[ใกล้กับสนามฝึก] อัฒจันทร์

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

2/4 SWI
5th August 2025 9-11 AM

   เช้านี้ลานฝึกทวนเต็มไปด้วยไอหมอกบาง ๆ จากทะเลสาบที่อยู่ไม่ไกล แดดยังอ่อนแต่ก็เริ่มแผดขึ้นเล็กน้อย เสียงนกร้องประสานกับเสียงฝีเท้าของเด็ก ๆ ที่ทยอยเข้ามาในลานฝึก

   ริปลีย์มาถึงพร้อมเหงื่อซึมเล็กน้อยหลังจากการวอร์มอัพ เธอหยิบทวนฝึกบุด้วยนวมขึ้นมาหมุนทดสอบน้ำหนัก ก่อนโซเฟียจะก้าวเข้ามาด้วยเสื้อค่ายสีส้มและกางเกงยีนส์เหมือนเคย มือข้างหนึ่งถือถ้วยกาแฟดำไอน้ำกรุ่น

   “เช้า ๆ แบบนี้สมองยังไม่ตื่นใช่ไหม? ดีเลย…จะได้ตื่นเพราะทวนของฉัน”

   ก่อนเข้าฝึกแทงและปัดป้อง โซเฟียให้ทุกคนยืนเป็นวงแล้วทำ Footwork Drill – ก้าวหน้า, ถอยหลัง, สไลด์ข้าง – เพื่อปลุกกล้ามเนื้อและฝึกสมดุล

   ริปลีย์ใช้พื้นฐานบัลเลต์เข้าช่วย ทำให้ก้าวได้มั่นคง แต่โซเฟียก็แกล้งเดินมาสะกิดทวนเธอแรง ๆ เพื่อดูว่าจะเสียจังหวะหรือไม่

   “อย่าเต้นเหมือนอยู่ในงานกาล่า…นี่คือการขยับตามจังหวะการเอาตัวรอด”

   ในช่วงต่อมาเป็นการเรียนรู้ศาสตร์แห่งการแทง (The Science of the Thrust) โซเฟียสาธิตการแทงสูง (High-line) และต่ำ (Low-line) พร้อมเน้นให้แรงส่งมาจากเท้า–สะโพก–ลำตัว–ไหล่–แขน ปลายทวนพุ่งอย่างตรงและเร็ว

   ริปลีย์ลองตาม แต่แรก ๆ ยังใส่แรงมากเกินไปจนเสียจังหวะ เธอจึงปรับให้เน้นความแม่นแทนความแรง

   “อย่าฆ่ามันด้วยพลัง…ฆ่ามันด้วยการแทงที่แม่นยำ ถูกที่ถูกเวลา”

   ต่อไปเป็นการเรียนศิลปะแห่งการปัดป้อง (The Art of the Parry) โซเฟียใช้ทวนเบี่ยงการโจมตีจากคู่ฝึกอย่างนุ่มนวล แต่คมพอจะเปิดช่องสวนกลับทันที (Riposte)

   นักเรียนถูกจับคู่ให้ฝึกแบบช้า ๆ – ฝ่ายหนึ่งแทงตามรูปแบบ อีกฝ่ายปัดแล้วสวน ริปลีย์จับคู่กับเดมิก็อดบ้านแอรีสที่สูงกว่าเธอเกือบหัว แต่เธอใช้การสไลด์หลบพร้อมปัดให้คู่ฝึกเสียจังหวะ ก่อนแทงกลับอย่างรวดเร็ว

   “ดี…จังหวะนั้นคงเสียเขี้ยวไซคลอปส์ไปแล้วหนึ่งซี่”

   โซเฟียที่เดินผ่านมาเห็นพอดีก็หัวเราะเบา ๆ พร้อมเอ่ยอย่างชอบใจ การเรียนทั้งสามหัวข้อการเรียนรู้นี้กินเวลาไปตามคาบเรียนสองชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ครั้นเมื่อใกล้เวลาเลิกคลาสโซเฟียก็เป่านกหวีดเพื่อเรียกให้ทุกคนหยุดก่อนจะมารวมตัวกันเพื่อฟังสรุปความหลังเลิกคลาส

   “จำไว้—ทุกการเคลื่อนไหวต้องมีเหตุผล ถ้าทำไปเพราะดูเท่…ก็เตรียมโดนเจี๊ยะเป็นเนื้อจุ๊ยซี่ก่อนได้เลย”

   เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ จากนักเรียนดังขึ้น พร้อมกับความรู้สึกว่าทุกคนตื่นเต็มตาแล้ว ริปลีย์เดินออกจากลานฝึกพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ และทวนฝึกที่รู้สึก “คุ้นมือ” ขึ้นกว่าเดิมมาก

   อา…วันนี้น่าจะฝึกแค่นี้ได้ล่ะมั้ง ?

