[ประเทศญี่ปุ่น] กรุงโตเกียว

Moneka HONOR

วันที่ 10 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลากลางวัน เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ กรุงโตเกียว

แสงแดดฤดูหนาวในเช้าวันที่ 10 กุมภาพันธ์สาดส่องผ่านม่านหมอกจาง ๆ ของกรุงโตเกียว สะท้อนกับตึกระฟ้าจนดูเหมือนป่าโลหะที่ส่องประกาย โมนีก้าก้าวเดินเคียงคู่ไปกับแคนทัส ผู้เป็นพ่อที่วันนี้ดูจะกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษในชุดเดินป่าที่เตรียมมาอย่างดี ธิดาแห่งเซเรสลอบมองเสี้ยวหน้าของเภสัชกรหนุ่มใหญ่ที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับร้านกาแฟข้างทาง นึกขอบคุณในใจที่ความปกติของพ่อคือสมอเรือที่ยึดเหนี่ยววิญญาณของเธอเอาไว้หลังจากผ่านพายุแห่งกาลเวลามานานหลายปี

เป้าหมายแรกของวันคือพิพิธภัณฑ์จิบลิในย่านมิตากะ ทันทีที่แท็กซี่จอดลงเบื้องหน้าอาคารสีสันสดใสที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเขียวครึ้ม แคนทัสก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขารีบชี้ชวนให้ลูกสาวดูหุ่นยักษ์ผู้พิทักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนดาดฟ้า "ดูนั่นสิโมนี่ เหมือนหลุดออกมาจากลาพิวต้าเลยนะ พ่อว่าอยากได้มันไปไว้ที่บ้านเราสักตัวว่าไหม" โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ ให้กับงานอดิเรกสุดโปรดของพ่อที่ชอบต่อหุ่นยนต์กันพลาและสะสมอนิเมะเป็นชีวิตจิตใจ แม้ช่วงหลังมานี้เขาจะได้รับรู้ความลับเรื่องสายเลือดเทพเจ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวและลูกสาว แต่แคนทัสกลับรับมือมันได้นิ่งสงบเกินคาด เขาเพียงแค่ปรับจูนความจริงในหัวให้เหมือนกับพล็อตการ์ตูนเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างประณีตในสไตล์จิบลิ กลิ่นสาบประหลาดที่เหมือนเนื้อบูดผสมกับกลิ่นเหงื่อแกะก็พุ่งเข้าประทะนาสิกของโมนีก้า แววตาสีเทาเงินของอดีตเซนจูเรี่ยนสาววาววับขึ้นทันที เธอสังเกตเห็นพุ่มไม้หนาทึบสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่อสุรกายร่างยักษ์ตาเดียวหรือไซคลอปส์ที่สวมเสื้อผ้ามอซอจะกระโจนออกมาหวังจะจู่โจมจากเงามืด 

"พ่อคะ ถอยไปก่อน!" โมนีก้าตวาดสั่งพร้อมกับสะบัดข้อมือขวาเรียกดาบสุริยคติออกมาในชั่วพริบตา แสงสีทองจากอุกกาบาตวาบผ่านอากาศธาตุตัดสลับกับรากไม้หนาที่พุ่งขึ้นมาจากใต้ผืนดินด้วยพลังแห่งเซเรสเพื่อพันธนาการข้อเท้าของเจ้ายักษ์ตาเดียวในพริบตา 

แคนทัสนั้นขยับแว่นสายตาพลางก้าวถอยหลังอย่างรู้จังหวะ เขาไม่ได้ร้องตะโกนด้วยความกลัว แต่กลับมองดูการต่อสู้ด้วยสายตาพิจารณาราวกับกำลังตรวจเช็คดีเทลของโมเดลรุ่นลิมิเต็ด "จัดการมันเลยโมนี่ ระวังด้านซ้ายด้วยลูก!" เพียงไม่กี่วินาทีที่คมดาบตวัดผ่านคออสุรกาย ร่างของมันก็สลายกลายเป็นผงทองปลิวหายไปในอากาศ ส่วนโมนีก้าก็เก็บดาบเข้าสู่กำไลพลางหันมามองพ่อที่เดินกลับมาตบบ่าเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม "เก่งมากเลยลูก พ่อว่าไซคลอปส์ตัวนี้ขยับช้ากว่าในหนังที่พ่อดูอีกนะ"

