[ใกล้กับสนามฝึก] อัฒจันทร์

Rita BELIEVER

ชื่อ: Rita Chanakarnwarukpinit

ชื่อเรื่อง: หอกแห่งฮาล์ฟบลัด

 
---

 
แสงแดดยามเที่ยงตกกระทบผิวของ ริต้า เมื่อเธอเดินออกจากบริเวณเตาไฟบูชาเทพ เสียงใบไม้ลู่ลมเบา ๆ ดังก้องเหนือพื้นที่เงียบสงบ เธอกำหอกกรีกในมือแน่น ขณะที่สายตาของเธอจับจ้องไปยังอัฒจันทร์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล

 
ภายในเวลาไม่นาน เธอก็เดินมาถึง ค่ายฮาล์ฟบลัด เสียงฝีเท้าของเธอดังสะท้อนบนพื้นหินอ่อนบริเวณทางเดินที่นำไปสู่อัฒจันทร์ นักเรียนฮาล์ฟบลัดหลายคนกำลังรวมตัวกันในลานฝึกกลางแจ้ง แต่สายตาของเธอมุ่งตรงไปยังห้องเรียนขนาดใหญ่ภายในอัฒจันทร์

 
---

 
ริต้า: (พูดกับตัวเอง) "วันนี้คงเป็นวันสำคัญสำหรับฉันสินะ หอกเล่มนี้...มันจะเป็นตัวพิสูจน์ว่า ฉันมีค่าพอจะต่อสู้หรือไม่"

---

 
เมื่อเธอก้าวเข้าสู่ห้องเรียน เสียงพูดคุยในห้องกลับเงียบลงในทันที นักเรียนทุกคนหันมามองเธอพร้อมด้วยสายตาที่ปนเปไปด้วยความสงสัยและประเมินค่า

 
ที่หน้าห้องคือ โซเฟีย คลาร์ก หญิงสาวผู้เป็นครูฝึก เธอสวมเกราะเบาและถือหอกยาวในมือ ดวงตาคมกริบของเธอจับจ้องไปยังริต้า

 
---

 
โซเฟีย: (กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง) "ริต้า... ฉันรู้ว่าเธอมาจากเตาไฟบูชาเทพ การที่เธอถือหอกกรีกเข้ามาที่นี่ แปลว่าเธอตัดสินใจแล้วที่จะเรียนรู้ศาสตร์แห่งการต่อสู้ใช่ไหม?"

ริต้า: (พยักหน้าช้า ๆ) "ค่ะ ท่านโซเฟีย ฉันพร้อมแล้วที่จะเรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับวิชากลยุทธ์และการสงคราม"

โซเฟีย: (เลิกคิ้วเล็กน้อย) "ทุกอย่างหรือ? เธอรู้ไหมว่าวิชานี้ไม่ใช่แค่การต่อสู้ด้วยอาวุธ แต่มันเกี่ยวกับการตัดสินใจ การควบคุมจิตใจ และการใช้ความคิดให้เฉียบคม" (เธอเดินเข้าใกล้ริต้า ยืนตรงหน้าเธอ) "เธอคิดว่าเธอพร้อมจะรับมันหรือยัง?"

ริต้า: (สบตาครูฝึกอย่างแน่วแน่) "ค่ะ ฉันพร้อมแล้ว"

---

 
โซเฟียพยักหน้า ก่อนจะผายมือไปยังพื้นที่ว่างตรงกลางห้อง

 
โซเฟีย: "ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มได้เลย จับหอกให้มั่นคง ตั้งท่าต่อสู้"

ริต้าจับหอกแน่น มือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อเล็กน้อยขณะที่เธอพยายามตั้งท่าให้เหมาะสม โซเฟียสังเกตการเคลื่อนไหวของเธอ

 
---

 
โซเฟีย: (ส่ายหน้าเล็กน้อย) "แขนเธออ่อนแรงไป ยืนขาไม่มั่นคงแบบนั้น เธอจะพ่ายแพ้ตั้งแต่เริ่ม คิดไว้เสมอว่าหอกคือส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ มันต้องเคลื่อนไหวไปพร้อมกับเธอ ลองใหม่อีกครั้ง"

ริต้า: (พยักหน้า รีบปรับตัว) "ค่ะ!" (เธอตั้งท่าใหม่ ยกหอกขึ้นพร้อมจ้องไปข้างหน้า)

 
---

 
หลังจากนั้น การฝึกฝนเริ่มเข้มข้นขึ้น โซเฟียให้ริต้าฝึกการโจมตีแบบพื้นฐาน การตั้งท่าป้องกัน และการเคลื่อนที่ไปพร้อมกับหอก ทุกครั้งที่เธอพลาด โซเฟียจะไม่ลังเลที่จะชี้จุดอ่อน

 
---

 
โซเฟีย: (พูดเสียงดัง) "อย่าลังเล! เมื่อเธอตัดสินใจโจมตี มันต้องเด็ดขาดและรวดเร็ว เข้าใจไหม?"
ริต้า: (หอบเล็กน้อยแต่ตอบเสียงหนักแน่น) "เข้าใจค่ะ!"

โซเฟีย: (ยิ้มมุมปากเล็กน้อย) "ดี อย่างนั้นลองอีกครั้ง ครั้งนี้คิดให้เร็วกว่าเดิม"

---

 
เวลาในห้องเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ริต้าฝึกฝนจนเหงื่อท่วมตัว แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น โซเฟียเดินเข้ามาหาเธอในช่วงท้าย พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง

 
---

 
โซเฟีย: "เธอทำได้ดีสำหรับวันแรก แต่การจะเป็นนักรบที่แท้จริง เธอต้องเรียนรู้ที่จะไว้วางใจตัวเอง และสิ่งสำคัญที่สุดคือการไม่ยอมแพ้ จำไว้นะ ริต้า"

ริต้า: (ยิ้มเล็กน้อยพร้อมพยักหน้า) "ค่ะ ฉันจะไม่ยอมแพ้"

---

 
ในขณะที่แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ ริต้ากำหอกในมือแน่น ขณะที่เธอเดินออกจากห้องเรียนด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ วันแรกของการฝึกฝนจบลง แต่เส้นทางสู่การเป็นนักรบที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น...

หมายเหตุ: เข้าเรียนวิชากลยุทธ์และการสงคราม I  (หอก) ครั้งที่ 1/4 เข้าเรียน + 10 EXP และ + 20 ความกล้า

Rita BELIEVER

ชื่อ: Rita Chanakarnwarukpinit

นิยาย: "บันทึกอสุรกายฮาร์ปี้"

 
---

 
ริต้าเดินออกจากชายหาด ทิ้งเสียงคลื่นไว้เบื้องหลัง บันทึกอสุรกายฮาร์ปี้ในมือเธอถูกจับไว้แน่น ความเหนื่อยล้าจากการฝึกฝนยังคงอยู่ในร่างกาย แต่ความมุ่งมั่นของเธอผลักดันให้ก้าวเดินต่อไป
เมื่อมาถึงอัฒจันทร์ที่ตั้งอยู่กลางลานกว้าง บริเวณนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านเบาๆ และแสงแดดที่ส่องลงมาบนพื้นหินสีขาว ริต้าเห็นรุ่นพี่โซเฟียในชุดคลุมสีฟ้ากำลังยืนรออยู่ตรงกลางเวที สายตาของเธอดูนิ่งสงบแต่ทรงพลัง

 
โซเฟีย: "ริต้า เธอมาช้ากว่าที่ฉันคาดไว้นะ"

ริต้า: "ต้องขอโทษด้วยค่ะพี่โซเฟีย ฉันติดการฝึกวิชาอสุรกายศึกษากับครูฝึกไทสัน แต่ฉันก็รีบมาที่นี่ทันทีหลังจากเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

เธอก้าวขึ้นไปบนอัฒจันทร์และยื่นบันทึกอสุรกายฮาร์ปี้ให้รุ่นพี่โซเฟียทันที

 
โซเฟียรับสมุดบันทึกมาด้วยท่าทางสุขุม เธอเปิดอ่านหน้าที่เต็มไปด้วยข้อความและภาพวาดอย่างตั้งใจ นิ้วเรียวยาวของเธอเลื่อนผ่านบันทึก พลางพึมพำเล็กน้อย

 
โซเฟีย: "รายละเอียดค่อนข้างครบถ้วน... พฤติกรรมการล่า รูปแบบการเคลื่อนไหว และเสียงร้องของฮาร์ปี้ เธอทำได้ดีในส่วนนี้ แต่..."

เธอหยุดชั่วครู่และเลื่อนสายตามามองริต้า

 
โซเฟีย: "เธอยังไม่ได้อธิบายถึงพลังเวทแฝงในปีกของพวกมัน หรือลักษณะของเสียงร้องที่สามารถรบกวนจิตใจมนุษย์ นั่นเป็นจุดสำคัญที่ควรใส่ลงไป"

ริต้า: "ฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ พี่โซเฟีย ฉันมุ่งเน้นที่การเก็บข้อมูลภายนอกของพวกมันมากไป จนละเลยส่วนที่ลึกกว่านั้น"

โซเฟีย: "อย่าขอโทษ ใช้ข้อผิดพลาดนี้เรียนรู้ เธอมีศักยภาพมาก และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น"
โซเฟียวางบันทึกลง ก่อนจะยื่นมือมาตบไหล่ริต้าเบาๆ

 
โซเฟีย: "ฉันอยากให้เธอทำสิ่งนี้ต่อให้ดียิ่งขึ้น รวบรวมข้อมูลของอสุรกายอื่นๆ แล้วส่งให้ฉันอีกในครั้งหน้า อย่าลืมความสำคัญของรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ มันอาจเป็นกุญแจสำคัญในภารกิจจริง"
ริต้า: "ค่ะ ฉันจะทำให้ดีขึ้นในครั้งหน้าแน่นอน"

เธอก้มหัวแสดงความนอบน้อม โซเฟียพยักหน้าอย่างพอใจ

 
โซเฟีย: "ดี ไปพักผ่อนเถอะ เธอทำงานหนักมากแล้ว ฉันจะนำข้อมูลนี้ไปเสริมในตำราหลักของกองอสุรกายศึกษา ขอบคุณสำหรับความพยายามของเธอ"

ริต้ายิ้มเล็กน้อย แม้รู้สึกเหนื่อยล้า แต่คำชมจากโซเฟียช่วยเติมพลังให้เธออีกครั้ง เธอก้าวลงจากอัฒจันทร์และเดินจากไป พร้อมความมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตนเองให้เก่งขึ้นเพื่ออนาคตที่รออยู่...

