำนึง เจือด้วยความเบื่อหน่ายตามแบบฉบับของเธอ “เปลืองน้ำลายเปล่าๆ เทพีผู้ยิ่งใหญ่ของเธอคงมีเรื่องสำคัญกว่าการมานั่งฟังลูกสาวบ่นให้ฟังล่ะมั้ง”

“มันคือพิธีกรรม แคลร์” ร่างอรชรตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คือการแสดงความเคารพ และการเตือนตัวเองว่าฉันมาจากที่ไหน”

เธอมาหยุดยืนอยู่หน้าเตาไฟที่เปลวเพลิงยังคงลุกโชนอย่างอบอุ่นไม่เคยดับมอด ในมือที่สวมถุงมือลูกไม้ดำปรากฏดอกกุหลาบสีทองอร่าม กลีบดอกที่ทำจากโลหะสะท้อนแสงไฟวิบวับ มันคือสัญลักษณ์แห่งความงามอันเป็นนิรันดร์และคุณค่าที่จับต้องได้... สิ่งที่ช่างแตกต่างจากศาสตร์แห่งการทำลายล้างที่เธอเพิ่งร่ำเรียนมา

สตรีตาคมคุกเข่าลงเบื้องหน้าเปลวเพลิง เธอไม่ได้เอ่ยคำใดในทันที เพียงแค่จ้องมองการเต้นระริกของมันอย่างสงบนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ บรรจงวางดอกกุหลาบสีทองลงไปในใจกลางของไฟ เปลวเพลิงโอบล้อมของกำนัลอย่างนุ่มนวล ค่อยๆ หลอมละลายโลหะให้กลายเป็นของเหลวสีทองที่ไหลรวมไปกับเถ้าถ่าน

“แม่...” เจ้าของเสียงกระซิบกับวิญญาณเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ขณะมองภาพนั้น “ช่วงนี้... ฉันได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง”

เธอเริ่มเล่าเรื่องราวการฝึกฝนของเธอ... ไม่ใช่การรายงานผล แต่เป็นการระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจ “ได้สัมผัสความบ้าคลั่งของสงครามจากบุตรแห่งแอรีส... ได้เรียนรู้ความแม่นยำอันเยือกเย็นจากธิดาแห่งอะพอลโล... ได้เข้าใจปรัชญาแห่งการควบคุมจากเด็กบ้านอะธีน่า และได้สื่อสารกับสัญชาตญาณจากผู้ดูแลแห่งดีมีเทอร์”

“หลังจากซึมซับทุกอย่าง... แต่ยิ่งเรียนรู้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกสับสนมากเท่านั้น” แววตาของเธอทอประกายวูบไหว “ในฐานะธิดาของท่าน... ธิดาแห่งทางแยก... ควรจะเดินไปทางไหนกันแน่? หรือต้องเดินไปทุกทางพร้อมๆ กัน?”

“ฉันไม่ได้ต้องการจะเป็นนักรบที่เก่งที่สุด หรือนักธนูที่แม่นยำที่สุด” น้ำเสียงของเธอมั่นคงขึ้น “นั่นเป็นมาตรฐานของคนอื่น ไม่ใช่ของฉัน... สิ่งที่ฉันต้องการคือการก้าวข้ามกรอบของตัวเอง... เพื่อดูว่าขีดจำกัดของ ‘ไนมีเรีย เฮนลาดิส’ มันอยู่ตรงไหน และจะทำลายมันลงได้อย่างไร... นี่คือสิ่งที่อยากให้คุณได้เห็น”

“ข้า ไนมีเรีย รีอังก้า เฮนลาดิส ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพีเฮคาที เทพีแห่งเวทมนตร์คาถา” ในจังหวะที่กลีบกุหลาบสีทองกลีบสุดท้ายหลอมละลายจนหมดสิ้น เปลวไฟในเตาก็พลันวูบลงจนเกือบจะมอดดับ... ก่อนจะลุกพรึ่บขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรง แต่คราวนี้มันไม่ใช่สีส้มอมแดงแบบเดิม แต่กลับเป็นสีม่วงเข้มล้ำลึกดุจสีของเวทมนตร์ในคืนเดือนมืด ในใจกลางของเปลวไฟสีประหลาดนั้น ปรากฏเป็นเงารูปร่างของทางแยกสามแพร่งขึ้นมาชั่ววูบ... ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับสู่ปกติ เหลือเพียงเปลวไฟสีส้มที่ลุกไหม้อย่างสงบดังเดิม

