PRINCIPIA ⋘ พรินซิเปีย ⋙

Moneka HONOR

วันที่ 15 เดือน กันยายน ปี 2025

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (รายงานภารกิจ)

หลังจากนั้นโมนีก้าก็เดินทางมาเคาะประตูห้องพรินซิเปียที่อาคารพรินซิเปียเพื่อที่จะรายงานแม่ทัพ บานประตูไม้หนักของอาคารพรินซิเปียเปิดแง้มรับเสียงเคาะเบา ๆ ของโมนีก้าเช้าวันนั้น กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันอาวุธลอยอวลในอากาศ ห้องบัญชาการเงียบสนิทมีเพียงเสียงนาฬิกาโรมันบนผนังที่เดินเป็นจังหวะ เธอก้าวเข้ามาพร้อมสมุดบันทึกในมือ เมื่อเห็นว่าภายในยังว่างเปล่า หญิงสาวขยับตัวอย่างระมัดระวัง วางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะเล็กใกล้ประตู หัวใจเต้นแรงกับความรู้สึกกึ่งเป็นทางการที่ล้อมรอบ

ไม่นานนัก ประตูด้านในก็เปิดออก เสียงรองเท้าผ้าใบก้องกังวานไปตามพื้นหินอ่อน ควินตัส แอนเดอร์สัน ปรากฏกายพร้อมกับแสงสว่างจากโถงด้านหลัง ผมสีดำเข้มหลุดลู่เล็กน้อยจากการฝึกเช้า ดวงตาคมของเขามีประกายตื่นเช้าแต่แฝงด้วยความสงบที่คุมสถานการณ์ได้ทุกเมื่อ “โมนีก้า? วันนี้ไม่ได้ไปเรียนที่อะคาเดเมียเซเนกาหรอครับ” น้ำเสียงของเขาเจือความประหลาดใจ ขณะมองเธอด้วยแววตาที่จำได้ดีว่าเด็กสาวคนนี้มักมีตารางแน่น

โมนีก้ารีบยืนตรงเมื่อพบเขา ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่น “ไม่ค่ะ…เอ่อ หมายถึงยังไม่ใช่ตอนนี้ค่ะ ท่านแม่ทัพวันนี้ฉันมาตามหน้าที่ค่ะ มารายงานภารกิจลาดตระเวนเมื่อวาน พอดีคำนวณเวลาเริ่มปฏิบัติการคลาดเคลื่อนไป ทำให้กลับมาถึงค่ายดึกกว่าที่ควร” เธอวางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะยาวกลางห้อง เสียงปกหนังสัมผัสกับผิวไม้ดังแผ่วเบา

ควินตัสเดินเข้ามาใกล้ กวาดตามองสมุดและสบตาเธอ “งั้นเชิญเล่าให้ละเอียด” เขาพูดสั้นแต่ชัดเจน เสียงเข้มที่แฝงความเป็นผู้นำทำให้บรรยากาศในห้องเข้มขรึมขึ้นทันที

โมนีก้าพยักหน้า สูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มรายงานอย่างเป็นลำดับ “เริ่มต้นจากซานฟรานซิสโก ลอสแอนเจลิส ซานดิเอโก แซคราเมนโต พอร์ตแลนด์ ซีแอตเทิล โอลิมเปีย รีโน ฟีนิกซ์ และปิดท้ายที่แกรนด์แคนยอนค่ะ ทุกพื้นที่สำรวจไม่พบสัญญาณผิดปกติใด ๆ ยกเว้นในฟีนิกซ์” เธอหยุดหายใจสั้น ๆ ก่อนเอ่ยต่อ “ที่นั่นพบสิ่งมีชีวิตลักษณะตรงกับชูปาคาบราจำนวนสามตัว พยายามจะเข้าทำร้ายมนุษย์ ฉันจึงลงไปปฏิบัติการภาคพื้นด้วยกราดิอุสและสามารถกำจัดได้ทั้งหมดไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บค่ะ”

คำว่า ชูปาคาบรา ทำให้คิ้วเข้มของควินตัสขมวดเข้าหากัน เขาก้มศีรษะฟังต่อโดยไม่ขัด “ฉันได้ถ่ายภาพและบันทึกตำแหน่งพิกัดไว้ทั้งหมด ส่งให้ฝ่ายข่าวกรองตรวจสอบต่อแล้วค่ะ” โมนีก้าพูดเสริมพลางเลื่อนสมุดเปิดหน้าที่มีแผนที่และรอยปากกาขีดเส้นแสดงเส้นทางบิน พร้อมภาพถ่ายที่ปริ้นท์ออกจากกล้องพิเศษ