หมายเหตุ: รางวัลผลงาน +20 ความกล้าหาญ , +50 พลังใจ, ( 5 ดรักม่า) และ +25 EXP

+15 ความสัมพันธ์กับรุ่นพี่โซเฟียในความขยันหมั่นเพียร

แนบ: บันทึกอสุรกายฮาร์ปี้

Denista BELIEVER

Aphrodite

Lovers of Pleasure

i am not perfect. i say stupid things sometimes. i have scars left by people who did me wrong. i'm a little crazy, and probably won't change. —- NEREZA HENLADYS

เวลา - 12:50 น.

หลังจากการเผชิญหน้่ากับฮาร์ปี้ เนเรซ่าแสดงความสนใจอย่างชัดเจนในการเรียนรู้ที่จะใช้หอก สาวสวยจากเคบินสิบเดินถือหอกที่ไปควานหาซื้อมาจากคนในค่ายพร้อมด้วยสมุดบันทึกหนึ่งเล่มที่เธอพึ่งจะขุดมันออกมาจากกองสมุดที่ไม่ได้ใช้ภายในชั้นหนังสือของชาวอะโฟรไดท์มายังอัฒจันทร์ที่เนืองแน่นไปด้วยผู้คน

ดวงตาสีมูนสโตนของเธอกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะสะดุดตากับหญิงสาวท่าทางมั่นใจและโดดเด่นคนหนึ่ง ถึงผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้สวยสง่าเท่าไพเพอร์ที่เป็นพี่สาวของเธอ แต่ก็ยังมีแรงดึงดูดบางอย่าง.. คงเป็นเพราะท่าทางไม่เกรงกลัวอะไรพร้อมกับการถือหอกที่ดูกระฉับกระเฉง ทำให้เนเรซ่าคาดเดาได้โดยทันทีว่านั่นต้องเป็น ‘ โซเฟีย คลาร์ก ’ รุ่นพี่จากบ้านอะธีน่าที่รับหน้าที่สอนการใช้หอกรวมไปถึงเจ้าของประกาศงานเกี่ยวกับการบันทึกเรื่องอสูรกาย

“ หวังว่าฉันคงไม่ได้มาเข้าคลาสสายนะคะ ” ที่ปรึกษาประจำบ้านอะโฟรไดท์เดินเข้าไปร่วมในเขตฝึกของอัฒจันทร์ เสียงของเธอเรียกให้โซเฟียที่กำลังเฝ้ารุ่นน้องคนอื่น ๆ ต้องหันมามอง แน่นอน— ความประทับใจแรกเป็นสิ่งสำคัญ ดังนั้นเนเรซ่าจึงพิถีพิถันเป็นพิเศษ เธอสวมชุดไปรเวทที่คล่องแคล่ง มือซ้ายถือหอกเอาไว้ ส่วนมือขวากอดสมุดบันทึกเล่มหนึ่งแนบอก ดู.. กระตือรือร้นเกี่ยวกับการเรียนรู้

“ ถ้ายังเห็นฉัน นั่นก็แปลว่าเธอไม่ได้มาสาย ”

คำตอบของโซเฟียทำให้เนเรซ่าเลิกคิ้ว บุตรสาวเทพีแห่งความรักหัวเราะเบา ๆ เธอไม่ถือสาความปากร้ายหรือการตอบโต้ที่เย่อหยิ่ง เพราะบ้านอะธีน่ามีดีมากพอจะให้แสดงออกด้วยท่าทีอย่างนี้ “ โชคดีจริง ๆ ที่มาทัน ฉันมีเรื่องที่ต้องเรียนและก็มีงานมาส่งคุณพอดี ” เนเรซ่าโคลงศีรษะไปมาช้า ๆ เธอเดินเข้าไปใกล้โซเฟียอีกหนึ่งก้าว

“ คงไม่เป็นการรบกวนใช่ไหมคะ? ”

เธอถามพร้อมกับยื่นสมุดไปให้โซเฟีย ธิดาแห่งเทพีอะธีน่าหลุบตาลงมองสมุดแสนประณีต มันมีลวดลายที่ซับซ้อนหรูหราบ่งบอกความคิดของผู้ใช้ สำหรับโซเฟียแล้วคำถามอย่างเช่นเธอเป็นเด็กบ้านไหนนั้นไม่จำเป็นในเมื่อทุกอย่างก็ชัดเจนดี ใบหน้าที่งดงามโดดเด่น กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยออกมาอย่างน่าประทับใจรวมไปถึงรสนิยมในการเลือกของที่ไม่ธรรมดา

“ ที่เจอหน้ากันครั้งแรกแล้วส่งบันทึกพิชิตอสูรกายแบบนี้ สำหรับบ้านอะโฟรไดท์คงจะมีแค่เธอแล้วล่ะ ” โซเฟียยื่นมือออกมารับสมุดบันทึกของเนเรซ่า รุ่นพี่สาวพลิกสมุดเล่มนั้นไปมา พิจารณาวัสดุและคุณภาพผ่านการสัมผัส

“ เป็นคนแรกก็ดีค่ะ ฉันชอบสร้างความประทับใจใหม่ ๆ ให้คนอื่น ” เนเรซ่าสูดหายใจเข้า เธอหันไปมองเพื่อน ๆ ไม่ก็รุ่นน้องที่กำลังฝึกการใช้หอกภายในอัฒจันทร์ “ ค่อย ๆ อ่านนะคะ ระหว่างนี้ฉันขอไปเริ่มฝึกใช้หอกก่อนดีกว่า ”

โซเฟียเลิกคิ้ว เธอชำเลืองตามองเนเรซ่าที่หันหลังเดินไปร่วมกับกลุ่มเล็ก ๆ ไม่ห่างจากจุดที่เธออยู่ ‘ เป็นพวกไม่ชอบเสียเวลาไปเปล่า ๆ สินะ ’ อาจารย์สอนการใช้หอกจากบ้านอะธีน่าก้มลงพลิกสมุดให้เปิดออกและชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้าแรก

เสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอดังขึ้น ดูท่าในค่ายนี้จะมีคนที่เขียนบันทึกสนุก ๆ ได้อีกคนหนึ่งแล้ว.. “ ออตาเวีย ช่วยแนะนำแม่หนูจากอะโฟรไดท์ด้วยล่ะ ” โซเฟียพูดเสียงดังเพื่อให้ร็อกซานา ออตาเวีย สมาชิกของบ้านฮาเดสที่อยู่ใกล้บริเวณนั้นรู้ตัวว่าควรให้คำแนะนำกับสมาชิกใหม่ของคลาสในขณะที่ผู้ฝึกสอนกำลังตรวจการบ้าน(?)เสริม

ธิดาฮาเดสผู้เงียบขรึมขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลของเธอคนนั้นเลื่อนมองมาที่หญิงสาวแสนสวยจากบ้านที่ไม่ควรมีอะไรมายุ่งเกี่ยวกับเธออย่างบ้านอะโฟรไดท์ เธอตั้งใจจะมองข้าม แต่ก่อนที่จะได้ทำแบบนั้น “สวัสดีค่ะ คุณออตาเวียสินะคะ?”

เนเรซ่าที่สังเกตอาการของอีกฝ่ายมาระยะหนึ่งเป็นฝ่ายเริ่มพูดทักทายก่อนโดยไม่ขัดเขิน เธอปั้นยิ้มหวาน ๆ ส่งให้สาวหมองหม่นจากบ้านฮาเดสจนอีกฝ่ายชะงักและหน้าแดงไปชั่วขณะ “ อ อือ สวัสดี ” และก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น ใช่ .. สาวออตาเวียจากบ้านฮาเดสเงียบเป็นเป่าสาก วิธีการสอนของหล่อนก็เป็นเอกลักษณ์เสียเหลือเกิน เมื่อเจ้าตัวเลือกที่จะทำให้ดูแทนที่การอธิบาย

มันก็ไม่ได้แย่ แต่จบคาบนี้สงสัยเธอคงต้องไปบอกโซเฟียให้เปลี่ยนคนแนะนำซะแล้ว

…

หลังจากคลาสฝึกการใช้หอก เนเรซ่าพอจะเคยชินกับการถือจับ จ้วงและแทงโดยใช้อาวุธที่มีขนาดยาวกว่าช่วงตัวของเธอแล้ว ส่วนที่เหลือก็แคต้องปรับตัวให้ชินกับการควงหรือเปลี่ยนท่าไม่ให้ปลายอีกด้านของหอกฟาดหัวหรือพันแขนขาจนเสียจังหวะ เนเรซ่ายกมือขึ้นป้องปากหาว ช่วงนี้เธอหันมาออกกำลังกายมากขึ้น อ่านหนังสือมากขึ้นแล้วยังต้องมาซ้อมต่อสู้แบบนี้บ่อย ๆ ไม่แปลกที่เด็กรักสบายอย่างเธอจะเริ่มมีอาการอ่อนล้า

“ เฮนลาดิส ” เสียงของโซเฟียดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เนเรซ่าต้องหันไปมอง รุ่นพี่สาวบ้านอะธีน่าถือสมุดของเธอพร้อมกับเดินเข้ามาหา และเมื่ออยู่ในระยะที่ใกล้พอ โซเฟียก็ทำการยื่นสมุดกลับมาให้เธอ “ เป็นบันทึกที่อ่านสนุกดี ไว้ฉันจะรอหน้าถัดไป ”

ไม่ทันให้เนเรซ่าได้ตอบกลับอะไรด้วยซ้ำ มือของโซเฟียก็ตบลงที่ไหล่ของเธอเบา ๆ “ ไว้เจอกันคลาสหน้า สาวน้อย ”

… บ้าเอ้ย ค่ายนี้มันมีแต่คนแปลก ๆ จริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย ?

ส่งบันทึก - วาร์ป
รางวัลงาน: +20 ความกล้าหาญ ,
+50 พลังใจ, +70 ดอลลาร์ และ +25 EXP
+15 ความสัมพันธ์กับรุ่นพี่โซเฟียในความขยันหมั่นเพียร
+7 ความสัมพันธ์กับโซเฟีย คลาร์ก จากสกิลหอมเย้ายวน

Nareza Henladys all star and me!

CABIN10

@Hye Ri

Denista BELIEVER

Aphrodite

Lovers of Pleasure

i am not perfect. i say stupid things sometimes. i have scars left by people who did me wrong. i'm a little crazy, and probably won't change. —- NEREZA HENLADYS

หลังจากปิดคลาสอสูรกายและมีดสั้น.. มันถึงเวลาแล้วที่จะหันมาโฟกัสวิชาใหม่

เนเรซ่ายืนอยู่ใจกลางอัฒจันทร์พร้อมคนมากมายที่มาเพื่อเข้าร่วมคลาสของโซเฟีย รุ่นพี่บ้านอะธีน่าผู้เชี่ยวชาญในการใช้หอกตามแบบฉบับของสายเลือดผู้ทรงปัญญา ‘ จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังคิดว่าคนจากบ้านอะธีน่าเหมาะกับการใช้หนังสือฟาดหน้ามากกว่าจะมายืนใช้หอก ’ ความคิดไร้สาระของเธอกำลังรังสรรภาพของตัวละครผมสีเข้มที่สวมชุดแนวกรีกโรมันจากเกมชื่อดังที่เปลี่ยนหน้าเป็นหินได้แถมยังใช้หนังสือฟาดและปาช็อก

มุมปากของสาวสวยยกขึ้นจวนจะกลายมาเป็นการหัวเราะเพียงลำพังที่ทำให้คนขนลุก แต่ก่อนที่จะได้เป็นอย่างนั้นก็ดันมีเสียงกระซิบจากสายหนึ่งมาทำให้เธอหลุดจากภวังความคิด

สาวน้อยของแม่ แม่อยากขอให้เจ้าช่วยไปสั่งสอนเอโลอิส เด็กคนนั้นลบหลู่แม่อย่างมาก

สานส์ประกาศิตจาก..อะโฟรไดท์?