และช่วงเวลาของการเที่ยวและมื้อเที่ยงที่เรียบง่ายผ่านพ้นไปโดยที่โมนีก้ายังคงใช้เวลาอย่างพิถีพิถันในการเขี่ยเศษผักชีและต้นหอมออกจากราเมงร้อน ๆ ของเธออย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางมายังสวนอุเอโนะ บรรยากาศของสวนสาธารณะขนาดใหญ่ในช่วงฤดูหนาวนั้นดูเงียบเหงาแต่ก็งดงามในแบบของมัน ต้นซากุระนับพันต้นที่เคยเบ่งบานในเดือนเมษายนบัดนี้เหลือเพียงกิ่งก้านสีเข้มที่ท้าลมหนาว พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้งที่ส่งเสียงกรอบแกรบยามก้าวเดิน ทั้งคู่เดินเลียบไปตามสระชิโนบาสุที่ผิวน้ำนิ่งสงบดุจกระจกเงา ทว่าในความสงบนั้น โมนีก้ากลับสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมที่ผิดปกติ

"ระวังน้ำด้วยค่ะพ่อ" หญิงสาวเอ่ยเตือนขณะที่ม้าน้ำเคลพีสีเขียวเข้มรูปร่างน่าเกลียดพุ่งพรวดขึ้นมาศิริภาพน้ำ มันสะบัดขนที่เหมือนสาหร่ายเน่าเปื่อยใส่จนหยดน้ำกระเซ็น แคนทัสหลบวูบไปหลังต้นไม้ต้นใหญ่พลางพึมพำ "โอ้ ตัวนี้เหมือนปิศาจในเกมอาร์พีจีที่พ่อเคยเล่นเลยแฮะ" 

ส่วนโมนีก้าก็ไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสลากเธอลงน้ำ เธอใช้พลังทำให้พื้นดินริมตลิ่งแตกร้าวและยกตัวขึ้นเป็นกำแพงขวางทางมันไว้ ก่อนจะเร่งเถาวัลย์หนามให้พุ่งออกมารัดร่างอสุรกายน้ำจนมันส่งเสียงร้องโหยหวน ดาบสุริยคติถูกตวัดผ่านเพียงครั้งเดียว เปลวเพลิงความร้อนสูงจากใบดาบก็เผาไหม้ร่างของเคลพีจนสลายไปในพริบตา

จนกระทั่งแสงสีทองแดงของดวงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มอาบทาไปทั่วสวนอุเอโนะ โมนีก้าเดินเคียงข้างพ่อที่เริ่มพูดคุยเรื่องกันดั้มตัวใหม่ที่เขาอยากซื้อในญี่ปุ่น แววตาของหญิงสาวที่เคยผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนดูจะอ่อนโยนลงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพ่อ "วันนี้ลูกเก่งมากนะโมนี่ พ่อว่าเรากลับโรงแรมไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า พ่ออยากลองไปดูร้านขายโมเดลแถวอากิฮาบาระด้วย ลูกจะไปด้วยกันไหม?" โมนีก้าพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขำ ๆ กับพ่อของตนเอง "ไปสิคะพ่อ แต่ห้ามพาหนูไปเข้าร้านอาหารมังสวิรัตินะคะ หนูขอร้องล่ะ" ก่อนที่ทั้งสองพ่อลูกจะเดินหายลับไปในเงามืดของเมืองใหญ่ที่เริ่มสว่างไสวด้วยแสงไฟ ทิ้งเบื้องหลังของสมรภูมิเล็ก ๆ ไว้ให้กาลเวลาทำหน้าที่ลบเลือนมันไปพร้อมกับลมหนาวที่พัดผ่าน

✿ บันทึกสรุปโน้ต ✿

โมนีก้าเที่ยวญี่ปุ่น (โตเกียว) จับพ่อจ้า

[ดันเจี้ยน]

กำจัด ไซคลอปส์ 1 ตัว

กำจัด เคลพี 1 ตัว (มีค่า LUK 99+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ เกล็ดเคลพี 4 ชิ้น

ได้รับ เกล็ดเคลพี 4 ชิ้น

— ลงชื่อ Moneka M. Blossom

Moneka HONOR

วันที่ 13 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลากลางวัน เวลา 17.00 น. เป็นต้นไป ณ กรุงโตเกียว

บรรยากาศยามหกโมงเย็นในกรุงโตเกียวถูกฉาบด้วยแสงไฟสีนีออนหลากสีสันที่เริ่มสว่างไสวท้าทายความมืดมิดของขอบฟ้า หลังจากใช้เวลาเดินทางแบบไม่รีบร้อนกว่า 7 ชั่วโมงเต็ม รถยนต์เช่าคันเก่งของแคนทัสก็เลี้ยวเข้าสู่ย่านร้านอาหารชื่อดัง โมนีก้าก็มองดูพ่อของเธอที่ดูจะร่าเริงเป็นพิเศษเมื่อเห็นป้ายร้านซูชิเกรดพรีเมียม “ก่อนลูกจะกลับ พ่อขอเลี้ยงจัดหนักมื้อทิ้งทวนหน่อยนะโมนี่” แคนทัสเอ่ยพลางหัวเราะร่วน ภายในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นข้าวปั้นผสมน้ำส้มสายชูและปลาสดใหม่โชยมาปะทะจมูก ทั้งคู่จัดเต็มกับซูชิโอโทโร่และอุนางิคำยักษ์จนแคนทัสถึงกับกุมขมับขำ ๆ เมื่อเห็นบิลค่าอาหารที่ทำให้กระเป๋าสตางค์ของเขาแฟบลงในพริบตา โมนีก้าลอบยิ้มขณะเขี่ยขิงดองออกจากจานอย่างประณีต แววตาสีเทาเงินฉายความสุขที่ไม่ได้สัมผัสมานานท่ามกลางเสียงหัวเราะของพ่อ

ทว่าในระหว่างทางที่พ่อกำลังขับรถไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ บรรยากาศนิ่งสงบกลับถูกทำลายลงเมื่อเงาร่างมหึมาสองสายพุ่งพรวดออกมาขวางถนน รากษสร่างยักษ์ผิวหยาบกร้านเขี้ยวยาวโง้งคำรามลั่นพร้อมกับฝูงก๊อบลินตัวจ้อยที่ถืออาวุธขึ้นสนิมหวังจะเข้ามารุมทึ้งรถเช่า “พ่อคะ จอดรอตรงนี้แหล่ะค่ะ เดี๋ยวหนูมา” โมนีก้าเอ่ยเสียงนิ่งประดุจออกไปซื้อของหน้าปากซอย เธอเปิดประตูลงไปพร้อมสะบัดข้อมือเรียกดาบสุริยคติแสงสีทองจากแร่สัมฤทธิ์อุกกาบาตวาบผ่านความมืดตัดสลับกับมนต์มายาที่รากษสพยายามร่ายใส่ เธอพุ่งตัวหลบการโจมตีอันป่าเถื่อนอย่างพลิ้วไหว ตวัดดาบเพียงไม่กี่ครั้ง ร่างของเจ้ายักษ์ดุร้ายและบริวารก๊อบลินก็สลายกลายเป็นละอองทองปลิวหายไปในลมหนาวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของมนุษย์ทั่วไป

เมื่อรถเคลื่อนมาถึงหน้าสถานีรถไฟโตเกียวอันโอ่อ่า โมนีก้าหันไปสวมกอดพ่อของเธอแน่น กลิ่นอายความอบอุ่นของครอบครัวซึมลึกเข้าสู่หัวใจ “หนูมีความสุขมากเลยค่ะพ่อ ที่ได้มาเที่ยวกับพ่อขอบคุณนะคะ” คำนั้นทำเอาแคนทัสจะตบหลังลูกสาวเบา ๆ ด้วยความรัก “พ่อก็เหมือนกันลูก สุขสันต์วันปีใหม่ย้อนหลังนะ แล้วก็สุขสันต์วันวาเลนไทน์ล่วงหน้านะโมนี่”

ก่อนที่หญิงสาวจะผละออกมาแล้วเดินตรงเข้าสู่ตัวสถานี ทิ้งให้พ่ออยู่ตรงที่จอดรถเพียงลำพัง ทว่าก่อนที่เธอจะพ้นประตู แต่แล้วแคนทัสกลับตะโกนไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ดังพอจะทำให้คนแถวนั้นหันมอง “รอบหน้าอย่าลืมพาแฟนมาหาพ่อด้วยนะ! ต่อให้เป็นอสุรกายหรือเทพเจ้า พ่อก็ไม่สนหรอก ถ้าลูกรักกันจริงพ่อก็โอเค!” คำพูดนั้นทำเอาโมนีก้าถึงกับหยุดกึก เธอหันขวับมามองพ่อด้วยใบหน้าที่เหวอสนิท หัวใจเต้นรัวพลางคิดในใจว่า ‘พ่อรู้ได้ยังไง!’ ทั้งที่เธอไม่เคยหลุดปากเรื่องเลสเตอร์เลยสักครั้ง แคนทัสเพียงแต่ยิ้มกว้างพลางยักคิ้วให้ สายตาของเขาเหมือนจะบอกว่าเขาเลี้ยงเธอมาตั้ง 15 ปีจนกระทั่งพลังเดมิก็อดตื่นขึ้น มีหรือที่พ่ออย่างเขาจะดูไม่ออกว่าลูกสาวกำลังมีความรัก

สายตาของพ่อทำเอาโมนีก้าหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายความอ่อนโยนอย่างที่สุด “รักพ่อที่สุดเลยค่ะ! ไว้จะพามานะคะ!!” เธอตะโกนตอบกลับไปก่อนจะหมุนตัวเข้าสู่ภายในสถานีด้วยหัวใจที่พองโต เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สัมฤทธิ์ของชานชาลาที่ 9 ของสถานีรถไฟโซนลับก่อนจ่ายเงินดรักม่าเพื่อแลกตั๋วรถไฟเฮเฟตัสขบวนด่วนพิเศษ เมื่อเวลา 19.00 น. มาถึง รถไฟสีดำขลับประดับลวดลายทองคำก็เคลื่อนตัวออกจากสถานีโตเกียวมุ่งตรงสู่นิวยอร์ก ทิ้งทริปญี่ปุ่นอันแสนอบอุ่นไว้เบื้องหลังเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ค่ายจูปีเตอร์... ที่ซึ่งนัดเดทวันวาเลนไทน์กับมหาเทพสุดฮอตกำลังรอคอยเธออยู่

✿ บันทึกสรุปโน้ต ✿

โมนีก้าเดินทางกลับแล้วจ้า จบทริปซักที กุจะบ้าาาา

เดินทางด้วยรถไฟเฮเฟตัส (สายด่วนพิเศษ) 1 ที่นั่ง ราคาตั๋ว 20 ดรักม่า 

สถานีต้นทาง : สถานีแกรนด์เซ็นทรัล, นิวยอร์ก 

สถานีปลายทาง : สถานีรถไฟยูเนี่ยน, กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น 

(จ่ายแล้วจ้า)

[ดันเจี้ยน]

กำจัด ก๊อบลิน 1 ตัว

กำจัด รากษส 1 ตัว

ได้รับ (ไม่ได้รับอะไร)

— ลงชื่อ Moneka M. Blossom