ควินตัสเอื้อมมือรับเอกสาร เสียงพลิกกระดาษสะท้อนในห้องที่เงียบกริบ เขาอ่านอย่างละเอียดก่อนพยักหน้า “ทำได้ดีมาก ความละเอียดของรายงานช่วยให้เราประเมินภัยล่วงหน้าได้” แววตาเข้มของเขาอ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองเธอ

โมนีก้าตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ “ค่ะ”

ควินตัสกอดอกครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงทุ้ม “ความมุ่งมั่นแบบนี้ดี แต่อย่าลืมพักผ่อนให้พอล่ะ” เขาปิดสมุดรายงานแล้วส่งกลับให้เธอ “ฉันจะสรุปผลส่งสภาเซเนทต่อ คุณทำหน้าที่ได้ดี” โมนีก้ารับสมุดมากอดไว้แนบอก ความตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง “ขอบคุณค่ะท่านแม่ทัพ” เธอโค้งศีรษะอย่างเคารพ ก่อนจะถอยออกจากห้องโดยทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ก้องสะท้อนและความภาคภูมิใจที่ยังอุ่นอยู่ในหัวใจ

[ซานฟรานซิสโก] [ลอสแองเจลีส] [ซานดิเอโก] [แซคราเมนโต]

[พอร์ตแลนด์] [ซีแอตเทิล] [โอลิมเปีย] [รีโน] [ฟีนิกซ์] [แกรนด์แคนยอน]

รางวัล: +50 พลังใจ, 100 ดีนาเรียส, +35 EXP (Lv Max +2 Point), ศิลากำเนิดพลัง 5 ก้อน

[NPC-13] ควินตัส แอนเดอร์สัน

โบนัสจากการทำภารกิจสำเร็จ เพิ่มความสัมพันธ์ +35

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Moneka HONOR

วันที่ 15 เดือน กันยายน ปี 2025

ช่วงเย็น เวลา 17.00 - 18.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (จัดเอกสาร) (พบ โคล)

ในช่วงเย็นที่ฟ้ายังคงสว่างดั่งกลางวัน โมนีก้าเดินเข้ามาในอาคารพรินซิเปียด้วยท่าทีสงบแต่มีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยจากทั้งวัน เธอสวมชุดค่ายเรียบร้อยมือข้างหนึ่งถือผ้าเช็ดฝุ่น อีกข้างกอดแฟ้มเอกสารไว้แน่น เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องเบา ๆ ไปตามระเบียงหินอ่อนก่อนถึงประตูห้องทำงานของแม่ทัพ เมื่อผลักประตูเข้าไปกลิ่นกระดาษและไม้เก่าอันคุ้นเคยลอยมาต้อนรับ เธอเริ่มจัดเอกสารที่กองสูงบนโต๊ะไม้โอ๊กขนาดใหญ่ ไล่เรียงแฟ้มแต่ละชุดตามลำดับงานอย่างละเอียด

ขณะที่เธอกำลังใช้ผ้าเช็ดฝุ่นบนชั้นหนังสือ เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ประตูบานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นชายหนุ่มร่างสูงในชุดฝึกสีเข้ม ใบหน้าคมเข้มและดวงตานิ่งสงบภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีเข้มสะท้อนแสง คุณโคล?...ใช่ไหมนะ? ผู้ที่เธอจำได้ว่าเคยพบกันที่กรงนกอินทรี “สวัสดีค่ะ…มีงานหรอคะ?” โมนีก้าเอ่ยทักพลางยืดตัวตรงเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอจับจ้องไปที่แฟ้มเอกสารในมือเขา

โคลพยักหน้าช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มนิ่ง “ใช่ เอาเอกสารมาให้แม่ทัพ”

หญิงสาวก้าวเข้าไปรับแฟ้มจากมือเขาอย่างสุภาพ “เดี๋ยวฉันวางไว้ให้เองค่ะ ขอบคุณนะคะ” เธอส่งรอยยิ้มสดใส แม้สีหน้าจะมีรอยล้าชัดเจน 

โคลเหลือบตามองแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “ดูเหนื่อยนะ วันนี้งานเยอะ?” โมนีก้าหัวเราะแผ่วรับเขา ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “นิดหน่อยค่ะ เหนื่อยจริง ๆ แหละค่ะ...ฮ่ะ ๆ ทั้งเรียนที่เซเนกาทั้งงานในค่าย ไหนตอนนี้ก็เอกสารยังไม่เสร็จ” เธอยักไหล่เล็กน้อยพยายามกลบความอ่อนล้าในน้ำเสียง

แสงแดดยามเย็นสาดเข้ามาทางหน้าต่างสะท้อนลงบนพื้นหินอ่อน ทำให้เงาของทั้งคู่ทอดยาวทาบกันบนพื้นห้อง ความเงียบสั้น ๆ แทรกกลางระหว่างเสียงลมที่พัดผ่านบานกระจก โคลยืนนิ่งเพียงชั่วอึดใจก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย “อย่าฝืนมากนัก พักบ้างก็ดี” โมนีก้าหันมายิ้มตอบ ดวงตาสุกใสแม้มีเงาความเหนื่อยล้า “ค่ะ จะพยายามค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ” เธอหันกลับไปที่โต๊ะจัดแฟ้มต่ออย่างขยันขันแข็ง ขณะที่โคลยืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าสั้น ๆ เป็นการล่ำลาแล้วเดินออกไปอย่างเงียบงาม เหลือเพียงเสียงลมหายใจและกลิ่นฝุ่นกระดาษในห้องที่ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ

[NPC-40] โคล เบ็นเน็ตต์

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Esper HEROES

22 · กันยายน · 2025 · 12.00 น.

ภายในลานหน้าพรินซิเปีย อาคารหินอ่อนสีขาวสะอาดที่ตั้งตระหง่านกลางค่ายจูปิเตอร์ เสาเรียงรายราวกับบรรณาการแด่ยุคแห่งสงครามและเกียรติยศ ดวงอาทิตย์ยามสายสะท้อนเงาทหารที่เดินขวักไขว่บนพื้นหินปูเรียบ เสียงฝีเท้าดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

เอสเปอร์กับพิลวอนยืนอยู่หน้าบันไดขั้นสูงสุดของอาคาร โดยมีอาเธอร์เป็นผู้พามา 

“ถึงแล้ว” อาเธอร์พูดพลางเหลือบมองพวกเขา “พรินซิเปีย ศูนย์บัญชาการของกองพันฟุลมานาตา”

พิลวอนกลืนน้ำลาย เขาเหลือบมองขึ้นไปบนป้ายสีม่วงเหนือประตูที่มีอักษรทองคำปักไว้ S.P.Q.R. ภายในพวงมาลัยลอเรลที่สื่อถึงอำนาจและศักดิ์ศรีแห่งโรมัน “ขนาดอาคารยังดูข่มขวัญเลย...”

อาเธอร์หัวเราะเบา ๆ “นั่นแหละจุดประสงค์ของมัน”

เมื่อพวกเขาเดินเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ด้านใน แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีลงมาเป็นลำ เสาหินอ่อนเรียงรายสองฝั่งทางเดินจนสุดสายตา กลางห้องมีโต๊ะไม้โอ๊กยาวขนาดใหญ่ปูแผนที่ยุทธศาสตร์เอาไว้ ด้านหลังคือธงสีม่วงเข้มปักด้วยตราสัญลักษณ์สายฟ้าสามแฉก

แม่ทัพสองคนกำลังยืนสนทนากันอยู่ตรงกลางห้อง 

“รายงานตัว”

ควินตัสเงยหน้าขึ้นจากแผนที่ ดวงตาคมกริบไล่มองทั้งสองคนอย่างพินิจ “เด็กใหม่สินะ” เสียงเขาทุ้มต่ำแต่หนักแน่น 

เอสเปอร์ก้าวออกมาครึ่งก้าว ยื่นจดหมายรับรองที่มีตราประทับของลูปา “นี่คือจดหมายรับรอง รายงานตัวตามคำสั่งของลูปา เพื่อเข้าร่วมกองพันที่สิบสองฟุลมานาตา

ถึง แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสอง

ข้า ลูปา ขอเขียนจดหมายฉบับนี้ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง เพื่อเสนอชื่อ เอสเปอร์ สเปนเซอร์ บุตรหลานของข้าเข้ารับการพิจารณาเข้าสู่กองพันที่สิบสองของท่าน