คิ้วของเนเรซ่าขมวดเข้าหากันอย่างประหลาดใจ ‘ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม่ฉันไว้วานเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้? อ้อ.. บางทีอาจจะตั้งแต่ที่เธอเข้าข้างแฟนใหม่จนน่าอายในตอนแคมเปญฉลาดนั่นละมั้ง ’ ไม่ใช่ว่าเนเรซ่าไม่รักแม่ (จริง ๆ ก็ใช่) เธอแค่ไม่คิดว่าปัญหาไร้สาระพรรค์นี้จะลามมาถึงตัว

สั่งสอน? สั่งสอนด้วยเหตุผลแค่ว่าลบหลู่?

เธอขยับแขนมากอดอก ดวงตากวาดมองรอบกายอย่างสงบเพื่อให้แน่ใจว่ารอบ ๆ ไม่ได้มีใครที่กำลังใส่ใจ “ อย่าทำเหมือนนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนลบหลู่ไปหน่อยเลยค่ะ ถ้าจะให้สั่งสอนทุกคนที่ลบหลู่ท่านอย่างมาก คงต้องใช้เวลาเกือบสิบปี ” เสียงของเนเรซ่าฟังดูเกียจคร้านและชาญฉลาดไปพร้อม ๆ กัน สายเลือดอะโฟรไดท์ไม่ใช่คนเขลา พวกเขาเหมาะสมกับคำว่าเจ้าเล่ห์มากกว่าใสซื่อ

“ เป็นคนที่โดดเด่นก็ต้องมีคนเห็นต่างอยู่แล้ว ” บุตรสาวของอะโฟรไดท์ยักไหล่ เธอดึงมือข้างหนึ่งขึ้น งอนิ้วลงเพื่อที่นัยน์ตาสีมูนสโตนนั้นจะได้สำรวจดูลวดลายที่งดงามบนเล็บยาว ๆ ของเธอ “ แม่เป็นคนที่ชินกับมันที่สุดแท้ ๆ ทำไมถึงยังต้องร้อนรนกับอะไรพวกนี้ด้วย ”

“ ช่างเถอะ ช่วงนี้หนูไม่มีเวลา ” เนตรจิ้งจอกของที่ปรึกษาสาวเลื่อนขึ้นมองโซเฟีย คลาร์กที่ปรากฏตัวในอัฒจันทร์ เวลาเอ้อระเหยของเธอหมดแล้ว เนเรซ่าไม่ควรโวยวายกับเจ้าของเสียงที่ส่งมามากเกินไป ผู้หญิงที่สมควรเรียกว่าเป็นคนครองโฉมอย่างเทพธิดาในหมู่สายเลือดครึ่งเทพถอนหายใจเฮือก “ แล้วก็— มันน่าน้อยใจนะคะที่แม่มักจะติดต่อมาแค่เวลาที่มีปัญหา เท่านี้ล่ะค่ะ ไว้ค่อยคุยกัน ”

เนเรซ่าผละตัวออกมาจากเงามืด ราวกับคนที่พึ่งจะคุยโทรศัพท์เสร็จทั้งที่แค่พูดกับอากาศ สองขาขยับก้าวไปด้านหน้าอย่างมั่นใจเพื่อที่จะเข้าไปประชิดรุ่นพี่คนสอนประจำคลาสหอกกรีก “ คุณโซเฟีย ” สิ่งที่อยู่ในมือของเนเรซ่า แน่นอน การบ้าน เธอยกยิ้มกว้างและยื่นสมุดการบ้านที่อีกฝ่ายสั่งเมื่อหนก่อนให้กับคนสั่งด้วยความกระตือรือร้น

“ ฉันคาดหวังกับการเรียนในครั้งนี้นะคะ ” ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยบางสิ่งที่ซับซ้อน เนเรซ่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะถอยหลังเดินห่างออกไปหลายก้าว ทิ้งให้โซเฟียสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบที่เริ่มจางลงเมื่อเนเรซ่าเดินไปเข้าร่วมกับกลุ่มที่กำลังยืดเส้นสายโดยทิ้งไว้แค่สมุดการบ้านหนึ่งเล่ม

โซเฟียก้มมองสมุดในมือก่อนจะหัวเราะฮึ เธอลดมือข้างที่ถือสมุดให้ห้อยไปอยู่ข้างกาย “ วันนี้จะฝึกการแทงด้วยหอก เตรียมร่างกายของพวกเธอให้พร้อม จบคลาสวันนี้ฉันมั่นใจว่าพวกเธอคงใช้แขนไปไม่ได้อีกหลายวัน ” ผู้สอนประจำคลาสกระชับหอกในมือพร้อมด้วยใบหน้าที่เหมือนกับส่องประกายด้วยชัยชนะ

และตลอดทั้งคลาสนั้นก็เหมือนนรกที่ถูกผลักดันให้ต้องแบกแท่งไม้หนัก ๆ แล้วแทงไปข้างหน้าอย่างไร้จุดจบ

ส่งการบ้าน +20 คะแนนบ้าน - วาร์ป การบ้าน
เข้าเรียน +10 EXP , +20 ความกล้า
+7 ความสัมพันธ์กับโซเฟียจากสกิลหอมเย้ายวน

Nareza Henladys all star and me!

CABIN10

@Hye Ri

Denista BELIEVER

NEREZA HENLADYS

Lovers of Pleasure ❣ Head Counselor Cabin 10

หลังจากลงชื่อที่ห้องทำงานของคุณดีเสร็จ เนเรซ่าก็มาทำสิ่งที่คิดเอาไว้ในลำดับถัดไปก็คือการเข้าเรียนวิชาหอกกรีกของโซเฟีย คลาร์ก เพราะนอกจากจะมาเพื่อเรียนแล้ว เธอก็ยังมีหน้าใหม่ ๆ ของบันทึกอสูรกายที่ตั้งใจจะนำมาส่งรุ่นพี่โซเฟีย ‘ เหมือนจะมีก็อปลินกับไซคลอปส์แล้วก็บาเกะดานูกิที่เพิ่มมาหรือเปล่านะ.. น่าเสียดายที่ฉันหามิโนทอร์ไม่เจอแล้วก็ชนะเจ้าคิตสึเนะนั่นไม่ได้ ’ มือนุ่มยกขึ้นสางเส้นผม ใบหน้าโฉบเฉี่ยวของสาวจิ้งจอกประจำเคบินที่สิบปรากฏร่องรอยความเสียดาย

ณ อัฒจันทร์ประจำค่าย เสียงเคี่ยวเข็ญฝึกฝนของเด็กหลายคนประสานกันดังกึกก้อง อันที่จริงนอกจากวิชาดาบและโล่ หอกกรีกของโซเฟีย คลาร์กแทบจะเป็นวิชาสามัญประจำค่ายที่เด็กทุกคนต้องได้เรียน ครั้งนี้เนเรซ่าไม่ได้รีบร้อนมาเป็นคนแรก ๆ อันที่จริงเธอมาสายพอสมควรแต่ก็ยังทันคลาสเรียนเนื่องจากวันนี้โซเฟียกวาดตารางช่วงบ่ายเพื่อเปิดคลาสโดยเฉพาะ

“ รุ่นพี่คลาร์ก ”

เสียงเรียกจากด้านข้างทำให้โซเฟียหันไปจนพบกับเด็กสาวจากเคบินที่สิบยืนถือสมุดเล่มหนึ่งด้วยท่าทางสบาย ๆ “ ไง ได้ยินว่าเธอวิ่งแจ้นออกไปทันทีที่ไทสันประกาศข้อสอบ ” ฝีปากเฉียบคมและท่าทางมั่นใจคือเอกลักษณ์เฉพาะตัวของธิดาอะธีน่าผู้เด่นดัง เธอคนนั้นยื่นมือออกมาเสมือนรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

เนเรซ่าหัวเราะเบา ๆ กับการเคลื่อนไหวที่ผ่านการคิดมาก่อนแล้ว เธอประคองส่งบันทึกอสูรกายให้กับโซเฟียและก้าวถอยออกมาไม่กี่ก้าวเพื่อเว้นระยะให้อีกฝ่ายไม่รู้สึกว่าถูกรบกวนรวมไปถึงไม่ทำให้ตัวเธอเองดูตื่นเต้นหรือร้อนรนจนเกินไป

“ ก็อบลิน..? ไปเจอมาตอนไหน? ” รุ่นพี่ที่ใช้นามสกุลแบบเดียวกันกับตัวละครในคอมมิคฮีโร่ชื่อดังถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ เธอกวาดสายตาดูเหล่าตัวอักษรที่บ่งบอกความคับแค้นใจตลอดทั้งหน้าบันทึกจนมุมปากเริ่มยกขึ้นคล้ายจะหัวเราะ แต่ก็ยังให้เกียรติธิดาของอะโฟรไดท์ในฐานะที่เข้าใจว่าสายเลือดของพวกเขาและก็อบลินจัดว่าเป็นศัตรูตามธรรมชาติ

“ จากโตเกียวน่ะ ”

โซเฟียพยักหน้า ครูฝึกประจำวิชาหอกพ่วงตำแหน่งเจ้าของการสนับสนุนให้เด็ก ๆ ในค่ายทำบันทึกอสูรกายชำเลืองตามองเจ้าของสมุดในระหว่างที่เธอกำลังพลิกหน้าบันทึกเพื่อไปดูหน้าข้อมูลฉบับเจาะลึกขึ้น “ ระหว่างนี้ก็ฝึกตามเพื่อน ๆ ใช้หอกตามท่าพื้นฐานของเอเธนส์ที่ถูกปรับปรุงใหม่ ” คำพูดของโซเฟียทำให้ดวงตาของธิดาแห่งอะโฟรไดท์เลื่อนไปมองคนในคลาสที่หอบแฮ่ก ๆ แต่ก็ยังสะบัดหอกอย่างไม่ลดละ ด้วยความกังวลส่วนหนึ่ง.. และอีกเสี้ยวเล็ก ๆ คือความชื่นชม

