[ใกล้กับสนามฝึก] อัฒจันทร์

Nymeria HEROES

08-07-2025 13.00 PM

I want to be your everything little darling

วิชาทวนครั้งที่ 1

เมื่อบ่ายคล้อย ลานฝึกสำหรับอาวุธด้ามยาวก็คึกคักขึ้นมาด้วยบรรยากาศที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ที่นี่ไม่มีความเงียบสงบของสนามยิงธนู หรือความดิบเถื่อนของลานประลองดาบ แต่กลับมีกลิ่นอายของระเบียบวินัยและความคิดเชิงกลยุทธ์อบอวลอยู่ในอากาศ ไนมีเรียเดินเข้ามาในลานพร้อมกับเดมิก็อดคนอื่นๆ ในมือของแต่ละคนถือทวนฝึกซ้อมที่ทำจากไม้ ดูไร้พิษสงแต่ก็ยาวพอที่จะสร้างระยะห่างที่น่าอึดอัดได้

“จากลูกศรสู่หอก... เหมือนเรากำลังย้อนรอยวิวัฒนาการของอาวุธเลยนะ” แคลร์ออกความเห็นอย่างไม่จริงจังนักในหัวของเธอ

“ทุกอย่างมีหลักการของมัน แคลร์” ร่างอรชรตอบกลับในใจพลางสำรวจทวนในมือ “ศาสตร์แห่งการควบคุมระยะ... มันก็คือเวทมนตร์รูปแบบหนึ่ง แค่ใช้เหล็กแทนคาถา”

ครูฝึกประจำคลาสนี้ไม่ได้ปรากฏตัวอย่างเกรียงไกร เธอเพียงแค่ยืนพิงเสาไม้ต้นหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว ในมือถือหนังสือปกแข็งเล่มหนา ผมสีบรูเน็ตยาวประบ่าของเธอดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยราวกับมีฝุ่นเกาะ ดวงตาสีเขียวเป็นประกายหลังกรอบแว่นมองมายังเหล่านักเรียนด้วยแววตาที่วิเคราะห์มากกว่าข่มขู่ เธอสวมเสื้อยืดค่ายสีส้มที่ดูเก่าไปหน่อยกับกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบธรรมดา

โซเฟีย คลาร์ก ไม่ได้ดูเหมือนนักรบ แต่ดูเหมือนบรรณารักษ์ที่หลงทางเข้ามาในสนามรบมากกว่า

เธอปิดหนังสือดัง ปึ้บ เสียงนั้นดึงความสนใจของทุกคนมาที่เธอ “เอาล่ะ พวกสมองกล้ามทั้งหลาย” เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความประชดประชัน “ก่อนที่เราจะเริ่มเอาไม้ไปไล่ทิ่มกันอย่างไร้สาระ มีใครพอจะบอกฉันได้ไหมว่า... อะไรคือข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวน?”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ มีบางคนพึมพำว่า "ความยาว" บ้างก็ว่า "พลังทำลาย"

โซเฟียส่ายหัวช้าๆ "ผิดหมด... หรือถูกแค่ครึ่งเดียว" เธอเดินออกมากลางวง "ข้อได้เปรียบที่แท้จริงคือ ‘อำนาจ’" ดวงตาสีเขียวของเธอจ้องมองทุกคน "อำนาจในการควบคุม... การต่อสู้จะเริ่มเมื่อเราอนุญาต และจะจบลงเมื่อเราต้องการ ผู้ที่ควบคุมระยะได้ คือผู้ที่ควบคุมการต่อสู้ทั้งหมด"

คำพูดนั้นสะท้อนก้องในใจของไนมีเรีย... อำนาจในการควบคุม มันคือปรัชญาที่เธอใช้มาตลอดชีวิต

โซเฟียเริ่มอธิบายกายวิภาคของอาวุธ ชี้ให้เห็นความต่างระหว่างทวนสั้น (Dory) ที่สมดุลสำหรับการใช้มือเดียวคู่กับโล่ และหอกยาว (Sarissa) สำหรับการตั้งกำแพงหอก "ทุกส่วนมีความหมาย" เธอกล่าวพลางชี้ไปที่ปลายทวน "หัวหอกใช้โจมตี ด้ามใช้ป้องกัน... และนี่" เธอพลิกด้านท้ายของทวนให้ทุกคนดู

 "ตุ้มถ่วงปลายทวน หรือ Sauroter ไม่ได้มีไว้แค่ถ่วงน้ำหนัก มันคืออาวุธสุดท้ายเมื่อศัตรูประชิดตัวเข้ามาได้ อย่าดูถูกมันเด็ดขาด"

จากนั้นก็เข้าสู่บทเรียนเรื่องท่าเตรียมพร้อม (Stance) โซเฟียสอนการวางเท้า การถ่ายน้ำหนัก และการจับทวนด้วยสองมือเพื่อพลังและการควบคุมสูงสุด ท่วงท่าของเธอดูมั่นคงและเปี่ยมประสิทธิภาพ ไม่ใช่ท่าทางที่สวยงามแต่เป็นท่าทางที่เกิดจากการคำนวณมาอย่างดี

"เอาล่ะ ลองฝึกเคลื่อนที่ดู" เธอกล่าว "หน้า หลัง ซ้าย ขวา รักษาปลายหอกให้ชี้ไปที่เป้าหมายตลอดเวลา อย่าให้มันแกว่งไปมาเหมือนหางหมา"

ไนมีเรียเคลื่อนไหวตามคำสั่ง ท่วงท่าของเธอปรับเข้ากับศาสตร์ใหม่ได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้ใช้เพียงกล้ามเนื้อ แต่ใช้ความเข้าใจในหลักการที่โซเฟียเพิ่งอธิบายไป เธอรู้สึกได้ถึงพลังที่ส่งผ่านจากพื้นดินขึ้นมาสู่ร่างกายและถ่ายทอดออกไปที่ปลายทวน

กิจกรรมสุดท้ายคือการฝึกแทงหุ่นฟางนิ่งๆ "จำไว้" โซเฟียกอดอกมอง "เป้าหมายไม่ใช่การแทงให้แรง แต่คือการแทงจากระยะที่ถูกต้อง ถ้ายูต้องขยับเท้าเพื่อแทงให้ถึง แสดงว่ายูยืนผิดตำแหน่งตั้งแต่แรก"

ไนมีเรียเดินไปหยุดอยู่หน้าหุ่นฟางไม่ได้รีบร้อนโจมตี แต่ใช้สายตากะระยะอย่างแม่นยำ เธอขยับเท้าเล็กน้อยเพื่อจัดตำแหน่งตัวเองให้อยู่ในระยะที่มีประสิทธิภาพสูงสุดตามที่ได้เรียนมา... แล้วก็แทงออกไป

ฟุ่บ!

ปลายทวนไม้พุ่งตรงเข้าเสียบกลางลำตัวของหุ่นฟางอย่างเงียบเชียบและแม่นยำ มันเป็นการโจมตีที่ไม่มีการเคลื่อนไหวสิ้นเปลืองเลยแม้แต่น้อย

"นั่นแหละ" เสียงของโซเฟียดังขึ้นข้างๆ เธอเดินมาดูผลงานของไนมีเรียด้วยแววตาพึงพอใจ "ไม่ใช่พละกำลัง แต่คือตำแหน่งที่ถูกต้อง... จำไว้ให้ดีล่ะ สาวน้อย"

เมื่อสิ้นสุดคลาส ขณะที่โซเฟียกำลังจะเก็บของเพื่อกลับไปหมกตัวในห้องสมุดของเธอ ไนมีเรียก็เดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ เธอยื่นถุงกระดาษสีน้ำตาลที่มีกลิ่นหอมของเนื้อย่างโชยออกมาให้

"สำหรับนักยุทธศาสตร์" สตรีตาคมกล่าวเรียบๆ

โซเฟียรับถุงมาด้วยความประหลาดใจ เธอเปิดดูข้างในแล้วก็พบแฮมเบอร์เกอร์ชิ้นโตที่ยังอุ่นๆ อยู่ เธอมองหน้าไนมีเรียด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแสยะยิ้มที่มุมปาก

"ติดสินบนครูตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ?" เธอกล่าวอย่างหยอกเย้า แต่ดวงตากลับดูอ่อนลงเล็กน้อย

"เป็นเพียงการแสดงความเคารพต่อความรู้ที่น่าประทับใจเท่านั้น" ไนมีเรียตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปเพื่อไปคลาสถัดไป ทิ้งให้โซเฟีย คลาร์ก ยืนมองตามหลังพร้อมกับแฮมเบอร์เกอร์ในมือ... บางทีการสอนพวกเด็กใหม่ก็ไม่ได้เลวร้ายเสมอไป โดยเฉพาะกับเด็กที่น่ารักและน่าสนใจแบบนี้

****

คลาสเรียนทวนครั้งที่ 1/4

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

ให้แฮมเบอร์เกอร์ [NPC-04] โซเฟีย คลาร์ก

หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

08-07-2025 18.10 PM

I want to be your everything little darling

ลานฝึกซ้อมดินอัดแน่นในยามเย็นต้อนรับไนมีเรียด้วยบรรยากาศที่เข้มข้นและจริงจังยิ่งกว่าเมื่อวาน กลิ่นเหงื่อและเสียงหอบหายใจของเหล่าเดมิก็อดที่ผ่านการฝึกฝนมาทั้งวันผสมปนเปกันจนหนาหนัก ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปทั่วร่างของธิดาแห่งเฮคาที แต่เธอกลับพบว่าจิตใจของตนเองสงบนิ่งและพร้อมรับมืออย่างน่าประหลาด

“กลับมาสู่ขุมนรกของบุตรแห่งแอรีสอีกครั้ง... สนุกไหมล่ะ?” เสียงของแคลร์ดังขึ้นในหัว แฝงแววประชดประชันเต็มพิกัด

“มันคือความจำเป็น แคลร์” ร่างบางตอบกลับในใจ ขณะวาดแขนยืดกล้ามเนื้อที่กำลังประท้วง “การรู้จักศัตรูคือปัญญา แต่การรู้จักวิธีเอาชนะมันในระยะประชิด... คือการเอาชีวิตรอด”

เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ ปรากฏตัวขึ้นในความเงียบเช่นเคย เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รังสีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวตนของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนหยุดการกระทำทุกอย่างและหันมาให้ความสนใจ

"เมื่อวานพวกนายเรียนรู้วิธียืน" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "วันนี้ พวกนายจะเรียนรู้วิธีที่จะไม่ตายในขณะที่ถูกจับ"

ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบวง "ศัตรูทุกตัวมีจุดอ่อน" เขาชี้ไปที่หุ่นไม้ตัวหนึ่ง "ตา... คอ... ท้องน้อย... หัวเข่า... นี่คือจุดที่พวกนายต้องจู่โจมเมื่อโอกาสมาถึง อย่าลังเล อย่าปราณี เพราะมันก็จะไม่ปราณีนายเหมือนกัน"

เขาออกคำสั่งให้ทุกคนจับคู่กัน ไนมีเรียถูกจับคู่กับเดมิก็อดหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่ง อาจจะเป็นบุตรของเฮเฟตัสหรือแอรีสก็ไม่แน่ใจนัก แต่แววตาของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเขามองเธอเป็นเพียงคู่ซ้อมที่บอบบางคนหนึ่งเท่านั้น

"ท่าแรก... ถูกจับข้อมือ" เลเวอเรทท์สาธิตโดยการให้คู่ซ้อมร่างใหญ่ของไนมีเรียจับข้อมือของเขา "อย่าใช้แรงดึงสู้ มันโง่" เขาพูดพลางบิดข้อมือของตัวเองตามแนวข้อต่ออย่างรวดเร็วและเป็นธรรมชาติจนหลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย "ใช้แรงบิดของมันเองสู้กับมัน"

เมื่อถึงตาของไนมีเรีย คู่ซ้อมของเธอบีบข้อมือที่สวมถุงมือของเธอแน่น หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวด เธอมองจ้องไปที่ข้อมือของตัวเอง วิเคราะห์มุมและองศา... แล้วเธอก็บิดข้อมือตามที่เลเวอเรทท์สอน มันเป็นการเคลื่อนไหวที่แม่นยำและใช้แรงน้อยจนน่าตกใจ เธอหลุดจากการเกาะกุมได้อย่างง่ายดายท่ามกลางความประหลาดใจของคู่ซ้อม

"ท่าต่อไป... ถูกล็อกคอด้านหลัง" คราวนี้เลเวอเรทท์เป็นผู้สาธิตเอง เขาเข้าล็อกคอเดมิก็อดคนหนึ่งจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว "จังหวะที่มันล็อกคือจังหวะที่มันมั่นใจที่สุด และนั่นคือโอกาสของนาย" เขาพูดจบก็ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว หมุนตัวอย่างรวดเร็วพร้อมกับตอกศอกกลับเข้าไปที่ซี่โครงของเป้าหมายอย่างจัง "ก้าว-หมุน-ศอกสวน จำไว้!"

การฝึกท่านี้สร้างความอึดอัดให้ไนมีเรียอย่างมาก ความรู้สึกที่ถูกพันธนาการจากด้านหลังทำให้สัญชาตญาณของเธอร้องเตือน แต่เธอก็กดความรู้สึกนั้นไว้ เมื่อคู่ซ้อมล็อกคอเธอ... ในชั่ววินาทีที่แรงกดหนักที่สุด... เธอก็ทำตามที่ถูกสอน ก้าว... หมุน... แล้วตอกศอกกลับไป

ปั่ก!

เสียงทึบๆ ดังขึ้นพร้อมกับที่คู่ซ้อมของเธอผงะถอยไปพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยเบาๆ เธอไม่ได้ใส่แรงทั้งหมด แต่ความแม่นยำของมันก็เพียงพอที่จะทำให้เขาจุกได้

ท่าสุดท้ายคือการถูกกดลงกับพื้น "ใช้สะโพก! ไม่ใช่แขน!" เลเวอเรทท์ตะคอกลั่นเมื่อเห็นหลายคนพยายามใช้แขนดันอย่างเปล่าประโยชน์ "พลังของเธอมาจากแกนกลางลำตัว! ใช้มันซะ!"

ไนมีเรียเกลียดท่านี่ที่สุด มันไร้ซึ่งความสง่างามและเต็มไปด้วยการสัมผัสที่ไม่พึงประสงค์ แต่เมื่อเธอถูกกดลงกับพื้นดินที่เย็นชืด เธอกลับไม่ได้ตื่นตระหนก ความคิดของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง เธอบิดตัว ใช้แรงเหวี่ยงจากสะโพกอย่างที่เขาบอก... และพลิกสถานการณ์กลับมาเป็นฝ่ายคุมเกมได้ในชั่วพริบตา

หลังจากนั้นคือการฝึกซ้ำๆ... ครั้งแล้วครั้งเล่า... "เร็วกว่านี้!" เสียงของเลเวอเรทท์ดังก้อง "ไม่ต้องคิด! ให้ร่างกายมันจำ! ในสนามรบจริงนายไม่มีเวลามานั่งนึกหรอก!"

เมื่อคลาสจบลง ทุกคนต่างหมดสภาพนั่งหอบอยู่กับพื้น มีเพียงสตรีเจ้าของถุงมือลูกไม้ดำที่ยังคงยืนอยู่ด้วยท่วงท่าที่มั่นคงแม้จะมีเหงื่อโซมกายก็ตาม เธอมองไปยังครูฝึกหนุ่มที่กำลังสั่งสอนเดมิก็อดคนสุดท้าย ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเขา

เธอยื่นกระติกขนาดเล็กที่หยิบออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างให้เขา "ไดเอทโค้ก ไม่ใส่น้ำตาล" เจ้าของนัยน์ตาลึกลับกล่าวเรียบๆ "คุณดูเหมือนคนที่ต้องการมัน"

เลเวอเรทท์หยุดชะงัก เขามองหน้าเธอสลับกับกระติกในมือของเธอ ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นฉายแววประหลาดใจที่หาได้ยากยิ่ง เขารับมันไปอย่างเงียบๆ ความอุ่นจากกระติกส่งผ่านไปยังมือที่หยาบกร้านของเขา

เขาไม่ได้พูดขอบคุณ เพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเปิดฝาแล้วยกขึ้นดื่มทันที การกระทำนั้นเป็นการยอมรับที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ... ว่าเขารับรู้ถึงความช่างสังเกตและความเคารพในแบบฉบับของเธอ

*****
@God 

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 2/10
หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC
เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5
มอบไดเอทโค้ก [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม+20x2 กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Laura BELIEVER

อัฒจันทร์ เวลา 18.00 น.

หลังจากรีบกินข้าวจนแทบสำลัก ลอร์ร่าวิ่งแจ้นออกมาจากโรงอาหาร มือเล็กๆ ยังกอดถุงขนมครึ่งซองไว้จนพอจะยัดลงกระเป๋าได้ เธอวิ่งไปตามทางเดินไม้เสียงดัง ตึกๆๆ ท่าทางร่างบางดูเก้ๆ กังๆ เหงื่อซึมแต่ก็ยังพยายามรักษามาด ยิ่งพอเห็นเงาร่างสูงของเลเวอเรทท์เดินนำอยู่ไกลๆ เธอก็รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปอีก

ในที่สุดลอร์ร่าก็มาถึงขอบอัฒจันทร์ในสภาพหอบแฮ่กๆ ชายแจ็กเก็ตเลื่อนตกลงมาข้างหนึ่ง เธอก้าวช้าลง ยกมือแตะอกแล้วมองไปรอบๆ

คนมาเรียนกันเต็มทีเดียว หลายคนดูเหมือนจะรู้จักคุ้นเคยกันอยู่แล้ว บางคนแค่นั่งยืดเส้นยืดสายคุยกันเล่นระหว่างรอ บางคนเริ่มยืนเข้าแถวตรงกลางลาน ร่างสูงๆ ของเลเวอเรทท์ก็อยู่ตรงนั้น กำลังยืนกอดอก สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ 

ลอร์ร่ารีบย่องไปแถวหลังสุดแบบเนียนๆ พยายามทำเป็นธรรมชาติแม้หัวใจจะเต้นแรง มือยังคงจัดผมให้เข้าที่ ดึงปกแจ็กเก็ตขึ้น สะบัดฝุ่นนิดๆ แล้วหันไปมองร่างสูงของผู้สอนที่ยืนกลางลาน

" .... " ตอนนี้อีกฝ่ายเขาไม่ได้พูดอะไรแต่แน่นอนเขาดูเหมือนจะเห็นลอร์ร่าเช่นกัน เธอพยายามไม่สบสายตาใดๆ กับเขากอนจะทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“ เอาหละ ได้เวลาแล้ว ใครที่มาเรียนครั้งแรก ยกมือให้ดูหน่อย ” เหมือนเป็นการเเกล้งหรือเปล่านะ ที่เขาถามแบบนี้ ลอร์ร่าค่อยยกมือขึ้นมา เหมือนจะมี.... มีเธอคนเดียวนั้นหละ

" อืมม .... ในเมื่อมีคนเดียวก็ตามเพื่อนเอาแล้วกัน " เขาตัดบทเสียดื้อๆเลย ไม่พูดอะไรต่อด้วย ก่อนจะเริ่มสอนเลย

“ แต่ก็จะทวนให้ก่อนสำหรับคนมาใหม่แล้วกัน คนอื่นๆ ก็ถือว่าทบทวนบทเรียนกันไปด้วยหละ " เขาพูดคำสุดท้ายแล้วหันมามองที่ลอร์ร่า ก็ใช่หนะสิ เธอคือคนเดียวที่พึ่งมาหนะสิ คนอื่นเรียนไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้

 

" ศิลปะการป้องกันตัวด้วยมือเปล่า มันเป็นทักษะพื้นฐานที่สุด ไม่มีอาวุธก็ต้องเอาตัวรอดได้…ดูให้ดี แล้วค่อยลองทำตาม”

เขาก้าวไปยืนตรงกลาง หันตัวหาหนึ่งในหุ่นไม้ฝึกซ้อม 

“ต่อให้ไม่มีด ไม่มีโล่ เธอก็ต้องป้องกันตัวเองให้ได้ หุ่นไม้พวกนี้จะเป็นคู่ซ้อม…จำท่าให้แม่นแล้วค่อยๆ ทำตาม หรือจไปประยุกต์ก็ว่ากันก็ว่ากันอีกที ”

เขาเริ่มสาธิตให้ดูทีละขั้น ท่าจับข้อมือของหุ่นไม้แล้วบิดไปด้านข้างจนข้อต่อมันลั่นดังเบาๆ ก่อนจะใช้จังหวะดึงให้เสียสมดุล แล้วผลักกลับไปอีกทางด้วยแรงแค่พอดี หุ่นไม้โงนเงนไปตามแรงกดที่แม่นยำ " มาดูท่าที่อยากให้จำกันไว้นะ " เขสพูดขึ้น

จากนั้นเขาเปลี่ยนท่าเป็น บล็อกแล้วกดไหล่ฝ่ายตรงข้ามลง

มือซ้ายตั้งรับเหมือนกั้นหมัดที่มองไม่เห็น มือขวาแทรกเข้าใต้รักแร้ของหุ่นไม้ แล้วดันไหล่มันลงอย่างเฉียบคม ร่างของหุ่นเอนไปข้างหน้าในทันที

