แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2024-12-21 14:20
 256 ตกรถไปโอลิมปัส เลยต้องมาฟัดกับอสุรกาย
21/12/2024 ย้อนความไปเมื่อเวลา 7.50 น. [อ้างอิงโรลเพลย์ช่วงคณะทัวร์ออกเดินทาง ของ Nereza]
“อุแง ขอโทษค่ะหนูลืมบอกไปเลยว่าวันนี้มีทัศนศึกษาที่โอลิมปัส คิดว่าพี่ซันซ์จะบอกซะอีก”
สาวน้อยรีชามีท่าทีร้อนรนและสำนึกผิดมาก ๆ ที่ลืมบอกเรื่องสำคัญนี้แก่พี่ชายที่เพิ่งกลับมาจากการเดินทางไกลไปร่วมเดือน ทำให้ดีนพลาดไม่ได้ลงทะเบียนไปโอลิมปัส..
โอลิมปัสเชียวนะเฟ้ย!!!
“คุณไครอน คนไม่ได้ลงชื่อไปด้วยได้ไหมครับ คือว่าผมไม่รู้จริง ๆ ว่ามีทัศนศึกษาวันนี้”
“เสียใจด้วยคุณดีน ที่ให้ลงชื่อไปทัศนศึกษาเพื่อจัดรถและอาหารนี่แหล่ะครับ ซึ่งที่จัดไว้ก็พอดีไม่ขาดไม่เกินเลยแม้แต่ที่เดียว แต่ค่ายเราจัดทัศนศึกษาทุกปี ในปีหน้าคุณก็อย่าพลาดลงทะเบียนแล้วกัน” ไครอนตอบ เขาพยายามอธิบายด้วยเหตุผลให้เขาใจ
ซึ่งดีนมีเรื่องอยากจะค้านตั้งเยอะแยะ อย่าง.. ‘รถบัสของเทพไม่ใช่เหรอ เสกเพิ่มที่นั่งมาอีกทีไม่ได้หรือไง? หรือถ้าไม่มีที่นั่งผมยืนไปก็ได้’ แต่เขารู้ว่าเปล่าประโยชน์ เพราะหากผู้อำนวยการพูดมาซะขนาดนี้ไม่ได้ก็คือไม่ได้นั่นแหล่ะ
“โอเคครับ งั้นผมจะรอปีหน้า… ก็ได้” ก็ได้ที่แปลว่าไม่ได้ น้ำเสียงของชายหนุ่มซึมเป็นหมาหงอย
“ไม่ต้องห่วงนะพี่ดีน เรื่องรีชาเดี๋ยวผมจะดูแลเธอให้เอง” เจโรมยิ้มปลอบ พร้อมยื่นมือมาลูบแขนดีนปอย ๆ เหมือนเวลาที่ลูบสีข้างน้องหมาตอนพามันไปคลินิกสัตว์แพทย์ ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่ดูเหมือนหนุ่มไอดอลเกาหลีจะเหลือบมองไปทางหญิงสาวบ้านอะโฟร์ไดท์ไทป์แมวดำตาเป็นมันในแทบจะทุก ๆ สิบวินาที
เข้าใจอยู่ว่าคนที่น้องชายแอบปิ๊งเป็นสาวสวยสุดโดดเด่น หากให้จัดลำดับความงามคงไม่พ้นท็อปสามของค่ายฮาล์ฟบลัด ทว่าคล้ายกับเมื่อหลายเดือนก่อนเจโรมจะถูกสาวเจ้าปฏิเสธไปทีนึง จนดีนและรีชาต้องไปนั่งปลอบใจอีกฝ่ายพร้อมกับเค้กวันเกิดที่ทะเลสาบ กระนั้นเจ้าน้องชายก็ยังตัดใจไม่ขาด แม้จะหนีไปทำงาน (ทำใจ) อยู่หลายเดือน
คำว่า ‘ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก’ อาจใช้ได้ในหลาย ๆ กรณี แต่ที่ใช้ไม่ได้ก็มีเหมือนกัน ซึ่งเขาคือหนึ่งในนั้นที่เคยตื๊อสาวจนเธอบอกว่า ‘ช่วยหายไปจากชีวิตฉันที อย่าได้มาพบกันอีกเลย’
คิดแล้วก็เจ็บจี๊ดในใจ… แม้ไม่หลงเหลือความรักแต่เขาไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกขับไล่ไสส่ง แต่อาจเป็นเรื่องดีแล้วก็ได้ที่เขาไม่ได้สมหวังในรักแรก เพราะรักต่อมากับเจ้าชายอังกฤษ (สถาปนาขึ้นเอง) มันช่างสุดแสนจะเพอร์เฟ็ค!