โชคดีที่เมื่อเธอเดินไปร่วมกลุ่มเล็ก ๆ ก็มีสมาชิกใจดีคนหนึ่งที่ขยับมาบอกการเรียนการสอนวันนี้เสียงเบา เขาคนนั้นมีเหงื่ออาบเต็มหน้าแต่ก็ยังยิ้มอย่างสดใสเพื่อไม่ให้เธอรู้สึกหวั่นกับโปรแกรมการฝึกของโซเฟีย “ วันนี้โซเฟียสั่งให้พวกเราฝึกเซ็ตโจมตีพื้นฐาน 1000 ครั้ง ” ทันทีที่กระจ่างว่าการเรียนในครั้งนี้คืออะไร เนเรซ่าก็รู้สึกว่าน้ำลายในคอเหือดแห้งไปจนหมด

‘ ชุดการโจมตีพื้นฐาน? ไอสะบัดลง ฟาดซ้าย ตวัดขวา แทงหน้านั่นนะเหรอ ? 1000 ครั้ง? นั่นเท่ากับเธอต้องขยับถึง 5000 ครั้งเลยนะกว่าจะครบ? ’ เสียงถอนหายใจดังขึ้นควบคู่กับเสียงหัวเราะของคนที่สังเกตเห็นท่าทางของเธอ แต่มันก็ช่วยไม่ได้ บุตรสาวของเทพีแห่งความรักกลั้นหายใจ เธอหยิบหอกกรีกประจำตัวออกมา สูดหายใจเข้าให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะเริ่มฝึกฝนตามคำสั่งและแผนการสอนในวันนี้อย่างตั้งใจ

ส่งบันทึกอสูรกายหน้าใหม่ : ก็อบลิน
รางวัลงาน: +20 ความกล้าหาญ , +50 พลังใจ, +70 ดอลลาร์ และ +25 EXP
+15 ความสัมพันธ์กับรุ่นพี่โซเฟียในความขยันหมั่นเพียร
+7 ความสัมพันธ์กับรุ่นพี่โซเฟีย : หอมเย้ายวน
เข้าเรียน (ครั้งที่ 3) +10 EXP , +20 ความกล้า

Timeline at [ 14:56 | 12/12/2024 ]

Paige -

Paige Yoo

Feb, 13 2025 | 09.30 am

หลังจากออกมาจากสนามฝึกซ้อม ร่างเพรียวก็เดินมายังอัฒจันทร์กลางแจ้ง
สถานที่เรียนดาบและโล่ ซึ่งเป็นวิชาแรกของวันนี้ ผู้สอนเป็นธิดาแห่งซุสอย่าง
เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ได้ยินรุ่นพี่กล่าวว่าเธอเป็นคนที่มีจิตใจห้าวหาญ ไม่กลัวสิ่งใด
แถมยังมั่นใจในตัวเองอีกด้วย ดังนั้นจึงไม่แปลกใจกับการที่เธอจะมาเป็นผู้
ฝึกสอนในคลาสนี้

นัยน์ตาสีช็อคโกแลตของเพจมองเข้าไปภายในคลาส มีทั้งรุ่นพี่และคนอื่น ๆ ที่
ฝึกฝนการกันอยู่ รอบตัวมีอาวุธมากมายเรียงรายกันอยู่ ทั้งดาบสั้น ดาบยาว
หอก โล่ รวมถึงอุปกรณ์ป้องกันอื่น ๆ เสียงเหล็กกระทบกันดังไปทั่วบริเวณ บ้างก็
ฝึกฝนกันเอง ด้านคนใหม่ที่เข้ามาก็เริ่มรวมตัวกันเพื่อฟังคำจากผู้สอน

“เอาล่ะ ยินดีต้อนรับผู้เข้าใหม่ทุกคน ฉันเอมีเลีย แอร์ฮาร์ต จะเป็นผู้ฝึกสอนทุก
คนในคลาสนี้ วันนี้เราจะเริ่มจากพื้นฐาน การจับอาวุธแล้วก็การป้องกันตัว”

เอมิเลียกล่าวพลางชี้ไปยังแผงดาบที่อยู่ด้านข้าง ๆ

“ฉันจะให้ลองใช้ดาบไม้กันก่อน แล้วเดี๋ยวมาครั้งหน้ามาลองดาบจริง”

เพจพยักหน้าเข้าใจแล้วเดินไปยังแผงอาวุธ สายตามองหาดาบที่ดูเหมาะกับตัวเองและน้ำหนักพอดีมือ แม้ว่าจะรู้สึกหนักกว่าที่คิด แต่หากได้จับดาบจริงก็หนัก
กว่านี้แน่

เพราะเป็นการจับครั้งแรกเลยทำให้ท่าที่ออกมาดูเก้ ๆ กัง ๆ เอมิเลียเห็นท่าของ
เพจแล้วจึงเดินเข้ามาหาพลางปรับท่าให้

“จับดาบให้มั่น อย่าเกร็งจนเกินไป ส่วนนิ้วโป้งและนิ้วชี้ก็ต้องอยู่ในตำแหน่งที่
ควบคุมได้ แบบนี้นะ - ลองฟันอากาศดู”

บุตรของเฮคาทีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเหวี่ยงดาบออกไปข้างหน้า แต่แรงสั่น
สะเทือนทำให้เพจรู้สึกไม่มั่นคง

“อย่าใช้แค่แขน ใช้ทั้งตัวหมุนตามแรงฟันที่ออกไป จะได้แรงที่มากขึ้น” ครูสาว
แนะนำ

ครั้งนี้เพจลองอีกครั้ง เธอขยับเท้าให้มั่นคงขึ้น หมุนลำตัวไปตามแรงเหวี่ยงของ
ดาบไม้ จังหวะเริ่มดูคล่องขึ้น ทำให้เอมิเลียพยักหน้าอย่างพอใจ และเดินไปดูคน
อื่น ๆ

ส่วนเพจก็เริ่มฝึกอีกครั้ง จนเริ่มเข้าใจว่าไม่ใช่แค่จะแกว่างไปมา แต่ต้องรู้จัก
ควบคุมร่างกายให้ถูกด้วย

“เอาล่ะต่อไป แค่ใช้ดาบเป็นยังไม่พอ เราต้องรู้จักการป้องกันตัว” ครูสาวกล่าว
พลางเดินไปหยิบโล่ไม้ขนาดกลางขึ้นมาแล้วเริ่มสาธิตวิธีถือ

“โล่ไม่ใช่แค่ไว้กันการโจมตีเท่านั้น มันต้องสามารถใช้เป็นอาวุธได้ด้วย”

ลูกสาวตระกูลยูหยิบโล่ไม้ขึ้นมา ซึ่งแน่นอนว่ามันหนักกว่าที่คาดเอาไว้ ซึ่งเพจหัน
มองบางคนนก็หยิบโล่ขึ้นมาราวกับมันเบาหวิว

“ลองจับคู่ แล้วลองใช้โล่ในการป้องกันการโจมตี”

“มาคู่กันไหม ฉันไม่จริงจังกับมือใหม่หรอก” รุ่นพี่คนหนึ่งยิ้มให้พร้อมกับเริ่ม
เหวี่ยงดาบใส่เธอ โชคดีที่เพจยกโล่ขึ้นมากันไว้ได้ทัน แต่แรงกระแทกทำให้หญิง
สาวเซถอยไปสองสามก้าว รวมถึงแขนที่ชาตามไปด้วย

“อย่าตั้งรับตรง ๆ ปัดออกด้านข้างไปซะ!” เอมิเลียตะโกนแนะนำออกมา

เมื่อได้คำแนะนำ เพจจึงตั้งหลักใหม่ เมื่อดาบของรุ่นพี่พุ่งมา เธอจึงขยับโล่เอียงออกไปด้านข้าง เพื่อลดแรงปะทะการโจมตีของอีกฝ่ายได้สำเร็จ

“แบบนั้นแหละ! เก่งมาก” ครูสาวพยักหน้าพอใจ “แต่ต้องเร็วขึ้นกว่านี้อีก ถ้าช้า
แบบนั้น ศัตรูจะโจมตีเราซ้ำได้ง่าย ๆ เข้าใจไหม”

“เข้าใจค่ะ!” หญิงสาวรับคำแล้วพยายามฝึกต่อ ทั้งการป้องกันและขยับตัวให้เร็ว
ขึ้น แม้จะยังไม่คล่อง แต่ก็เริ่มเข้าใจหลักการใช้ของอาวุธทั้งสอง รวมพื้นฐานการ
ต่อสู้ด้วย แม้จะเป็นเพียงการเริ่มต้น แต่เพจก็พร้อมที่จะเรียนรู้ต่อไป

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน ครั้งหน้าเรามาเจอกันใหม่!”

คลาสเรียนดาบ&โล่ ครั้งที่ 1

รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า ✡

(resoure)

Laura BELIEVER

อัฒจันทร์

คาบเรียนจิตวิญญาณเพอร์ซีอุส เวลา 10.30 น (แต่ราร่าไม่เรียนหรอก)

---

แสงแดดยามเช้าของค่ายฮาล์ฟบลัดอบอุ่นกำลังดี ลมเย็นปะทะใบหน้าเบาๆ กลิ่นดินจากสนามซ้อมจางๆ ลอยเข้าจมูก สร้างบรรยากาศของ “เช้าวันเรียนวิชาใหม่”

บริเวณอัฒจันทร์กลางสนาม มีนักเรียนกลุ่มหนึ่งนั่งรอการสอนวิชา “จิตวิญญาณเพอร์ซีอุส” ซึ่งเป็นวิชาขั้นสูงเฉพาะลูกครึ่งเทพที่ผ่านการฝึกระดับกลางมาแล้วเท่านั้น

ระดับนี้แล้ว แน่นอน ลอร์ร่าไม่ได้มีชื่อในคลาสนั้นอยู่แล้ว เอาอะไรไปมีเล่าเรียนไม่จบสักเทอมโถ่

แต่ไม่มีชื่อแล้วใครสนล่ะ...สนามมันทางผ่านไง! ใครๆ ก็เดินผ่านได้

ใดๆ บอกเลยว่าเช็คมาแล้ว คาบนี้คนสอนคือใคร มาไม่มีพลาดหรอกนะ

เด็กสาวร่างบางในเสื้อยืดลายตัวใหญ่กับกางเกงผ้ายืดขายาวสีเทา รองเท้าผ้าใบสบายๆ  ผ่านสนามแบบ ไม่ได้แอบดูนะ แค่มองข้างๆ เฉยๆ มองเท่านั้น จริงๆ ไม่ได้จะสร้างเรื่องอะไรเลยนะ

“ ไหนดูซิ เขาเรียนกันยังไง " เธอพูดกับตัวเองเบาๆ

แต่สิ่งที่ปรากฏตรงกลางสนามคือ…

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดฝึกดาบและโล่ เสื้อแขนยาวผ้าบางพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เปียกเหงื่อบางๆ แนบแผ่นหลัง กางเกงลำลองที่เป็นแบบขาสั้น 

มันทำห้เห็นหุ่นฟิตพอดีไปหมด แบบมันดี ท่วงท่าการยืนถือดาบดูสงบแต่ทรงพลัง และผมสีดำขลับรวบเอาไว้แบบหลวมๆ ตัดกับแสงแดดยามเช้า ดูเล่นหูเล่นตาสุดๆ

“ โอ๊ยยย ตายๆ หุ่นดีเป็นบ้า ” ลอร์ร่าร้องในใจ กรีดร้องเต็มเสียงไปเลย แต่อะไร พูดไม่ได้เก็บอาการไว้นะ!!