เอสเปอร์เป็นผู้ที่ข้าและเหล่าหมาป่าได้ฝึกฝนอบรมมาตั้งแต่เยาว์วัย เขาเป็นเด็กหนุ่มที่มีความซื่อสัตย์เป็นเลิศ ข้าสังเกตเห็นได้ถึงความขยันหมั่นเพียรของเขาในทุกการฝึกฝน ไม่เคยย่อท้อต่อความยากลำบากใดๆ ที่บ้านหมาป่า การฝึกของเอสเปอร์ถูกออกแบบมาให้ครอบคลุมทุกด้าน ทั้งร่างกาย จิตใจ และสติปัญญา ภายใต้การดูแลของข้าและเหล่าหมาป่าผู้เชี่ยวชาญ เอสเปอร์มักใช้เวลาเงียบๆ สังเกตการณ์ และเรียนรู้จากทุกสิ่งรอบตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงเวลาที่ได้อยู่กับข้าและเหล่าหมาป่าอย่างเงียบสงบท่ามกลางธรรมชาติ เขามักจะได้รับแรงบันดาลใจมากมาย

ถึงแม้ว่าเอสเปอร์จะเป็นคนนิ่ง เงียบ และเก็บอารมณ์เก่ง แต่ข้ารับประกันได้ว่าภายใต้ท่าทีที่สงบนั้นซ่อนไว้ด้วยจิตใจที่แข็งแกร่งและความสามารถในการสังเกตการณ์ที่เฉียบคม เขาเป็นนักสังเกตการณ์ที่พร้อมจะลงมือเมื่อจำเป็น มากกว่าที่จะเป็นผู้นำที่ออกคำสั่งเพียงอย่างเดียว ข้าเชื่อว่าประสบการณ์ที่เอสเปอร์ได้รับจากการเติบโตภายใต้การเลี้ยงดูที่เข้มงวด รวมถึงการฝึกฝนที่บ้านหมาป่า จะช่วยให้เขาสามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ เข้าใจถึงความสำคัญของการทำงานเป็นทีม และพร้อมที่จะเสียสละเพื่อส่วนรวม

ข้าทราบดีว่าเอสเปอร์ต้องเผชิญกับความกดดันและความทุกข์ยากมาตั้งแต่ยังเด็ก แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตา เขาเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเองและตัดสินใจอย่างรอบคอบในทุกสถานการณ์ ความเฉียบแหลมของจิตใจและความสามารถในการตัดสินใจอย่างเยือกเย็นของเขาคือจุดแข็งที่โดดเด่นที่สุด เขาเป็นผู้นำที่นำด้วยตัวอย่างและความเฉียบคม เชื่อว่าการชี้นำผ่านการกระทำสำคัญกว่าคำพูดที่เปล่งออกมา

ข้าเชื่อมั่นว่า เอสเปอร์ สเปนเซอร์ จะเป็นสมาชิกที่มีคุณค่าของกองพันที่สิบสอง และพร้อมที่จะทุ่มเททั้งกายและใจเพื่อรับใช้โรม

จาก:ลูปา

พิลวอนรีบทำตาม 

ยาสมินรับจดหมายจากมือเอสเปอร์ พลิกดูด้วยสายตาเฉียบคม ก่อนส่งให้ควินตัสอ่านต่อ “ตราหมาป่า...แท้แน่นอน” เธอกล่าวเรียบ ๆ แล้วหันมามองเด็กหนุ่มตรงหน้า “พลังของไทรเวียสินะ ส่วนอีกคนพลังของพลูโต?”

“ครับ” เอสเปอร์ตอบเสียงเรียบ

ควินตัสวางจดหมายลงบนโต๊ะก่อนเดินอ้อมเข้ามาใกล้ เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเอสเปอร์ ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ เขาหันไปทางพิลวอน “ส่วนนายนี่...ชัดเจน แต่ยังมีแววลังเลอยู่ในดวงตา ถ้าอยากอยู่รอดในฟุลมานาตาต้องตัดความลังเลนั้นทิ้งให้ได้ก่อนที่มันจะฆ่านาย”

พิลวอนโค้งศีรษะ “ครับ ท่านแม่ทัพ”

ควินตัสพยักหน้าแล้วหันไปหายาสมิน “แยกเข้ากองร้อยที่สามกับที่ห้า ตามความเหมาะสม”