ไนมีเรียเบิกตากว้าง... นั่นมัน... สัญลักษณ์ของมารดา

“เห็นไหมล่ะ” แคลร์กล่าวขึ้นอย่างเย้ยหยัน แต่กลับแฝงความตื่นเต้นเอาไว้ไม่มิด “แม่ของเธอก็ตอบกลับมาแล้วไง... ด้วยปริศนาอีกข้อน่ะ”

“คงแค่รับรู้แต่ไม่รับเรื่องเหมือนเดิม…” ความรู้สึกค้างคาใจถาโถมเข้าใส่สตรีรอยยิ้มเรียบยิ่งกว่าเดิม... นั่นไม่ใช่คำตอบ มันเป็นเพียงการยืนยันถึงชะตากรรมของเธอที่ต้องเป็นผู้เลือกอยู่เสมอ เธอไม่ได้ต้องการคำชี้แนะ แต่บางที... ลึกๆ แล้วเธอก็อาจจะโหยหาอ้อมกอดที่อบอุ่นมากกว่าสัญลักษณ์ที่เย็นชา

ร่างบางลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากชุดของเธออย่างแช่มช้อย ก่อนจะหันหลังให้กับเตาไฟและเดินจากไป ทิ้งคำถามที่ไร้คำตอบไว้เบื้องหลัง... หนทางไหนกันที่เธอต้องเลือก... หรือเธอต้องสร้างหนทางที่สี่ขึ้นมาด้วยตัวเอง?

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: ไนมีเรีย นีนี่ของแม่จ๋า (?)
ของที่ถวาย: ดอกทองของอโฟร์ไดต์ เอาไว้ติดผม
เทพที่ถวายของ: เฮคาที มายมามี๊ คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ตามข้อความสีม่วง แม่ช่วงนี้หนูมีดวงคู่ไหม!!

กุหลาบสีทอง [เอฟเฟคที่1: เมื่อนำไปบูชาเหล่าเทพ จะได้ความโปรดปราน+50]

“ข้า ไนมีเรีย รีอังก้า เฮนลาดิส ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพีเฮคาที เทพีแห่งเวทมนตร์คาถา”
จำนวนศรัทธาที่มอบให้ : 2,000 (+100 ความโปรดปราน)

BELIEVER [ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ] โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+15
ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ โบนัสความโปรดปราน +15

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

10-07-2025 08.00 AM

I want to be your everything little darling

การเผชิญหน้ากับเลเวอเรทท์ทิ้งตะกอนความตึงเครียดไว้ในอากาศ แม้ร่างสูงของเขาจะเดินจากไปแล้วก็ตาม ไนมีเรียยังคงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ม้วนกระดาษภารกิจในมือเป็นหลักฐานที่จับต้องได้ของการตัดสินใจอันหุนหันของเธอ

“เห็นไหมล่ะ ขนาดเจ้าของงานยังไม่คิดว่าเธอจะรอดเลย” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในหัวทันทีที่เธอเริ่มออกเดินอีกครั้ง เต็มไปด้วยการถากถางที่แฝงความกังวลไว้ไม่มิด “บางทีการกลับไปนอนอ่านหนังสือเงียบๆ อาจจะเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่านะ”

“นั่นไม่ใช่คำดูถูก แคลร์ มันคือคำท้าทายสุดท้าย” สตรีรอยยิ้มเรียบตอบกลับในใจ ขณะที่เส้นทางของเธอกลับมุ่งไปยังเตาไฟศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง ไม่ใช่บ้านพัก “เขาแค่ต้องการให้แน่ใจว่าคนที่รับงานนี้ไปเข้าใจว่ากำลังจะเจอกับอะไร... และฉันก็เข้าใจดี”