อีกฝ่ายถูกล้อจากเหล่านักเรียนที่เข้าเรียน เขาหยิบดาบไม้ขึ้นมาตีท่าทางช้าๆ ทำท่าทางให้ดู เเละพูดแต่เเน่นอนว่าตรงที่ลอร์ร่ายืนไม่ได้ยินหรอกนะ 

ส่วนตอนนี้ลอร์ร่าเหม่อมองอยู่นานจริงๆ มองคนสอนจนใจลอยไปไหนต่อไปแล้วไม่รู้ ดวงตาไม่กะพริบ สติไม่อยู่ที่เท้าแล้ว…

แต่อยู่ๆ เรื่องราวไม่คาดคิดก็เกิด มันก็นะ ต้องเกิดกับเเต่นังร่าอะหละ นักเรียนชายคนหนึ่งเงื้อหอกไม้ ขว้างไปผิดจังหวะ!

ทิศทางของหอก…พุ่งตรงมาทางลอร์ร่า มันก็นะ เเต่กับร่าไง!!

" เห้ย!!! " เสียงของผู้คนนักเรียนเเถวนั้นโหวกเวกกันสนั่น จนเรียกสติ

เธอที่ได้สติทันที แต่ก็ไม่ทันทำอะไร

ก็มีมือใครบางคนคว้าไหล่เธอไว้แล้วดึงเธอเข้าหาตัว

ตัวเธอหมุนไปชนกับแผงอกแข็งแรง กลิ่นเหงื่อผสมกลิ่นสบู่จางๆ ทำให้สมองเธอหยุดประมวลผล

ส่วนหอกไม้พุ่งผ่านไปแบบเฉียดวิกนิดเดียว... ไม่รอดก็เจ็บตัวอะบอกเลย

" เธอมาทำอะไรเเถวนี้ " เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู

ลอร์ร่าเงยหน้าช้าๆ เห็นเป็นดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้น...กำลังมองมาที่เธอ ระยะประชิดมาก มากจนเห็นลมหายใจ

“อะ...อะ...เอ่อ...ขอโทษค่ะ...คือ...ไม่ได้ตั้งใจ—คือไม่ได้ดูอะค่ะ… โอ๊ย คือไม่ ผ่าน ผ่านมา ใช่ค่ะ ผ่านเฉยๆ ”

เธอพูดติดๆ ขัดๆ ทั้งตัวแข็ง แก้มร้อนขึ้นมาเฉยๆ แล้วใจเต้นแรงมาก ขอร้องเขาจะได้ยินไหมก่อน

เขานั้นขยับตัวเเละปล่อยมือจากตัวลอร์ร่าเล็กน้อย 

" ต่อไปก็ระวังหน่อย เดินเร็วๆ อย่าเหม่อลอยอีก ”

เขาที่แอบดุงเล็กน้อย จรงๆก็ห่วงหละดูออก ใบหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่แววตานั้น... เหมือนสังเกตว่าเธอเขินอยู่แน่นอน!!

ลอร์ร่าพยักหน้าเร็วๆ “ ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ! จะไม่เดินอีกค่ะ! ไม่เดินเลยค่ะ! เดี๋ยวบินกลับก็ได้ค่ะ!”

เธอพูดพลางโค้งนิดๆ แบบไม่รู้จะทำยังไง เเล้วอะไรนะ เมื่อกี้พูดอะไร บินกลับ เดี๋ยวราร่า เธอบิน โอ๊ย อยากจะเอามือทุบหัวพูดอะไรออกไปเล่า

เสียงหัวเราะเบาๆ จากกลุ่มนักเรียนด้านหลังดังขึ้นทันที พร้อมเสียงซุบซิบ

" แล้วไม่เป็นอะไรใชมั้ย " เขานั้นถามกับเด็กสาว

" ไม่ค่ะ โอเค ปกติค่ะ "

" ดีเเล้ว งันเดินกลับเองได้นะ เดินดีๆหละ ไม่ต้องบิน "

และเเน่นอนเขาล้อแล้ว ไม่น่าเลยยัยร่าเธอพลาดเขาก็ขยี้เสียด้วย บินอะไรของเธอ

" กลับ ค่ะ กลับเองได้ เดี๋ยวเดินกลับเลยค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะ " เธอโค้งหัวให้พร้อมิ่งเเจ้นออกไปทันที หน้าตาเเดงไปหมดเเล้ว

" เอ้า แล้วมองอะไร ฝึกต่อสิ " หลังเดินออกมา เสียงของร่างสูงที่ดังอยู่ห่างๆ เธอเองก็แบบว่านะ หนีก่อนเธอหอบหายใจ ยกมือกุมหน้า ใบหน้าแดงก่ำ

" ..... " หัวใจจะวาย ตอนนี้เธอที่แบบมือไม้สั่นไปหมดเลย เธอทำตัวไม่ถูกด้วยซ้ำไป เขินไปหมด โอ๊ยเรื่องนี้ห้ามหลุดออกไปเด็ดขาดเลยนะ ไม่งันได้เป็นเรื่องอีกแน่ๆ เธอที่แบบ นิ่งไว้ 

ทุกอย่างปกติ ไม่มีอะไรนิ่งไว้ก่อน ไม่ต้องอะไร ทำตัวปกติ!!

---

เพิ่มเติม

ทุกครั้งที่ปฏิสัมพันธ์กับ NPC Lares SP TGC จะได้รับโบนัสความสนิทสนมเพิ่มขึ้น +10 (ผ้าคลุม)

ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 / 4 / 6 / 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ 

 จะได้รับโบนัสพิเศษ +10 แต้ม (น้ำหอม)

Nymeria HEROES

04-07-2025 13.20 PM

I want to be your everything little darling

ดาบและโล่ I

"ให้ตายสิ นี่มันเป็นการทรมานที่ถูกกฎหมายชัดๆ" ไนมีเรียบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่เดินลากเท้าเข้ามาในลานประลองของค่าย แสงแดดเดือนกรกฎาคมสาดลงมาอย่างไม่ปรานี เผาไหม้พื้นดินจนฝุ่นคลุ้งทุกย่างก้าว กลิ่นเหงื่อไคลและเสียงโลหะกระทบกันดังระงม บรรยากาศดิบเถื่อนที่ทำให้ธิดาแห่งเฮคาทีอยากจะเสกตัวเองให้หายไปจากตรงนี้

วิชาการต่อสู้และป้องกันตัวจากอสุรกาย I ดาบและโล่... ชื่อวิชามันฟังดูน่าเบื่อตั้งแต่แรกเห็น สำหรับคนที่คุ้นเคยกับการใช้มนตราและเล่ห์กล การจับดาบดูเป็นการใช้แรงงานที่ไร้ชั้นเชิงสิ้นดี

“เธอก็รู้ว่ามันจำเป็น” เสียงของคลาริสซ่าดังขึ้นในหัว เย็นชาแต่แฝงความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ “เวทมนตร์ใช้เวลาในการร่าย แต่เขี้ยวเล็บของอสุรกายมันไม่เคยรอใคร”

“ฉันรู้ แคลร์ แต่ดูสภาพสิ เหมือนโรงฆ่าสัตว์มากกว่าห้องเรียน” ไนมีเรียสวนกลับในใจ ดวงตาสีเฮเซลกวาดมองไปรอบๆ กลุ่มเดมิก็อดหน้าใหม่และหน้าเก่าที่มารวมตัวกัน บางคนดูกระตือรือร้น บางคนก็ดูกังวล ส่วนไนมีเรีย... เธอแค่รู้สึกรำคาญ

ทันใดนั้น เสียงจอแจก็เงียบลง เมื่อร่างของสตรีคนหนึ่งก้าวเข้ามาในลานประลอง เธอไม่ใช่เดมิก็อดวัยรุ่นเหมือนคนอื่นๆ รูปลักษณ์ของเธอดูเหมือนคนอายุราวสี่สิบปี เส้นผมสีน้ำตาลถูกมัดรวบไว้ลวกๆ แต่ดวงตาสีฟ้าคมกริบนั้นกลับฉายแววของคนที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ร่างกายสมส่วนในชุดฝึกรัดกุมเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่ได้มาจากการใช้งานจริง ไม่ใช่การเข้ายิมเพื่อความสวยงาม

"สวัสดี เหล่าเดมิก็อด" น้ำเสียงของเธอห้าวและกังวาน มีอำนาจในตัวเองที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดฟัง "ฉันชื่อเอมีเลีย แอร์ฮาร์ต และในเทอมนี้ ฉันจะสอนให้พวกเธอรู้จักวิธีที่จะไม่ตายเร็วเกินไป"

รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของไนมีเรีย... *เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต? นักบินในตำนานคนนั้นน่ะหรือ? น่าสนใจกว่าที่คิดแหะ*

"ก่อนที่เราจะจับอาวุธ มีกฎสามข้อที่พวกเธอต้องจำให้ขึ้นใจ" เอมีเลียชูสามนิ้วขึ้น "ข้อแรก อาวุธไม่ใช่ของเล่น เคารพมันเหมือนที่เคารพชีวิตตัวเอง ข้อสอง เคารพคู่ซ้อมของเธอ เพราะในสนามรบจริง เขาอาจเป็นคนเดียวที่คอยระวังหลังให้ และข้อสาม... การต่อสู้ไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ ไม่ใช่เพื่อความสนุก แต่มันคือการเอาชีวิตรอด ใครที่ไม่เข้าใจข้อนี้ ก็เชิญกลับไปเล่นทรายที่ชายหาดได้เลย"

คำพูดของเธอตรงไปตรงมาและเฉียบขาด ไนมีเรียสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวตนของบุตรสาวแห่งซุสคนนี้... พลังของคนที่เคยเผชิญหน้ากับความตายและเดินออกมาได้อย่างทระนง

จากนั้น เอมีเลียก็พาทุกคนไปยังคลังอาวุธ แนะนำดาบและโล่ชนิดต่างๆ “เลือกที่เหมาะกับสรีระ ไม่ใช่ที่ดูเท่” เธอกล่าว "ดาบซิฟอส (Xiphos) สั้น คล่องตัว เหมาะกับการแทงในระยะประชิด กลาดิอุส (Gladius) หนักกว่า ใช้ได้ทั้งฟันและแทง ส่วนโล่ฮอพไลท์ (Hoplite) กลม เบา ใช้ป้องกันและผลักศัตรู สคูทุม (Scutum) ใหญ่และหนักกว่า ให้การป้องกันที่ครอบคลุมแต่จะอุ้ยอ้าย เลือกซะ"

ไนมีเรียเดินสำรวจอาวุธอย่างพินิจพิเคราะห์ มือที่สวมถุงมือลูกไม้สีดำลูบไปบนใบดาบอย่างแผ่วเบา เธอเลือกดาบซิฟอสที่ดูเพรียวบางและโล่ฮอพไลท์อันเล็ก ความรู้สึกของเหล็กเย็นๆ ในมือมันช่างแปลกประหลาด มันหนักและ... ไร้ชีวิตชีวา ไม่เหมือนพลังเวทที่ไหลเวียนในกายเธอ

"เอาล่ะ เมื่อได้อาวุธแล้วก็มาเรียนรู้เรื่องที่สำคัญที่สุด... การยืน!" เอมีเลียตวาดลั่นลาน "ใครยืนไม่เป็นก็เหมือนรอให้ศัตรูมาเชือดคอ! วางเท้าให้กว้างกว่าช่วงไหล่ ย่อเข่าลง กระจายน้ำหนักไปที่ปลายเท้า หลังตรง โล่อยู่ด้านหน้า ดาบอยู่ในตำแหน่งพร้อมโจมตี!"