เปิดใช้งานเอฟเฟค

ปฏิสัมพันธ์กับ โซเฟีย คลาร์ก
+5 ความสนิทสนมจากการพูดคุย


ใช้ได้ตัวละครผู้หญิงเท่านั้น : ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 4 6 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ ได้รับโบนัสพิเศษ+2 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

รางวัลเข้าชั้นเรียน (แนบโรล): +10 EXP
@God

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 2 กันยายน 2025 

บันทึกลึกลับ ของ บุตรีเฮคาที ฉบับที่ 25

เนื้อหาโรลเพลย์: 

    หลังจากที่ทีน่า แซนโดวาลพาภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา เดินชมโถงอาหารจนทั่วแล้ว ทั้งคู่ก็ก้าวออกมาจากโถงไม้ขนาดใหญ่ เสียงฝีเท้าของพวกเธอสะท้อนเบาๆ บนทางเดินหินเรียบ

    ​ริดาหันไปมองโถงอาหารที่ค่อย ๆ เล็กลงอยู่ด้านหลัง เธอยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นและเสียงหัวเราะที่ยังดังก้องอยู่ในใจ ราวกับกำลังผูกพันกับค่ายแห่งนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ

​“เอาล่ะ ริดา...” ทีน่าพูดพร้อมนำทางต่อไป ดวงตาเป็นประกายด้วยความมั่นใจ "พี่จะพาเธอไปที่ อัฒจันทร์ สถานที่ที่ทุกคนจะได้ฝึกฝนและแสดงทักษะ ทั้งการต่อสู้และเวทมนตร์"

    ​ริดาเอียงคอเล็กน้อยอย่างสงสัย “อัฒจันทร์เหรอคะ? เหมือนสนามกีฬาใช่ไหม?”

​.   ทีน่าหัวเราะเบา ๆ "ใช่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่แค่สนามกีฬา แต่เป็นสถานที่ที่เด็ก ๆ ได้ฝึกฝนวินัย ความอดทน และการทำงานร่วมกับผู้อื่น บางครั้งก็มีการแสดงทักษะเวทมนตร์เล็ก ๆ ให้ชมด้วยนะ"

     ​ทั้งสองเดินผ่านทางเดินในป่าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ แสงแดดส่องลอดลงมาเป็นลวดลายบนพื้น ริดาเดินตามทีน่าด้วยความตื่นเต้น พลางมองสำรวจรอบกายด้วยสายตาเป็นประกาย

    ​เมื่อเดินได้ไม่นาน เสียงตะโกนและเสียงดาบไม้กระทบโล่ก็ดังแว่วมา ริดาหยุดชะงักด้วยความตื่นเต้นระคนประหลาดใจ

    ​“นั่นไง... อัฒจันทร์ของเรา” ทีน่าพูดพลางชี้ไปข้างหน้า อัฒจันทร์ ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า รายล้อมด้วยเสาหินแกะสลักรูปเทพและสัตว์ในตำนาน เหนือขึ้นไปมีอัฒจันทร์ไม้เรียงรายเป็นชั้น ๆ ส่วนด้านล่าง นักเรียนบางคนกำลังฝึกซ้อมคาราเต้ ดาบไม้ และเวทมนตร์พื้นฐานกันอย่างขะมักเขม้น

     ​ริดามองอย่างตื่นตา “ว้าว... ใหญ่และกว้างมากเลยค่ะ”

​ทีน่าพยักหน้า “ใช่ ที่นี่จุเด็กค่ายได้เกือบทั้งหมดเลย เธอจะได้เห็นทั้งการฝึกฝนจริงจังและมิตรภาพระหว่างเพื่อน ๆ ด้วย”

    ​ริดาเดินเข้าไปใกล้สนาม พลางจ้องมองการฝึกซ้อมของเด็ก ๆ เธอมองเห็นทั้งความสง่างาม ความมุ่งมั่น และรอยยิ้มแห่งความสำเร็จของพวกเขา ทุกสิ่งเติมเต็มบรรยากาศของอัฒจันทร์ให้มีชีวิตชีวา

    ​“เธอเห็นไหมริดา... ทุกการฝึกฝน ทุกหยาดเหงื่อ และทุกความพยายามที่นี่ จะหล่อหลอมทั้งร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่ง” ทีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความมั่นคง

    ​ริดาพยักหน้า "ค่ะ... ที่นี่... ทำให้ฉันอยากฝึกฝนและเก่งเหมือนพวกเขาบ้างเลย"

​.   ทีน่ายิ้มบาง ๆ "ไม่ต้องรีบ ทุกคนมีเวลาเรียนรู้ของตัวเอง ที่นี่เธอจะมีโอกาสฝึกฝนและค้นพบศักยภาพที่แท้จริงของตัวเองอย่างแน่นอน"

    ​ทั้งสองเดินไปจนถึงขอบอัฒจันทร์ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบได้กว้างไกล ริดาเงยหน้ามองเส้นขอบฟ้า และรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่ของค่ายลูกครึ่ง ความรู้สึกตื่นเต้นและสงบใจแผ่ซ่านในใจของเธอ

    ​ทีน่าพูดเบา ๆ ขณะจ้องมองเด็กสาว “ริดา... ที่นี่ไม่ใช่แค่สนามฝึกซ้อม แต่เป็นสถานที่ที่เธอจะได้เรียนรู้ความเข้มแข็ง ความอดทน และมิตรภาพ... เธอจะได้เก็บความทรงจำดี ๆ ไว้ที่นี่”

    ​ริดาหันไปมองเด็กนักเรียนที่กำลังซ้อมอยู่ แล้วยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความมุ่งมั่น เธอเริ่มรู้แล้วว่าที่นี่จะเป็นอีกหนึ่งสถานที่สำคัญ ที่จะช่วยหล่อหลอมทั้งร่างกายและจิตใจของเธอให้เติบโตไปพร้อมกับโลกแห่งเวทมนตร์

รับรางวัล : +15 EXP

​

​

​

แสงนำทางผู้กล้าแห่งเฮคาที"

สถานที่: อัฒจันทร์ |  หัวข้อ: การเปลี่ยนแปลงและเติบโตของ 'ริดา' ในค่ายลูกเทพ

Parida BELIEVER

ค่ายฮาล์ฟบลัด

วันที่: 19/09/2025

แสงบ่ายเริ่มอ่อนแรงลง ขณะที่ ภริดา อารยภักดีเทวราช หรือ ริดา ก้าวเดินออกจากลานยิงธนู เสียงฝีเท้าของเธอดังกระทบกับพื้นหินอ่อนของทางเดินที่นำพาไปยัง อัฒจันทร์กลางแจ้ง ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคาบเรียน กลยุทธ์และการสงคราม I (ทวน) — เวลาบ่ายสามโมงครึ่งที่ใกล้จะถึง เป็นเวลาที่ โซเฟีย จะเริ่มการสอน

​ริดาก้าวขึ้นสู่พื้นที่กว้างของอัฒจันทร์ เธอเห็นนักเรียนคนอื่น ๆ เริ่มยืนเข้าแถวพร้อมกับทวน โซเฟีย ผู้สอน—หญิงผู้มีแววตาวิเคราะห์และน้ำเสียงนิ่งมั่น—ยืนอยู่หน้ากลุ่มด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แฝงด้วยคำถาม

​“อะไรคือข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวน?” โซเฟียถามอย่างไม่เร่งรีบ

​เสียงตอบจากนักเรียนหลากหลาย แต่โซเฟียค่อยๆ นำพาทุกคนไปสู่คำตอบเดียวกันด้วยประโยคสั้นๆ ที่หนักแน่น:

“ระยะ ผู้ที่ควบคุมระยะได้ คือผู้ควบคุมการต่อสู้”

​บรรยากาศเปลี่ยนไปเป็นการสอนเชิงลึก โซเฟียอธิบายกายวิภาคของทวน แยกความแตกต่างระหว่าง Dory (ทวนสั้นสำหรับใช้ร่วมกับโล่) และ Sarissa (หอกยาวสำหรับแถวรบ) เธอชี้ให้เห็นถึงจุดสำคัญทุกชิ้น: หัวหอกสำหรับแทงหรือทำลาย ด้ามจับสำหรับควบคุมจังหวะ และ Sauroter—ตุ้มถ่วงปลายทวน—สำหรับโจมตีระยะประชิดเมื่อศัตรูเข้าใกล้เกินคาด

​ริดาเอื้อมมือไปสัมผัสทวนที่วางเรียงกัน ความเย็นของโลหะและความขรุขระของเนื้อไม้ส่งผ่านไปยังฝ่ามือของเธอ—น้ำหนัก ความสมดุล และความยาวของมันบอกเล่าเรื่องราวการใช้งาน โซเฟียสาธิตท่าพื้นฐานอย่างช้าๆ: การวางเท้าที่มั่นคง การถ่ายน้ำหนักไปยังสะโพก จุดศูนย์ถ่วงต่ำ และการจับทวนสองมือเพื่อการควบคุมสูงสุด พร้อมทั้งสาธิตการจับมือเดียวเมื่อใช้โล่

​“ท่าเตรียมพร้อมคือบ้านของทวน อย่าให้การเคลื่อนไหวของเจ้าเริ่มต้นจากมือ—ให้มันเริ่มจากเท้า” โซเฟียสอน พร้อมชี้ให้เห็นถึงการถ่ายน้ำหนักขณะเลี้ยวเปลี่ยนทิศทาง

​กิจกรรมภาคปฏิบัติ

​การฝึกภาคปฏิบัติเริ่มต้นอย่างเป็นระบบ:

​ฝึกยืนในท่าเตรียมพร้อมแล้วเคลื่อนที่ 4 ทิศ — หน้า, หลัง, ซ้าย, ขวา — โดยต้องรักษาปลายหอกให้ชี้เป้าหมายเสมอ ริดาเริ่มช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ เพิ่มความคล่องตัว เมื่อเธอฝืนตัวเองไม่ให้ยกไหล่หรือโยกตัวผิดจังหวะ เธอก็รู้สึกได้ว่าการควบคุมระยะเป็นเรื่องของจังหวะเท้า ไม่ใช่แรงแขน

​ฝึกแทงหุ่นฟางนิ่ง — เป้าหมายไม่ใช่การแทงให้ลึกที่สุด แต่เป็นการยืนให้ถูกตำแหน่งตั้งแต่แรก โซเฟียพูดเสียงเรียบขณะที่ริดาปักทวนลงตรงกลางเป้าหมายด้วยการถ่ายน้ำหนักที่พอดี “ถ้าเจ้าต้องขยับเท้าเพื่อแทงให้ถึง แสดงว่าเจ้ายืนผิดตำแหน่งตั้งแต่แรก”

​ขณะที่ฝึก ริดาพบว่าการใช้ทวนนั้นไม่ใช่เพียงแค่เครื่องมือโจมตี แต่มันคือ เส้นวัดระยะ ที่บอกให้เธอรู้ว่าเมื่อไหร่ควรถอยหรือยืนหยัด ทวนทำให้เธอมีอำนาจในการตัดสินใจ—ไม่ใช่ด้วยกำลัง แต่ด้วยการกำหนดจังหวะของการต่อสู้

​โซเฟียเดินมาข้างๆ ริดา แก้ไขรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของการจับมือและการวางเท้า เธอกระตุ้นให้ริดาลองจับทวนด้วยมือเดียวแล้วเคลื่อนไหวช้าๆ เพื่อเรียนรู้ความแตกต่างของจุดศูนย์ถ่วง ริดารู้สึกถึงการเชื่อมต่อที่เพิ่มขึ้น—ความรู้สึกว่าร่างกายของเธอและอาวุธกำลังสื่อสารกัน

​การฝึกจบลงด้วยการทบทวนคำสอนของโซเฟียที่ก้องอยู่ในอัฒจันทร์:

“การต่อสู้จะเริ่มเมื่อเราอนุญาต และจะจบลงเมื่อเราต้องการ—จงเป็นผู้ที่กำหนดระยะ ไม่ใช่ผู้ที่ถูกรุกล้ำ”

​ริดายืนหอบเล็กน้อย แต่ในดวงตาของเธอมีประกายแห่งความสงบและความมั่นใจ ก่อนจะเก็บทวนเข้าที่ เธอยิ่งรู้สึกว่าบทเรียนวันนี้ไม่ได้สอนเพียงเทคนิค แต่มอบ ปรัชญา ที่จะติดตัวเธอไปในทุกการตัดสินใจ

เข้าเรียนวิชากลยุทธ์ และ การสงคราม (ทวน) คาบเรียนที่ 1 ตั้งแต่ช่วงเวลา 15.00 - 16.00 นาฬิกา

ได้รับรางวัล : +10 EXP และ +20 ความกล้า

สถานที่: อัฒจันทร์

หัวข้อ: ทวนของเธอ

Xolotl HONOR

วันที่ 13 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ อัฒจันทร์

◀️┃▶️

แสงแดดบ่ายคล้อยทาบลงบนอัฒจันทร์หินขนาดใหญ่กลางค่ายฮาล์ฟบลัดอย่างสงบ ลมจากทะเลสาบพัดผ่านพร้อมกลิ่นไอเย็นบางเบาที่คีอาร์คุ้นเคยที่สุดในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดบนโลกนี้ เธอก้าวลงบนพื้นทรายอย่างเงียบเชียบในแบบของคนที่ไม่จำเป็นต้องแสดงตัวเยอะ ดวงตาสีเทาอมเขียวกวาดมองทั่วลานฝึกอย่างประเมินผล ทุกอย่างดูเป็นระเบียบดี ยกเว้นมนุษย์จำนวนหนึ่งที่กำลังคุยกันเสียงดังจนเธออยากอุดหู แต่คีอาร์คงไว้ซึ่งใบหน้าสงบและความนิ่งเฉยที่เหมือนน้ำแข็งใต้เปลือกโลก เพราะการแสดงอารมณ์ไม่จำเป็นต่อการเอาตัวรอด

ร่างสูงใหญ่ที่ยืนเด่นกลางลานดึงสายตาของเธอในทันที บ็อบ หรือไอแอพิตัส ไททันผู้เคยผ่านสงคราม กลับยืนอยู่ตรงนี้ด้วยท่าทางของชายผู้รักแมวตัวเล็กและกำลังกังวลว่าเด็ก ๆ จะผูกเชือกรองเท้ากันหรือยัง เขาหันมายิ้มให้เมื่อเห็นเด็กฝึกทยอยมาจนครบ ยิ้มนั้นใหญ่พอที่จะทำให้เงาบนพื้นอัฒจันทร์อุ่นขึ้นมานิดหนึ่ง แม้แต่คีอาร์ยังอดกระพริบตาไม่ได้ เขาเหมือนเป็นปิศาจยักษ์ที่ถูกจับมาห่มผ้านุ่ม ๆ ไว้จนละลายหมดแล้วจริง ๆ

“สวัสดีนักเรียนทุกคน! บ็อบดีใจมากที่ได้เห็นพวกเธอวันนี้นะ!” เสียงทุ้มกังวานของเขาอบอุ่นจนเหมือนจะทำอากาศรอบ ๆ สั่น เขาโบกมือแรงจนเหมือนกำลังเรียกร้องให้ลมทั้งสนามตามเขาไปด้วย เงาแมวตัวเล็ก บ็อบน้อย เดินตามมาที่เท้าอย่างสงบนิ่งราวกับรู้ว่าตัวเองเป็นสัตว์คู่ใจของไททันผู้เคยเจาะทะลวงจักรวาล

คีอาร์ยืนนิ่งอย่างมีระยะห่าง เธอไม่ได้เกลียดบ็อบ แต่ไม่ชอบความเสียงดัง ความวุ่นวายหรือพลังงานอบอุ่นที่มากเกินไป บ็อบเป็นคนประเภทที่เข้ามาโอบกอดได้ทุกเมื่อหากเห็นว่าเด็กคนไหนเศร้าและนั่นคือฝันร้ายอันดับต้น ๆ ของเธอ

บ็อบตะโกนเรียกทุกคนให้มารวมกันตรงกลางอัฒจันทร์ “วันนี้เป็นวันแรกของการเรียนต่อสู้ด้วยดาบและโล่นะครับ ก่อนอื่นต้องรู้ก่อนว่าทำไมต้องสู้และต้องสู้ยังไงถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อ” บ็อบย่อตัวให้ระดับสายตาอยู่ใกล้เด็ก ๆ มากขึ้น “ฟังนะ เป้าหมายของเราไม่ใช่ฆ่า ไม่ใช่เอาชนะด้วยการบุกแบบไม่คิดชีวิต เป้าหมายคือการรอด การกลับบ้านอย่างปลอดภัยและการปกป้องคนที่เรารัก…หรือคนที่เราเลือกจะปกป้องในวันหนึ่ง”

คีอาร์กระตุกเปลือกตาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะประทับใจ แต่เพราะคำว่าคนที่เรารักเป็นสิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะเกี่ยวข้องกับตัวเอง ไม่เคย และตั้งใจจะไม่เคยตลอดไปด้วย  เธอรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนที่จะรักใครง่าย ๆ ความรักเป็นเคมี และเคมีคือกระบวนการ ไม่ใช่ดอกไม้ แต่เธอก็ฟังเอาไว้เพราะข้อมูลทุกอย่างสามารถใช้เป็นเหรียญสองหน้าได้เสมอ 

คีอาร์ยืนนิ่งในตำแหน่งท้ายกลุ่ม เธอไม่ได้อยากโดดเด่นหรือเข้าหาใคร การอยู่เงียบ ๆ ทำให้สังเกตคนได้ง่ายกว่า และในโลกที่ผู้คนคาดเดาไม่ได้ การสังเกตคือเกราะชั้นดี เธอขยับแว่นกลมให้เข้าที่ หน้ากากสมบูรณ์แบบของเด็กสาวใสซื่อที่ไม่มีพิษภัย ทั้งที่ภายในกลับมืดเย็นราวกับห้องทดลองที่ไม่มีอุณหภูมิ

หลังจากนั้นโต๊ะยาวฝั่งซ้ายถูกเปิดเผยให้เห็นอาวุธนับสิบ วางเรียงแบบที่ทำคนชอบของคมเหล็กตื่นเต้น แต่ไม่ใช่คีอาร์ เธอมองมันอย่างคนที่กำลังเลือกแท่งวัสดุในห้องทดลองมากกว่า  เธอก้มมองมันทั้งหมดแบบคนที่ประเมินแล้วว่าของเหล่านี้ ไม่ใช่ไอเทมโปรดของชีวิตฉันแน่นอน… ก่อนที่สุดท้ายจะเอื้อมไปหยิบดาบสั้นใบตรง เพราะมันสมมาตรที่สุดในบรรดาทุกชิ้น นั่นคือเหตุผลเดียว ไม่มีความรู้สึกอื่นเจือปน

บ็อบสังเกตคีอาร์แล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู “เลือกดีมากเลยสาวน้อย เพื่อนที่เหมาะกับเรา ไม่มีถูกผิดนะ!”

คีอาร์พยักหน้ารับ เธอไม่ได้อยากมีเพื่อน แม้แต่เพื่อนเป็นดาบสำหรับเธอแล้วมันคือเครื่องใช้ แต่เธอต้องเรียนรู้เพราะข้อมูลคือสิ่งเดียวที่เธอเก็บสะสมเหมือนคนอื่นสะสมเครื่องราง

บทเรียนเริ่มขึ้นอย่างเป็นระบบ บ็อบสาธิตการจับดาบให้นุ่มนวลแต่มั่นคง อธิบายถึงการผ่อนแรงไหล่และข้อมือเพื่อให้การโจมตีนั้นไหลไปกับร่างกายเหมือนน้ำ เขายืนท่าทางย่างสามขุมและเคลื่อนที่สี่ทิศราวกับร่างใหญ่ของเขาไร้น้ำหนักจนน่าเหลือเชื่อ บ็อบสาธิตการจับดาบให้ดู นิ้วผ่อนคลาย ข้อมือไม่เกร็ง น้ำหนักอยู่กลางฝ่ามือ “ถ้าเกร็งมากไป ร่างกายจะช้า ลมก็ช่วยเธอไม่ได้หรอกนะ”

คีอาร์เฝ้ามองและจำทุกจังหวะโดยไม่ต้องจด เพราะสมองของเธอทำงานเร็วกว่าเด็กวัยรุ่นธรรมดาอยู่แล้ว  ต่อมาคือการสอนยืนท่าเตรียมพร้อม ย่างสามขุม เคลื่อนที่สี่ทิศทาง บ็อบให้ทุกคนทดลองทีละจังหวะ เมื่อถึงเวลาฝึกจริง เธอจัดท่ายืนใหม่ให้ใกล้เคียงกับสาธิตที่สุด มันไม่ยากนัก เธอแค่ทำตามตรรกะ วางน้ำหนักให้สมดุล ยกดาบให้อยู่ในมุมที่เหมาะสมกับการเคลื่อนไหว ทิ้งลมหายใจให้เข้าจังหวะกับแรงลมที่พัดผ่าน เธอทำมันอย่างแนบเนียนราวกับลมสอดเข้าไปในกระดูกสันหลังเธอเอง

บ็อบเดินมาตรวจท่า เขายืนบังเธอจนเหมือนยืนข้างกำแพงหินเคลื่อนที่ได้ แต่เสียงของเขากลับนุ่มจนเหมือนปุยหิมะ “ดีมากเลยสาวน้อย แต่ลองผ่อนไหล่ลงนิดนะ เธอจะเร็วขึ้นอีกเยอะเลย” คีอาร์ทำตามทันที ไม่มีการลังเล เพราะคำแนะนำมีเหตุผล เธอไม่ทำเพราะอยากให้เขาพอใจ แต่ทำเพราะมันคือคณิตศาสตร์ของร่างกายที่ควรปรับ

เมื่อถึงเวลาโจมตีหุ่นฟาง เด็กหลายคนตะโกนปลุกใจตัวเอง เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่วลาน แต่คีอาร์กลับเดินเข้าไปเงียบกว่าปรากฏการณ์ธรรมชาติ เธอยกดาบขึ้นเพียงเล็กน้อยและฟาดไปหนึ่งครั้งแบบเรียบง่ายไม่มีเกร็ง ไม่มีอารมณ์ มีเพียงประสิทธิภาพล้วน ๆ ใบดาบเฉือนลงบนฟางอย่างสะอาดจนน่าขนลุก

“ยอดไปเลย เธอใช้พลังน้อยตัดการเคลื่อนไหวที่ไม่จำเป็น แต่เฉียบขาดมาก!” บ็อบหัวเราะเบา ๆ อย่างภูมิใจ

“ขอบคุณค่ะ” คีอาร์ตอบแค่นี้ ก่อนจะเดินถอยมาอย่างเงียบที่สุดเท่าที่มนุษย์หนึ่งคนจะทำได้

เมื่อคลาสจบ บ็อบประกาศด้วยเสียงดังสนั่นเหมือนทุกครั้ง “เยี่ยมมากทุกคน! อย่าลืมยืดเส้นและดื่มน้ำให้เพียงพอ ยิ้มให้ตัวเองด้วยนะ บ็อบภูมิใจในทุกคนจริง ๆ นะ!”

เสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมคลาสดังขึ้นเป็นระลอก แต่คีอาร์ไม่เข้าไปมีส่วนร่วม เธอเก็บดาบเงียบ ๆ วางกลับที่เดิม และหมุนตัวเดินออกจากอัฒจันทร์ทันที เธอไม่ต้องการเสียงปรบมือหรือคำชม ไม่ต้องการความวุ่นวายใด ๆ ในตอนนี้ เธอต้องการเพียงลมเย็นเงียบ ๆ ที่พัดผ่านเส้นผมของเธออย่างซื่อสัตย์มากกว่ามนุษย์ทั้งค่ายรวมกัน ก้าวแรกลงบันไดหิน ลมเหนือก็ไหลรอบตัวเธอคล้ายทักทายอีกครั้ง คีอาร์หลุบตาลงเล็กน้อยราวกับรับรู้มัน เธอไม่เคยยิ้ม แต่สายลมรู้ว่าเธอกำลังพึงพอใจกับสิ่งเดียวที่เป็นระเบียบ นิ่ง สงบ และไม่มีเสียงกรีดร้องเหมือนอาวุธทางอารมณ์ของมนุษย์ วันนี้ผ่านไปอย่างไม่เลว เธอไม่ได้สนุก แต่เธอก็ได้ข้อมูลใหม่เพิ่มขึ้นหนึ่งชุด และสำหรับคีอาร์นั่นก็เพียงพอแล้ว

วิชาการต่อสู้และป้องกันตัวจากอสุรกาย I (ดาบและโล่) - 01

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[NPC-73] บ๊อบ (ไอแอพิตัส)

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

(ไม่แน่ใจว่านับเป็นรุ่นพี่ไหม ลองดูแล้วกันใส่ไว้ก่อนอันไหนไม่ได้กะบอก)

Xolotl HONOR

วันที่ 20 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

เวลาเช้า เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ อัฒจันทร์ เรียนวิชาทวน

◀️┃▶️

เช้าวันนั้นลมปลายเดือนพฤศจิกายนพัดผ่านอัฒจันทร์ร้างผู้คนจนกระดาษใบหนึ่งปลิวร่อนลงบนขั้นหิน คีอาร์เดินขึ้นบันไดทีละขั้นด้วยจังหวะสม่ำเสมอ เธอไม่พูดอะไรกับใครและไม่คิดจะทำเสียงใด ๆ ให้เกินความจำเป็น กลิ่นเพลย์มอร์แตงโมเย็นเฉียบยังคงลอยอ่อน ๆ รอบตัวตามนิสัยที่ไม่เคยหลุดจากแบบแผนที่เธอตั้งไว้ให้สัมพันธ์กับภาพลักษณ์เด็กเรียบร้อยผู้สุภาพที่เธอสร้างขึ้นอย่างตั้งใจเมื่อเริ่มอาศัยในค่ายแห่งนี้

โซเฟีย คลาร์กยืนอยู่กลางลานเรียบด้วยทวนยาวสีเข้มในมือ ดวงตาสีเขียวสว่างสะท้อนประกายคมเมื่อเธอเหลือบมองผู้เรียนกลุ่มใหม่ที่ทยอยเดินมา คีอาร์ไม่รู้ว่ารุ่นพี่กำลังคิดอะไร แต่เธอรู้สึกได้อย่างหนึ่ง ผู้หญิงคนนี้มองทะลุเกือบทุกอย่าง เหมือนความเงียบงันของคีอาร์ไม่ได้หลบซ่อนได้ทั้งหมดอย่างที่คิดไว้

เมื่อทุกคนพร้อม โซเฟียเอียงคอเล็กน้อยก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงกล้าหาญนิ่ง ๆ ที่ฟังแล้วให้ความรู้สึกมั่นคง “วันนี้เราจะเริ่มต้นด้วยสิ่งสำคัญที่สุดของทวน ระยะ ไม่ใช่แรง ไม่ใช่ความเร็ว แต่เป็นระยะที่พวกเธอควบคุมได้”

คีอาร์ตั้งใจฟัง เธอไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย ทวนเป็นอาวุธที่มีตรรกะ มีกฎแน่นอน มีขอบเขตการทำงานที่ชัดเจน ทุกคำอธิบายถูกบันทึกลงในสมองของเธออย่างเป็นระเบียบ เธอชอบแบบนี้ อาวุธที่แสดงผลตามเหตุผล ไม่ใช่ตามความรู้สึกหรือความหุนหันพลันแล่นเหมือนบางอย่างที่มนุษย์ใช้ตัดสินใจกัน

โซเฟียถามขึ้นโดยไม่ประกาศล่วงหน้า “ข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวนคืออะไร ใครตอบได้บ้าง?” เสียงในลานเงียบเชียบ ไม่มีใครยกมือ คีอาร์เองก็ไม่คิดจะยก เธอไม่ได้มาเพื่อเป็นจุดสนใจ แต่โซเฟียยิ้มบาง ๆ แล้วตอบเอง “ระยะ การต่อสู้จะเริ่มเมื่อเราอนุญาต และจะจบลงเมื่อเราต้องการ ผู้ที่ควบคุมระยะได้ คือผู้ที่ควบคุมการต่อสู้ทั้งหมด” คำว่าผู้ที่ควบคุมการต่อสู้ได้ทำให้คีอาร์เผลอขยับนิ้วบนด้ามทวนที่เธอเพิ่งหยิบขึ้นมา เสี้ยววินาทีหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนกำลังกุมอำนาจชนิดหนึ่ง ไม่ใช่อำนาจเหนือผู้อื่น แต่เป็นอำนาจที่ควบคุมความไม่แน่นอนของโลกใบนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอปรารถนาเสมอ

ในใจคีอาร์ประเมินว่า แน่นอน ระยะ…เป็นข้อได้เปรียบที่สุดของอาวุธประเภทแทง พื้นฐานชัดเจนมาก

ไม่นานโซเฟียก็ยื่นทวนมาส่งให้เธอโดยที่ปลายด้ามเกือบชนหลังมือคีอาร์ “จับให้มั่น แต่ไม่ต้องเกร็งเกินไปนะคีอาร์ น้ำหนักมันต้องไหลไปตามจังหวะขาเธอด้วย” โซเฟียพูดในน้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด คำพูดนั้นและวิธีส่งทวนให้ทำให้ทุกคนมองออกว่าเธอใจดีกับเด็กผู้หญิงในแบบที่ไม่เคยยอมรับอย่างเปิดเผย คีอาร์ได้รับทวนแล้วพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับทันทีโดยไม่มีวรรคหยุด “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่โซเฟีย”

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่โซเฟียเห็นเด็กสาวตอบกลับเร็วและเสียงมั่นคงกว่าเดิม เธอยิ้มรับแทบจะทันที “ดีเลย เด็กฉลาดแบบเธอน่าจะเข้ากับอาวุธนี้ได้สบาย”

คีอาร์ไม่ได้ยิ้มตอบ แต่ภายในใจกลับขยับคิดอย่างเฉียบคม อาวุธที่ใช้ตรรกะและการประเมินผลลัพธ์สูง ๆ แบบนี้…เข้ากับฉันมากกว่าที่คิด เธอรู้สึกว่าทวนเป็นอาวุธที่ไม่ต้องพึ่งอารมณ์ใด ๆ ไม่มีความรัก ไม่ต้องการความผูกพัน มันเพียงทำงานตามแรงตามระยะ ตรงไปตรงมาเหมือนสติปัญญาของเธอเอง

เมื่อการสอนเริ่มขึ้น ทุกคนถูกเรียงแถวให้ฝึกท่ายืนพื้นฐาน โซเฟียเดินตรวจแถวทีละคนอย่างละเอียด เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องเบา ๆ ในอัฒจันทร์โล่ง เมื่อเดินมาหยุดตรงหน้าคีอาร์ เธอใช้ปลายนิ้วแตะท่อนแขนของคีอาร์เพียงแผ่วเบาเพื่อปรับมุมข้อศอก “เอียงมือขึ้นอีกนิด ไม่งั้นนั้นแรงส่งจะหลุดทิศ” คีอาร์สะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่ชอบการสัมผัส แต่ก็ไม่ทำท่าใด ๆ ที่แสดงออกว่ารำคาญ เธอเพียงตอบเบา ๆ ในจังหวะหายใจ “ค่ะ…เข้าใจแล้วค่ะ” แล้วขยับตัวอย่างไร้ที่ติ

โซเฟียพยักหน้าอย่างพอใจและผละออกไปสอนคนอื่น ทว่าคีอาร์กลับจดจำสัมผัสนั้นเอาไว้ในแบบที่เธอชั่งน้ำหนักมันด้วยตรรกะมากกว่าความรู้สึก มันคือข้อมูล ไม่ใช่ความอบอุ่น

เมื่อเข้าสู่ช่วงฝึกแทงหุ่นฟาง โซเฟียยืนมองจากด้านหน้า ดวงตาของเธอกวาดมองการเคลื่อนไหวของทุกคนอย่างมีประสบการณ์ เสียงทวนแทงลงในหุ่นดังสม่ำเสมอ แต่เสียงของคีอาร์กลับมีความคมและนิ่งจนน่าสนใจ เธอประเมินระยะได้เป๊ะ ไม่ต้องถอย ไม่ต้องก้าวเพิ่มตามที่โซเฟียกล่าวไว้ “ถ้าต้องขยับเท้าเพื่อแทงให้ถึง เธอก็ยืนผิดตำแหน่งตั้งแต่แรก” และคีอาร์ไม่เคยต้องขยับเลยแม้ครั้งเดียว

โซเฟียจึงเดินกลับมาหาคีอาร์อีกครั้ง คราวนี้ไม่มีการแตะตัวเพราะเหมือนรุ่นพี่รู้สึกได้ว่าคีอาร์ไม่ชอบสัมผัส เธอยืนนิ่งข้าง ๆ พร้อมเอ่ยเสียงทุ้มอ่อน “นี่แหละ ผู้ที่เข้าใจระยะจะไม่ต้องขยับโดยไม่จำเป็น ดีมากจริง ๆ” ประโยคนั้นอยู่ในวรรคเดียวกันกับการเคลื่อนไหวของคีอาร์ เธอแทงหุ่นอีกครั้งอย่างมั่นคงก่อนตอบเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่โซเฟีย”

ทว่าความคิดภายในจิตใจกลับเป็นอีกอย่าง อาวุธที่ต้องใช้ตรรกะและการประเมินผลลัพธ์สูง ๆ แบบนี้…อาจเป็นคำตอบที่ฉันตามหามานานก็ได้

หลังคลาสจบ ทุกคนทยอยเดินออกจากอัฒจันทร์ท่ามกลางลมเย็นที่พัดผ่านใบหน้าทั้งหมด คีอาร์เดินอยู่วงนอกไม่พูดคุยใคร แต่เธอหันกลับไปมองหุ่นฟางที่ถูกแทงจนเป็นรูเป็นรอยมากมายแล้วผ่อนลมหายใจเบา ๆ อย่างเงียบงัน ความพึงพอใจในระดับที่เฉียบเล็กแต่อัดแน่นอยู่ในอก เป็นความรู้สึกที่คีอาร์ไม่ค่อยให้สิทธิ์ตัวเองได้สัมผัสบ่อยนัก ก่อนเดินออกจากลาน เธอหยุดเล็กน้อยปล่อยให้อากาศเย็นจัดซึมผ่านเนื้อผ้า แล้วคิดในใจอย่างเรียบง่าย ทวน…ฉันคิดว่าเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้นแน่ ๆ

จากนั้นเธอก็ก้าวเดินออกไปอย่างเงียบงัน งดงาม และแม่นแนบในแบบของเธอเอง เด็กสาวผู้ควบคุมระยะได้ดีกว่าที่ใครจะคาดคิด… แต่ก็ไม่รู้ว่าระยะห่างของหัวใจเธอจะควบคุมได้หรือเปล่า

วิชากลยุทธ์และการสงคราม I (ทวน) - 01

รางวัล : +10 EXP และ +5 ความกล้า

[NPC-04] โซเฟีย คลาร์ก

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ NPC +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)