“รับทราบ” ยาสมินตอบสั้น ๆ ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าเอสเปอร์และพิลวอน “เอสเปอร์ เข้ากองร้อยที่สาม ส่วนพิลวอนกองร้อยที่ห้า”

อาเธอร์แอบยิ้มข้างหลัง “ยินดีต้อนรับสู่ฟุลมานาตา”

ยาสมินเหลือบตามองเขาอย่างสนใจวูบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปยังโต๊ะบัญชาการ ขณะควินตัสหันกลับไปพิจารณาแผนที่ต่อโดยไม่พูดอะไรอีก

อาเธอร์พยักหน้าให้ทั้งคู่ “ไปสิ พวกนายมีเวลาพักไม่ถึงชั่วโมง ส่วนพิลวอนตามฉันมา ฉันอยู่กองร้อยที่ห้าเหมือนกัน”

“....”

Moneka HONOR

วันที่ 06 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเช้ามืด เวลา 05.00 - 06.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (ปัดฝุ่นเอกสาร) ( พบ แลร์รี่) 

อาคารพรินซิเปียเช้าวันอาทิตย์เงียบเป็นพิเศษ ผนังหินอ่อนเย็นกับกลิ่นหมึกพิมพ์ใหม่ลอยบาง ๆ โมนีก้านั่งก้มหน้าจัดแฟ้มบนโต๊ะไม้เชอร์รี่ ตราประทับ SPQR บนสันแฟ้มเรียงเป็นแนวเหมือนโล่เล็ก ๆ เธอคั่นหน้ารายงานด้วยแถบคั่นสีเขียวทอง ใส่หมายเลขหน้าอย่างประณีต ก่อนดึงลมหายใจยาว ๆ ให้อาการง่วงจากงานทั้งเช้าไหลออกไปบ้าง

ก๊อก ก๊อก ประตูเปิดพรวดทันทีที่เคาะเสร็จ โมนีก้าได้ยินเสียงหัวเราะอบอุ่นมาก่อนตัวเสียอีก “โอ้โห…ถั่วงอกยังไม่โตของเรา ยังขยันเหมือนเดิมเลยนะเนี้ย” แลร์รี่พิงขอบประตู หางเสียงกวนแต่ดวงตาเมตตาแบบคนพี่ โมนีก้ายกคิ้วตอบ “ถั่วงอกไหนคะ อ้อ คนที่ควรเขียนรายงาน 30 หน้าแล้วส่ง 47 หน้าน่ะเหรอคะ” เธอยิ้มตาเป็นประกาย ยกมือซ้ายขึ้นขยับนิ้วแตะแหวนดาราจรัส ที่นิ้วกลางวาวแสงเบา ๆ หมุนครึ่งรอบ เอกสารสำเนารายงานก็ ฟุ่บ ปรากฏในมือหนาเอี้ยด “พอดีกำลังจะไปหาคุณพอดีค่ะ”

เธอยื่นแฟ้มให้ เขารับไปเปิดพลิก บางหน้ามีสเก็ตช์แปลนคร่าว ๆ ของชั้นใต้ดินโคลอสเซียม ลูกศรแสดงทิศลม บางหน้าติดรูปถ่ายเศษโลหะจากเครื่องลูกบาศก์ของโครนัส มีเชิงอรรถเล็ก ๆ เขียนว่า ‘คาดว่าเป็นกลไกกักพลังงาน’ แลร์รี่หัวเราะงึม ๆ อย่างพอใจ “โอเค ๆ ขนาดนี้แล้ว นี่มันเอาคืนใช่ไหม หน้าเยอะกว่าที่ขออีก”

“เปล่าค่ะ เห็นว่าคุณชอบอ่านไม่ใช่หรอคะ?” เธอลองลากเสียงคำหลัง

“ปากเก่งขึ้นเยอะนะ” เขาคว่ำแฟ้มเบา ๆ เคาะสันให้เรียบ “ดี ผมชอบแบบนี้”

จากนั้นแลร์รี่ก็ยกมือซ้ายของตัวเองขึ้นบ้าง แหวนเงินเรียบ ๆ ที่นิ้วโป้งสะท้อนไฟ เขาคลึงวงแหวนหนึ่งที อากาศตรงกลางห้องไหวเป็นเงา แล้ว กล่องสี่เหลี่ยมผิวเงินด้าน ก็ปรากฏบนฝ่ามือยังซีลพลาสติกใสแน่น “สัญญาไว้…แท็บเล็ต Icarus Mirror ของเดดาลัส รุ่นใหม่ล่าสุด” เขาวางลงบนโต๊ะต่อหน้าเธอ “ใช้ให้ดี อย่าทำตกจากกำแพงสูง ถึงมันชื่ออิคารัสก็ไม่ได้ชอบบินจริง ๆ”