เธอสาธิตท่าทางให้ดู มันเป็นท่วงท่าที่มั่นคงและเปี่ยมพลัง ไนมีเรียพยายามเลียนแบบ แต่กลับรู้สึกเก้ๆ กังๆ ราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกดึงเชือกผิดจังหวะ

“ไม่ใช่แบบนั้น!” เสียงของเอมีเลียดังขึ้นข้างหู ก่อนที่ไนมีเรียจะทันตั้งตัว มือหยาบกร้านแต่แข็งแรงของครูฝึกก็เข้ามาจับที่เอวและไหล่ของเธอเพื่อปรับท่าทาง "เธอยืนเหมือนกำลังจะเต้นรำในงานเลี้ยง ย่อตัวลงอีก! รู้สึกถึงพื้นใต้เท้าเธอสิ นั่นคือฐานของเธอ!"

ไนมีเรียชะงักไปชั่วขณะกับการสัมผัสที่ไม่ได้คาดคิด เธอเกลียดการถูกเนื้อต้องตัวโดยไม่จำเป็น แต่สัมผัสของเอมีเลียนั้นไม่มีความลังเล มันคือการสั่งสอนที่ตรงไปตรงมาและเปี่ยมประสิทธิภาพ เธอจึงกล้ำกลืนความไม่พอใจลงคอและปรับท่าตามที่ถูกบอก

“ดีขึ้น” เอมีเลียพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะปล่อยมือแล้วเดินจากไป "ตอนนี้ลองเคลื่อนที่! หน้า หลัง ซ้าย ขวา! รักษาท่านี้ไว้ตลอดเวลา!"

เหล่าเดมิก็อดเริ่มฝึกย่างสามขุมไปรอบๆ ลานฝึก เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดินดังพร้อมเพรียงกัน ไนมีเรียเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า พยายามทำความคุ้นเคยกับน้ำหนักของดาบและโล่ มันเมื่อยและน่ารำคาญ แต่เธอก็ยอมรับว่าท่าทางที่เอมีเลียสอนนั้นให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด

กิจกรรมสุดท้ายคือการฝึกซ้อมกับหุ่นฟาง เอมีเลียสั่งให้ทุกคนลองใช้ดาบกับเป้านิ่งๆ ไนมีเรียเดินเข้าไปประจันหน้ากับหุ่นฟาง ยกดาบขึ้นแล้วฟันออกไปอย่างไม่มั่นใจนัก ใบดาบเฉือนเข้าที่แขนฟางอย่างแผ่วเบา

“นั่นเธอจะฟันมันหรือจะลูบมันกันแน่!” เสียงเอมีเลียตะโกนมาจากอีกฝั่งของลาน "จินตนาการว่ามันคือลาเมียที่กำลังจะฉกกัดเธอสิ! ใส่แรงเข้าไป!"

ไนมีเรียถอนหายใจยาว ดวงตาหรี่ลงมองหุ่นฟางไร้วิญญาณตรงหน้า... ลาเมียงั้นเหรอ? ช่างเป็นการเปรียบเปรยที่ไร้จินตนาการสิ้นดี

"อย่างน้อยก็ลองคิดว่ามันคือคนที่เธอเกลียดดูสิ" คลาริสซ่ากระซิบในหัว "น่าจะช่วยได้เยอะ"

รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนริมฝีปากของไนมีเรีย เธอหลับตาลงชั่วครู่ จินตนาการถึงใบหน้าของใครบางคนที่เธออยากจะมอบคำสาปให้... แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอเปลี่ยนไป มันคมกริบและเย็นชา เธอย่อตัวลงในท่าที่ถูกต้อง ยกดาบซิฟอสขึ้นสูง แล้วฟันฉับลงไปที่คอหุ่นฟางอย่างเต็มแรง!

ฉึบ!

หัวของหุ่นฟางขาดกระเด็นหลุดจากบ่า ปลิวไปตกอยู่บนพื้นฝุ่น ท่ามกลางความเงียบงันชั่วขณะ ไนมีเรียยืนนิ่ง มองผลงานของตัวเองด้วยความรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด ก่อนจะลดดาบลงอย่างสง่างาม

บางที... การใช้แรงงานแบบนี้อาจจะมีข้อดีของมันอยู่บ้างเหมือนกัน

ร่างบางส่งโคล่าให้เอมีเลียเช่นเดิมเพื่อช่วยให้ชุ่มคอ หลังจบการเรียนไนมีเรียเห็นรุ่นพี่ที่ลงชื่อในการฝึกเมนเทอร์แว่บๆ นั่นน่าจะเป็นเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ จึงวิ่งไปแจ้งความประสงค์ลงฝึกในกลุ่มของเขาด้วย

***

เข้าเรียนวิชาดาบและโล่ 1/4 รางวัลเข้าชั้นเรียน: +10 EXP , +20 ความกล้า

ให้ โคล่า [NPC-06] เอมีเลีย (แมรี่) แอร์ฮาร์ต กินไปเดี๋ยวคอแห้ง
กิจกรรมฝึกพิเศษกับรุ่นพี่เดมิก็อด: แจ้งความประสงค์ฝึกฝนในกลุ่มของรุ่นพี่
[NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์
หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์+5

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes

Ripley HEROES

White Swan in The Ocean

First SWI class
4th July 2025 15 AM

   ถึงแม้ว่าจะบอกร็อกซาน่าไปว่าเธอจะเข้าหมดก็เถอะ แต่ว่ายายจอมเหม่อลอยตอนเรียนอย่างเธอน่ะหรือจะเป็นคนขยันขึ้นมาภายในช่วงเวลาหนึ่งปีที่หลับใหล ต้องบอกว่าก่อนที่จะหลับเธอไปหัวล้มฟาดพื้นแถวไหนมาถึงจะนึกคิดขยันเอาป่านนี้ ริปลียร์ สวอนสันผู้แอบไปพักสักหน่อยก่อนมาเรียนคลาสสุดท้ายอย่างการเรียนวิชาทวนที่อัฒจันทร์

   ถ้าให้ถามว่าเธอใช้อะไรเลือกให้ตัวเองมาอยู่ตรงนี้แทนคลาสดาบและโล่ก็คงจะต้องลองคิดถึงพื้นฐานบัลเลต์ของตัวเองเป็นหลักแล้ว จะให้ถือทั้งดาบและโล่ดูจะหนักหนาเกินไปสำหรับเธอที่คิดว่าการใช้หอกยาว หรือ ทวนยาวสักอันน่าจะประยุกต์สมรรถภาพทางกายในการเรียนรู้สิ่งนี้ได้ดีกว่ากันไปมากโขเป็นแน่

   ในช่วงเวลานี้รู้สึกได้ว่าผู้คนน่าจะเบามากกว่าเดิมไปพอควร อาจเพราะนี่มันก็ยามเย็นที่แดดส่งจ้าหน่อย หรือไม่ก็เพราะว่าต้องเลือกระหว่างดาบและโล่กับทวนที่ต้องเรียนในตอนบ่ายสองวิชาเพื่อไม่ให้ร่างกายอ่อนล้า หรือไม่ก็ไม่สนใจวิชาต่อสู้ระยะประชิด หรืออย่างสุดท้ายก็ต้องการโฟกัสทีละสาขาวิชาการต่อสู้ ไม่ว่าจะด้วยสาเหตุใดก็ตามสาเหตุเหล่านี้น่าจะมีผลต่อการเลือกเรียนในแต่ละวิชา

   ซึ่งร็อคซาน่าเองก็เลือกดาบและโล่ เธอเลยหายต๋อมเป็นที่เรียบร้อยไปแล้วน่ะสิ

   ริปลีย์ในตอนนี้ที่มาถึงที่หมายก่อนเวลาสักพักใหญ่ได้ก็หยิบหนังสือวารสารทางวิชาการของค่ายที่ว่าด้วยปรากฎการณ์ไร้คืนจันทร์ฉายแบบนี้ เธอที่ไม่รู้อะไรเลยตื่นมาก็เจอดวงอาทิตย์เที่ยงคืนแบบนี้ยอมรับเลยว่าช็อคไม่ไหวเลยต้องการตามข่าวสารตลอดเวลาที่ตัวเองหลับปุ๋ย ใบหูเล็กถูกครอบด้วยหูฟังที่ไม่ได้มีโทรศัพท์ไว้เปิดเพลงแต่อย่างใด มันเลยเอามาครอบเหมือนเครื่องประดับให้ดูเข้ากันเวลาอ่านหนังสือตามความเคยชินตลอดสิบเจ็ดปีก่อนเข้าค่ายมาหนึ่งปีนี้แทน ครั้นเมื่อเธอรู้สึกว่าสมองจะบวมไปหมดแล้วก็เลือกที่จะเงยหน้าขึ้น ลดหูฟังที่ครอบเพิ่มความเงียบลงห้อยคอเอาไว้แทน

   ตามธรรมเดียวของคนที่มักจะมองไปรอบ ๆ ชมนกชมไม้ชมผู้คน ดูเหมือนว่าคนที่พอจะคุ้น ๆ อย่างหนุ่มคนนั้นที่เธอได้ยินกลาย ๆ ตอนที่เขาคุยกับคนอื่น—ต้องบอกว่าคนอื่นมาคุยกับเขา เลยพอจะได้ยินมาหน่อย ๆ ว่าเขาแท้จริงแล้วไม่ใช่หนุ่มบ้านอะโฟรไดต์แต่อย่างใด แต่เป็นเด็กบ้านอะธีน่าต่างหาก

   “แต่หล่อแบบนั้นก็ไม่ผิดนักหรอกที่จะบอกว่าเป็นหนุ่มบ้านอะโฟรไดท์น่ะ”

   “ใช่ไหมล่ะ ฉันที่เห็นครั้งแรกก็คิดเหมือนกัน เขาหล่อเกินไปว่าไหม”

   ธิดาแห่งท้องทะเลที่กำลังนั่งเท้าคางดูผู้คนบนอัฒจันทร์อยู่ก็สะดุ้งโหยงจนใจเต้นระรัวไปหมด หันไปพบกับหญิงสาวรุ่นราวน่าจะคราวเดียวกัน เธอเป็นหญิงสาวผมสีบลอนด์ทอง ดวงตาสดใส รอยยิ้นประดับหน้าดูเป็นมิตร ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่าเธอคนนี้เป็นรุ่นเก๋าของที่นี่ในคราวเดียวกัน

   “โทษที ฉัน, ลิเลียน่า ไทเลอร์ ธิดาแห่งอะธีน่าน่ะ” หญิงสาวที่ชื่อว่าลิเลียน่าแนะนำตัวอย่างเป็นมิตรก่อนจะขยับมานั่งจับจองพื้นที่ข้าง ๆ อย่างง่ายดาย “เธอคือ ริปลีย์ สวอนสัน ธิดาแห่งโพไซดอนที่เคธี่พูดหยอกเมื่อเช้าใช่ไหม ?”