เธอไม่ได้กลับไปที่เตาไฟเพื่อขอพรหรือหาคำตอบเพิ่มเติมอีกแล้ว ครั้งนี้มันมีเป้าหมายที่ชัดเจนกว่านั้น... มันคือการประกาศเจตจำนง

เมื่อมาถึงเบื้องหน้าเปลวไฟที่ลุกโชนอย่างอบอุ่น ไนมีเรียล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายข้างของเธอ หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมา มันคือ หินแห่งนิทรา อัญมณีสีดำสนิทที่เธอได้รับเป็นรางวัลจากการช่วยงานในค่ายเมื่อไม่กี่วันก่อน ผิวของมันเรียบลื่นราวกับผิวน้ำในคืนเดือนดับ แต่เมื่อต้องแสงไฟ ก็ปรากฏประกายระยิบระยับนับล้านจุดอยู่ภายใน ดุจดวงดาวที่ถูกกักขังไว้ในก้อนรัตติกาล ความเย็นเยียบของมันซึมผ่านถุงมือลูกไม้เข้ามาให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด

“ของโปรดxikoของพวกเทพใต้พิภพ... ของดีเลยนี่” วิญญาณแม่มดสาวออกความเห็นอย่างชื่นชม

ไนมีเรียคุกเข่าลงอย่างช้าๆ เธอไม่ได้มองหาลางบอกเหตุในเปลวไฟอีกต่อไปแล้ว สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่หินในมือขณะที่เอ่ยกับเทพมารดาของตนด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและชัดเจน

“แม่... ตอนนี้ตัดสินใจแล้ว” เธอกระซิบกับเปลวเพลิง จากนั้นก็หยิบกระดาษงานออกมา “จะรับภารกิจนี้... ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญหรือความบ้าระห่ำ แต่เพราะมันคือ ‘ทางแยก’ ที่ชัดเจนที่สุดในตอนนี้”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเปลวไฟ แววตาคมกล้า “บุตรแห่งแอรีสคนนั้นคิดว่าฉันยังไม่พร้อม... บางทีเขาอาจจะถูก แต่การรอให้พร้อมโดยที่ไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย มันไม่ใช่แนวทางของฉัน”

“วันนี้จะออกไปสำรวจป่าตามที่เขาขอให้ช่วย(?) จะไปท้าทายขีดความสามารถของตัวเอง จะไปทดสอบทุกศาสตร์ที่ได้ร่ำเรียนมา... เพื่อดูว่าเมื่อทุกอย่างถูกหลอมรวมกันภายใต้แรงกดดัน... มันจะสร้างเป็นอะไรขึ้นมา”

เธอค่อยๆ ยื่นมือที่ถือหินแห่งนิทราเข้าไปในเปลวเพลิง แทนที่มันจะหลอมละลายเหมือนโลหะ อัญมณีสีดำกลับสลายตัวเป็นละอองแสงสีนิลกาฬนับล้านที่ถูกดูดกลืนเข้าไปในเปลวไฟอย่างรวดเร็วราวกับค่ำคืนที่กำลังกลืนกินดวงดาว

“ไม่ต้องช่วยเหลือ ไม่ต้องชี้นำ...” เจ้าของนัยน์ตาลึกลับกล่าวปิดท้ายด้วยน้ำเสียงอันเด็ดเดี่ยว “แค่จับตาดูไว้ก็พอ แล้วท่านจะได้เห็นพลังของธิดาแห่งเฮคาทีในแบบฉบับของฉันเอง”

พูดจบ ร่างอรชรก็ลุกขึ้นยืนทันที เธอไม่ได้รอคำตอบ ไม่ได้มองหาสัญลักษณ์ใดๆ อีก ความค้างคาใจจากเมื่อครู่ถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับของกำนัลจนหมดสิ้น เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่เย็นเยียบและคมกริบ เธอหมุนตัวและเดินจากไปอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงเปลวไฟที่ยังคงเต้นระริกอย่างเป็นปกติ... แต่สำหรับเธอแล้ว ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้วนับตั้งแต่วินาทีที่เธอเลือกทางเดินของตัวเอง

*****

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: ไนมีเรีย นีนี่ของแม่จ๋า (?)
ของที่ถวาย: หินแห่งนิทราดำๆ เงาๆ มีชะแว้บ
เทพที่ถวายของ: เฮคาที มายมามี๊
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ตามข้อความสีม่วง แม่ว่าเค้าโดคิๆ กับหนูป่ะ
หินแห่งนิทรา [เอฟเฟคที่1: เมื่อนำไปบูชาเหล่าเทพใต้พิภพ จะได้ความโปรดปราน+50]

BELIEVER [ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ] โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+15
ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ โบนัสความโปรดปราน +15

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Cooper HEROES

11/07/2025 6.30 น. - 7.00 น. 

บทที่ 63

คูเปอร์ก้าวมาใกล้เตาไฟที่ค่อย ๆ ปะทุเปลวสีส้มทองอย่างสงบ แสงเช้าตัดผ่านควันบาง ๆ พาให้บรรยากาศดูเหมือนภาพวาดยุคคลาสสิก แต่เจ้าตัวไม่ใช่คนโรแมนติกขนาดนั้น เขาก้มมองแอปเปิ้ลลูกเดียวในมือ พลิกดูซ้ายขวาอย่างระมัดระวังราวจะเช็กว่ามันมีบุบหรือรอยฟันหนูกัดไหม

“โอเค ไม่เละ ไม่เน่า สวยพอใช้ได้ แม่คงไม่ถือเรื่องเล็กน้อยเนอะ”

เสียงพึมพำนั้นแผ่วพอให้ได้ยินคนเดียว เขาเงยหน้ามองเตาไฟช้า ๆ ขยับเข้าไปยืนจนได้กลิ่นเถ้าอุ่นๆ ลอยแตะจมูก สายตาสีเทาจับจ้องเปลวไฟพลิ้วไปมา สะท้อนในนัยน์ตาเหมือนคนกำลังปรับอารมณ์ให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย

มือหนาแบผลไม้ในอุ้งมือ ยกขึ้นเสมอระดับอก “อะแฮ่ม… แม่ครับ วันนี้ผมก็ยังรอดดีอยู่นะ ขอบคุณที่ไม่ปล่อยให้ลูกโดนจามหอกแทงคอ หรือโดนยักษ์เหยียบแบบบางคน”

เจ้าตัวสูดลมหายใจลึกอย่างตั้งใจจะจริงจัง แต่เสียงกลับออกมาเหมือนกำลังคุยเล่นกับเพื่อน

“คือ… แอปเปิ้ลลูกเดียวอาจจะไม่ได้ดูหรูหราเท่าไร แต่ผมเชื่อนะว่าคนฉลาดอย่างแม่เห็นค่าของเจตนามากกว่าราคาตลาด”

ว่าแล้วก็ยื่นมือออก เผาของถวายลงไปในเตาเปลวเพลิง แอปเปิ้ลแตกเสียงเบา ไอร้อนพุ่งวาบ พาให้กลิ่นผลไม้ไหม้นิด ๆ ลอยขึ้นมา คูเปอร์เหลือบตามองตามควันคลุ้ง เหมือนอยากแน่ใจว่ามันพุ่งขึ้นไปถึงโอลิมปัส

“แม่เห็นไหมครับ ลูกลงทุนใช้เงินซื้อมาจริงๆ นะ ไม่ได้ขโมยมาจากถาดผลไม้ในโรงอาหาร… ถึงมันจะราคาถูกก็เถอะ”

คิ้วเข้มขมวดหน่อยเหมือนครุ่นคิดว่าเขาควรจะขอโทษที่จนหรือขอโทษที่พูดตรง ๆ

“เอาจริง ๆ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าแม่จะฟังอยู่ไหม หรือกำลังยุ่งอยู่กับงานออกแบบยุทธศาสตร์ให้พวกเทพทั้งหลาย แต่ก็อยากมาพูดไว้ก่อน อย่างน้อยจะได้รู้ว่าผมยังพยายามคุยอยู่”

นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเถ้าแอปเปิ้ลที่ดำไหม้กลายเป็นเศษเล็ก ๆ ก่อนจะยกมือปัดกลับเข้ากางเกงอย่างไม่ได้พิธีรีตอง

“ผมก็มีเรื่องมาอัปเดตนิดหน่อยนะ คือเมื่อวานผมเพิ่งไปควักดรักม่าเก็บออมทั้งชีวิต ซื้อโทรศัพท์จากร้านเดดาลัส… ใช่ครับ เดดาลัสคนนั้นแหละ แม่คงรู้จักดี”

เสียงเขาขาดเป็นช่วง ๆ เหมือนกำลังเลือกคำพูดให้ฟังไม่เวอร์เกิน

“เขาดูน่ากลัวนิดหน่อยครับ จริงจังจนผมนึกว่ากำลังจะถูกสอบสวน แต่ก็โอเคล่ะ อย่างน้อยผมก็ได้เครื่องกันอสุรกายตามรอยมาใช้แล้ว แม่สบายใจได้ว่าผมคงไม่ตายเพราะรับสายสแปมจากมิโนทอร์”

ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายแสร้งยิ้ม พยายามทำให้บทสนทนานี้เบาสบายแม้คนฟังจะไม่มีตัวตนตรงหน้า

“แล้วก็... ขอโทษนะครับถ้าช่วงนี้ผมไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ ไม่ค่อยวางแผนดีเหมือนที่แม่คงคาดหวังไว้ ผมรู้ว่าแม่ฉลาดที่สุด แม่คงเห็นวิธีทำอะไรได้เป็นพันทาง แต่ผมคนเดียว... บางทีก็คิดออกแค่สองสามทางแถมยังผิดบ่อยด้วย”

น้ำเสียงตกลงนิดหน่อยตอนพูดประโยคนั้นแต่ก็ไม่ยอมให้มันเศร้านาน

“แต่ก็เอาเถอะ ผมยังอยู่ตรงนี้ ยังพยายามทำตัวไม่ให้เป็นภาระใคร ยังช่วยล้างอาวุธในคลัง ยังหาเรื่องเล่ามาแหย่คนในค่ายให้ขำ จะพยายามเป็นคนที่แม่จะไม่อายที่จะเรียกว่า... เอ่อ... ลูก”

เปลวไฟสว่างวาบขึ้นเหมือนตอบสนองลมเช้า คูเปอร์ปรายตามองตามเปลวที่ไหวขึ้นแล้วคลายตัวลง

“โอเค แม่คงได้ยินพอแล้วมั้ง ก่อนที่ผมจะเริ่มพร่ำจนเปลืองไฟ”

เขาถอยหลังหนึ่งก้าว มือยกขึ้นแตะหน้าผากตัวเองเบา ๆ เหมือนทำความเคารพแบบไม่เป็นทางการ

“ขอบคุณนะครับ สำหรับทุกอย่างที่แม่อาจจะทำให้โดยที่ผมไม่รู้ตัว”

แล้วก็ผ่อนลมหายใจยาวราวปลดภาระจากอก มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง เดินผละออกจากเตาไฟอย่างสบายๆ เหมือนคนหมดธุระ แต่หัวสมองยังหมุนคิดคำพูดค้าง ๆ อยู่ในใจ

“วันหลังจะเอาของดีกว่านี้มาให้... สัญญาครับ”

เสียงพึมพำครั้งสุดท้ายเบามากจนแทบถูกกลืนในเสียงลมยามเช้า แต่ก็เหมือนเขาตั้งใจให้ได้ยินกันแค่สองคน แม่ลูกที่ไม่เคยพบหน้าแต่ผูกพันกันด้วยเส้นสายแปลกประหลาดของโชคชะตาและเลือดเนื้อ

-----------------------------------------------------------------------

[แบบฟอร์มถวายของ]

ชื่อของคุณ: Cooper Jones 

ของที่ถวาย: แอปเปิ้ล 

เทพที่ถวายของ: อะธีน่า

คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ในโรลเพลย์)

ข้าคูเปอร์ โจนส์ ขอแสดงความกล้าหาญต่อเทพี อะธีน่า เทพีแห่งปัญญาและสงคราม

จำนวนความกล้าที่มอบให้: 2000

ทุก ๆ 1000 ความกล้า = + 5 หินอัปเกรด  , + 5 ความโปรดปราณจากเทพองค์นั้น