ท่าทางดูเหมือนจะง่ายนะ เเต่มันก็ แบบว่างงงง อีกฝ่ายทำให้ดู 2 - 3 ครั้งก่อนจะให้ทุกๆ คนลองหัดทำกับหุ่นไม้ดู

ได้เวลาคิวของลอร์ร่าแล้วเธอยืนมองหุ่นไม้เงียบๆ อยู่พักหนึ่ง มือเล็กยกขึ้นวางบนแขนมันแบบเก้ๆ กังๆ ขยับข้อมือให้จับท่าเหมือนที่อีกฝ่ายบอก

เธอขมวดคิ้วนิดหน่อย ก้มมองข้อมือหุ่นไม้แล้วลองหมุนตามแรงที่เขาทำให้ดู

ร่างบางโน้มตัวนิดๆ พยายามดึงให้เสียสมดุล แล้วก็ผลักกลับไปอีกทาง ช้าๆ  ง แต่แขนหุ่นไม้กระดิกกลับมาเบาๆ เธอก็แค่เบิกตาเล็กน้อย ขยับมืออีกครั้ง กำแน่นขึ้นแล้วลองใหม่ คราวนี้แรงกว่าเดิมนิดหน่อย

มือเล็กจับข้อมือ บิด แล้วกดไหล่ลง แต่แรงกลับไม่พอจะกดให้เอน หุ่นไม้เด้งแขนกลับเหมือนสปริงแล้วพุ่งเตรียมเข้าฟาดหน้าเด็กสาวยังดีที่ ลอร์ร่านั้นไหวตัวทัน ไม่งันคงได้มีคนเจ็บกันเเน่นๆ

แต่ก็ไม่วาย โดยเเบบถากๆหรอกนะ มันอาจจะไม่เจ็บมากเท่าไร มือเลื่อนขึ้นแตะแก้มเบาๆ เหงื่อซึม รอยแดงจางๆ ปรากฏที่ใบหน้า เธอยังยืนอยู่ท่าเดิม มองหุ่นไม้เงียบๆ เหมือนกำลังประมวลผลว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

ลอร์ร่าขยับเท้าเล็กน้อย ถอนหายใจเบาๆ " เจ็บชะมัด ให้ตายสิ พู้ววว " เธอบ่นออกมาเบาๆ

เมื่อหมดคาบ เวลาที่ลอร์ณ่าเรียกร้องก็มาถึง เธอนั้นถอนหายใจออกมา สถาพทุกลักทุเลไม่เบาเลย ทุกคนพากันเลิกเรียน ลอร์ร่าก็ช่นกัน เธอเดินไปหาทางรุ่นพี่ ก่อนจะหยิบดอกกุหลาบสีน้ำเงินออกมา เเล้วส่งให้อีกฝ่ายไป " อันนี้หนูให้ค่ะ ให้เป็นค่าขอบคุณที่พี่สอนหนู แล้วก็เรื่องวันนี้ "

เธอรีบอธิบายทันที เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิด เขามองหน้าพร้อมผมที่กระจุยกระจายของลอร์ร่าพร้อมถามออกมา 

อีกฝ่ายรับดอกไม้ที่ลอร์ร่ามอบให้มาแล้วถามขึ้นทันที " สำหรับเรื่องนั้น ไม่เป็นไรหรอก แต่ที่โดนไปเจ็บหรือเปล่า " นอกจากนี้สายตาของเขายังมองเด็กๆ หลายๆ คนเองก็ได้รับบาดเจ็บจากพวกมัน แม้จะเป็นมือเปล่าก็ตม แต่เอาเถอะนะ 

ส่วนลอร์ร่ายิ้มๆ พร้อมสายหน้าไปมา สำหรับเธอถ้าบอกว่าเจ็บมันก็เจ็บหละแต่ว่านักรบย่อมมีบาดแผลอยู่แล้วจัดเป็นเรื่องแสนธรรมดา

" ไม่เป็นไรค่ะ เเค่เฉียดๆ เองไม่เจ็บๆ จริงๆนะคะ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ " เธอบอกบอกเพื่อคลายกังวลของอีกฝ่าย ก่อนจะขอตัว

" งันก็อย่าลืมไปทำแผล พรุ่งนี้ถ้าพร้อมก็เวลาเดิม " เขาพูดเสียงเรียบๆ

ส่วนลอร์ร่าที่พยักหน้า แล้วโค้งตัวยกใหญ่ " ขอ.. ขอบคุณมากๆเลยค่ะ " เธอพูดจะก็วิ่งออกไปกลับบ้านไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยเสียก่อน

---

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 1/10

มอบกุหลาบสีน้ำเงิน 1 ดอก ให้  [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม x2 กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

Nymeria HEROES

09-07-2025 18.00 PM

I want to be your everything little darling

บรรยากาศในลานฝึกยามเย็นของวันที่สามหนักอึ้งและตึงเครียดยิ่งกว่าสองวันที่ผ่านมา กลิ่นสนิมและหนังเคล้ากับกลิ่นดินอัดแน่นอย่างรุนแรง เสียงลับคมดาบและเสียงกระทบกันของโล่ที่ถูกหยิบยืมจากคลังแสงสร้างซิมโฟนีแห่งสงครามที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

"วันนี้ของเล่นของพวกนายจะมีคมแล้ว"

คำประกาศของเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ ดังก้องไปทั่วลานฝึกด้วยน้ำเสียงที่เยียบเย็นไร้ความรู้สึก เขาไม่ได้ปรากฏตัวอย่างอึกทึก แต่ทุกคนก็รับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาราวกับเป็นศูนย์กลางของพายุ บุตรแห่งแอรีสยืนกอดอก มองเหล่านักเรียนที่กำลังเตรียมตัวด้วยสายตาของนายพลที่กำลังตรวจทัพ

หลังจากการวอร์มอัพที่หนักหน่วงจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นการซ้อมรบย่อยๆ เลเวอเรทท์ก็สั่งให้ทุกคนไปเลือกอาวุธจริงจากในคลัง

ไนมีเรียเดินไปที่ชั้นวางอาวุธ มือที่สวมถุงมือลูกไม้ดำลูบผ่านด้ามดาบหลายเล่ม แต่แล้วสายตาของเธอก็หยุดลงที่ทวนด้ามหนึ่ง มันเป็นทวนสั้น (Dory) ที่สมดุลพอดีมือ ความทรงจำจากบทเรียนของโซเฟียเรื่องการควบคุมระยะยังคงสดใหม่อยู่ในหัว เธอจึงหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ลังเล

“เลือกได้ดี” เสียงทุ้มของเลเวอเรทท์ดังขึ้นใกล้ๆ เขาเดินมาหยุดดูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ “การควบคุมระยะคือการควบคุมการต่อสู้” เขากล่าวพลางพยักหน้าเล็กน้อย “แต่ในสมรภูมิจริง... นายไม่ได้มีโอกาสเลือกความหรูหราแบบนั้นเสมอไป”

คำพูดนั้นจบลงพร้อมกับที่เขายื่นดาบซิฟอสและโล่ฮอพไลท์ส่งมาให้เธอ “ตอนนี้มาเรียนรู้วิธีที่จะไม่ตายเมื่อศัตรูเข้าถึงตัว”

การฝึกฝนด้วยอาวุธจริงเริ่มต้นขึ้น เลเวอเรทท์สอนตั้งแต่พื้นฐานที่เรียบง่ายที่สุดไปจนถึงท่าทางที่ซับซ้อนด้วยความเร็วที่น่าตกใจ “วิธีจับดาบ... วิธีตั้งการ์ด... วิธีใช้โล่ป้องกัน” ทุกคำสั่งของเขาเฉียบขาดและชัดเจน

“แทง!” เขาสั่ง “ไม่ใช่แค่ใช้แขน! ใช้ทั้งตัว! พลังมาจากพื้นดิน!”

“ตวัด!” เขาสาธิตให้ดูด้วยการฟันหุ่นฟางจนขาดสะบายแร่งในดาบเดียว “อย่ากลัวที่จะออกแรง!”

“โล่ไม่ใช่แค่กำแพงให้หลบ!” เขาตะคอกใส่เดมิก็อดคนหนึ่งที่เอาแต่ตั้งรับ “มันคืออาวุธ! ใช้มันผลัก! ใช้มันกระแทก! สร้างจังหวะให้ตัวเอง!”

ไนมีเรียซึมซับทุกอย่างราวกับฟองน้ำ เธอเคลื่อนไหวตามคำสั่ง ก้าวเท้า หมุนตัว รักษาสมดุลระหว่างการโจมตีและการถอย ความคิดของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในขณะที่ร่างกายกำลังลุกเป็นไฟด้วยความเหนื่อยล้า เธอเรียนรู้ที่จะหา "ระยะปลอดภัย" และจังหวะในการเข้า-ออกอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ถึงเวลาซ้อมจริงแบบควบคุม เลเวอเรทท์จับคู่ให้ทุกคนอีกครั้ง คราวนี้คู่ซ้อมของไนมีเรียคือเดมิก็อดสาวจากบ้านฮาเดส 'ร็อกซาน่า ออทาเวีย' 'ที่มีท่าทางปราดเปรียว

ทั้งสองเริ่มคุมเชิงกัน ไนมีเรียถือดาบและโล่ในท่าที่มั่นคง ดวงตาสีเฮเซลของเธอจ้องมองคู่ต่อสู้นิ่ง อ่านทุกการขยับของกล้ามเนื้อ เมื่ออีกฝ่ายพุ่งเข้ามาพร้อมกับแทงดาบ เธอก้าวถอยหลังเพียงครึ่งก้าว ใช้โล่ปัดป้องอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นจนดาบของอีกฝ่ายเสียหลัก... และในชั่วพริบตานั้นเอง เธอก็กระแทกโล่สวนกลับไปพร้อมกับก้าวเข้าประชิดตัว ปลายดาบของเธอจรดอยู่ที่ลำคอของคู่ซ้อมอย่างแม่นยำ

ทุกอย่างเกิดขึ้นในความเงียบ... รวดเร็วและเด็ดขาด

เลเวอเรทท์ที่เดินดูอยู่ห่างๆ ไม่ได้เอ่ยคำชม แต่แววตาของเขากลับฉายประกายบางอย่างที่คล้ายกับความพึงพอใจ

เมื่อการฝึกอันโหดร้ายสิ้นสุดลง ทุกคนต่างหมดสภาพนั่งกองอยู่กับพื้น มีเพียงสตรีตาคมที่ยังคงยืนนิ่งแม้จะมีเหงื่อโซมกาย ก่อนที่เธอจะเดินกลับที่พัก เธอกลับเดินตรงไปหาครูฝึกของเธอที่กำลังเก็บของ

เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยื่นถุงกระดาษใบใหญ่ที่ดูมีน้ำหนักให้เขา

เลเวอเรทท์รับมาด้วยความสงสัย เขามองเข้าไปในถุงแล้วก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย... มันคือแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทคุณภาพเยี่ยม ตัดเย็บอย่างประณีตและมีกลิ่นอายของความคลาสสิกที่เหนือกาลเวลา ของบางอย่างที่เขาอาจจะแค่มองผ่านกระจกร้าน แต่ไม่เคยคิดจะซื้อมัน

เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามที่เรียบเฉยของไนมีเรีย ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นมองราวกับจะทะลุเข้าไปในความคิดของเธอ... เขารู้ว่าเธอไปสืบเรื่องนี้มาจากไหน และเขาก็รู้ว่าของชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อติดสินบน

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่มุมปากของเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม... มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เป็นมิตร แต่เป็นรอยยิ้มที่รู้ทันและท้าทาย

“ฉันไม่รับสินบน” บุตรเทพแห่งสงครามกล่าว น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่แฝงความขบขันไว้นิดๆ

“ของขวัญแสดงมิตรภาพ” ธิดาเฮคาทีค้านความคิดนั้นด้วยแววจริงจังกว่าครั้งไหนๆ

"ถ้ายืนยันแบบนั้น… ฉันจะคอยจับตาดูการฝึกของเธอเป็นพิเศษ... เฮนลาดิส”

เขาจงใจใช้นามสกุลของเธอเป็นครั้งแรก มันคือการยอมรับในแบบฉบับของเขา... การยอมรับในความมุ่งมั่นและความใส่ใจที่เธอแสดงออกมา ก่อนที่เขาจะหันหลังและเดินจากไปพร้อมกับของขวัญชิ้นนั้น โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ

“สาวน้อย ฉันควรดีใจไหมว่าเธอเริ่มผูกมิตรกับคนที่ยังมีลมหายใจสักที” เมื่อเด็กในปกครองอยุ่ลำพังวิญญาณแม่ซื้ออย่างแคลร์ก็อดแซวไม่ได้

“ไม่ใช่! เขาอาจรู้ก็ได้ว่าเพื่อนตัวน้อยของฉัน.. น้องชายในเคบินเดียวกับเขาหายไปไหนน่ะ” ไนมีเรียส่ายหน้าพลางเปลี่ยนหัวเรื่องไปอีกทางเธอแค่นึกถึงเด็กอ้วนและเด็กผอมที่ชื่ออะไรกันนะ.. ไม่ได้เจอพวกเขาอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องก็อบลินรอบนั้น

****

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 3/10

หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

มอบแจ็กเก็ตหนัง [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ **ของที่ชอบที่สุดตามข้อมูล NPC** +20x2

กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Laura BELIEVER

อัฒจันทร์

หลังจากคลาสมีดช่วงบ่าย ลอร์ร่าได้ไปพักผ่อนเงียบๆ อยู่มุมหนึ่งของค่ายสักพัก …จนกระทั่งนาฬิกาบอกเวลา 6 โมง เธอก็สะบัดตัวลุกขึ้น หยิบกระเป๋าใบเล็กพาดไหล่ สูดลมหายใจยาวๆ แล้วก้าวไปที่อัฒจันทร์อีกครั้ง

ลมเย็นปะทะหน้าเบาๆ เสียงฝีเท้าและเสียงไม้กระทบไม้ดังแผ่วๆ ลอยมาตั้งแต่ลานฝึก ร่างสูงของเลเวอเรทท์ยืนรออยู่แล้วตรงกลางลาน

พอทุกคนมารวมกัน เขาเพียงเอ่ยสั้นๆ น้ำเสียงเรียบเย็นแต่ดังก้องชัด

“ เอาหละ ทุกคนเริ่มได้ ”

เขาไม่อธิบายอะไรมาก มีเพียงคำแนะนำสั้นๆ ระหว่างก้าวเดินไปที่หุ่นไม้ พร้อมกำชับเรื่องความปลอดภัยเสียหน่อยหน่อย

" ระวังกันหน่อยหละ หุ่นพวกนี้มันจะตีกลับตามแรง " เขาพูดขึ้น เดินดูรอบๆ เหล่าเด็กๆ ที่ออกท่าทางเสียงดังกันเลยทีเดียว

เสียงฝึกดังสลับกันเป็นระยะ ขณะที่เลเวอเรทท์เดินช้าๆ มองดูเด็กๆ ทีละคน คอยคุมจังหวะ คอยดึงไหล่คนที่ผิดท่า คอยจับมือให้บิดไปในทิศที่ถูกต้อง เพื่อป้องกันอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ก่อนจะมาหยุดหน้าลอร์ร่าด้วย " ท่าเมื่อกี้นี้เหมือนจะยังผิดนะ " เขาเดินมาพร้อมแก้ให้ใหม่ มันจะต้องเเบบนี้ต่างหาก อีกฝ่ายจับมือของเธอไปวางที่ไหล่ของหุ่น ก่อนจะกดมัน

" ใช้แรงจากตัวเอง อย่าให้แบบนั้นมันจะเจ็บตัว " เขาพูดขึ้น ก่อนจะปล่อยมือให้ร่างเล็กลองทำดู

" เอ๋อ แบบนี้หรอคะ " ลอร์ร่าลองทำใหม่ ตามที่ท่าทางที่ถูกจัดใหม่

เมื่อเรียบร้อยเขาก็พยักหน้าเบาๆ " แบบนั้นหละ ดีแล้ว " เขาพยักหน้าอย่างพอใจ

ก่อนจะเดินไปดูคนอื่นๆ ฝึกงานซ้อมกันต่อ 

“ เอาหละวันนี้พอแคนี้ก่อน แยกย้ายได้ ”

เด็กๆ หลายคนทรุดตัวลงกับพื้นหอบแฮ่กๆ บ้างก็นั่งยืดแขนขาเช็ดเหงื่อกัน ลอร์ร่าก็ไม่ต่างกันนัก เธอยืนก้มหน้าพ่นลมหายใจยาวจนผมปลิวเบาๆ มือเล็กจับชายเสื้อเช็ดหน้าผากด้วยสีหน้าเหนื่อยแต่โล่งใจที่ผ่านไปได้อีกคาบ

เธอมองหาเป้ของตัวเองแล้วเดินไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนดึงเอาแจ๊กเก็ตหนังสีเข้มพับเรียบอยู่ในนั้นออกมา สายตาเธอมองไปทางร่างสูงของเลเวอเรทท์ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างสนาม กำลังคุยกับเด็กผู้ชายอีกสองคน เธอสูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวเข้าไปหาเขา

เสียงรองเท้าเธอเบา แต่เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เลเวอเรทท์ก็ปรายตามองลงมาทันที สีหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม ลอร์ร่าเงยหน้าขึ้นน้อยๆ มือเล็กยื่นแจ๊กเก็ตไปให้เขา

“…คือ ว่า... ”เสียงเธอเบาอย่างประหม่า

“ เมื่อวานมันเลอะเพราะหนู…เลยซักให้ใหม่ ไม่สิๆ ก็เลย…เอาตัวใหม่มาคืนเป็นการขอโทษค่ะ ” 

แจ๊กเก็ตหนังสีเข้มในมือเธอถูกพับเรียบ เรียบร้อย มีกลิ่นสะอาดนิดๆ ของน้ำยาซักผ้า เธอยื่นไปให้เขาเต็มมืออย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตาก็เหมือนจะหลบๆ ไม่ค่อยกล้ามองหน้าเขานานนัก

เลเวอเรทท์มองมือเธอนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือหนามารับไปจากเธอ สีหน้าเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก เพียงแต่พยักหน้าเล็กๆ 

" แค่นี้เอง จริงๆ ไม่ต้องซื้อตัวใหม่ก็ได้ ไม่เป็นไรจริงๆ " เขากล่าวขึ้นแต่ก็รับไป 

“ ยังไงก็...ขอบใจมาก ” ลอร์ร่าเงยหน้าขึ้นนิดหน่อย พยักหน้าเบาๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก

" ด้วยความยินดีค่ะ " เธอยิ้มรับ

เลเวอเรทท์ที่รับเสื้อมาแล้วก็ก้มมองมันเล็กน้อย ก่อนจะยกขึ้นฟาดบ่าเอาไว้ ท่าทีของเขายังคงนิ่งขรึมเหมือนเดิม ร่างสูงหมุนตัวกลับไปทางกระเป๋าและของใช้ตัวเองที่วางอยู่มุมหนึ่งของลานฝึก รวมถึงเครียพื้นที่ลานฝึกไปด้วย 

ส่วนลอร์ร่ามองตามหลังเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงจัดกระเป๋าของตัวเองบ้าง มือเล็กๆ สะบัดฝุ่นเบาๆ ออกจากชายกระโปรง ยัดขวดน้ำลงไปในกระเป๋า พาดมันขึ้นบ่าอย่างเงียบๆ

เธอเงยหน้าขึ้นอีกที เห็นเลเวอเรทท์กำลังสะพายกระเป๋าของเขา เดินหันหลังไปอีกทางโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

---

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 2/10

มอบแจ๊กเก็ตหนัง 1 ตัว ให้  [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม x2 กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 แต้ม (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

Nymeria HEROES

09-07-2025 18.05 PM

I want to be your everything little darling

ลานฝึกยามเย็นวันนี้ให้ความรู้สึกราวกับอยู่ในใจกลางของสมรภูมิที่กำลังรอเวลาปะทุ เสียงลับดาบดังเสียดแก้วหูแข่งกับเสียงกระทบกันของโล่ทองสัมฤทธิ์ ฝุ่นดินที่ถูกเตะจนฟุ้งตลบผสมกับกลิ่นเหงื่อและกลิ่นสนิมจนกลายเป็นกลิ่นอายเฉพาะตัวของบุตรแห่งเทพสงคราม ไนมีเรียรู้สึกถึงความเมื่อยล้าที่เกาะกินอยู่ทุกอณูของร่างกาย แต่ในขณะเดียวกัน คำพูดท้าทายของเลเวอเรทท์เมื่อเช้าก็ยังคงก้องอยู่ในหัว ปลุกเร้าจิตวิญญาณแห่งการแข่งขันของเธอให้ลุกโชน

“ให้ตายเถอะ… พลังงานสำรองของฉันใกล้จะหมดหลอดแล้ว” เธอพึมพำกับตัวเองขณะวอร์มอัพตามคำสั่งโหดๆ ของครูฝึกหนุ่ม

“แล้วใครกันล่ะที่ดันทะลึ่งไปสู้กับวัวยักษ์มาเมื่อเช้า” คลาริสซ่าตอกกลับในใจอย่างไม่ใยดี “แถมยังกลับมาเรียนวิชาจากคนที่น่าเอาไปทำอาหารวัวแบบนี้อีก สมน้ำหน้า”

ไนมีเรียเลือกที่จะเมินคำเหน็บแนมนั้น เธอเหลือบมองไปรอบๆ ลานฝึกที่มีเดมิก็อดหน้าใหม่อยู่ทั้งหมดแปดคนรวมตัวเธอด้วย เดิมทีเธอวางแผนไว้ว่าวันนี้จะแอบอู้เล็กน้อย ปล่อยให้เลเวอเรทท์ไปทุ่มเทความสนใจให้กับคนอื่นบ้าง… โดยเฉพาะกับร็อกซานา บุตรสาวแห่งแอโฟรไดท์ที่ทำตาหวานใส่เขาตลอดเวลา หรือไม่ก็สาวน้อยบ้านไดโอนีซัสที่ดูบอบบางต้องการการดูแลเป็นพิเศษ… แผนของเธอดูจะเข้าท่า

“เอาล่ะ! วันนี้เราจะมาฝึกการโต้กลับและการควบคุมสถานการณ์!” เสียงของเลเวอเรทท์ดังขึ้น หยุดทุกการเคลื่อนไหว “เมื่อทางหนีไม่มี สิ่งเดียวที่พวกนายทำได้คือสร้างมันขึ้นมาเอง!”