โมนีก้าตาเป็นประกายทันที “ให้จริง ๆ เหรอคะ?! โห!! โคตรป๋าเลยอ่ะ!” เธอใช้นิ้วแตะพลาสติก รอยยิ้มผุดขึ้นเองอย่างทันทีเหมือนเด็กได้ไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด “จริงกว่าความขี้บ่นของฉันอีก” เขาว่าแล้วหัวเราะ ดวงตาคมแต่มีรอยยิ้ม “อ้อ! เตรียมตัวไว้ด้วย วันจันทร์มีเรื่องเซอร์ไพรส์นะบอกก่อน” ทันทีที่โมนีก้าได้ยินก็ชะงักชิบหายแล้วฉันไปทำอะไรผิดไว้วะเนี้ย “เอ่อ…เซอร์ไพรส์แบบที่ต้องหนีขึ้นหลังม้าหรือแบบที่ต้องใส่ชุดพิธีการคะ” เธอทำตาโต หัวคิ้วย่นนิด ๆ อย่างคนพร้อมหนีทุกสถานการณ์

แลร์รี่ทำท่าคิด “อืม…ระหว่างม้ากับพิธีการก็ขอตอบว่าทั้งสองอย่างแหละ” แล้วก็ยักคิ้วสายสุดหล่อสายเลือดเมอร์คิวรี “แต่ไม่ต้องกังวลหรอกน่า”

โมนีก้าก้มศีรษะ “ขอบคุณค่ะ…สำหรับทั้งของขวัญและที่เชื่อว่าฉันทำได้”

“ฉันไม่ได้เชื่อ ฉันเห็น” เขาตอบง่าย ๆ “เอาล่ะ ถั่วงอก ไปพักตาเถอะ เดี๋ยวตัวหนังสือปีนออกมาจากกระดาษ”

“รับทราบค่ะอดีตเซนจูเรี่ยนกองร้อยที่สอง” เธอแกล้งทำความเคารพเกินจริง เขาหัวเราะชอบใจตอนเห็นเธอทำแบบนั้น แลร์รี่ยกแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นชนอากาศกับเธอเป็นเชิง “โชคดี” แล้วหมุนตัวก้าวยาวออกประตู กลิ่นโคโลญจ์อ่อน ๆ ทิ้งไว้ในอากาศพร้อมเสียงรองเท้าหนังจางหายไปตามระเบียง

โมนีก้าหันกลับมามองกล่อง Icarus Mirror อีกครั้ง นิ้วลากไปตามตัวอักษรสลักบนฝา หัวใจเต้นเร็วขึ้นนิด ๆ ด้วยความตื่นเต้นและสงสัยปนกัน “ทั้งสองอย่าง…คืออะไรกันนะ” เธอบ่นงึม ๆ ยิ้มเองไม่หยุด ก่อนจะจัดแฟ้มเข้าตู้ เรียงตราประทับให้ตรง หยิบกล่องแท็บเล็ตเข้ากระเป๋า แล้วก้าวออกจากห้อง พร้อมจะปล่อยให้วันอาทิตย์ที่ยาวนานนำพาไปสู่วันจันทร์ที่ “เซอร์ไพรส์” อย่างที่เขาว่า…ไม่ว่าจะเป็นม้าหรือพิธีหรือทั้งสองอย่างจริง ๆ ก็ตาม

รางวัล: +15 EXP / +20 เกียรติยศ / +2 ดีนาเรียส / +1 ป้ายเกียรติยศ{JP}

รับ : อิคารัส มิเรอร์ จาก แลร์รี่

[NPC-54] แลร์รี่

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Moneka HONOR

วันที่ 06 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเช้าถึงเที่ยง เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ มารับตำแหน่ง