   “จำได้จากตรงนั้นนี่เอง”

   ริปลีย์ได้ยินว่าตัวเองเป็นที่รู้จักจากเรื่องไหนก็ทำได้แค่ถอนหายใจเบา ๆ

   “จริงสิ พอดีว่าไม่ค่อยเห็นคนมานั่งอ่านวารสารวิชาการก่อนเริ่มคลาสน่ะเลยมาคุยด้วย กำลังอ่านเรื่องไหนหรอ”

   “วิจัย—เหมือนการพิสูจน์มากกว่าว่าตอนนี้เราไร้จันทร์อย่างแท้จริงแค่ไหน แล้วก็เอาตำนานนู่นนี่มาโยง วิเคราะห์ตามหลักฐานและสัญญาณธรรมชาติ แล้วก็มีเล่าเรื่องสงครามก่อนหน้าด้วยน่ะ” ริปลีย์เอ่ยเล่าพร้อมกับชูปกหนังสือให้อีกคนดูก่อนจะยื่นให้อีกคน “เธอดูสนใจเหมือนกันนะ เอาไหม ฉันให้”

   “จริงหรอ ? ขอบใจนะสวอนสัน”

   “ด้วยความยินดี”

   แล้วทั้งสองก็นั่งเงียบเพราะคนชวนคุยข้าง ๆ มีเพียงเสียงเปิดหน้ากระดาษไปแล้วน่ะสิ เป็นแบบนี้อยู่ครู่หนึ่งเชียวที่คุณครูผู้สอนคลาสนี้จะมาถึง บรรยาภายในห้องที่นี้พลันเงียบลงและจริงจังมากขึ้น ไม่ว่าจะด้วยลักษณะของวิชาหรือว่ากลิ่นอายของผู้เป็นครูก็ตาม คุณครูที่ได้ยินเสียงแว่ว ๆ จากเด็กที่กระซิบกันว่า ‘โซเฟีย คลาร์ก’ ค่อย ๆ ไล่สายตามองเด็ก ๆ ทั้งหมดก่อนจะเริ่มพูดออกมา

   "อะไรคือข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทวน?"

   เด็กทั้งหลายต่างมองหน้ากันก่อนที่จะเป็นหนุ่มหน้ามนที่เธอเพิ่งจะเมาท์— นับว่าเมาท์ได้แหละ อือ ที่เธอเพิ่งจะเมาท์กับลิเลียน่า ไทเลอร์ไปว่าเขาหน้าตาเบ้าหน้าเหมือนหนุ่มอะโฟรไดท์มากกว่าเป็นคนตอบคำถามนี้

   “ระยะของการโจมตีครับ”

   “ดี” โซเฟียพึงพอใจในคำตอบ "การต่อสู้จะเริ่มเมื่อเราอนุญาต และจะจบลงเมื่อเราต้องการ ผู้ที่ควบคุมระยะได้ คือผู้ที่ควบคุมการต่อสู้"

   หลังจากนั้นเธอก็นำอาวุธทั้งหลายมาเรียงกันให้เด็กทุกคนดูก่อนจะอธิบายไล่ไปตามแต่ละชนิดของมัน “มาดูความแตกต่างของอาวุธกันดีกว่า อันนี้ทวนสั้น (Dory) ที่ใช้กับโล่ และหอกยาว (Sarissa) สำหรับการตั้งแถวรบ”

   “หัวหอกสำหรับโจมตี, ด้ามจับสำหรับป้องกัน, และ "ตุ้มถ่วงปลายทวน" (Sauroter) สำหรับการโจมตีระยะประชิดที่ไม่คาดคิด”

   การเรียนนี้ดูเหมือนว่าจะน่าสนใจกว่าที่คิด แม้ว่าจะเริ่มด้วยทฤษฎีก็ตาม แต่ว่าการที่มันเป็นทฤษฎีที่จะรักษาชีวิตน้อย ๆ ของเธอในยามที่ต้องจับของมีคมที่ทั้งฟาดฟันศัตรู เพื่อนพ้อง และตัวเธอเอง

   การเรียนรู้นี้ไม่ใช่แค่การฟัง แต่เป็นการจดจำเพื่อความปลอดภัยด้วย

   “ในวันนี้พวกเธอได้ถืออาวุธกันแน่ แต่ว่าจะถืออาวุธแล้วจะทำอะไรต่อ ? วันนี้จะมาเรียนท่าทางการยืนกัน”

   โซเฟียเอ่ยก่อนจะหยิบทวนขึ้นมาถือพร้อมกับทำท่าและอธิบายตามให้พวกเธอได้เห็นภาพ เธอสอนการวางเท้าที่มั่นคง, การถ่ายน้ำหนัก, จุดศูนย์ถ่วงที่ต่ำ สอนการจับทวนสองมือ และการจับมือเดียว ก่อนที่จะกลายเป็นเวลาของการเรียนการสอนที่ต้องลงมือปฏิบัติจริงอย่างการฝึกยืนท่าเตรียมพร้อมทั้งหลายและฝึกแทงสี่ทิศ

   ให้ทุกคนมารับอาวุธฝึกฝนไปได้คนละหนึ่งอัน ริปลีย์ที่ยืนอยู่คนสุดท้ายในแถว ในมือเธอคือ หอกยาวเกือบสองเท่าความสูงของตัวเอง ด้ามไม้แอชถูกขัดเรียบจนมันวาว ส่วนหัวหอกเป็นเหล็กที่สะท้อนแสงแดดเฉียบพลัน—น้ำหนักสมดุลกันอย่างประณีตกับปลายอีกด้านที่ถ่วงด้วย ตุ้มโลหะทรงปากฉลาม (sauroter) สำหรับการยันพื้นหรือแทงซ้ำระยะประชิด โซเฟีย เดินเข้ามาหาเธอด้วยสายตาพอใจครึ่งหนึ่งและจับตามองอีกครึ่ง

   “ธิดาแห่งโพไซดอนเลือกอาวุธที่ใช้ควบคุมสนาม... น่าสนใจ” เธอวางเท้าข้างหนึ่งลงบนพื้นและพูดอย่างจริงจัง “ฟังให้ดี—หอกยาวไม่ใช่ของคนใจร้อน มันยาวพอจะขวางกองทัพ แต่ก็ยาวพอจะพลาดเป้าได้ถ้าเธอสั่นไหวแม้เพียงเสี้ยวลมหายใจ”

   ริปลีย์รับฟังคำแนะนำก่อนที่จะกระจายไปยืนตามที่น่าจะไม่ชนกับใครในการเรียนคลาสนี้ ครั้นเมื่อได้สัญญาณจากโซเฟีย คลาร์กก็ยกหอกขึ้นเต็มสองมือ—มือหน้าใกล้ปลายหอก มือหลังยึดฐานมั่นใกล้กลางลำตัว เธอกางขาออกเล็กน้อย ก้าวซ้ายไปข้างหน้า ถ่ายน้ำหนักให้มั่น เหมือนคลื่นที่ถาโถมแต่ไม่ล้ม

   โซเฟียที่หันมาเห็นพอดีก็พยักหน้า “อย่าใช้แขนแทง ใช้ทั้งตัว, หอกคือท่อนซุงยาว ๆ เธอคือรอก... เธอบังคับมันได้ด้วยสะโพกและไหล่ ไม่ใช่แค่ข้อมือ”

   “ค่ะ”

   น้ำเสียงหวานขานรับ ริปลีย์ขยับปลายหอกพุ่งแทง—ฟืด! เสียงแหวกอากาศคมชัด ปลายเหล็กเฉียดหัวหุ่นฟางไปเล็กน้อย... ไม่ถึงเป้า

   “ขยับเท้าซ้ายอีกหนึ่งนิ้ว” โซเฟียพูดเบา ๆ ขณะยืนอยู่ข้างหลัง “ถ้าขยับแล้วถึงแปลว่าเธอก้าวพลาดก่อนหน้านั้น... จำไว้—จุดตายของศัตรูต้องอยู่ในระยะหอกของเธอตั้งแต่ก่อนขยับ”

   ริปลีย์รับคำสั่งสอนก่อนจะเริ่มขยับเพื่อให้ได้ท่าที่ถูกต้องเหมาะสมกับสรีระของเธอให้มากที่สุด เมื่อได้จับหอกยาวสองมือนี้ก็ได้รู้อย่างแท้จริงว่าการตัดสินใจของเธอนั้นถูกต้องแล้ว เพราะสิ่งที่เธอมีคือการควบคุมสมดุลร่างกายได้ดีเยี่ยม การก้าวเท้าได้แม่นยำ คล่องแคล่วทุกทิศ สะโพกและขาแข็งแรง เหมาะกับอาวุธที่ต้องการแรงส่งจากลำตัว เส้นสายของการเคลื่อนไหวไม่แข็งทื่อทำให้ไม่เหวี่ยงหอกแล้วรู้สึกเทอะทะ พร้อมทั้งยังสามารถตวัดมันได้อย่างสวยงามราวกับการแสงดของหงส์สีพิสุทธิ์แทน

   เมื่อการเรียนนี้ดำเนินไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาเลิกคลาสแล้ว ริปลีย์ยืนนิ่ง หอบเล็กน้อย เหงื่อซึมข้างแก้ม เธอไม่ได้ขยับไปไหนในทันที…มือยังจับหอกแน่นเหมือนก่อนเริ่มฝึก

   ...และในแววตา มีเพียงความแน่วแน่และทะเลอันลึก

   ดูเหมือนจะรู้แล้วสิว่าเธอจะจับอะไรเป็นอาวุธหลักของตัวเอง

ให้ หนังสือวิชาการ [TGC-02] ลิเลียน่า ไทเลอร์
ให้สิ่งที่ชอบที่สุด(ใช่ไหมนะ ?)กับ NPC จะได้รับ +20 แต้มมิตรภาพ

ใช้ได้ตัวละครผู้หญิงเท่านั้น : ทุกครั้งที่โรลเพลย์ลงท้ายด้วยเลขไบต์ 2 4 6 8 คู่สนทนาจะได้กลิ่นหอมบนตัวคุณ ได้รับโบนัสพิเศษ+2 แต้ม (เฉพาะรุ่นพี่และเพื่อนเท่านั้น)

รางวัลเข้าชั้นเรียน (แนบโรล): +10 EXP คลาสนี้ +20 ความกล้าด้วยไหมนะ---??