เขาเริ่มอธิบายทักษะของวันนี้… การปัดป้อง, การโต้กลับที่จุดอ่อน, การใช้แรงของศัตรูให้เป็นประโยชน์… มันคือศาสตร์แห่งการพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส ไนมีเรียตั้งใจฟังอย่างดี ขณะที่ในใจก็กำลังคำนวณหามุมอับสายตาที่เธอจะสามารถพักเหนื่อยได้โดยไม่มีใครสังเกต

เลเวอเรทท์เดินไปรอบๆ เพื่อจัดท่าทางให้เดมิก็อดคนอื่นๆ เขาสอนร็อกซานาให้รู้จักใช้สะโพกในการบิดตัว เขาสอนเด็กบ้านไดโอนีซัสให้ตั้งการ์ดสูงขึ้น… ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผนของไนท์

“ดูเหมือนแผนลักไก่ของเธอจะสำเร็จนะ” แคลร์กระซิบอย่างยินดีปรีดา

แต่แล้ว… เมื่อถึงเวลาฝึกสถานการณ์จำลอง เลเวอเรทท์กลับหยุดยืนอยู่กลางลาน

“ฉันจะสาธิตให้ดู… สถานการณ์เมื่อถูกศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าต้อนเข้ามุม” เขากล่าวพลางกวาดสายตาไปรอบๆ “ฉันต้องการอาสาสมัคร…”

ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นมองผ่านทุกคนไป… ก่อนจะมาหยุดลงที่เธอ

“เฮนลาดิส… มานี่”

ให้มันได้แบบนี้สิ… หวยล็อครึไง? มองตาก็รุ้แล้วว่ามีประเด็น ไนมีเรียสบถในใจ แต่ใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉย เธอก้าวออกไปหาเขาอย่างสง่างามราวกับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

“สมมติว่าเธอคือศัตรูที่อ่อนแอกว่า แต่เร็วกว่า ส่วนฉันคืออสุรกายที่แข็งแรงแต่เชื่องช้า” เขาอธิบายสั้นๆ ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวทันที!

เลเวอเรทท์ไม่ได้ออมแรง เขาพุ่งเข้าใส่เธอด้วยความเร็วและพลังที่กดดันอย่างมหาศาล ไนมีเรียต้องใช้ทุกสมาธิและทุกบทเรียนที่ผ่านมาเพื่อรับมือ อ่อนแอบ้านย่านายสิ!! แน่จริงมาสาปแช่งใส่กันตัวๆ ไหมห๊า!! เธอไม่ได้ปะทะตรงๆ แต่ใช้ความคล่องตัวในการเบี่ยงตัวหลบ ปัดป้องดาบของเขาด้วยโล่ แล้วหาจังหวะสวนกลับด้วยการแทงดาบไปที่ช่องว่างที่เปิดออก

เคร้ง! เคร้ง! ฉึ่ก!

เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง แต่การต่อสู้ของทั้งคู่กลับไหลลื่นราวกับเป็นบทละครที่ซ้อมกันมาอย่างดี เลเวอเรทท์รุกไล่อย่างหนักหน่วง แต่ไนมีเรียก็สามารถใช้แรงของเขาในการหมุนตัวและสร้างระยะห่างได้เสมอ

แต่แล้ว… ในจังหวะที่เธอถอยไปจนชิดกำแพงจำลอง เลเวอเรทท์ก็เปลี่ยนกลยุทธ์ เขาไม่ได้โจมตี แต่กลับพุ่งเข้าประชิดตัวอย่างรวดเร็ว! ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมาจนเธอแทบจะขยับไม่ได้ มือข้างหนึ่งของเขากดโล่ของเธอไว้กับกำแพง ส่วนอีกข้างก็จับข้อมือที่ถือดาบของเธอไว้แน่น

“จุดศูนย์ถ่วงของเธอสูงไป” เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดต้นคอเธอจนรู้สึกขนลุกซู่ “เมื่อถูกกดดันแบบนี้… คิดจะทำยังไง? หนี? หรือสู้?”

สมองของไนมีเรียตื้อไปชั่วขณะกับความใกล้ชิดที่ไม่คาดฝัน เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนจากร่างกายของเขาและพละกำลังที่ต่างชั้นกันอย่างสิ้นเชิง แต่แล้ว… แววตาของเธอก็เปลี่ยนไป

ใช้สิ่งรอบตัวช่วย… คำสอนของเขาแวบเข้ามาในหัว

สตรีตาคมตัดสินใจในเสี้ยววินาที! เธอใช้เท้าข้างหนึ่งเตะฝุ่นดินที่พื้นให้ฟุ้งขึ้นมาใส่หน้าเขา!

เลเวอเรทท์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาทีด้วยความประหลาดใจ… และนั่นคือโอกาสทั้งหมดที่เธอต้องการ! ไนมีเรียใช้จังหวะนั้นบิดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมตามที่เคยฝึกมา ย่อตัวลงต่ำแล้วใช้โล่กระแทกเข้าไปที่หัวเข่าของเขาเต็มแรง!

ร่างสูงของบุตรแห่งแอรีสเสียหลักไปเล็กน้อย… เพียงพอให้ไนมีเรียไถลตัวหลุดออกมาจากการถูกต้อนเข้ามุมได้สำเร็จ

เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอ… ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธ แต่กลับมีประกายของความขบขันและความทึ่งเจืออยู่จางๆ

“ไม่เลว” เขากล่าวเรียบๆ “สำหรับคนที่คิดจะแอบอู้”

"เรียกว่าออมแรงไว้ใช้ในยามจำเป็น" เมื่อสิ้นสุดการฝึกอันแสนสาหัส ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อน ไนมีเรียเองก็ตั้งใจจะทำเช่นนั้น แต่ก่อนกลับ… เธอกลับเดินตรงไปหาครูฝึกของเธออีกครั้ง

เธอไม่ได้พูดอะไร แค่ยื่นถุงผ้าใบใหญ่อีกใบให้เขา

เลเวอเรทท์รับมาด้วยสายตาที่รู้ทัน เขามองเข้าไปในถุงแล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย… มันคือหมวกกันน็อกนักรบแบบคลาสสิกที่ทำจากโลหะเบาขัดเงา มันมีลวดลายสลักที่ดูดุดันและทรงพลัง… และที่สำคัญคือ มันเข้าชุดกับแจ็กเก็ตหนังที่เธอเพิ่งให้เขาไปเมื่อวานอย่างพอดิบพอดี

คราวนี้เขาไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขารับมันไปถือไว้ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างกวนๆ

“เฮนลาดิส... ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รับสินบน” เขากล่าว ก่อนจะลองสวมหมวกกันน็อกลงบนศีรษะ “แต่ก็จะรับไว้นะ… เผื่อวันไหนเธอนึกสนุกอยากจะซ้อมกับมิโนธอร์ขึ้นมา จะได้มีอันสำรอง”

คำพูดนั้นทำให้ไนมีเรียอยากจะยกเท้าขึ้นถีบเขาสักครั้ง ถ้าไม่ติดว่านั่นรุ่นพี่และเป็นคนบ้านพลังกล้าม แต่เธอก็ทำได้เพียงแค่กลอกตาแล้วยิ้มเยาะกลับไปเท่านั้น… การต่อสู้กับบุตรแห่งแอรีสคนนี้… ดูเหมือนจะสนุกกว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลยทีเดียว

****

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 4/10 

การพูดคุย: +5 ความสนิทสนม คือผมเรียนกับคุณอ่าจะไม่ยอมให้จับหรอ
หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5
มอบหมวกกันน็อกเท่ๆ ลายเดียวกับแจ๊กเก็ตหนังเมื่อวาน [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ *2
กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

11-07-2025 09.00 AM

I want to be your everything little darling

ความร้อนระอุของลานประลองดาบในช่วงเช้าเป็นสิ่งที่ไนมีเรียเกลียดชังเป็นอันดับต้นๆ ฝุ่นดินที่ถูกเตะจนฟุ้งตลบเกาะไปทั่วทุกอณู คละคลุ้งกับกลิ่นเหงื่อและเสียงโลหะกระทบกันอย่างบ้าคลั่ง มันช่างเป็นสภาพแวดล้อมที่ไร้อารยธรรมและห่างไกลจากความสงบของมนตราที่เธอคุ้นเคย

“กลับมาที่โรงตีเหล็กมนุษย์อีกแล้ว” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในหัวอย่างเบื่อหน่าย “หวังว่าวันนี้เธอคงไม่ต้องไปฟันหุ่นฟางโง่ๆ นั่นอีกนะ เสียเวลาชะมัด”

“การฝึกฝนไม่มีคำว่าเสียเวลาหรอก แคลร์” ร่างอรชรตอบกลับในใจ ขณะที่เธอก้าวเข้ามาในลานฝึก สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ “พลังเวทอาจจะถูกผนึกได้ แต่กำปั้นกับคมดาบ… มันอยู่กับเราเสมอ”

วันนี้ เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ยืนรออยู่กลางลานประลองแล้ว ท่วงท่าของเธอมั่นคงราวกับภูผา ดวงตาของนักบินผู้เป็นตำนานคู่นั้นกวาดมองเหล่านักเรียนด้วยสายตาที่เฉียบคมและประเมินผล “เอาล่ะ เหล่าเลือดผสมทั้งหลาย!” เธอเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ “เมื่อวานพวกเธอเรียนรู้วิธีที่จะไม่ล้ม วันนี้… พวกเธอจะเรียนรู้วิธีที่จะไม่โดนโจมตี”

เธอชูโล่ฮอพไลท์กลมๆ ขึ้นมา “โล่ก็เหมือนกับปีกเครื่องบินของเธอ มันไม่ใช่แค่แผ่นเหล็กเอาไว้กันของมีคม แต่มันคือเครื่องมือที่ช่วยให้เธอควบคุมกระแสลมแห่งการต่อสู้… มันคือเครื่องมืออ่านใจศัตรู”

คาบที่สองเริ่มต้นขึ้นด้วยทฤษฎี เอมีเลียอธิบายถึงความสำคัญของการอ่านทิศทางการโจมตี “มองที่ไหล่ของมัน ไม่ใช่ที่ดาบ ไหล่ของมันจะบอกเธอว่ามันกำลังจะฟันมาจากทางไหน”

จากนั้นก็เข้าสู่ภาคปฏิบัติ "เทคนิคมีสามระดับ บล็อกตรง, ปัดป้อง, และป้องกันสามทิศทาง" เอมีเลียสาธิตให้ดูด้วยการให้หุ่นยนต์ฝึกซ้อมตัวหนึ่งโจมตีเธอ การบล็อกตรงของเธอดูดุดันและหนักแน่น เสียงโลหะกระทบกันดัง เคร้ง! แต่การปัดป้องของเธอนั้นกลับนุ่มนวลและชาญฉลาด เธอไม่ได้หยุดแรงปะทะ แต่ใช้โล่เบี่ยงทิศทางของดาบให้เฉออกไป ทำให้หุ่นยนต์เสียการทรงตัว

“ตอนนี้ตาพวกเธอบ้าง!” เธอโยนลูกบอลยางขนาดเท่ากำปั้นให้ทุกคน “ฝึกรับมันด้วยโล่! จากทุกทิศทาง! ไม่ต้องใช้มือ!”

ลานประลองพลันเกิดความโกลาหลขึ้นทันที ลูกบอลยางลอยข้ามไปมาอย่างสะเปะสะปะ ไนมีเรียต้องใช้สมาธิและความเร็วทั้งหมดที่มีเพื่อยกโล่ขึ้นป้องกัน เธอพลาดไปสองสามครั้ง ลูกบอลกระแทกโล่ดัง ตุ้บ! ส่งแรงสั่นสะเทือนมาถึงแขน แต่ไม่นานนัก เธอก็เริ่มจับจังหวะได้ เธอไม่ได้มองที่ลูกบอล แต่มองที่คนขว้าง… อ่านทิศทางจากหัวไหล่ของพวกเขาเหมือนที่เอมีเลียสอน

เมื่อคาบที่สองใกล้จะจบลง เอมีเลียก็ประกาศบทเรียนต่อไปโดยไม่ให้หยุดพัก “อย่างที่สาม… การโจมตีและการสวนกลับ” เธอกล่าวเสียงเข้ม “การป้องกันที่ไร้การโต้กลับคือการยืดเวลาตายเท่านั้น การโจมตีที่แท้จริงไม่ได้เริ่มจากการแกว่งดาบ… แต่เริ่มจากวินาทีที่การป้องกันของเธอสำเร็จ!”

ในจังหวะนี้เองที่ไนมีเรียตัดสินใจยกมือขึ้น “คุณแอร์ฮาร์ต” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันมีคำถามค่ะ ระหว่างโล่ฮอพไลท์แบบกลมกับสคูทุมแบบเหลี่ยม… เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอสุรกายที่เน้นความเร็วอย่างฮาร์ปี้หรือเฮลล์ฮาวนด์ การป้องกันแบบไหนจะให้ประสิทธิภาพที่ต่างกันอย่างไรคะ?”

คำถามที่ซับซ้อนและเจาะจงนั้นทำให้เอมีเลียหยุดชะงักไปเล็กน้อย เธอหันมามองธิดาแห่งเฮคาทีด้วยแววตาที่ทอประกายความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง

“เป็นคำถามที่ดีมาก เฮนลาดิส” นักบินสาวในตำนานตอบ “ฮอพไลท์กลมให้ความคล่องตัวสูงกว่า เหมาะกับการปัดป้องการโจมตีที่มาจากหลายทิศทางอย่างรวดเร็ว เธอสามารถหมุนมันเพื่อเปลี่ยนองศารับการโจมตีได้ง่าย แต่พื้นที่ป้องกันก็น้อยกว่า… ส่วนสคูทุมให้การป้องกันที่ครอบคลุมกว่ามาก เหมาะกับการตั้งรับการโจมตีตรงๆ หรือการตั้งแถวรบ แต่ก็จะอุ้ยอ้ายกว่าเมื่อเจอศัตรูที่คล่องตัวสูง… มันไม่มีคำตอบที่ตายตัว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับว่าเธอถนัดที่จะ ‘เต้นรำ’ หรือจะ ‘ยืนหยัด’ มากกว่ากัน”

คำอธิบายที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์นั้นทำให้ไนมีเรียพยักหน้าอย่างเข้าใจ เธอเลือกที่จะเป็นนักเต้นรำ…

กิจกรรมสุดท้ายคือการจับคู่ซ้อมกับดาบฝึกหัด ไนมีเรียถูกจับคู่กับเด็กหนุ่มร่างเปรียวผมสีขาวจากบ้านซุสที่มองเธอด้วยสายตาที่คิดว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงจบลงอย่างง่ายดาย "สวัสดี ฉัน รอฟีอัส บาพาเทียร์ ช่วยเป็นคู่มือให้หน่อยสิ"

"ไนมีเรีย แค่ไนท์ก็พอ ยินดีที่ได้รู้จักบุตรแห่งซุส รอฟิอัส" ร่างบางยืนตั้งหลักด้วยท่าทีขึงขัง ได้ยินว่าบุตรของสามมหาเทพหาไม่ง่าย แต่เธอก็เจอเข้าแล้วนี่ไงหนึ่งคน

เขาพุ่งเข้าใส่เธอด้วยการฟันดาบจากบนลงล่างอย่างเต็มแรง ไนมีเรียยกโล่ขึ้นบล็อกตรงๆ เสียงดาบไม้กระทบโล่ดัง ปั้ก! แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัวฟันครั้งต่อไป เธอก็ใช้เทคนิคการปัดป้องที่เพิ่งเรียนมา… เธอไม่ได้ใช้แรงสู้ แต่บิดข้อมือเล็กน้อยในจังหวะที่ดาบของเขากระทบโล่ เปลี่ยนทิศทางของมันให้เฉออกไปด้านข้าง

เด็กหนุ่มคนนั้นเสียหลักไปข้างหน้า… เปิดช่องว่างที่กลางลำตัวอย่างสมบูรณ์แบบ

ไนมีเรียไม่รอช้า เธอไม่ได้ฟันกลับอย่างรุนแรง แต่ใช้การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและแม่นยำ ก้าวเท้าเข้าไปหนึ่งก้าวแล้วใช้ปลายดาบฝึกหัดแตะลงบนเกราะหนังที่หน้าอกของเขาเบาๆ…

แตะ… มันคือการประกาศชัยชนะที่เงียบเชียบและสง่างาม

"ฉันเคยได้ยินว่าพวกนักเวทเคบิน 20 ไม่ค่อยถนัดการต่อสุ้ระยะประชิด ดูเหมือนข่าวจะลือมาผิดๆ นะ" รอฟิอัสลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองโดยเมินมือของไนมีเรียที่ยื่นให้จับ เขาไม่ชอบพึ่งพาใคร

"คงเพราะมีแค่ฉันจะวิ่งรอกฝึกมันทั้ง ดาบ หอก ปืน.. อันนี้ไว้เติมพลังนะ" สาวยิ้มเรียบยื่นน้ำใจเป็นแฮมเบอร์เกอร์ปลอบใจอีกฝ่าย ก่อนจะกลับมาโฟกัสที่การฝึก 

เมื่อสิ้นสุดการฝึก ทุกคนต่างเหนื่อยหอบและมีเหงื่อโซมกาย ขณะที่เอมีเลียกำลังจะเดินกลับไปที่พักของเธอ ไนมีเรียก็เดินเข้าไปหาอย่างเงียบๆ เธอยื่นช็อกโกแลตแท่งใหญ่ที่ห่อด้วยกระดาษฟอยล์สีเงินให้

“พลังงานสำรอง… สำหรับนักบินค่ะ” สตรีตาคมกล่าวเรียบๆ

เอมีเลียรับไปถือไว้ด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยาก “ขอบใจ” เธอกล่าวสั้นๆ ก่อนจะแกะมันเข้าปากเคี้ยว “ดี… พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องออมแรงให้”

นักบินสาวในตำนานตบบ่าเธอเบาๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ไนมีเรียยืนอยู่กับความรู้สึกพึงพอใจและความเมื่อยล้า… การฝึกฝนที่นี่อาจจะโหดร้ายและไร้ซึ่งความงดงาม แต่ผลลัพธ์ของมัน ช่างหอมหวานไม่ต่างจากช็อกโกแลตเลยทีเดียว

*****

เข้าเรียนวิชาดาบและโล่ 2/4 รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

ให้ ช็อกโกแลต [NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต สมัยคุณยายมีอันนี้ขายยัง

หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์+5

การพูดคุย: +5 ความสนิทสนม คือผมเรียนกับคุณคับ ถามเก่งด้วยนะ

ให้ เบอร์เกอร์ TGC รอฟิอัส บาพาเทียร์ Make friend

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Nymeria HEROES

11-07-2025 18.00 PM

I want to be your everything little darling

ลานฝึกซ้อมยามเย็นวันนี้ถูกปรับเปลี่ยนสภาพให้กลายเป็นสมรภูมิจำลองขนาดเล็ก มีกองฟางวางเป็นแนวกำบัง มีเสาไม้ปักระเกะระกะเพื่อสร้างอุปสรรค และพื้นดินก็ถูกราดน้ำจนเฉอะแฉะในบางจุดเพื่อทดสอบการทรงตัว ความเหนื่อยล้าสะสมจากการฝึกฝนตลอดทั้งสัปดาห์เกาะกุมเหล่าเดมิก็อดทั้งแปดคนราวกับเงาตามตัว แต่ในแววตาของทุกคนกลับฉายประกายของความมุ่งมั่นที่ถูกเคี่ยวกรำจนแข็งแกร่งขึ้น

“วันสุดท้ายของการฝึกศุกร์นี้” เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ ประกาศด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ก้องกังวานไปทั่วลาน “วันนี้ไม่มีทฤษฎี ไม่มีการสาธิต มีแต่การปฏิบัติ”

ไนมีเรียลอบถอนหายใจเบาๆ เธอยืนอยู่ในกลุ่มอย่างเงียบเชียบ พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นๆ มากที่สุด หลังจากเหตุการณ์เมื่อเช้า เธอคาดว่าวันนี้คงจะถูกจับตาเป็นพิเศษอย่างแน่นอน แต่ดูเหมือนเธอจะคิดผิด เลเวอเรทท์แทบไม่ได้มองมาทางเธอเลย สายตาของเขากวาดไปทั่วกลุ่ม ให้คำแนะนำกับเฟลิทซ์หนุ่มร่างยักษ์จากบ้านแอรีสเรื่องการวางเท้า แวะไปปรับท่าโล่ให้กับพอยซั่น ซินญอร่า เด็กสาวเงียบขรึมจากบ้านเนเมซิส

“ดูท่าเขาจะเบื่อหน้าเธอแล้วล่ะมั้ง” คลาริสซ่ากระซิบในหัวอย่างขบขัน “สงสัยชัยชนะเหนือวัวกระทิงของเธอจะทำให้เขาหมดเรื่องจะสอนแล้ว”

“หรือบางที เขาก็แค่มีวิธีทดสอบที่แยบยลกว่าการจ้องจับผิดตรงๆ” ธิดาแห่งเฮคาทีตอบกลับในใจ พลางหรี่ตามองครูฝึกหนุ่มอย่างไม่ไว้วางใจ

แล้วความสงสัยของเธอก็กระจ่างแจ้ง “เอาล่ะ อย่ามัวยืดยาด จับคู่ประลอง!” เลเวอเรทท์สั่งเสียงเฉียบขาด “ใช้อาวุธจริง ดาบกับโล่เท่านั้น ห้ามใช้พลังสายเลือดที่นอกเหนือจากการเสริมสมรรถภาพทางกาย สู้กันให้เต็มที่ แต่จำไว้ว่าเป้าหมายคือการเรียนรู้ ไม่ใช่ฆ่ากันให้ตาย”

เขาเริ่มขานชื่อจับคู่ จนกระทั่งมาถึงชื่อของเธอ “ไนมีเรีย เฮนลาดิส คู่ของเธอคือ รูบี้ ซู”

ทั้งลานฝึกพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ ทุกสายตาหันไปมองหญิงสาวชาวเอเชียคนหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เธอมีเรือนร่างที่เพรียวบางแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของนักยิมนาสติก ดวงตาเรียวคมดุจใบมีดมองตรงมายังไนมีเรียด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและหยิ่งทะนง รูบี้ ซู หรือ ซู หรงหยู เจ๊ใหญ่ประจำบ้านแอรีสรุ่นปัจจุบัน ผู้ที่แทบจะไม่เคยปรากฏตัวในค่าย และเป็นที่เลื่องลือในด้านฝีมือการต่อสู้ที่รวดเร็วและไร้ความปราณี

ไม่ได้เกลียดก็เหมือนเกลียดสินะ ไนมีเรียยิ้มมุมปาก ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้ง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง

ทั้งสองเดินมาประจันหน้ากันกลางลาน รูบี้ ซู มีท่วงท่าที่งดงามราวกับจอมยุทธ์ในหนังจีนกำลังภายใน เธอยืนด้วยท่าเตรียมพร้อมที่มั่นคงแต่ผ่อนคลาย ในขณะที่ไนมีเรียยังคงยืนในท่าที่เลเวอเรทท์สอน มั่นคง ดุดัน และพร้อมจะตอบโต้ทุกเมื่อ

“ซู หรงหยู ธิดาแห่งแอรีส” เธอแนะนำตัวด้วยเสียงเรียบๆ เป็นภาษาอังกฤษสำเนียงบรู๊คลินที่ชัดเจน

“ไนมีเรีย เฮนลาดิส ธิดาแห่งเฮคาที” ร่างอรชรตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา

สิ้นเสียงแนะนำ ช่วงเวลาการต่อสู้ก็ระเบิดขึ้น!

"ฉันไม่ออมมือให้แม่มด" รูบี้ไม่ได้รอช้า เธอพุ่งเข้าใส่ราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง ท่วงท่าของเธอผสมผสานระหว่างความแข็งกร้าวของวูซูกับความพริ้วไหวของยิมนาสติกได้อย่างน่าทึ่ง ดาบในมือของเธอตวัดฟันเป็นพายุที่บ้าคลั่ง ไนมีเรียตกเป็นฝ่ายตั้งรับในทันที เสียงโลหะปะทะกันดัง เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! ไม่หยุดหย่อน เธอถูกต้อนให้ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า โล่ในมือสั่นสะท้านจากแรงปะทะที่หนักหน่วงและต่อเนื่อง

รูบี้ลำพองใจอย่างเห็นได้ชัด เธอคิดว่าการจัดการเด็กบ้านเฮคาทีที่ไร้ซึ่งเวทมนตร์ก็เหมือนการเด็ดดอกไม้ในสวน แต่เธอก็ต้องประหลาดใจ ทุกครั้งที่เธอคิดว่าการโจมตีของเธอจะเผด็จศึกได้ ไนมีเรียกลับยกโล่ขึ้นป้องกันได้อย่างฉิวเฉียด หรือไม่ก็ไถลตัวหลบไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ถึงแม้จะถูกกระแทกจนล้มลงไปกองกับพื้นดินเฉอะแฉะถึงสองครั้งสองครา แต่สตรีตาคมก็ยังคงดีดตัวลุกขึ้นมาสู้ต่อด้วยแววตาที่ไม่ยอมแพ้แม้แต่น้อย

พละกำลังสู้ไม่ได้ ความเร็วก็เป็นรอง สมใจหรือยังคะรุ่นพี่ เป็นซาดิสม์ใช่ไหมตอบมา!! ไนมีเรียคิดอย่างรวดเร็วขณะปัดป้องดาบของอีกฝ่ายจนแขนชา ถ้าสู้ในเกมของรูบี้ละก็ แพ้แน่นอน!!

แล้วเธอก็เปลี่ยนกลยุทธ์

แทนที่จะพยายามบล็อกหรือสู้กลับ ไนมีเรียกลับเริ่ม "เต้นรำ" เธอใช้การหลบหลีกเป็นหลัก เคลื่อนที่ไปรอบๆ ตัวรูบี้ราวกับเงา ใช้ทุกย่างก้าวที่เรียนมาเพื่อรักษาระยะห่าง เธอจงใจยั่วโมโหอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยและสายตาที่ท้าทาย

"มีแค่นี้เหรอ ธิดาแห่งเทพสงคราม? ว่างจนยืนฟันลมหรือไง" เธอเอ่ยปากยั่วยุ ไม่ได้มีความแค้นต่อคนบ้านนี้แต่อย่างใด (?)

มันได้ผล! รูบี้คำรามในลำคอด้วยความโกรธ การโจมตีของเธอรุนแรงขึ้น แต่กลับขาดความแม่นยำอย่างเห็นได้ชัด ดาบของเธอฟันลมครั้งแล้วครั้งเล่า พลังงานของเธอถูกเผาผลาญไปกับการโจมตีที่สูญเปล่า

เมื่อไนมีเรียเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มหายใจหอบและเคลื่อนไหวช้าลง เธอก็รู้ว่าถึงเวลาของเธอแล้ว

ในจังหวะที่รูบี้เงื้อดาบฟันลงมาอย่างสุดแรงอีกครั้ง ไนมีเรียไม่ได้หลบ แต่กลับก้าวสวนเข้าไป! เธอใช้โล่กระแทกเข้าไปที่ข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแรงจนดาบหลุดมือ แล้วใช้เท้าเกี่ยวขาของรูบี้จนเสียหลักล้มลงไปในกองโคลน ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว ปลายดาบของไนมีเรียก็มาจรดอยู่ที่ลำคอของเธอแล้ว

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งลานฝึกอีกครั้ง

รูบี้ ซู นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น จ้องมองปลายดาบที่เย็นเยียบด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสียดาย แต่แล้วแววตาของเธอก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เป็นความยอมรับและนับถือ

"เธอ ชนะ ไนมีเรีย" รูบี้แม้ไม่สมหวังทว่าก็ยอมรับผลที่เกิดขึ้น เด็กบ้านแอรีสกระหายในชัยชนะขณะเดียวกันก็มีน้ำใจนักฬีลาและยอมรับผู้แข็งแกร่งเสมอ

ไนมีเรียลดดาบลงแล้วยื่นมือไปให้ "เธอก็แข็งแกร่งมากฉันเกือบแย่ไปหลายหนทีเดียว รูบี้ เป็นเกียรติที่ได้ประลองด้วย"

รูบี้จับมือนั้นแล้วลุกขึ้นยืน มิตรภาพของนักรบได้ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิจำลอง

เลเวอเรทท์เดินเข้ามาหาทั้งคู่ "รูบี้ พละกำลังของเธอไร้ที่ติ แต่เธอปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงำ" เขาติงเรียบๆ "ส่วนเธอ เฮนลาดิส เธอใช้สมองสู้ และนั่นคือเหตุผลที่เธอชนะ แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่คู่ต่อสู้จะถูกยั่วยุได้ง่าย ไปเพิ่มมวลกล้ามเนื้ออย่าหวังว่าเวทมนตร์ของเธอจะไวกว่าดาบ"

ขณะที่ทุกคนกำลังจะแยกย้าย ไนมีเรียก็เดินเข้าไปหาเลเวอเรทท์อีกครั้ง คราวนี้ในมือของเธอคือดอกกุหลาบสีน้ำเงินดอกเดิม แต่กลับดูสดและมีชีวิตชีวายิ่งกว่าครั้งก่อน

"สำหรับชัยชนะครั้งแรกของฉันในคลาสของรุ่นพี่ ดอกไม้นี้จะไม่มีวันโรยรา จะได้คอยเตือนใจไงคะ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

เลเวอเรทท์มองดอกกุหลาบที่ดูเหมือนจะเรืองแสงได้ในตัวเองด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างกวนๆ "เก็บไว้เตือนฉันว่าอย่าประเมินพวกแม่มดต่ำไปสินะ ก็ได้ รับไว้" เขารับมันไป

"แต่ชัยชนะครั้งเดียวมันยังพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก เฮนลาดิส.. เธอคิดว่าสำหรับนักรบต้องชนะสักกี่ครั้งกันถึงถูกขนานนามว่าวีรบุรุษ?"

"แล้วใครบอกกันว่าฉันอยากเป็นวีรบุรุษล่ะ? เป็นแม่มดนั่งตะไบเล็บสวยๆ ยิงอุกาบาตใส่ไม่ไวกว่าหรอ ฮึ" คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ธิดาแห่งเฮคาทีเสียความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับรู้สึกดีอย่างประหลาด ก่อนจะหันไปทางเพื่อนร่วมฝึกอีกเจ็ดคนที่ยืนมองอยู่

"เอาล่ะ!" เธอประกาศเสียงดังฟังชัด "ใครอยากกินพิซซ่าบ้าง! วันนี้ฉันเลี้ยงเอง ถือเป็นการฉลองชัยชนะให้พวกเราทุกคน!"

เสียงเฮดังขึ้นจากเพื่อนร่วมฝึกที่เหลือ วันนี้อาจจะเป็นวันที่เหนื่อยที่สุด แต่สำหรับไนมีเรียแล้ว มันคือวันที่เธอค้นพบว่าตัวเองไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นแค่เพียงร่างกาย แต่ยังแข็งแกร่งขึ้นในฐานะผู้นำ และเพื่อนอีกด้วย

*****

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 5/10

คู่ฝึกซ้อมประลอง รูบี้ ซู

โบนัสความสัมพันธ์จากการพูดคุย +5 เนื้อหาเข้มขนาดนี้ค่าถ้าไม่ให้จะจับทัดดอกไม้!!
หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5 

มอบกุหลาบสีน้ำเงิน ให้ [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 40*2
กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

แจกพิซซ่าให้ NPC ทุกคนที่ร่วมฝึกตามรายชื่อ 5 ถาด

หม่ำกันเร้วว

1. รูบี้ ซู สายเลือดแห่ง แอรีส

2. เฟลิทซ์ ไฟร์เยอร์ สายเลือดแห่ง แอรีส

3. พอยซั่น ซินญอร่า สายเลือดแห่ง เนเมซิส

4. ร็อกซาน่า ออตาเวีย สายเลือดแห่ง ฮาเดส

5. ไลซานเดอร์ เรธมอร์ สายเลือดแห่ง มอร์เฟียส

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Laura BELIEVER

อัฒจันทร์

ในช่วงเย็น ลอร์ร่ากลับมาฝึกอีกวัน วันนี้ลอร์ร่าเเบบว่าปวดไปทั้งตัวเลยอาจจะเพราะเมื่อวานนี้เล่นเยอะไปหรือเปล่า สองสามวัที่ผ่านมาจะขยันนะ

เธอก้าวขึ้นอัฒจันทร์อีกครั้ง มือเล็กกำสายกระเป๋าแน่นเหมือนเป็นกำลังใจให้ตัวเอง เธอมองไปตรงลานฝึก ร่างสูงคุ้นตาในชุดฝึกสีเข้มยืนอยู่ตรงกลางเรียบร้อยแล้ว

" เห้อออ " เธอถอนหายใจออกมาเล็กๆ มองดูของตรงหน้าวันนี้จะฝึกกันหุ่นอีกหรือเปล่านะ เด็กสาวทำหน้างงงง เเต่เหมือนจะไม่นะ เพราะว่าวันนี้ร่างสูงเขาหยิบอาวุธแล้ว

“ วันนี้  เราจะมาลองใช้อาวุธกัน ” เสียงทุ้มของเขาดังก้องในลาน เรียบและหนักแน่น แต่ชัดพอให้ทุกคนได้ยิน

“ จะทำให้ดู…แล้วค่อยลองทำตามกันหละ ดูก่อนค่อยทำ ทีละอย่าง ”

เขาเดินไปหยิบอาวุธหลายชนิดวางเรียงไว้ด้านหนึ่ง จริงๆ เรียกว่าเรียกชื่อทำความรู้จักกับมันก่อนน่าจะดี มีดสั้น, ดาบ, โล่, ไม้ยาว เขาจับมันทีละชิ้นแสดงท่วงท่า จังหวะ และเทคนิคพื้นฐาน ดุดัน ฉับไว 

ส่วนหน้าลอร์ร่าตอนนี้จะรอดหรือเปล่าก่อน

เมื่อการสาธิตผ่านไป อีกฝ่ายก็ให้ลองฝึกกันดู " ไปลองกันดู " เขาพูด ก่อนจะเอามือไขว้หลังตัวเอง

" ..... " ลอร์ร่าทำหน้าเลิ่กลั่กสุดๆ เเบบเอาอะไรดี มีดแล้วกัน ง่ายสุดแล้ว เพราะเรียนมาอันเดียวยังไงหละ เด็ดสาวเดินไปแล้วค่อยๆ โจมตี แบบที่เรียนมา นี้มันเเบบประยุคกันเลยะเนี้ย เอาที่เรียนมาใช้ไปก่อน

“…ช้าไป…มั่นใจกว่านี้”

เหมือนว่าเขาจะม่ได้พูดกับอลร์ร่านะ แต่สักพัก มองดีๆ ไม่ได้พูดกี่โมงก่อน เขาตะโกนมา เพราะเห็นท่าทางอะไรของลอร์ร่าอยู่นั้นหละ 

เธอที่แบบ เอาท่าสวยแต่ดูจะไม่ถูกใจคนสอนเท่าไรนัก ทำเอาเขาเดินมาตรงหน้า แล้วสายหน้าไปมา " ให้มันเข้มแข็งหน่อย "

สีหน้าของเด็กสาวยิ้มแห้งๆ เธอดูจะดุเดือดมาก สำหรับวันนี้ 

เมื่อจบคาบ ก็เเทบนอนอืดเลย เด็กสาวลงไปนอนหอบแบบปล่อยตัวยาวๆ ที่ลานฝึก อีกฝ่ายมองก่อนจะหันไปเก็บของ

ก่อนจะหลับเธอเดินไปหยิบของกิน มากินแบบว่าเติมพลังหน่อยนะ และเลเวอเรทท์  ที่เดินผ่านมาพอดีเลยเเจกไปเลย

" หนูแบ่ง " เธอส่งไส้กรอกย่างให้ไป มันอาจจะไม่ได้ร้อนแล้วเเต่ก็นะ หลังใช้กำลังปมากก็กินได้อยู่

" มันไม่ร้อนแล้วนะคะ พอดีหนูติดไว้รองท้องเฉยๆ " เธออธิบายให้อีกฝ่ายรู้ แต่เหมือนเขาจะไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

" ไม่เป็นไร ขอบใจ " เขาตอบห้วนๆ ก่อนจะเดินขนของออกไป ปล่อยเด็กสาวยืนกินอยู่ตรงนั้นหละ

---

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 3/10

มอบไส้กรอกย่าง 1 ไม้ - ให้  [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม x2 กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

Laura BELIEVER

อัฒจันทร์

หลังจากฉลองวันเกิดกันไปสักพัก เมื่อได้เวลา เธอก็เดินมาที่ลาน เตรียมพร้อมฝนการฝึกอีกรอบ ดูเหมือนตอนนี้เจ้าของวันเกิดเองก็จะมารอเเล้วเช่นกัน

ลอร์ร่าที่เมื่อครู่นี้หยิบไส้กรอกย่างมาด้วย แบบเห็นทางพี่เขากินไม่วางเลย เลยหยิบมาฝากอีกนิดหน่อย 

" อันนี้หนูแถมให้ค่ะ หนูเห็นพี่ชอบ ยังร้อนๆ เลย " เธอยิ้มเเห้งๆ ก่อนจะวิ่งหนี ไม่กวนแล้ว

" ยังไงก็ตามสบายนะคะ หนูไป..ขอตัวไปฝึกค่ะ ฝึกต่อก่อน ไม่กวนแล้วค่ะ " หลังจากพูดจบประโยค เธอวิ่งเเจ้นทันที เพราะรู้ว่าถ้าอยู่นานมีสิทธิ์โดนแน่ๆ เมื่ออกมาสักพักสายตาชำเลืองมอง อีกฝ่ายหยิบมันขึ้นมาเอานิ้วจับๆ เหมือนมันน่าจะร้อนอยู่ ก่อแน่สิ เอามาแบบสดๆร้อนๆ ต้องร้อนๆ กำลังอร่อยเลย

เมื่อคนทะยอยมาแล้วและลอร์ร่ากำลังจะหยิบอาวุธตัวเดิมมาซ้อมกันตายก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น

“ สลับอาวุธกับเมื่อวาน…แล้วซ้อม ” เหมือนว่าจะโดนจับได้แล้วหรอ อีกฝ่ายที่ถือไส้กรอกรย่างในมือ นั้นจะรู้ทัน ลอร์ร่าจำใจต้องเปลี่ยนอาวุธจากมีดเป็นธนู แม้จะเเบบท่าทางงอนแง้นมาก ดูจะไม่ได้เรื่องเท่าไร เดินไปซ้อมเล่งที่เป้ายิง

" แข็งเป็นบ้าเลย ธนูอะไรเนี้ย ทำจากเอ็นอะไรก่อน " ลอร์ร่าบ่นๆ แบบบ่นในใจเพื่อกันใครเขามาได้ยิน เดี๋ยวจะได้โดนทำโทษกันพอดี

" ให้มันแข็งแรงกันหน่อย แรงหัดออกกันบ้าง " เสียงที่ดังมาเรื่อยๆ เป็นการบุกระดมให้ชาวทหารแข็งขัน แต่มันก็นะ นี้เธอเป็นสาวสังคมนะ เดี๋ยวนี้ใครเขายิงธนูกันเล่า ลอร์ร่าทำอะไรไม่ได้ได้แต่ยิ้มๆ แล้วซ้อมไปแบบนั้น แต่ในใจคือไม่ไหวแล้ว หนักหน่วงเกินนี้คิดผิดคิดถูกก่อน

ยิงๆ เข้าไปวันนี้เธนูนี้มันจะเข้าเป้า อย่าว่าแต่เข้าเลย มันจะถึงมั้ยก่อน ระยะ 40 หลาเนี้ย ไกลมากนะ

เมื่อแบบยิงไปสักพักตอนนี้เหมือนแขนมันจะขาดออกจากกัน คนที่กำลังมีความสุขกับไส้กรอกรย่างเดินมาดู กระแอมเบาๆ เป็นการบอก ว่าให้ซ้อมต่อไป ในสนามรบนั้นไม่มีเวลาเรื่องนี้

ลอร์ณ่าที่แบบไร้ทางเลือก เลยก็ต้องไปทันแบบนั้นจนหมดเวลา

บอกได้เลยว่าวันนี้ไหล่และเเขนของเธอแทบจะหลุดออกมาแยู่แล้ว เมื่อยแสนเมื่อย เมื่อหมดคาร่างเล็กก็ลงไปนอนราบแบบทิ้งตัวทันที เหมือนจะเป็นลม ใดๆก็คงพักสายตาสักหน่อยน่าจะดีนะ

---

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 4/10

มอบไส้กรอกย่าง 1 ไม้ - ให้  [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม x2 กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5