โถงหินอ่อนของอาคารพรินซิเปียเย็นจัดด้วยอากาศเช้าตรู่ กลิ่นน้ำมันขัดเกราะกับหมึกครั่งอ่อน ๆ ลอยอยู่ในแสงสว่างสีทองจากช่องสกายไลต์ โมนีก้าก้าวเคียงลูคัสบนพื้นกระเบื้องลายหมากรุก เสียงรองเท้าหนังของทั้งคู่สะท้อนกังวานไปตามเสาหัวคอรินเธียน ท่าทางของโมนีก้าตอนนี้เกร็งสุด ๆ “จะเกร็งทำไมกัน โมนีก้า” ลูคัสกระซิบต่ำ ดวงตาสีฟ้าเข้มกวาดมองธง SPQR ที่แขวนเรียง “พรินซิเปียเรียกแปลว่ามีงานใหญ่ยืดอกเข้าไว้ เราคนกองร้อยสองต้องไม่หงอสิ”

“งานใหญ่อีกแล้วเหรอคะ…” โมนีก้ากระชับชายเสื้อคลุม หัวใจเต้นถี่นิด ๆ “ฉันยังใช้ชีวิตในค่ายไม่คุ้มเลย”

“ชีวิตในค่ายจะคุ้มเมื่อมีศึกและชัยชนะ” ลูคัสยิ้มมุมปากแบบนักรบ “ไป”

ประตูไม้โอ๊คบานสูงเปิดออกด้วยเสียง ครืด ห้องทำงานกลางพรินซิเปียกว้าง สะอาด และเรียบขึง ด้านใน ควินตัส แอนเดอร์สัน ยืนเท้าฝ่ามือบนโต๊ะแผนที่ ผ้ายอดธงพาดไหล่ตึงเหมือนคันธนูเตรียมยิง ส่วนอีกฟาก ยาสมิน อาเดน พิงขอบหน้าต่างกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอคมกริบเหมือนสันใบมีดทะเล ทั้งคู่หันมาพร้อมกันมองทั้งโมนีก้าและลูคัส สายตาแบบผู้นำที่ชั่งน้ำหนักแล้ววางลงด้วยความเชื่อใจ

ลูคัสยกมือทำความเคารพฉับ “มาดามยาสมิน แม่ทัพควินตัส” โมนีก้าทำตามแบบงง ๆ เอาเป็นว่าเข้าเมืองตาหลิวต้องหลิวตาตามแล้วกัน จังหวะนั้นเป็นช่วงที่ควินตัสไล่ตามองตั้งแต่หัวจรดปลายรองเท้าของโมนีก้ามันมีความเป็นห่วงแฝงอยู่นิดหน่อย “ดูสบายดีนี่ แผลจากโรมเป็นยังไงกันบ้าง”

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” โมนีก้าบอกแบบนั้น

“ไม่มีปัญหาครับ” ลูคัสก็ตอบด้วยเช่นเดียวกัน

ยาสมินยิ้มบาง ๆ แต่แน่น “ดี เพราะสิ่งที่จะให้วันนี้ไม่ใช่ภารกิจเดี่ยว…แต่เป็นการเพิ่มภาระและความรับผิดชอบของคน” เธอเคาะโต๊ะเบา ๆ สองครั้งให้ตั้งใจฟัง “ตั้งแต่เหตุการณ์โคลอสเซียม เราประเมินศักยภาพของพวกเธอแต่ละคน กองร้อยของพวกเธอมีช่องว่างผู้นำระดับหมู่รบสองตำแหน่ง” ลูคัสตัวตั้งทันที เหมือนกระดูกสันหลังมีสลักเหล็กเพราะเขาเข้าในความหมายนั้นดี “ผมพร้อมครับ ไม่ว่าจะเป็นแนวรบหน้าหรือฝึกชุดใหม่ และดูแลความเรียบร้อยของกองร้อยสอง”

ควินตัสยกมือขัดจังหวะอย่างใจดี “ไม่ใช่แค่คุณคนเดียว ลูคัส” แล้วเขาก็เอื้อมไปหยิบหมวกรูปม้าสองใบจากลังกำมะหยี่ หนังเรียบขลิบโลหะขาวปั๊มตรารวงข้าวกับสายฟ้าใบลอเรน ประดับพู่หางม้าสั้นให้เคลื่อนไหวได้ “นี่คือ หมวกเกราะเซนจูเรี่ยน สั่งทำพิเศษตามสัดส่วน ใบหนึ่งของลูคัส ใบหนึ่งของ…” เขาหันมาทางโมนีก้า “ของคุณ โมนีก้า”

ทันทีที่ได้ยินโลกในห้องนิ่งไปหนึ่งจังหวะพอดีที่หัวใจเธอเผลอหยุดเต้น โมนีก้ากะพริบตา หนึ่งสองสามทีส่วนปลายนิ้วก็เย็นวาบ “คะ…คะ? ของฉันหรอคะ?” 