“ดูแลน้องให้ดีแล้วกัน อย่ามัวแต่เอาตาไปมองคนอื่น” ดีนกัดฟันพูดก่อนจะถอยฉากออกมา “ยังไงก็เที่ยวให้สนุกนะรีช เจรี่.. อย่าลืมถ่ายรูปโอลิมปัสมาฝากพี่ด้วยล่ะ”
“ค่ะ! เรื่องนี้หนูจะไม่พลาดแน่นอน!” รีชาน้อยยกมือขึ้นตะเบ๊ะ รับปากรับคำอย่างหนักแน่น น่าจะเป็นวิธีเดียวที่สาวน้อยสามารถทำเพื่อชดเชยความผิดได้
ตอนนี้จวนเจียนได้เวลาออกเดินทางเต็มแก่ เด็ก ๆ ที่ไปทัศนศึกษาจึงทยอยกันขึ้นรถ ส่วนดีนที่มาส่งน้องก็ได้แต่ยืนโบกมือลาทำหน้าเหมือนอีโมจิหน้ายิ้มสีเหลืองมีน้ำตาหนึ่งหยดแปะอยู่ล่างตาซ้าย
เขาเห็นชายคนหนึ่งเดินขึ้นรถไปไว ๆ เป็นคนหนุ่มที่อายุมากกว่าดีนนิดหน่อยในชุดลำลองสุดสบายตัว อาจจะเป็นรุ่นพี่แต่มีออร่าแห่งความหล่อระดับเทพพวยพุ่งออกมาราวกับว่าหัวเปล่งแสงได้
“นั่นใครน่ะหล่อชะมัด! รุ่นพี่ที่เพิ่งกลับมาค่ายเหรอ?” ดีนเดาไว้ในใจว่าชายคนนี้น่าจะเป็นบุตรแห่งอะโฟร์ไดต์แน่ ๆ
“หาวววว... คนนั้นเหรอ เมื่อกี้เห็นคุณไครอนบอกว่าคือเทพอะพอลโล่นะ นายไม่ได้ฟังหรือไง?” ซันซ์ปิดปากหาวคล้ายกับยังไม่อยากตื่น ใช่.. เขาอยู่ตรงนี้ตลอดตั้งแต่ต้น แต่ปิดปากเงียบสนิทระหว่างที่พี่น้องคนอื่นสนทนากัน กระท่อมโพไซดอนแสนอบอุ่นมาส่งน้องไปทัศนศึกษากันทั้งบ้าน “ไหงฉันไม่ได้ลงชื่อไปโอลิมปัสถึงถูกปลุกขึ้นมาได้นะ วันนี้อุตส่าห์ยกคลาสทั้งวันแท้ ๆ” ซันซ์บ่นอุบ
“โอ้ เทพอะพอลโล่.. เทพที่ถูกบอกว่าหล่อที่สุดในโอลิมปัสนี่เอง หล่อแบบไม่มีข้อโต้แย้งเลยแฮะ…” หนุ่มหน้าคมแบบฉบับชาวละตินหันไปมองหนุ่มหน้าละตินอีกคนที่ตอนนี้ตาแทบจะลืมไม่ขึ้น “ว่าแต่นายเถอะ ทำไมถึงไม่ลงชื่อไปโอลิมปัส? แถมฉันโทรศัพท์ไอริสคุยกับนายตั้งหลายครั้ง แต่นายไม่เห็นบอกเรื่องนี้เลยว่าเขาเปิดให้ลงทะเบียนตั้งเป็นเดือน ๆ”
“ก็เพราะว่าไม่ได้ไปไงก็เลยไม่ได้บอก ฉันคิดว่ายัยตัวเล็กจะบอกนายซะอีก”
สรุปต่างคนต่างคิดว่าจะมีใครสักคนที่บอกเขาสินะ.. โอเค๊
“งั้นกลับมาที่คำถามข้อแรก นายเพิ่งมาอยู่ค่ายได้ไม่นาน ไม่อยากไปโอลิมปัสเหรอ? ไปที่นั้นได้เจอพ่อด้วยนะ”
“ฉัน…” ซันซ์อึกอัก “ฉันยังรู้สึกไม่ค่อยสนิทใจเท่าไรเลยไม่ค่อยอยากไปน่ะ ก็แบบว่าไงดี… อยู่มาจนอายุเท่านี้แต่ไม่เคยรู้ว่าพ่อมีตัวตน ถึงจะเคยเจอหน้ากันแต่ก็เหมือนเป็นคนแปลกหน้าอยู่ดีนั่นแหล่ะ”
“อ่า…” ดีนไม่รู้จะพูดปลอบซันซ์อย่างไรจึงได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ แล้ววางมือแตะหลังน้องชาย “เดี๋ยวสักวันนายจะสนิทกับพ่อเอง... แต่ท่าทางนายดูไม่ไหวแล้ว กลับกระท่อมไปนอนต่อเถอะ”
รถบัสทัศนศึกษาพุ่งตัวออกไปตามถนนฟาร์มมุ่งสู่ใจกลางเมืองนิวยอร์ก ส่วนทางด้านสองหนุ่มสายเลือดโพไซดอนก็เดินกลับไปที่กระท่อมของตัวเอง
และนี่คือเหตุผลที่ว่าทำไม ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ถึงไม่ได้ไปทัศนศึกษาที่โอลิมปัสในวันนี้…
. . .
12.00 น.
‘ถึงจะทำใจได้แล้วแต่ว่านอยด์อ่า!’
ดีนเตร็ดเตร่เดินเตะฝุ่นเดินวนไปวนมาอยู่หน้ากองไฟเฮสเทียด้วยความเซ็ง มาย้อนคิดดูที่พ่อบอกว่า ‘แล้วเจอกันที่โอลิมปัส’ มันคือเรื่องนี้เองสินะ..
ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งพบปะกับมหาเทพแห่งท้องทะเลในระดับเอ็กซ์คลูซีฟมาก็ตาม แต่เรื่องไปโอลิมปัสมันไม่เหมือนกัน ที่นั่นคือสวรรค์ย่อมต้องมีอะไรแจ่ม ๆ ให้ได้ชม ไม่ว่าจะสถาปัตยกรรมเอย ชีวิตความเป็นอยู่ของเหล่าเทพเอย แล้วไหนจะไวน์ขั้นเทพและอาหารสุดเลิศล้ำอีก เขาอยากให้ปีหน้ามาถึงวันพรุ่งนี้เลยด้วยซ้ำ
ระหว่างที่กำลังเซ็ง ๆ อยู่นั้น ชายหนุ่มก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายมาจากทางหน้าประตูค่าย
“อสุรกายบุก ระดมพลไปที่หน้าประตูค่ายเร็ว!!!”
แซเทอร์ตนหนึ่งวิ่งควบเข้ามาภายในค่ายฮาล์ฟบลัด ตะโกนร้องแจ้งภัยพร้อมกับเป่าแตรสัญญาณฉุกเฉินไปด้วย เหตุการณ์นี้ไม่ต่างอะไรกับกับเมื่อเดือนมิถุนายนที่ยักษ์น้ำแข็งปิดล้อมค่ายเปลี่ยนให้ฤดูร้อนกลายเป็นฤดูหนาว เพียงแต่ตอนนี้เหตุนั่นมันเกิดขึ้นในฤดูหนาวจริง ๆ และเหมือนกับว่าอุณหภูมิขณะนี้จะลดต่ำลงกว่าเมื่อเช้าจนต้องกระชับเสื้อโค้ดให้เข้าหาตัว
‘เกิดอะไรขึ้นอีก!!’
เดมิก็อดจากแต่ละกระท่อมเปิดประตูบ้านของตัวเองออกมาเพื่อรับข่าวสารดังกล่าว บ้างก็สั่นกลัว บ้างก็เตรียมอาวุธพร้อมประจัญบาน เช่น หนุ่มชาวเอเซียคนหนึ่งที่ออกจากกระท่อมหมายเลขห้าพร้อมกับง้าวจีนสัมฤทธิ์ในมือ
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ให้ไปที่ไหนนะพี่ชาย!?” หนุ่มสายเลือดแอรีสไถ่ถามสีหน้าตระหนก ดีนไม่เคยเห็นชายคนนี้มาก่อน แต่ขึ้นชื่อว่ามาจากสายเลือดเทพสงครามก็ทำให้เขาระแวงนิดหน่อย
“เอ่อ.. ให้ไปที่หน้าค่ายนะ” ดีนที่อยู่ในอาการเหรอหราไม่แพ้กันชี้ไปทิศที่ตั้งประตูค่ายประกอบ
“ถ้างั้นเราก็ไปกันเลย!” ไม่พูดเปล่า หนุ่มคนนั้นดึงแขนดีนให้ไปด้วยโดยไม่ไถ่ถามความสมัครใจ
“เฮ้ย! เดี๋ยว รอก๊อนนนนน ว่าแต่นายเป็นใครเนี่ย!?”
“ผมแจสเปอร์ ซู บุตรแห่งแอรีส ยินดีที่ได้รู้จักนะพี่ชาย!”
‘ยินดีที่ได้รู้จักกับผีน่ะสิ!’
ดีนคิดในใจ… สถานการณ์คับขันเช่นนี้ไม่ใช่เวลาแนะนำตัว แต่ก็ลืมไปว่าถามชื่อเขาเองนี่หว่า…
แม้จะเอ่ยปากปรามแต่ก็จำต้องวิ่งตามแรงลากมหาศาลนี้ไป เจ้าหนุ่มนี่ตัวเล็กกว่าเขาเสียอีก แต่ทำไมเรี่ยวแรงถึงได้เยอะเป็นช้างสารแบบนี้นะ ดีที่เขาใส่สร้อยข้อมืออัจฉริยะไม่ห่างหาย จึงพร้อมจะลุยกับอันตรายได้ทุกเมื่อ แต่ไม่คิดว่าจะได้ลองของใหม่เอาตอนนี้ไง
เมื่อไปถึงหน้าประตูค่ายฮาล์ฟบลัด ดีนเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยกำลังตรึงพลังกันกับรูปปั้นอะธีนาพาร์เธนอน ยิงแสงสีแดงและสีเขียวปะทะกันอุตลุด
“นั่นมันเทพโลกิ!!!” ดวงตาสีเปลือกไม้เบิกโพลงเมื่อได้พบกับเทพคู่แค้นบุกมาถึงค่ายฮาล์ฟบลัด แถมด้านหลังยังมีอสุรกายลูกกระจ๊อกติดตามมานับสิบ ๆ ตัว
“อะไรนะ เทพโกกิ?” แจสเปอร์ทำหน้างง แต่ดูอาการแล้วเหมือนตื่น ๆ เนื้อตัวสั่นระริกเมื่อร่างกายได้รับการปะทะมากกว่า ซึ่งก็ได้ปะทะจริง ๆ หนุ่มบ้านแอรีสถูกยักษ์สีฟ้าวิ่งชนเข้าโครมใหญ่จนร่างกระเด็นไปหลายฟุต ต่อหน้าตาดีนที่วิ่งตามอยู่ข้างหลัง ดีที่มือหลุดไปก่อนไม่งั้นมีหวังได้กระเด็นพร้อมกันไปอีกคนแน่ ๆ
“เฮ้! แจสเปอร์นายเป็นอะไรไหม” ดีนตะโกนถาม ไร้เสียงตอบกลับมาจากแจสเปอร์ทว่าสิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าคลั่ง
“ย้าก!!!!”
แล้วการต่อสู้ระหว่างบุตรแห่งแอรีสในโหมดคลั่งกับยักษ์จีนสีฟ้าก็เริ่มขึ้นอย่างดุเดือดเลือดพล่าน จนพื้นที่ปะทะกลายเป็นเขตอันตรายจากลูกหลง ทำให้ดีนไม่อาจเข้าไปแทรกแซงการต่อสู้ตรงหน้าได้ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายเทพสงครามแถมสไตล์การต่อสู้ยังหนักหน่วงใช้ได้ คงไม่มีอะไรให้เป็นห่วงมาก แต่เป็นตอนนี้สิที่เขาถูกลากเข้ามาอยู่กลางสมรภูมิรบเข้าอย่างจัง ดีนกวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้วยความตระหนก ครูฝึกแซเทอร์หลายคนกำลังต่อสู้กับอสุรกายที่ทั้งรู้จักและไม่รู้จักอย่างเอาเป็นเอาตาย
“โธ่เว้ย! ไหนบอกว่าฮาล์ฟบลัดเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเดมิก็อดไง โดนบุกปีนึงสองรอบแบบนี้มันอันตรายกว่าฮอกวอตส์แล้ว!!”
คิดผิดมหันต์ที่สติแตกตะโกนออกมา หมาป่าน้ำแข็งตัวหนึ่งเห็นว่ามีเหยื่ออันโอชะยืนเงอะงะอยู่ มันไม่ได้กินอะไรมาหลายวันจนหิวโซ ต่อให้เป็นเดมิก็อดเลเวลสูงแล้วยังไง ถ้าหิวสักอย่างต่อให้เลเวลเป็นร้อยมันก็งาบได้
“กรรรรร”
อสูรร้ายกระโดดเข้าขย้ำชายที่ไร้อาวุธในมือ.. เสียเมื่อไร
ทันทีที่รู้ตัวว่าภัยร้ายวิ่งเข้าหา ดีนก็เชื่อมต่อจิตกับกำไลอัจฉริยะเปลี่ยนรูปร่างของมันให้เป็นตรีศูลสามง่าม อัญมณีที่ข้อมือเรืองแสงสว่างวาบ ก่อนที่โลหะที่พันข้อมือข้างขวาจะยืดออกกลายเป็นด้ามตรีศูลขนาดพอดีมือ พอหมาป่าน้ำแข็งพุ่งเข้าหาดีนก็ตั้งท่ารอ ทิ่มแทงหมาป่าหิวโซก่อนจะทุ่มมันลงกับพื้นจนร่างสลายกลายเป็นผง
มันประเมินคู่ต่อสู้ต่ำไป ร่างน้ำแข็งจึงได้มีจุดจบเป็นเช่นนี้…
เสียงเรียกชื่ออันคุ้นหูดังขึ้นจากข้างหลัง เมื่อหันไปมองเขาเห็นสหายเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน ‘เดม่อน แคนเนลท์’ วิ่งมาพร้อมกับดาบธีซีอุสในมือ
“เดมี่นายกลับมาค่ายตั้งแต่เมื่อไร!?” จะว่าดีใจก็ดีใจแต่ไหงพวกเขาถึงได้กลับมาเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์แบบนี้นะ…
@Daemon
ไม่มีเวลาทักทายเพื่อนผู้เคยร่วมเป็นร่วมตาย เมื่อหุ่นยนต์วัวตัวหนึ่งคล้ายกับวัวโคลคีสรุ่นอัพเกรดยืนสองขา ยิงมิสไซร์มาทางชายหนุ่มทั้งสอง ทำให้ดีนกับเดม่อนต้องหลบกันไปคนละทิศคนละทาง
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
ดูเหมือนว่าจักรกลนั้นจะเล็งเป้ามาทางดีน ส่วนเดม่อนได้ตกอยู่ในวงล้อมของอสุรกายอีกตัว
“เดี๋ยวค่อยมาคุยกันนะเดมี่! ขอฉันจัดการวัวบ้านี่ก่อน” ดีนตะโกนบอกไปหาคนที่อยู่หลังควันดำที่ลอยฟุ้ง เขารู้ว่าเพื่อนจะไม่เป็นไร... สายเลือดแต่งโพไซดอนควงหอกตรีศูลอาวุธใหม่เตรียมสู้กับศัตรูร้ายที่รออยู่ตรงหน้า…
สินสงคราม: ผนึกคริสตัล 5 ชิ้นรางวัลประสบการณ์เปิดอีเว้นท์: +15 EXP +2 Point สรุปสถานการณ์ Winter is Coming II คร่าว ๆ
1. แซเทอร์ตนหนึ่งวิ่งเป่าแตรแจ้งเตือนเข้ามาในค่าย
2. แจสเปอร์กับดีนไปที่หน้าประตูค่าย / แจสเปอร์แยกกับดีนไปสู้กับรากษส
3. ดีนต่อสู้หมาป่าน้ำแข็งจนชนะ
4. พบกับเดม่อนที่เพิ่งมาสมทบที่หน้าประตูค่าย
5. ดีนเตรียมสู้กับเดธแมชชีน (กำลังเขียนตอนต่อคนมาต่อก็ลงของตัวเองได้เลย)
| 
โพสต์ 2024-12-2 14:51:10
โพสต์ 2024-12-3 20:56:51
โพสต์ 2024-12-16 15:46:05
245
โพสต์ 2024-12-21 15:01:16