@God

Nymeria HEROES

07-07-2025 18.10 PM

I want to be your everything little darling

แสงแดดยามเย็นเริ่มทอสีส้มอ่อนอาบท้องฟ้า เมื่อไนมีเรียมาถึงลานฝึกซ้อมอีกครั้งหนึ่งซึ่งจัดไว้สำหรับวิชาการต่อสู้ด้วยมือเปล่า มันเป็นลานดินอัดแน่นที่ล้อมรอบด้วยกระสอบทรายและหุ่นไม้ที่สภาพดูยับเยินกว่าในสนามประลองดาบเสียอีก อากาศที่เริ่มเย็นลงไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนระอุจากพลังงานของเหล่าเดมิก็อดที่มารวมตัวกันได้เลย

หลังจากศิลปะอันงดงามของธนูและการฟาดฟันแบบโบราณของดาบ ตอนนี้เธอต้องมาเรียนรู้วิธีการที่ดิบเถื่อนที่สุด... การใช้ร่างกายเข้าปะทะ

“คลาสสุดท้ายสำหรับวันนี้... หวังว่ามันจะคุ้มค่ากับความเหนื่อยล้านะ” เจ้าของนัยน์ตาลึกลับพึมพำขณะยืดเส้นยืดสายเบาๆ

“การต่อสู้ด้วยมือเปล่าคือพื้นฐานที่สุด สาวน้อย ถ้าเธอทำได้แม้ในตอนที่ไม่มีอะไรอยู่ในมือ เธอก็จะรอด” คลาริสซ่าให้ทรรศนะด้วยน้ำเสียงจริงจังในหัวของเธอ

แล้วเขาก็ปรากฏตัวขึ้น... ไม่ได้เดินเข้ามาอย่างโอ่อ่า ไม่ได้ตะโกนเรียกความสนใจ เขาแค่ยืนอยู่ตรงนั้น และความเงียบก็เข้าปกคลุมทั้งลานฝึกโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดฝึกสีเข้ม ผมสีดำขลับตัดกับดวงตาสีฟ้าคมกริบที่ดูราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ กล้ามเนื้อที่ปรากฏตามแขนและลำตัวไม่ใช่กล้ามเนื้อที่สร้างมาเพื่อความสวยงาม แต่มันคือเครื่องมือที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักหน่วง เขายืนนิ่ง ทว่ากลับแผ่รังสีของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อได้ทุกวินาที

เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์... บุตรแห่งแอรีสในตำนาน

“ฉันชื่อเลเวอเรทท์” เขาเริ่มด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "และฉันจะไม่สอนให้พวกนายเป็นฮีโร่... ฉันจะสอนให้พวกนายรอดตาย"

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกวาดมองไปทั่วกลุ่มเดมิก็อดหน้าใหม่ “ลืมภาพสวยหรูที่เคยเห็นในหนังซะให้หมด สนามรบจริงมันไม่ปราณีใคร อย่าเพิ่งคิดเท่ห์ คิดแค่ว่าจะไม่ตายก็พอ”

คำพูดของเขาเหมือนน้ำเย็นที่สาดใส่หน้า ปลุกทุกคนให้ตื่นจากความฝัน ไนมีเรียยิ้มมุมปาก... อย่างน้อยเขาก็พูดตรงดี

“วอร์มอัพ!” เลเวอเรทท์สั่งเสียงเฉียบขาด “วิดพื้นสามสิบ! ซิทอัพห้าสิบ! วิ่งรอบสนามห้ารอบ! ปฏิบัติ!”

เสียงโอดครวญดังขึ้นแผ่วเบา แต่ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง ไนมีเรียถอนหายใจอย่างระอา ก่อนจะทิ้งตัวลงบนพื้นดินเพื่อเริ่มวิดพื้น มันเป็นกิริยาที่ขัดกับความสง่างามของเธอโดยสิ้นเชิง แต่เธอก็ทำมันด้วยท่าทางที่ถูกต้องและมั่นคงอย่างน่าประหลาด

หลังจากการอบอุ่นร่างกายที่เรียกเหงื่อจนชุ่ม ทุกคนก็กลับมายืนหอบหายใจเป็นวงกลมรอบตัวเลเวอเรทท์

"สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือการหายใจ" เขาพูดต่อ "ไม่ใช่หายใจเพื่ออยู่ แต่หายใจเพื่อควบคุมความกลัว สูดเข้าลึกๆ... กลั้นไว้... แล้วผ่อนออกมาช้าๆ ควบคุมมันซะ แล้วความตื่นตระหนกจะทำอะไรพวกนายไม่ได้"

จากนั้นเขาก็สาธิตท่าตั้งการ์ด "ป้องกันหน้าและลำตัว" เขาอธิบายพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นมาป้องกันใบหน้าและซี่โครง "ย่อตัวลง รักษาจุดศูนย์ถ่วงให้ต่ำ เคลื่อนไหวด้วยปลายเท้า ไม่ใช่ส้นเท้า"

การเคลื่อนไหวของบุตรแห่งแอรีสนั้นไหลลื่นและเปี่ยมประสิทธิภาพ ทุกย่างก้าว ทุกการหมุนตัว ไร้ซึ่งความฟุ่มเฟือย มันคือการเคลื่อนไหวของนักฆ่า ไม่ใช่นักเต้นรำ

เขาให้นักเรียนฝึกตามช้าๆ ก่อนจะเดินไปรอบวงเพื่อแก้ไขท่าทางของแต่ละคนด้วยตัวเอง เมื่อเขามาหยุดตรงหน้าไนมีเรีย ดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ท่าทางของเธอ

"การ์ดสูงไป" เขาติสั้นๆ "เธอเปิดช่องว่างที่ลำตัว และอย่าเชิดหน้าแบบนั้น มันน่าหมั่นไส้และเป็นเป้าให้เขาอัดหน้าง่ายขึ้น"

คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาจนน่าโมโห แต่ไนมีเรียกลับไม่รู้สึกโกรธ มันคือความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ เธอปรับท่าตามที่เขาบอกอย่างเงียบเชียบ รู้สึกได้ถึงความสมดุลที่ดีขึ้นในทันที ชายคนนี้ไม่ได้สอนด้วยตำรา แต่สอนด้วยประสบการณ์ที่แลกมาด้วยเลือด

บทเรียนสุดท้ายของวันคือ "การล้ม" เขาสาธิตวิธีทิ้งตัวลงพื้นและดีดตัวลุกขึ้นยืนในพริบตา "ในสนามรบจริง นายล้มแน่ แต่คนที่รอดคือคนลุกขึ้นมาได้เร็วกว่า"

ทุกคนฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างกายเริ่มจำได้เอง ไนมีเรียค้นพบว่าถึงแม้เธอจะเกลียดความสกปรกและเหงื่อไคล แต่ความรู้สึกของการควบคุมร่างกายตัวเองได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้น... มันก็น่าพึงพอใจในแบบของมัน

เมื่อสิ้นสุดการฝึก เลเวอเรทท์ก็ปล่อยให้ทุกคนไปพักผ่อนโดยไม่มีคำพูดฟุ่มเฟือยใดๆ อีก ขณะที่คนอื่นๆ ทยอยเดินออกจากลานฝึกด้วยสภาพอิดโรย ไนมีเรียกลับเดินตรงเข้าไปหาครูฝึกหนุ่ม

เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในมือที่สวมถุงมือปรากฏดอกกุหลาบสีน้ำเงินเข้มราวกับสีของท้องฟ้ายามราตรีขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ... ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากพลังของธิดาแห่งเวทมนตร์

"การสอนของคุณ... มันไร้ความปราณีและมีประสิทธิภาพอย่างน่าชื่นชม" ไนมีเรียกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นดอกกุหลาบให้เขา "ฉันจะตั้งใจฝึกฝน.. รุ่นพี่  ขอฝากตัวด้วยในอีกเก้าวัน"

เลเวอเรทท์มองดอกกุหลาบสีประหลาดในมือเธอสลับกับใบหน้างดงามที่เรียบเฉยของหญิงสาว ความประหลาดใจฉายวูบขึ้นในดวงตาสีฟ้าคมกริบคู่นั้นเป็นครั้งแรกของวัน เขารับดอกไม้ไปถือไว้ นิ้วที่หยาบกร้านจากการจับอาวุธสัมผัสกับกลีบดอกไม้อันบอบบางอย่างไม่คุ้นเคย

เขาไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับช้าๆ เป็นการตอบรับคำชม(?)

ร่างอรชรหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้บุตรแห่งเทพสงครามยืนนิ่งอยู่กับดอกไม้สีน้ำเงินที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ตามธรรมชาติเพียงลำพัง ในใจของไนมีเรียไม่ได้มีเพียงความเหนื่อยล้าอีกต่อไป แต่มีความเคารพต่อศาสตร์แห่งการเอาตัวรอดที่ชายคนนั้นได้มอบให้... มันอาจจะไม่ใช่เวทมนตร์ แต่ความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมตายนั้น ก็เป็นพลังที่แข็งแกร่งไม่แพ้กัน

*****

ฝึกกับเลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ 1/10

หยกหงส์คู่นิรันดร์ : ทุกครั้งที่มีปฏิสัมพันธ์กับ NPC เดมี่ก็อตจะได้รับโบนัสความสัมพันธ์ +5

มอบกุหลาบสีน้ำเงิน ให้ [NPC-28] เลเวอเรทท์ ฟรีมอนท์ เมื่อนำไปมอบให้ NPC/TGC เป็นของขวัญ จะได้ความสนิทสนม+40 x2

กิจกรรมฝึกฝนกับรุ่นพี่ : ในการฝึกแต่ละครั้งความสัมพันธ์กับ NPC รุ่นพี่ที่สังกัด x2 เฉพาะการมอบของ

@God 

i'll melt your heart into two @HyeRi Codes