เป็นช่วงจังหวะเดียวกันกับที่ยาสมินก้าวเข้ามาใกล้จนเห็นประกายเส้นผมหยิกของเธอสะท้อนแดด “เราเห็นแววของผู้ดูแลในคุณ ไม่ใช่แค่คนถือดาบ คุณหวงชีวิตเพื่อนยิ่งกว่าชื่อเสียงตัวเอง และไม่มีเด็กใหม่คนไหนที่พึ่งเข้าค่ายมาได้แค่ 14 วันแล้วต้องเจอเหตุการณ์แบบนั้นแล้วผ่านมาได้ขนาดนี้ นั่นคือแกนของเซนจูเรี่ยนที่ดี” เธอวางหมวกลงบนมือโมนีก้าอย่างมั่นคง “ถามตรง ๆ พร้อมจะรับภาระดูแลเพื่อนในกองร้อยสองคนอื่น ๆ ไหม พร้อมเอาตัวเองเป็นเกราะชั้นแรกไหม”

ลูคัสเหลือบมามองเพื่อนร่วมกองสายตาเป็นประกายทหารโรมันแท้ที่บ่งบอกว่าเขาชอบสิ่งนี้และรู้สึกภูมิใจกับมันขนาดไหน “ถ้าเธอรับ พวกเราจะช่วยกัน”

ลมหายใจของโมนีก้าไหลกลับ หยดความอุ่นที่แม่เซเรสฝากไว้ครืนขึ้นจากอกไม่ใช่พลังอวดอ้าง แค่ความนิ่งที่ผสมนุ่ม เธอแบกหมวกไว้สองมือ ใบไม้ในใจคลี่ช้า ๆ “หนู…ค่ะ…ฉันพร้อมค่ะ” เธอยืดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ฉันอาจยังใหม่มากและอ่อนแอเงอะงะแต่ฉันจะเรียนรู้เร็ว ๆ ค่ะและ…จะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง จะมีความรับผิดชอบต่อสิ่งที่ได้มาก ๆ ค่ะ” คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มนวลของยาสมินนุ่มลง “ดีมาก” แค่รอยยิ้มนั้นมันทำให้โมนีก้าเผลอหายใจติดขัดกับความเท่ของผู้หญิงตรงหน้าแบบไม่รู้ตัวทั้งที่เธอก็เผลอชอบเลสเตอร์ไปแล้ว แต่ทำไงได้อ่ะคุณยาสมินแม่งหล่อมาก 

ควินตัสพยักหน้าแรง “งั้นรับไว้ เซนจูเรี่ยน ลูคัส อควินัส และ โมนีก้า เอ็ม. บลอสซัม ตั้งแต่บัดนี้” เขาตบไหล่ลูคัสดัง ปั้ก แล้วหันไปตบไหล่โมนีก้าเบากว่าแต่ยืนยาวกว่าเป็นน้ำหนักมือเหมือนการตรวจตรา “ฝากด้วยนะ”

ลูคัสหายใจแรงครั้งเดียว ริมฝีปากยกขึ้นแบบที่ไม่ค่อยยอมทำ “ขอสาบานต่อโรมครับ ผมจะไม่ทำให้เสียชื่อและความไว้ใจที่พวกคุณมี” ลูคัสหันมาคลึงสันหมวกของตัวเองแล้วหันไปทางโมนีก้า “ยอมรับว่าตอนนี้ฉันตื้นตัน…แต่เราจะเริ่มงานเลยได้ไหม ต้องจัดตารางฝึกใหม่ ทบทวนวินัยสนาม ทำบัญชีอาวุธ—”

“ช้าก่อน เซนจูเรี่ยน” ยาสมินหัวเราะในลำคอ “วันนี้ให้ครึ่งวันไปตั้งหลักบอกข่าวให้หมู่รู้ และกินข้าวดี ๆ สักมื้อ แม่ทัพไม่อยากได้ผู้นำล้มเพราะน้ำตาลตก”

“รับทราบ!” ลูคัสเสียงดังจนธงริมหน้าต่างสะท้านเพราะเขาก็สะดุ้งเหมือนกันคงจะประหม่าเหมือนกับโมนีก้าไม่น้อยเลย พิธีย่อเล็ก ