[ทิศเหนือของค่าย] ป่าต้องห้าม

Johnathan BELIEVER

ΠΩ PΔΦΠ ΠΩ GΔΦΠ

เมื่อภารกิจจบลง เด็กน้อยปลอดภัย ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ แต่สำหรับชายชรานร่างใหญ่นั้น อารมณ์ของเขานั้นยังไม่ทันจบ และเขานั้นต้องการระบายมันออกไป จอห์นที่กลับมายังบ้านพัก แล้วเข้าห้องของตัวเองไปเพื่อเปลี่ยนและเก็บของที่เขานั้นไม่ได้ใช้ ก่อนที่จะออกจากบ้านไป โดยที่ตนนั้นไม่ได้สนใจว่ามีคนอยู่ในบ้านประจำสายเลือด..

สถานที่เดิมที่เข้าไปได้อย่างคุ้นเคย ครั้งนี้เขานั้นพกอาวุธไปในป่าเชแบบเต็มอัตรา เอาจริงๆ ทั้งดาบ ทั้งมีด ทั้งโล่ห์ และปืนที่เข้านั้นเพิ่งจะได้มามันเป็นของที่เขานั้นสามารถพกไปได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว เพราะทั้งหอก และอาวุธต่างๆนาๆนั้น มันก็สามารถหดเก็บกลายเป็นอย่างออื่นได้อย่างใจ เอาจริงๆ เขาเองก็ไม่ได้ชอบเท่านัก สำหรับหอกยาว เขาจึงไม่คิดจะเก็บมันเอาไว้ หากไม่ไ้ออกนอกค่ายอย่างจริงๆจัง  

บอกเลยว่าเจ้าตัวเกลียดเหล่าอสุรกายเข้าไส้ในบางตัว พวกชอบเล่นแง่ ปั่นหัวของผู้ที่เข้าไปให้เสียหลักจนพวกมันก็แทบจะสามารถปลิดชีพเหล่าสายเลือดเทพได้อย่างไม่ยากเย็น และวันนี้ อารมณ์ของเขายังค้างเติ่งจากเมื่อวันก่อน  ในเมื่อหาที่ระบบายไม่ได้ ป่าต้องห้ามแห่งนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับสนามอารมณ์ของชายหนุ่มเลยสักนิด 

แม้แต่อสูรร้ายก็ยังต้องสิ้นชีพเพราะความยียวนก่อนปราสาท อย่างอัลกุล ที่แม้ว่าพกวมันจะเล่นแง่ ใช้จิตวิทยาต่อสู้กับเขา ในเมื่อมันต้องเช่นนั้น จอห์นก็จัดให้ตามความต้องการของมัน ไม่มีการใช้จิตวิทยาต่อสู้กัน มีเพียงกำลัง และความแข็งแกร่ง และความสะใจล้วน เสียงหอกที่ฟาดลงไปตรงกลางร่าง เสียงโล่ห์ใหญ่ที่กระแทกหน้าของอัลกุลแบบเต็มๆ เป็นสิ่งที่เขารู้สึกสะใจอย่างมาก ครั้งนึงเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว เขาเห็นหนังเรื่องนี้และชอบฉากการต่อสู้ของนักรบสปาร์ตันมาก ทั้งความดุดัน และกล้าหาญ ที่สามารถข่มขวัญศัตรูได้อย่างไม่หวาดกลัวสิ่งใด

ลุงช้างบ้านที่มานั่งดูด้วย เขานั้นเหมือนกับว่า เขานั้นอยู่ในเหตุการณ์ ไม่รู้ทำไม ลุงข้างบ้านก็มักจะบอกกับเขาอย่างที่มันควรจะเป็นอย่างในหนัง

"สปาร์ตัน ไม่ได้หยุมหยิมเช่นนี้หรอก พวกเขาป่าเถื่อนยิ่งกว่าที่เธอจะเข้าใจอีก ลุงก้พูดได้แค่นี้ล่ะ" 

ซึ่งถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ชาวสปาร์ตันที่เขานั้นเข้าใจอย่างในภาพยนตร์มาตลอด มันย่อมต้องโหดหว่านี้เป็นหลายเท่าอย่างแน่นอน.. และเมื่อเพิ่มความป่าเถื่อนเข้าไปแล้ว.. ภาพที่ออกมา มันช่างถูกใจตัวเขาอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

การล่าจบลง แต่อารมณ์มันก็ยังไม่จบสะทีเดียว ความคิดของเขาในตอนนี้ ศัตรที่คู่ควร.. ไม่ใช่ ศัตรูที่เขาต้องการจะสู้ด้วยนั้น ยังมีอีกมากมาย ในป่านี้มีอะไรที่ทำให้เขานั้นรู้สึกไม่หน้าเบื่อ ถ้าเขายังไม่เหนื่อย

 และนั่นก็ทำให้เขาได้เจอ คู่ต่อสู่ หรือนักล่าที่สมน้ำสมเนื้อกับเขาเสียที เขาไม่คิดว่า จะได้เห็นยักษ์ตาเดียวตัวเป็นๆแบบนี้ ซึ่งมันก็ทำให้เขานั้น รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก เพราะจากที่ลองดูแล้วนั้น ความสนุกในการประมือกับโทรลที่บื้อๆเมื่อครู่น่าจะไม่ใช่สิ่งที่เขานั้นพร้อมกับมันเท่าไหร่ ใช้คำว่าแย่มากเลยด้วยซ้ำ เพราะในหัวที่กลวงเปล่าของมันนั้น เขาไม่ชอบที่จะต้องปั้นหัวพวกมันกว่าจะได้โจมตี เผลอๆ จับจังหวะไม่มี มีโดนซักกระเด็นออกจากถ้ำแทน.. 

หลงัจากที่เขาสามารถกำจัดไซคลอปต์ได้สำหรับ ร่างของมันก็กลายเป็นฝุ่นที่ทอง ก่อนที่จะหายไป เหลือเพียงสินสงครามที่ตัวของมันทิ้งเอาไว้ เป็นอันจนกิจกรรมที่ป่าต้องห้ามแห่งนี้...

Dean HEROES

091

พิชิตราชสีห์นีเมียน

TW: มีฉากเลือดสาด

             หลังจากที่ไปแจ้งกับบ้านใหญ่เป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าวันนี้เขาจะเข้าสอบเลื่อนระดับในบททดสอบของไครอนครั้งที่สอง (ส่วนครั้งแรกช่างมันไป) ดีนก็แต่งองค์ทรงเครื่องเพื่อรับศึกใหญ่ คล้ายคำขู่ ไครอนบอกกับเขาว่าราชสีห์นีเมียนจะเป็นคู่ต่อสู้ที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา

             ‘ยังมีอะไรที่น่ากลัวแม่มดดำอีกเหรอ!?’

              ดีนแทบจะกรีดร้องออกมา แต่ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อแซเทอร์ผู้ช่วยยามคับขันเข้ามาประกบตัว ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กชายผิวดำอายุสิบสามปี ผมทรงแอฟโฟรฟูฟ่อง สวมแว่นตาหนาเตอะค่อนข้างเป็นที่คุ้นตา แซเทอร์ตนนั้นคือ บ๊อบบี้ เพื่อเก่าสมัยเกรดเจ็ด ซึ่งหมอนี่ก็ยังไม่ยอมพูดกับเขาเหมือนเดิม

             หนึ่งเดมิก็อดหนึ่งแซเทอร์เดินทางมาถึงป่าต้องห้าม ดีนไม่เคยเข้าไปในนี้มาก่อน เพียงแค่เฉียด ๆ ตอนวิ่งจ๊อกกิ้งยามเช้าก็ได้กลิ่นอายไม่น่าเข้าใกล้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนชอบแหกคอกอย่างเช่นปีนออกจากหน้าต่างชั้นสองของบ้านหลังสามทุ่มเพื่อไปปาร์ตี้ที่บ้านเพื่อน แอบกินขนมในห้องเรียน แอบโดดเรียนวิชาวรรณกรรมที่เขาไม่ชอบไปนอนห้องพยาบาล แต่ดีนก็เป็นคนรักตัวกลัวตายพอที่จะไม่ทำตัวเป็นตัวละครเอกในหนังหรือนิยายบางเรื่องที่ชอบเอาตัวเข้าไปสุ่มเสี่ยงในที่อันตราย บอกได้เลยว่าถ้าอยู่ในหนังสยองขวัญเขาจะเป็นผู้ที่รอดตายแน่ ๆ เพราะไม่หลงไปตามเสียงเรียกยามค่ำคืน แน่นอนว่าตัวเขาคงเอาแต่คลุมโปงสั่นดิ๊ก ๆ ใต้ผ้าห่มบนเตียงนุ่มอันแสนปลอดภัย

             ส่วนป่าใหญ่ตรงหน้าที่ดูมืดครึ้มแฝงกลิ่นอายอันตรายออกมาตลอดเวลา ด้านในนี้เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายมากมายทั้งสัตว์ป่าและอสุรกาย ‘ป่าต้องห้าม’ ก็ควรจะเป็นป่าต้องห้ามไม่ควรที่จะต้องเข้าไปในนั้นเลยจริง ๆ แค่รู้ว่าต้องเข้าไปทำอะไรน้ำลายที่กลืนลงคอก็ยังรู้สึกว่าเหนียว

             “ที่นี่น่ากลัวจัง นายเคยเข้าไปในนี้หรือเปล่าบ๊อบบี้?”

             ดีนหันไปทางแซเทอร์เพื่อนเก่าที่รูปลักษณ์ภายนอกของอีกฝ่ายไม่ได้โตขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้แซเทอร์นำทางของเขาตัวสั่นงันงกเผลอ ๆ จะกลัวยิ่งกว่าชายหนุ่มเสียอีก บ๊อบบี้ทำท่าจะวิ่งหนีเขาได้ตลอดเวลาหากมีภัยอันตรายมาถึง เรียกได้ว่าเป็นแซเทอร์ที่สอบตกทุกข้อ ดีนไม่มั่นใจว่าถ้าเขาถูกราชสีห์ทำร้ายจนสลบตัวเองจะถูกพาออกจากป่าต้องห้ามอย่างปลอดภัยหรือว่าเขาจะกลายเป็นอาหารกลางวันของสิงโตตัวมหึมากันแน่ บางทีอีกฝ่ายอาจจะถูกเรียกมาเพื่อทำหน้าที่เดียวคือเป็นพยานการตายของเขาก็เป็นได้

             นี่เขาต้องจับอีกฝ่ายมัดเอาไว้กับตัวหรือเปล่านะ? เป็นเรื่องที่น่าคิด…

             “เอ่อ.. นายไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะรีบจัดการธุระให้เสร็จจากนั้นเราก็ออกมากัน”

             บ๊อบบี้พยักหน้าหงึก โดยที่ดีนได้ยินเสียงฟันฟางของอีกฝ่ายกระทบกันแม้ว่าเขาจะยืนห่างจากอีกฝ่ายถึงสองหลา

             “เอาวุ้ย แค่นี้ไม่ตายหรอก” ดีนตบแก้มตัวเองเรียกสติสองสามครั้งก่อนที่จะกระชับหอกและโล่เดินนำเข้าไปในป่าต้องห้ามโดยมีแซเทอร์นำทางที่ไม่ยอมนำทาง จากนี้ถ้าหลงไปก็อย่ามาโทษกันล่ะ…

[เพลงประกอบ กด ► ฟังเพื่อเพิ่มอรรถรส]

             ไม่เพียงแต่ต้องระวังอสุรกายแม้แต่พืชพรรณในป่าก็ดูน่าพิศวง ตอนนี้เหมือนว่าเขาหลุดเข้าไปในเกาะกะโหลกในหนังเรื่อง ‘คอง มหาภัยเกาะกะโหลก’ อาจจะเพราะใจป๊อดไปเองก็ได้ ดีนรู้สึกว่าทุกอย่างในนี้อันตรายแม้แต่ใบไม้ก็อาจมีพิษ นิสัยมองโลกในแง่ดีเหมือนถูกปิดการใช้งานไปชั่วขณะเมื่อความกลัวเข้ามาครอบครองเต็มพื้นที่ของหัวใจ แม้ว่าบนพื้นจะมีหลักฐานรอยเท้าของผู้ที่เดินเข้าออกป่าต้องห้ามเป็นว่าเล่น ในใจใคร่สงสัยเหลือเกินว่าเข้ามาทำไมกันในนี้ ไม่ใช่ช็อปปิ้งเซ็นเตอร์สักหน่อย

             ปลายหอกตวัดตัดกิ่งไม้ที่ยื่นมาปกปิดเส้นทาง ดีนไม่มั่นใจว่าหากเดินตามรอยเท้าต่อไปจะได้พบกับราชสีห์นีเมียนหรือไม่ หรือจะได้ไปปะเข้ากับอสุรกายในถิ่นที่อยู่อื่น ๆ ไม่รู้เสียด้วยว่าเจ้าของรอยเท้าตามทางเข้ามาในป่าแห่งนี้เพื่ออะไร หากคาดคะเนเอาจากกระดานภารกิจทั้งก่อนหน้าและในตอนนี้อสูรร้ายในป่ามีทั้งฮาร์ปี้นิสัยไม่ดี ก็อบลิน อัลกูล รวมถึงฝูงหมาป่าที่พรากชีวิตของเรเชลไป ไม่ว่าจะอย่างไหนล้วนน่ากลัว แม้ว่าดีนจะเคยกำราบอัลกูลสองตัวกับก็อบมาแล้วเป็นฝูงก็ตาม

             ตอนนี้เขาภาวนาอย่าให้จู่ ๆ รอยเท้าข้างหน้าหยุดไปแล้วได้กองเลือดมาแทน… แน่นอนว่าไม่เป็นเช่นนั้นแต่ดูเหมือนว่าเขาจะพบกับอุปสรรคแรกเข้าให้แล้วสิ

             แซ่ก…

             เสียงอะไรบางอย่างเสียดสีกับใบไม้ชวนให้ทันหนุ่มสายเลือดโพไซดอนและแซเทอร์ติดตามสะดุ้งโหยง

             “บะ บะ บะ บะ บ๊อบบี้ เมื่อกี้นายทำเสียงอะไรหรือเปล่า?”

             หนุ่มผิวน้ำผึ้งในชุดเกราะเต็มยศดูเหมือนจะเป็นโรคติดอ่างไปชั่วขณะ ส่วนคำตอบที่ได้รับจากแซเทอร์เด็กผิวดำส่ายหน้าผั่บ ๆ จะมีก็แค่เสียงเดียวคือเสียงฟันกระทบกัน อีกเสียงก็คือเสียงขากางเกงที่สั่นเนี่ยแหล่ะ ซึ่งดีนมั่นใจว่าไม่ได้ออกมาจากอีกฝ่ายแน่นอน

             แซ่ก…

             เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ดีนรู้สึกว่านี่มันท่าทางไม่ดีแล้วสิ เขากระชับอาวุธในมือแน่นแล้วตั้งใจเงี่ยหูฟังให้ดีว่าสุ้มเสียงดังกล่าวดังมาจากทิศทางใด

             แซ่ก…

             พอจะจับได้แล้วว่าต้นเสียงดังมาจากไหน เงาหลังพุ่มไม้วูบไหวชวนให้ใจสั่นก่อนที่ร่างนั้นจะกระโดดออกมา

             “โอ๊ยไอ้บ้า!! กระต่ายนี่เอง เกือบหัวใจวายตาย” มือแกร่งลูบอกตนเองปอย ๆ เขามองกระต่ายที่กระโดดออกมาก่อนที่มันจะกระโดดดุ๊บ ๆ เข้าโพรงไม้ไป “แล้วเมื่อไรจะได้เจอสิงโตเนี่ย”

             ดีนบ่นอุบ เขาเริ่มจะท้อ ตอนนี้อยากวกกลับทางเก่าแล้วเดินออกจากป่าไปบอกผู้อำนวยการว่า ‘ผมแย่’ แต่อีกใจก็รู้สึกว่ามาขนาดนี้แล้วก็ลุยต่ออีกหน่อยเถอะ อย่าให้ต้องคว้าน้ำเหลวออกไปโดยยังไม่ทันได้เห็นปัญหาเลย ส่วนถ้าเจอกับปัญหาแล้วลุยต่อไม่ไหวค่อยหนีไปตอนนั้นก็ยังไม่สาย

             ท่าทางว่าบ๊อบบี้จะสังเกตเห็นความท้อแท้ที่ออกมาจากภาษากายแล้วคงอยากแก้ไขข้อผิดพลาดของตัวเอง แซเทอร์น้อยยื่นมือมากระตุกชายเสื้อเขาเบา ๆ จากนั้นก็เริ่มออกเดินนำให้สมกับเป็นแซเทอร์นำทางเสียที เหมือนว่าทางที่พวกเขาต้องวกไปอีกทางถึงจะได้พบกับราชสีห์ ระหว่างนี้ทั้งสองไปพบกับเรื่องน่าหวาดเสียวอีกคงเพราะได้รับการนำทางที่ถูกต้องไม่ใช่การเดินมั่วหลงเข้ามาอย่างเช่นตอนแรก ดีนอยากจะชวนอีกฝ่ายคุยเหลือเกินเพื่อให้หลุดออกจากความเงียบ แต่ถามอะไรไปบ๊อบบี้ก็ไม่ยอมตอบคำถามเขาจึงเหนื่อยที่จะตื๊อต่อ

             ขาทั้งสี่ของคนสองคนเดินไปจนถึงที่โล่งกว้างเหมาะกับที่จะเป็นลานสู้บอสจริง ๆ บริเวณนี้เป็นทุ่งหญ้าถัดไปอีกนิดเป็นแอ่งน้ำขนาดไม่ใหญ่มากนักดูเหมาะสมเหลือเกินสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์สะวันน่าอย่างสิงโต แต่เดี๋ยวก่อน.. ราชสีห์นีเมียนจะมาจากทวีปแอฟริกาอย่างนั้นเหรอ? ตอบยากเกินไป.. 

              ฝีเท้าแพะหยุดทันทีที่มาถึง บ๊อบบี้ขยับริมฝีปากคล้ายกับจะพูดอะไรบางสิ่งด้วยเสียงอันเบา แม้ดีนจะขยับเข้าไปเงี่ยหูฟังใกล้ ๆ ก็ยังไม่ได้ยินจนต้องร้อง “ห๊ะ?” กระนั้นแซเทอร์น้อยก็ตัวสั่นไม่หยุดแล้ววิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังโขดหินใหญ่ แม้ดีนจะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่ให้เดาเขาคิดว่าตรงนี้คือรังนอนของราชสีห์นีเมียนนี่แหล่ะ

             ‘ว่าแต่.. แล้วสิงโตล่ะอยู่ไหน?’

             ดีนเพ่งสายตามองไปตามทุ่งหญ้าสวมท่วมหัว จู่ ๆ ในใจก็หวนนึกไปถึงฉากหนึ่งในการ์ตูนเรื่องไลอ้อนคิง สิงโตจะเก็บอุ้งเท้า หมอบลงต่ำไปกับพื้นหญ้า จับทิศทางลมจากนั้นก็ตะครุบเหยื่อ!

             “โฮก!!!”

             จู่ ๆ สิงโตตัวขนาดใหญ่มหึมาที่น่าจะตัวโตเท่าช้างก็โผล่พรวดขึ้นมาจากพงหญ้ารกชัฏ ไม่รู้ว่ามันเอาร่างกายใหญ่โตของมันซุกซ่อนไว้ได้อย่างไร แต่ที่แน่ ๆ ตอนนี้ดีนต้องหลบทั้งกรงเล็บและคมเขี้ยวที่พุ่งเข้าขย้ำในชั่วเสี้ยววินาที

             “!?!!!”

             ดีนม้วนตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียดแต่รู้ตัวอีกทีเขาเห็นว่าบนโล่สัมฤทธิ์มีรอยกรงเล็บสัตว์ถาก แม้ว่าไม่ใช่รอยที่ใหญ่โตมากนัก ทว่าโล่สัมฤทธิ์สุดแกร่งที่ไม่เคยได้รับรอยใดราวกับโล่ไวเบรเนียมของกัปตันอเมริกาเกิดรอยถากได้แบบนี้ ชายหนุ่มไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ากรงเล็บนั้นโดนเนื้อเข้าจัง ๆ จะเป็นอย่างไร

             ‘คุณไครอน บททดสอบนี้มันยากเกินไปแล้ว!!!’

             แม้จะวิ่งหนีก็คงทำได้ยาก ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันเกินไปดีนไม่มั่นใจว่าต่อให้เขาวิ่งเต็มฝีเท้าจะหลบสัตว์ใหญ่แรงเยอะตัวนี้ได้พ้น ถ้าเป็นแบบนี้สู้ตายกับมันไปเลยน่าจะมีโอกาสรอดมากกว่าเสียอีก ดีนสูดหายใจลึกพยายามฮึดสู้ มือกระชับหอกและโล่ให้มั่นควบคุมไม่ให้สั่นไหว ที่สำคัญคือมีสติ การต่อสู้นี้ไม่ใช่สไตล์แอคชั่นแต่เป็นตระกูลเดียวกับดาร์กโซลที่โดนตบครั้งเดียวอาจจะตายได้เลย

             “กรรรร”

             ราชสีห์คำรามในลำคอ ในเมื่อมันเผยตัวแล้วก็ไม่คิดที่จะซ่อนอีก มันเดินวนรอบตัวดีนเป็นการปิดช่องทางหนีโดยสมบูรณ์

             ‘ยังไงนะ จุดอ่อน คือ ตา ปาก แล้วก็อุ้งเท้างั้นเหรอ?’

             ดีนพยายามทวนจุดอ่อนของราชสีห์ตามคำบอกเล่าของไครอน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นีเมียนกำลังหิวน้ำลายของสัตว์ใหญ่ไหล่เยิ้มออกมาจากปากยิ่งชวนให้ดูสยองขวัญ ดีนไม่มั่นใจว่าต่อให้มันกินเขาเข้าไปแล้วจะอิ่มหรือเปล่า ตัวมันใหญ่ขนาดนี้กระเพาะของมันจะใหญ่ขนาดไหน เผลอ ๆ กินบ๊อบบี้เข้าไปอีกคนก็ยังไม่รู้ว่าจะอิ่มหรือเปล่าเลย ซึ่งดีนจะไม่ยอมให้เกิดเหตุการณ์นั้น

             “กรรรร!!!”

             สัตว์หิวไม่ปล่อยให้เหยื่อที่มันหมายตาได้หยุดคิดนาน มันวิ่งเข้าใส่เขาอีกรอบ ดีนกลิ้งตัวหลบได้อีกครั้งก่อนจะสวนหอกในมือกลับไปแทงถูกเข้าที่สีข้างของสิงโต ทว่าขนที่หนาจนแทงไม่เข้าทำให้เขาปวดข้อมือแทน ตอนนี้หอกสัมฤทธิ์แทบไม่ต่างอะไรกับไม้จิ้มฟันอันจิ๋วที่ไม่รู้ว่าจะสะกิดต่อมคันของมันได้บ้างหรือไม่

             “กรรรรร!!”

             แม้จะตัวใหญ่แต่ความเร็วของมันไม่ได้เอื่อยเฉื่อยเหมือนมิโนทอร์ ปากขนาดใหญ่งับเข้าที่กลางตัวของดีน แม้ว่าเกราะสัมฤทธิ์จะป้องกันคมเขี้ยวไว้ได้แต่แรงบดและสะบัดกระชากอย่างแรงทำให้ร่างของชายหนุ่มลอยหวือและแกว่งไปมาอยู่ในปากสัตว์ยักษ์ไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาผ้า ตอนนี้เขาอยากจะอาเจียนออกมา เขี้ยวบางส่วนบดถูกเนื้อจนเกิดแผลฉกรรจ์ โลหิตสีสดจากร่างไหลออกมาเป็นทาง ตอนนี้ดีนไม่รู้ว่าเขาบาดเจ็บตรงไหนบ้างเพราะว่าปวดไปหมดทั้งตัว ทั้งแขน ขา ลำตัว เจ็บไปหมดทุกส่วนจนหยุดเสียงกรีดร้องของตัวเองไว้ไม่อยู่

             “โอ๊ยยย!!!”

             ดีนพยายามตั้งสติ เขาเงื้อหอกแทงเข้าที่ปากของราชสีห์อยู่หลายครั้งเพื่อจะงัดร่างตัวเองเองออกมา คงสร้างความเจ็บปวดแก่มันได้ ละอองฝุ่นสีทองปลิวออกมาจากปากที่เต็มไปด้วยฟันแหลม มันสะบัดดีนที่บาดเจ็บสาหัสกระเด็นล่องลอยออกไปไกล

             จ๊อม!

             “อั่ก!!”

             เขาแทบจะกระอักเลือดออกมา ตอนนี้สติของบุตรแห่งโพไซดอนเลือนลางเต็มทน แต่ด้วยอาการสำลักน้ำทำให้เขายังไม่ถึงกับสลบไป

             ‘น้ำ?’

             ดีนยันตัวขึ้นมาจากแอ่งน้ำขังที่สูงประมาณต้นขา มือซ้ายยังกำโล่มือขวายังกำหอกแต่ว่าหมวกเกราะหลุดออกไปแล้ว เขาพยายามรวบรวมสติสำรวจร่างกายของตัวเองที่ได้รับบาดแผลลึกอยู่หลายแห่ง แต่บาดแผลนั้นกำลังค่อย ๆ หายไปพร้อมกับอาการบาดเจ็บราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน พลังสายน้ำเยียวยาของโพไซดอนรักษาบาดแผลได้อย่างน่าอัศจรรย์ ในใจตอนนี้มีหวังที่จะเอาชนะ หากว่าเขาต่อสู้อยู่ในน้ำแบบนี้ตนก็แทบจะเป็นอมตะ ดีนแค่นยิ้มที่มุมปาก วันตายของเขาไม่ใช่วันนี้แน่ ๆ ไม่มีวัน!

             “มาเลยซี่ มากินฉันนี่!!”

             ดีนตบเคาะหอกกับโล่เป็นการยั่วเย้าสัตว์ใหญ่ เสียงป๊องแป๊งของโลหะที่กระทบกันเสียดโสตประสาทของสิงโตชวนน่าโมโห นีเมียนกระโจนลงน้ำรับคำท้าท่าทางของมันฉุนเฉียวอย่างถึงที่สุด

             “โฮกกกกก!!”

             การต่อสู้ยกที่สองเริ่มต้นขึ้น แม้ว่าความหนาแน่นของน้ำจะถ่วงทำให้ดีนช้าลง แต่ไม่ใช่ดีนหรอกที่ช้าสิงโตเองก็ด้วย อาจจะฟังดูประมาทเสียหน่อยถ้าบอกว่าเขาพึ่งพาบัพสถานที่กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของการต่อสู้ ให้อีกห้าเปอร์เซ็นต์คือฝีมือ และอีกห้าเปอร์เซนต์สำหรับโชค แต่นั่นก็ช่วยให้เขาโฟกัสจุดอ่อนของสิงโตได้ง่ายโดยไม่ต้องห่วงอาการบาดเจ็บของตัวเอง

             ดีนคิดว่าเขาคงบุกโจมตีสัตว์ร้ายไปก่อนไม่ไหวจึงใช้การยั่วยุให้มันโกรธแล้วกระโจนเข้าหาเขาเองจากนั้นก็หาจังหวะหลบแล้วก็สวนกลับ นีเมียนเงื้อขาหน้าตะปบเข้าใส่ อุ้งเท้าของมันน่าจะใหญ่พอ ๆ กับโต๊ะจึงไม่จำเป็นต้องเล็งมาก ดีนตั้งหอกขึ้นแล้วรอให้แรงนั้นมันกระแทกลงมาเอง

             “โฮกกกกก!!!”

             ราชสีห์คำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด หอกสัมฤทธิ์ปักคาอุ้งเท้าของมันจนดีนต้องออกแรงกระชากหอกของเขาให้กลับคืนมา ฝุ่นละอองบางส่วนของนีเมียนลอยละล่องกลับสู่แดนปรภพแต่เขาก็รู้ว่าเดี๋ยวมันจะกลับมาเกิดใหม่อีกหลังจากที่เขาสำเร็จภารกิจพิชิตมันได้หลังจากนั้น แม้ปวดใจอยู่บ้างที่ต้องทำร้ายน้องสิงโตแต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เขาคงไม่พ้นถูกเคี้ยวดังกร้วมอีก

             การโจมตีครั้งนี้ยิ่งลดทอนความเร็วของเจ้าป่าลงไปได้อีกหลายส่วน สังเกตเท่าทีกะเผลกมันคงไม่ใช้อุ้งเท้าข้างนั้นตะปบเขาอีก กระนั้นสิงโตที่ถูกตั้งโปรแกรมมาเพื่อการฝึกก็ไม่ถอยหนีเหมือนสิงโตเวลาที่ออกล่าล้มเหลว มันยังคงกระโจนเข้าใส่ดีนด้วยอาการเสียเปรียบ คราวนี้ดีนแทงตาของมันจนบอดไปข้าง จากนั้นตามด้วยการแทงจมูกจนเป็นแผล ไครอนไม่ได้บอกจุดอ่อนนี้แต่ก็ถือว่าเป็นจุดอ่อนไหวที่สร้างบาดแผลได้อย่างฉกาจฉกรรจ์ ท่าทีของสิงโตใหญ่อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ตรงกันข้ามกับดีนที่ต่อให้เขาจะได้แผลก็ได้สายน้ำช่วยฟื้นฟูให้ร่างกายกลับมาได้ตามปกติ จะมีเพียงแค่อาการเหนื่อยหอบเท่านั้นที่ปรากฏแก่ชายหนุ่ม

             การต่อสู้ยาวนานร่วมชั่วโมง ตามจุดอ่อนของเจ้าป่าเต็มไปด้วยบาดแผล มันทรุดร่างลงอย่างเหนื่อยอ่อนและไม่มีทีท่าว่าจะต่อสู้อีก กระนั้นมันก็ไม่ตายเสียทีเนื่องจากว่าเขาโจมตีเข้าจุดตายของมันไม่เข้า ความลำบากใจบังเกิด สภาพตอนนี้ของนีเมียนน่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง แต่เพื่อให้ได้สินสงครามเป็นหลักฐานยืนยันตัวคงไม่พ้นที่จำต้องคร่าชีวิตมันจริง ๆ

             ‘เอาวะ..’

             ดีนกัดฟันกรอด ตัดสินใจกระโดดขึ้นไปบนหัวของสิงโตยักษ์ก่อนจะใช้โล่ทุบหัวของนีเมียนหลายครั้ง ดีนไม่รู้ว่าจะได้ผลไหมเพราะไม่มีบาดแผลเกิดกับส่วนที่เขาทุบลงไปแม้แต่น้อย ตามตำนานเฮอร์คิวลิสชนะมันได้โดยการใช้กล้ามรัดคอแล้วใช้เล็บของตัวมันเองในการแล่หนังออกมา แต่ว่าดีนไม่มีกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งขนาดนั้น แม้ว่าหุ่นเขาจะลีนและดูกำยำสมส่วนแต่นั่นมันก็มาจากฟิตเนส

             “ปัดโธ่เว้ย!! ฉันไม่อยากทำแกแบบนี้นาน ๆ เลยนะ ช่วยตายสักทีสิเว้ย!”

             แม้น้ำตาจะเริ่มนองหน้าแต่มือที่ถือโล่ไว้ก็ทุบมันไม่หยุด ในใจของชายหนุ่มคิดว่าทำไมเขาต้องทำเรื่องโหดร้ายแบบนี้เพียงแค่ให้ตัวเองสอบผ่าน ไม่มีคำอธิบายใดแทนความทรมาณใจเช่นนี้ได้ ไม่เหมือนกับตอนที่พิชิตอัลกูล ก็อบลิน แม่มดดำ หรือว่ามิโนทอร์ คงเพราะศัตรูที่กล่าวมาเป็นอสุรกายที่น่าเกลียดน่ากลัว แต่มีเนียนเป็นเพียงสิงโตที่ตัวใหญ่ไปสักหน่อย มันก็เป็นเพียงแค่สัตว์ ไม่ว่าดีนจะถูกรูปลักษณ์เช่นนี้หลอกเอาหรือไม่แต่เขาก็ใจอ่อนกับสัตว์บาดเจ็บที่ไร้ทางสู้เป็นอย่างมาก

             เพราะแบบนี้ถึงได้ไม่เลือกที่จะเรียนสัตวแพทย์…

             แรงกระเทือนที่ได้รับแม้ไม่สร้างบาดแผลแต่ก็ทำให้ราชสีห์ที่บอบช้ำค่อย ๆ ทรุดหน้าลงจนจมูกแตะน้ำ หรือบางทีเขาจะฆ่ามันด้วยสายน้ำอาจจะไวกว่า ดีนจึงกดหัวของมันลงไปในน้ำ เพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้นสิงโตใหญ่ก็สิ้นใจ

             “นีเมียนฉันขอโทษ..”

             ดีนกอดแผงคอนั้นไว้แน่นพยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเปียกชุ่มจนแยกไม่ออกว่าของเหลวที่อยู่บนใบหน้าอย่างไหนเป็นน้ำจากแอ่งหรืออย่างไหนคือน้ำตาของตัวเอง จากนั้นเขาก็ทำอย่างที่เฮอร์คิวลิสเคยทำ ใช้เล็บเท้าของตัวมันแล่เอาหนังออกมาส่วนหนึ่ง และเมื่อได้สินสงครามร่างของราชสีห์ก็เกิดแสงสีทองเรืองรองก่อนที่มันจะสลายไปคล้ายกับหิ่งห้อย

             ดีนเก็บอาวุธ โล่ และหมวกที่หลุดกระเด็นขึ้นมาจากแอ่งน้ำ พาดขนหนังของราชสีห์ไว้บนบ่า จากนั้นก็เดินไปทางบ๊อบบี้ที่แอบอยู่หลังโขดหินใหญ่ เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้มองการต่อสู้ของเขาอยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า แล้วตอนนี้จะมองเห็นสีหน้าของเขาว่าเป็นอย่างไรบ้าง บางทีตอนนี้จิตใจของตัวเองอาจจะเลือดเย็นขึ้นอีกนิดถึงได้ควบคุมน้ำเสียงกลับมาเป็นปกติได้

             “ฉันสู้เสร็จแล้วบ๊อบบี้ เรากลับไปรายงานภารกิจกันเถอะ”

             แซเทอร์น้อยโผล่หน้าออกจากก้อนหิน ดวงตาภายใต้กรอบเลนส์จ้องเขาอย่างไม่วางตา บ๊อบบี้พยักหน้าน้อย ๆ ก่อนจะนำทางชายหนุ่มกลับออกไปจากป่าต้องห้ามที่เขาไม่คิดจะกลับมาเหยียบที่นี่อีกหากไม่มีเรื่องจำเป็น

ตื่นรู้ +3 จากการพิชิต [ราชสีห์นีเมียน] ครั้งแรก

ใช้สกิล [น้ำเยียวยา] รักษาบาดแผล

Daemon HEROES

Chiron Test

เดม่อนเดินเข้ามาภายในป่าของค่าย เขามองดูสภาพแวดล้อมก่อนมองหาลู่ทางคอยหลบพวกอสุรกายตัวอื่น ๆ ที่ไม่ต้องการปะทะโดยเสียแรงอย่างเปล่าประโยชน์ เขาต้องใช้ทักษะการเดินป่าที่คุณแซเทอร์อาจารย์ของเขาฝึกฝนให้ เพื่อแกะรอยโฟกัสหาราชสีห์เพียงตัวเดียว

"สิงโตน้อย อยู่ที่ไหน" เดม่อนพูดคนเดียวก่อนสายตามองสำรวจตรงหน้าอย่างรอบคอบ

และเขาไม่ลืมที่จะเหลียวหลังเป็นระยะเพื่อระแวดระวังอสุรกายลอบโจมตี เดม่อนเดินผ่านอสุรกายตัวน้อย ๆ ดูเหมือนพวกมันก็ไม่กล้าเข้ามาโจมตีเขาเช่นเดียวกัน ทำให้เขาโล่งอก ก่อนเขารู้สึกมีบางอย่างมองเขาอยู่ เมื่อหันกลับไปแต่กลับไม่เจอแม้แต่เงา 

"สงสัยคิดไปเอง" เดม่อนพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจ

เดม่อนกลับหันหลังทำท่าจะเดินต่อ ก่อนสิ่งที่ซ่อนอยู่พุ่งมาจะตะครุบหลังผม ผมชักดาบหันไปตวัดฟาดเจ้าสิ่งนั้นในจังหวะที่มันกำลังจะถึงตัวผม 

"แกแอบตามมานานแค่ไหนแล้ว เก่งดีนี่เจ้าสิงโต" เดม่อนพูดขึ้นก่อนหยิบโล่ออกมาจากแผ่นหลัง กระชับในมือแน่น

เจ้าสิงโตนีเมียนคำรามขู่ฟ่อง ก่อนมันจะวิ่งไปด้านขวามือผม และกระโดดหายเข้าไปในพุ่มไม้

เดม่อนหลับตาพยายามสำรวมสมาธิเพื่อฟังเสียงสายลม กลิ่นสาบสิงโต... เขาได้กลิ่นมันแล้ว มันกระโดดพุ่งมาทางด้านหลัง ก่อนผมหันไปยกดาบขึ้นป้อง

เจ้าสิงโตวิ่งรอบตัวผมด้วยความเร็ว ต้องยอมรับเลยว่ามันว่องไวจริง ๆ เดม่อนยกโล่บ้องหน้าจังหวะที่มันพุ่งมา แต่ทว่ามันกลับหลบดาบของผมได้อย่างรวดเร็ว ก่อนมันจะหันกลับมายืนสองขาเบื้องหน้าผม ตะครุบกรงเล็บเต็ม ๆ สีข้างผม

"เก่งนักนะ เจ้าสิงโตยักษ์" เดม่อนที่หลบออกมาได้อย่างฉิวเฉียด แต่เขาก็แลกมากับบาดแผลกลางหลัง 

เดม่อนลุกขึ้น เขายังคงไม่ยอมแพ้กับราชสีห์นีเมียนตรงหน้า เขายกโล่ขึ้นตั้งท่า ก่อนมองโฟกัสที่สิงโตตัวตรงหน้า เมื่อมันออกวิ่ง เขาก็สตาร์ทตัวเองวิ่งพุ่งไปหามันเช่นกัน จนได้ระยะหนึ่งเขาเหวี่ยงโล่ปากระแทกมันจนใบหน้าเซไปครู่หนึ่ง เดม่อนสไลด์ลอดตัวมันในจังหวะที่มันกระโดดตะครุป เขาแทงดาบเข้าไปที่ปลายเท้า

เลือดที่ปลายเท้าทั้งสองข้างด้านซ้ายไหลอาบนองไปทั่ว หยดลงพื้นอย่างมาก ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าสิงโตจะเริ่มเป๋ไปข้างหนึ่งแล้ว แต่มันก็ยังคงไม่ยอมแพ้ และการเคลื่อนไหวมันดูจะช้าลง อาจเพราะอาการบาดเจ็บที่เท้าเป็นแผลไปสองฝ่าเท้า

เดม่อนแสยะยิ้ม ก่อนเขาวิ่งสไลด์ตัวไปคว้าโล่ และกระโดดขึ้นมาด้วยความคล่องแคล่ว เขาวิ่งพุ่งไป จนใกล้ถึงตัวมัน เขาตวัดดาบฟาดฟันศีรษะมันแต่มันฟันไม่เข้า แต่พอสะกิตให้มันโต้ตอบเขาด้วยการอ้าปากจะงับเหยื่อตรงหน้า เดม่อนนำโล่ง้างวางไว้ในปากมัน จนมันจะงับแต่กลายเป็นอ้าปากกว้างค้างไว้

เดม่อนตวัดดาบแทงเข้าไปในช่องดาบที่ลิ้นของมัน เขาแทงอย่างมิดพยายามที่จะทำให้ลึกที่สุด จนร่างสิงโตอดทนไม่ไหวมันค่อย ๆ สลายเป็นฝุ่นละอองสีทองไปทีละนิดและทิ้งไว้เพียงหนังราชสีห์ 

เดม่อนเดินไปหยิบหนังราชสีห์ ก่อนเขาทดลองฟัน "แข็งดีแฮะ น่าเอาไปทำชุดเกราะ" เดม่อนพูดพลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาได้ยินว่ามีบุตรธิดาเฮเฟตัสมาถึงค่าย อาจได้เวลาทำความรู้จักเธอสักหน่อยแล้ว

เดม่อนหยิบหนังราชสีห์ก่อนเดินออกจากป่าเพื่อไปรายการการทดสอบต่อไครอน...

Bright BELIEVER

◇◆ 13 ◇◆

เดินเข้าป่าต้องห้ามด้วยใจเกิน 100% จากการที่ได้ฟังไครอนพูด ที่นี่นั้นเต็มไปด้วยบรรดาอสูรกายหลายเผ่าพันธุ์ไม่ได้มีเพียงแค่ฮาร์ปี้ "อย่าเพิ่งใจเสีย ๆ" 

ยังไม่ทันได้เริ่มจะรู้ผลได้ยังไง

สายตาสอดส่องมองหา สิ่งเร้นลับที่ซ่อนอยู่ภายในป่าอันกว้างใหญ่ เดินแบบช้า ๆ พยายามไม่เหยียบกิ่งไม้ตามทาง สัตว์ประหลาดพวกนี้หูดี เมื่อรู้สึกเจออะไรแปลก ๆ ฉันรีบไปหลบในโพร่งต้นไม้ขนาดใหญ่อำพรางตัวตน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าลึกลับนั้นหายไป

หากเปรียบเทียบกระทำของฉัน ไม่ต่างจากสาย Stealth

ต้องใช้ความระมัดระวังในการเคลื่อนไหว ใช้กลยุทธ์ในการหลบซ่อนตัวเพื่อให้พ้นตาจากศัตรูที่ไม่ใช่ฮาร์ปี้ 

ชีพจรในร่างกายเต้นแรง หัวใจเต้นตึกตัก ๆ ไบร์ทคอยมองดูรอบป่า เอาให้ชัวร์ แล้วจึงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ค่ำคืนที่มีฉันใจกล้ามาอยู่ในสถานที่แห่งนี้คนเดียว ชื่อป่าก็บอกตรง ๆ ป่าต้องห้าม ! ไม่สมควรเข้ามายังไงล่ะ

เสียงก็คือปีกบินดังกระทบหู มีตัวประหลาดเพิ่งบินโฉบผ่านหน้าไป "เฮ้ย ฮาร์ปี้นี่" เหมือนสิ่งมีชีวิตตัวนั้นจะไม่เห็นฉัน อย่าเพิ่งบินไปไกลดิโว้ย ฉันอยากจะตะโกนเสียงดังโวยวายชุดใหญ่ 

แต่ทำแบบนั้นไม่ได้ ขืนส่งเสียงดังมากเกินจำเป็น อสุรกายตัวที่ไม่ได้รับเชิญแห่มาตามเสียงเป็นแน่ 

ฉันก้มลงเก็บก้อนหิน ออกแรงปาเรียกร้องความสนใจ 

และได้ผล

ฮาร์ปี้ตัวนั้นมันค่อย ๆ หันกลับมามองไบร์ทได้แล้ว ด้วยสายตาหิวกระหายกับผู้มีสายเลือดมนุษย์กึ่งเทพ

"ไง ไอ้เวร" ฉันพูด

Feria HEROES

สู่ถ้ำเหมือง

Feria Hayes

หลังจากการดูแลไข่เสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วเฟเรียก็พากาเอลเข้ามาในป่าต้องห้าม เพื่อที่จะเดินทางเข้าไปในถ้ำเหมืองที่อยู่ส่วนลึกของป่าแห่งนี้ ทำให้พวกเธอต้องพากันเดินทางมาที่นี่ก่อน แต่ก็นะด้วยความเคยชินกับความมืดและบรรยากาศของป่าแห่งนี้มันเลยดูไม่ค่อยน่ากลัวสักเท่าไร เอาจริง ๆ มันก็แค่ป่าล่ะนะจะไปกลัวอะไร ยกเว้นพวกอสุรกายล่ะนะ

“ม่าม๊า พวกอสุรกายไม่มาโจมตีม่าม๊าเลยนฮะ”

“แม่เคยได้ยินมาว่าพอเราแข็งแกร่งขึ้นถึงจุดหนึ่ง อสุรกายที่อ่อนแอกว่าเรามากจะไม่กล้าเข้ามาใกล้น่ะ นี่เป็นสาเหตุที่เด็ก ๆ ที่มาที่นี่ถึงต้องฝึกฝนตัวเองบ่อย ๆ ล่ะนะ”

“งั้นผมขอล่วงหน้าก่อนนะฮะ”

“จะไปไหนเหรอกาเอล”

“ผมจะลองเดินล่วงหน้าไปคนเดียวก่อนนะฮะ ฝืนจะได้เจอคู่ต่อสู้ฝึกฝนตัวเองสักหน่อย”

“ลูกนี่นะ งั้นสู้ ๆ นะ ถ้าคิดว่าสู้ไม่ไหวให้ถอยทันทีนะ”

“ฮะ ม่าม๊า”

ว่าแล้วกาเอลก็วิ่งเข้าไปในป่าลึกนำหน้าเธอไปเพื่อที่จะฝึกฝนตัวเองด้วยการต่อสู้กับอสุรกายในป่าแห่งนี้ ส่วนเฟเรียก็เดินตามไปแบบสบาย ๆ เพราะอย่างพวกฮาร์ปี้ที่เธอชอบมาล่าในนี้ก็ไม่กล้ามาโจมตีเธอเลย จนกระทั่ง

“ย๊าก ย๊าก ย๊ากกกด”

เสียงของกาเอลที่กำลังใช้มีดต่อสู้อยู่กับก็อบลินตัวหนึ่งอยู่ ภาพของเบบี้ก็อบลินอย่างกาเอลต่อสู้กับก็อบลินโตเต็มวัยอย่างสูสี เธอรู้ดีว่าพลังโจมตีของกาเอลมีไม่มากเท่าไรนัก แต่สิ่งที่กาเอลโดดเด่นคือปัญญาและพลังของเขา เทคนิคการต่อสู้แบบเดียวกับที่เธอมักต่อสู้ให้ดูบ่อย ๆ คอยยั่วยุอีกฝ่ายจนถึงระดับหนึ่งแล้วค่อย ๆ ตอดด้วยการโจมตีของตัวเอง ถึงแม้จะตีได้เบา แต่พอเข้าเยอะ ๆ เข้าก็สามารถโจมตีเข้าได้ในที่สุด เฟเรียมองกาเอลด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนที่กาเอลจะสังหารก็อบลินตนนั้นลงได้สำเร็จ

“เย้! เก่งมากเลยนะกาเอล”

“ขอบคุณฮะม่าม๊า เอาล่ะไปกันต่อเถอะครับ”

แล้วเราก็เดินทางเข้าไปในถ้ำต่อทันที

Bright BELIEVER

◇◆ 14 ◇◆

ฮาร์ปี้ตัวนั้นส่งเสียงกรีดร้องแหลม ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองปวดแก้วหู เมื่อการพบกันระหว่างอสุรกายและสายเลือดมนุษย์กึ่งเทพ สัตว์ประหลาดโฉบบินวนรอบตัวฉันกลางอากาศ

ราวกับนักล่าสังเกตเหยื่อ

ประสบการณ์ด้านการวิจัยเข้าแลปเกินปรอท ส่วนเรื่องการต่อสู้ระดับติดลบ ไบร์ทมองฮาร์ปี้บินไปบินมา สบโอกาสมันพยายามกระโจนร่างเข้าหาตัวฉัน 

มือข้างซ้ายถือโล่ไว้ พอจะถูกโจมตีจึงใช้โล่มาเป็นเกราะกำบัง ไม่มีแล้วผู้กล้าโล่ผงาด แค่ถือยังทุลักทุเลเลย

"เฮ้ย"

กลิ้งหลุน ๆ ไปกระแทกกับต้นไม้ด้านข้างดังตุ้บ ! "จะเอาใช่ป่ะ" แพ้ครั้งนี้เสียหน้าแย่ ฉะนั้นฉันจะต้องไม่แพ้

ฉันเขวี้ยงโล่ขนาดใหญ่ซัดกลางลำตัวอสุรกายเต็มแรงที่มี แล้วชักดาบที่หลอมจากแร่สัมฤทธิ์วิเศษมาเตรียมสู้ ภาพในหัวของฉันตอนนี้น่ะหรอ จังหวะนั้นเสมือนสวมร่างเป็นตัวละครในเกมชื่อดังแถวเอเชีย 'Arena of Valor' เกมแนวโมบา

จำลองบทบาทเป็นฟลอเรนติโน่

ไบร์ทวิ่งไปเก็บโล่แล้วปาโล่อันเดิมใส่ฮาร์ปี้ จากนั้นเมื่อมันลดระยะการบินต่ำลง ฉันพุ่งโจมตีพร้อมใช้ดาบฟันมั่ว ๆ ในหัวคิดถึงท่อนเพลงเวียดนามเวลาฟอเรนติโน่กำลังรำใส่ฝั่งตรงข้าม 

ฮาร์ปี้กู่ร้องเมื่อโดนฉันฟันดาบมั่ว ๆ ใส่ ไม่ยั้งมือ รู้สึกเลยว่า….. มือที่ถืออาวุธมีเหงื่อออก 

ความเสียหายที่ฉันได้รับต่างจากอสุรกายสิ้นเชิง 

การต่อสู้ระหว่างมือใหม่กับฮาร์ปี้ลูกกระจ๊อกจบลง ร่างนั้นพลันสลายเป็นฝุ่นละอองสีทองลอยไป

"ชนะแล้ว"

นอกจากนั้นฉันต้องนำสินสงครามไปส่งยืนยันให้ไครอน กระทั่งคนไร้ประสบการณ์ยังชนะได้ สมแล้วที่เป็นลูกกระจ๊อก

หลักฐานการประลอง : https://percyjackson.mooorp.com/ ... de:fight&aid=79

Johnathan BELIEVER

GΩΦΠG MΦΠΦΠG

ไดไ้เวลาขุดเหมือง กิจกรรมที่เขานั้นอยากจะลองทำ เมื่อรู้ว่ารุ่นพี่สายเลือดเทพแห่งการประดิษฐ์มาถึงค่าย สิ่งที่เขาต้องการในตอนนี้คือการอัพเกรด ในโลกแห่งความจริงนั้น เมื่อเราจะอัพเกรดอาวุธอะไรซักอย่างคือเราสามารถเข้าร้าน หาซื้ออะไหร่หรือของอะไรก็ตามที่สามารถเพิ่มศักยภาพของอาวุธนั้นได้ง่ายๆ แต่กับที่นี่นั้นไม่.. อาจจะด้วยเพราะอาวุธแต่ละอย่างนั้นที่ความแข็งแรงและทนทานมากกว่าอาวุธในโลกมนุษย์นั้นมาก จึงจำเป็นต้องไปขุดเอาแร่ที่สามารถนำมาใช้เพิ่มศักยภาพ รวมไปถึงแปลเปลี่ยนรูปร่างของอ่าวุธที่เรานั้นต้องการจะทำกับมัน..

วันนี้ก็เช่นนั้น เขาเข้าป่าต้องห้ามเพื่อเข้าป่ามาเพื่อตรงไปยังเหมือง โดยที่ก่อนจะถึงปากถ้ำเหมืองนั้น ก็จะต้องผ่านเขตป่านี้ไปก่อนถึงจะเข้าสู่เขตปากถ้ำเหมืองแน่นอนว่าตัวเขาจะต้องผ่านสิ่งหลายๆอย่างในป่า ซึ่งเมื่อหลังจากที่เขานั้นล้มไซคลอปต์ลงได้ อะไรหลายๆอย่างก็ไม่เหมือนเดิม พวกเหล่าอสุรกาย ตัวเล็กตัวใหญ่ต่างก็เริ่มมีความต่อต้านหรือไม่พอใจ บางตัวนั้นไม่เกรงกลัวที่จะเข้าโรมรัน แต่ก็กลับกลายเป็นฝุ่นทองปลิวไปตามลม ในวันนี้ เขานั้นได้เจอในสิ่งที่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยเจอ ไม่คิดว่ามันจะมีอยู่ หรือผ่านมาให้เห็น รูปร่างของมันกำยำล้ำสัน แผงคอของมันแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ และสร้างความพรั้นพรึงให้แก่รอบข้าง เป็นดังในสิ่งที่นิยายหรือเรื่องเล่าได้บอกเอาไว้จริงๆ..

สิ่งที่เขาพูดถึงนั้น คือราชสีห์เนเมี่ยน หนึ่งในภารกิจของเฮอร์คิวลิสที่จะต้องพิชิตมันให้ได้ แม้แต่ระดับวีรบุรุษยังต้องใช้กำลังและความพยายามอย่างมากในการล้มมัน ซึ่งตัวมันนั้นก็อยู่ในที่ของมัน แต่ไหนคราวนี้มันดันมาเพ่นพ่านอะไรในทางที่เขาเดินบ่อยๆล่ะที่นี่ ซึ่งก็ยังไม่ทันจะได้หลีกหนีหรือแต่อย่างไร สายตาของมันก็หันมามองที่จอห์นอย่างเขม็ง สองสายตาปะทะกัน ซึ่งเจ้าตัวนั้นแม้รู้ว่าในตอนนี้ เขานั้นไม่อาจจะทำอะไรมันได้ แม้เพียงความคิด ซึ่งตอนนี้ก็ไม่อาจที่จะทำให้ทันการ สี่เท้าของพญาราชสีห์เคลื่อนตัวอย่างเร็วไว และปะทะกับโล่ห์ของจอห์นอย่างเต็มแรง ความรุนแรงนั้นทำเอาร่างกายที่ใหญ่และหนาต้องไถลถอยไปติดต้นไม้ ชายชราเห็นจะไม่ไหวจึง ค่อยๆตะล่อมมนไปเรื่อยๆเช่นนั้น 

แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน หรือวิธีใด ก้ไม่อาจที่จะล้มมันได้เลย จนในท้ายที่สุด ชายชราร่างใหญ่ก็กระโดดขึ้นต้นไม้ ก่อนที่จะข้ามจากอีกต้นไปอีกต้น จนราชสีห์นั้นหาไม่เจอ ตามไม่ทัน เขาจึงลงจากต้นไม้ ก่อนที่จะถอนหายใจและกัดฟันด้วยความเจ็บใจ เพราะอีกนิดเดียวเท่านั้น ก็จะสามารถพิซิตหนึ่งในภารกิจของอคิลิสได้อยู่แล้วเชียว

ชาชชราร่างใหญ่มองทางหลักที่เขาเดินก่อนหน้านี้ ก่อนที่จะกลับเข้าเส้นทาง และก็ยังไม่เตรียมพร้อมอะไร ก็มีเสียงนึง ดังลอยตามลมมา สะดับกับโสตของชายรางใหญ่ จนเจา้ตัวต้องหันไปมอง ด้วยคิดว่าหูแว่ว แต่มันได้เป็นอย่างคิด สิ่งนั้นที่สร้างลอยมาลมนั้น คือแม่มด ที่สถิตที่ป่าต้องห้ามแห่งนี้ และมันได้การต่อสู้ของทั้งสอง และกำลังเยาะเย้ยอีกฝ่ายด้วยความสะใจ แต่ก็ไม่พูดอะไรมาก ก่อนที่จะโดน จอห์นจับคอ เพราะเริ่มรำคาญ ก็ที่จะโยนร่างของแม่มดนั้นก่อนที่จะฟาดด้วยโล่ห์ขนาดใหญ่จนร่างปลิวไปกระแทกกับต้นไม้ กับอีกหนึ่งที่พุ่งตามมา 

*สวบ!!*

หอกยาวของชายร่างใหญ่พุ่งเข้าเสียบตามมาด้วยความเร็ว คมหอกเสียบทะลุร่างของแม่มด ทะลุติดกับต้นไม้ จนสิ้นลม และร่างก็สลายกลายเป็นฝุ่นก่อนที่มันจะได้พูดอะไรด้วยซ้ำ ความยียวนของแม่มดที่สร้างอารมณ์โทสะให้เกิดยิ่งทำให้เขานั้น ต้องการกำจัดพวกมันอีกสักหน่อยเพื่อระบายอารมณ์

f

และรายต่อมาที่เขานั้นเจอระหว่างทาง ชายชรารู้ดีว่าทางนั้นไม่ได้ไกลมาก แต่กลับมีแต่อุปสรรค์ ทั้งอสุรกายทั้งหลายที่เจอระหว่างทาง และดูถ้ามันก็จะหวงที่ของมัน จอห์นเองก็ไม่ได้อยากเสียในการไปขุดแร่ด้วย จึงไม่ได้ปราณีกับสิ่งมีชีวิตเบื้องหน้าของเขาแม้แต่น้อย อัลกุลที่กระโดดเข้ามาขวางทางเขาก็ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ก็โดนชายชราร่างใหญ่ซัดหอกยาวทะลุร่างจนแน่นิ่งและกลายเป็นฝุ่นทองหายไป 

ซึ่งก็ไม่รู้ว่าวันนี้มันคือวันอะไรสำหรับเขา แม้ตัวเขานั้นใกล้จะถึงหน้าปากถ้ำอยู่ไม่ไกลนัก ก็อปลินตัวนึงพุ่งออกมาจากพุ่มไม้หมายดักปล้นชิงทรัพย์ ยังไม่ทันได้ปล้น ก็โดนชายร่างยักษ์ยันเข้าหน้าจนตาปลิ้นออกจากเบ้าสิ้นใจตายกลายเป็ฯฝุ่นไปในทันที..

จนกระทั่งมันถึงช่วงเวลาที่ เขานั้นควรจะออกจากที่นี่ได้แล้ว เพราะเขานั้นเคยตั้งเวลาเอาไว้ และเวลานั้นเขาเองก็นำมาใช้กับตรงนี้จนปัจจุบัน ซึ่งนั่นหมายความว่า ตอนนี้ หมดเวลาที่เขาจะอยู่ที่นี่แล้วและควรออกจากป่าแห่งนี้ ไม่ว่าจะยังไงก็ช่าง ยังมีคนที่บ้านฯคอยอยู่ และตัวเขานั้นควรจะพักผ่อน ทำตัวให้เหมือนคนปกติ เพราะตอนนี้เขานั้นไม่ใช่ทหาร นักรบอีกต่อไปแล้ว เมื่อคิดได้ดังนี้ ชายชร่างใหญ่จึงเดินออกจากป่าต้องห้ามด้วยึความเสียดาย แต่ก็หวังว่า เขานั้นจะได้มีโอกาสเข้าเหมืองไปอีกในครั้งต่อๆไป...

Bright BELIEVER

◇◆ 15 ◇◆

ดื่มด่ำกับชัยชนะเพียงไม่นาน

ไบร์ทเห็นตัวอะไรก็ไม่รู้วิ่งผ่านหน้าไป ตัวสีออกเทา ๆ "หือ" ฉันดึงดาบมาถือไว้อีกรอบ แค่ถืออาวุธก็รู้สึกอุ่นใจ มองซ้ายมองขวาหน้าหลังทุกทิศทาง

กรรรรรรซ์

เสียงหมาป่าคำรามกำลังขู่กรรโชกศัตรูที่เป็นมนุษย์กึ่งเทพตรงหน้าซึ่ง สัตว์ร้ายโผล่ออกมาด้านหลังพุ่มไม้ใหญ่ สายตาจ้องไบร์ทอย่างดุเดือด

"เฮ้ย เดี๋ยวไอ้ชาย ฉันไม่ได้มีธุระกับแก"

ทว่าเจ้าสัตว์ร้ายไม่ได้ฟังคำพูดของฉัน จากนั้นมันก็เปิดก่อน ทั้งพลังจัดและกรงเล็บอันแหลมคม หากโดนไปจะรอดไหม ฉันโยนก้อนหินที่เก็บได้จากแถวนี้ ปาใส่อย่างมั่วซั่วเน้นปริมาณไม่ได้เน้นคุณภาพ สร้างความเสียหายกายภาพ

ดูเหมือนเจ้าหมาป่าน่าจะโกรธ

มาโกรธอะไรก่อน ! ในเมื่อมันเป็นฝ่ายมาหาเรื่องฉัน 

ดาบตวัดรอบทิศทางทุกอย่างอีรุงตุงนัง ดาบฟาดฟันมั่วไปหมด

ไครอน…..

ฮาร์ปี้อีกตัวเรอะ จังหวะนั้นแหละฉันอยากจะบ้าตาย อสุรกายโผล่กันมาไม่ซ้ำหน้าไม่หยุดหย่อน เผชิญหน้ากับมันอีกครั้งแล้วก็สามารถเอาชนะไปได้โดยที่ตัวเองไม่ได้รับรอยขีดข่วน

"พระเจ้าคุ้มครอง อาเมน" ไบร์ทเอ่ยเสียงเบา แล้ววิ่งกรูออกไปจากป่าต้องห้ามทันที ไม่คิดเหลียวหลังหันกลับไปมอง ไม่ว่าจะเจอตัวอะไรผ่านหน้าไปฉันก็จะไม่หยุดวิ่งเป็นอันขาด

สิ่งสำคัญน่ะคือชีวิตของตัวเอง เคยมีคำกล่าวไว้ รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา รู้รักษาตัวรอด เป็นยอดดี

หลักฐานการต่อสู้ 

(หมาป่า) : https://percyjackson.mooorp.com/ ... de:fight&aid=96

(ฮาร์ปี้) : https://percyjackson.mooorp.com/ ... omrade:fight&aid=78

Bright BELIEVER

◇◆ 24 ◇◆

กลางค่ำกลางคืนที่ไร้ซึ่งแสงไฟมีเพียงแค่ดวงจันทร์ที่สาดส่องแสงไม่สว่างนัก มีชาวค่ายจำนวนไม่น้อยที่ไม่คิดจะเข้ามาเหยียบในป่าต้องห้ามในเวลายามราตรีเฉกเช่นนี้ ไบร์ทเอง….. ฉันก็คิดเหมือนคนอื่น ไม่ควรที่จะเข้ามาที่นี่เลยด้วยซ้ำไป แต่ว่ามีเรื่องที่ต้องพิสูจน์ให้คนคนนึงนั้นยอมรับในตัวฉันให้ได้ซะก่อน

เวลายามเช้ามีตั้งมากทำไมฉันไม่มาน่ะหรอ อสูรกายช่วงกลางคืนจะหาได้ง่ายกว่าตอนเช้า นี่เป็นกับทฤษฎีที่ฉันคิดเองเออเองอย่าไปเชื่อเชียวล่ะ

ค่อย ๆ ก้าวเท้าอย่างเงียบงัน กลมกลืนไปกับความมืดมิด

มือทั้งสองข้างถืออาวุธประจำกาย เผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะได้ใช้ป้องกันตัว 

"มาจริง ๆ ด้วยหรอ"

"นี่นาย"

เจ้าของเสียงนั้นนั่งอยู่บนต้นไม้ 

ฟีโอดอร์แกว่งเท้าอยู่ด้านบนทอดสายตาลงมาเบื้องล่าง "ถ้าอยากเจอตัวที่ตามหา มันอยู่ตรงนั้น"

ไม่ได้มีเวลามาคุยเสียเวลากันตรงนี้ ฉันก้าวเท้าเดินไปตามพิกัดที่เขาบอก "โอ้" ราชสีห์ตัวใหญ่ มีขนสีทอง เอาเข้าจริงลักษณะโดดเด่นก็ไม่ได้มีอะไร

มีเพียงผิวหนังของมันซึ่งแข็งแกร่งดุจเหล็กเพชร 

ในหัวเริ่มวางแผนประยุกต์กับอาวุธและพื้นที่ป่าโดยรอบ ไบร์ทเขวี้ยงหินเปิดทางหลอกล่อให้มันสนใจเสียงหิน และค่อย ๆ ย่องเบา ไปประชิดตัวเจ้าอสุรร้ายราวกับ Jump Scare ราชสีห์นีเมียนที่หันควับเบิกตากว้างโต เป็นฉันก็ตกใจเหมือนกันนั่นแหละอยู่ดี ๆ ก็มีใครไม่รู้โผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว !

ในเมื่อดาบใดก็ยากจะฟันแทงเข้า ฉันแม้กลัวตายมากแค่ไหนก็ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี สู้กับมันในระยะประชิดตัว เมื่อมันอ้าปาก 

ฉันนำโล่อัสพิสยัดใส่ปาก ให้ขากรรไกรราชสีห์นีเมียนค้างอยู่อย่างนั้น รู้สึกได้ถึงเลือดอุ่น ๆ ไหลลงมาจากแขน เป็นเลือดของฉันเอง เจ็บมาก !!

ฉันกัดฟันกรอดใช้ดาบแทงเข้าไปในปากที่เปิดอ้า

ร่างของสิ่งมีชีวิตตัวนั้นสลายเป็นฝุ่นละอองสีทองลอยไปตามสายลม ก้มลงเก็บสินสงครามเป็นหลักฐานแห่งชัยชนะ

"ฟีโอดอร์ ดูดิฉันทำได้แล้วว่ะ"

พูดพลางชูสินสงครามที่ได้รับ 

"ระวัง !!!" 

"อะไร" ไบร์ทหันหน้าไปพบกับไซคลอปส์ตัวใหญ่เบิ้ม ๆ อสูรยักษ์ตาเดียวมีรูปร่างหน้าตาดุร้ายน่ากลัว

ฉับพลันไซคลอปส์บุกตะลุยจับตัวฉันคว่ำ ความขมำลงบนพื้น ก่อนจับขาข้างนึงเหวี่ยงตัวฉันไปชนต้นไม้ 

"โอ๊ย"

ไบร์ทพยายามลุกขึ้นต่อสู้ และเมื่อรู้ตัวว่าไม่สามารถเอาชนะอสุรกายตัวนี้ได้ จึงหาทางหลบหนี

"มานี่" ฟีโอดอร์ชักปืนยิงขู่ไซคลอปส์ กระสุนแมกกาซีนมีทองสัมฤทธิ์เป็นส่วนผสมถึงจะน้อยมากก็ส่งผลให้อสุรกายก้าวถอยหลัง

เมื่อวิ่งไปถึงร่างของฟีโอดอร์ ร่างกายหล่นวูบพร้อมกับดวงตาปิดสนิท 

บุตรแห่งคิโอเน่คว้าคอเสื้อไบร์ทไว้ ก่อนพูดพำเสียงเบา "ก็ถือว่าทำได้ดี แต่ก็ยังเป็นตัวถ่วงอยู่ดี" สุดท้ายฟีโอดอร์ก็ต้องมาช่วยพาร่างอีกฝ่ายออกจากป่าต้องห้าม

เขาควรเอาเธอคนนี้ไปทิ้งไว้ที่ไหนดี ?

หลักฐานการต่อสู้ 

(ราชสีห์นีเมียน) : https://percyjackson.mooorp.com/ ... e:fight&aid=135

(ไซคลอปส์) แพ้: https://percyjackson.mooorp.com/ ... e:fight&aid=140

Eloise HEROES

ล่าฮาร์ปี้

บรรยากาศเงียบงันของป่าต้องห้ามช่างน่าขนลุก เอโลอิสได้ยินเสียงเท้าตัวเองเหยียบใบไม้แห้งได้อย่างชัดเจนทันทีที่เดินเข้ามาถึงบริเวณป่าต้องห้ามแห่งนี้ เธอพยายามที่จะเดินให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของเหล่าศัตรูที่อาจซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในป่านี้ เอโลอิสก้มลงเช็คมีดสั้นสัมฤทธิ์ว่าพกติดตัวมาหรือไม่ “ค่อยยังชั่วไม่ลืมสินะ” เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะถ้าขาดสิ่งนี้ไปภารกิจในครั้งนี้ของเธออาจไม่สำเร็จก็ได้ ข้อดีของการใช้มีดก็คือมีน้ำหนักเบากว่าอาวุธชนิดอื่น และที่สำคัญคือปาได้ในยามฉุกเฉิน เผื่อเจ้าฮาร์ปี้จะอยากลิ้มรสฤทธิ์มีดสั้นดูบ้าง แต่พอคิด ๆ ดูแล้วการเอาชนะอสุรกายที่มีระดับสูงกว่าเธอก็คงไม่ง่ายนักหรอก เธอต้องจำสิ่งที่คุณไครอนสอนในบทเรียนต่าง ๆ ให้ขึ้นใจ จดจำสิ่งที่ฝึกมาอย่างเหน็ดเหนื่อยทุกวัน นั่นจะเป็นสิ่งที่ทำให้เธอพิชิตฮาร์ปี้ได้ “อยู่ไหนกันนะเจ้าฮาร์ปี้เนี่ย ใช่ที่หน้าตาเหมือนที่โรงอาหารไหมนะ?” เดินไปเท่าไหร่เอโลอิสก็ยังไม่เจอเจ้าฮาร์ปี้ที่ว่านั่นเลย หรือว่ามันคิดว่าเธอกากเกินที่จะเสียเวลามาต่อกรด้วย? มันก็ออกจะดูถูกกันเกินไปนะ เอโลอิสเดินเข้าป่าลึกขึ้นเรื่อย ๆ เธอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เย็นยะเยือกเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวพร้อมที่จะเล่นงานเธอได้ทุกเมื่อ ความรู้สึกแบบนี้มันน่าขนลุกชะมัด เธอยังคงพยายามตั้งสติเพราะถ้าสติหลุดเมื่อไหร่คงจะไม่รอดไปจากที่แห่งนี้แน่ อย่างน้อยวันนี้ถ้ามีดเธอไม่ได้กินเลือดฮาร์ปี้ก็จะไม่กลับออกไปแน่นอน

รับภารกิจฝึกเผชิญหน้ากับฮาร์ปี้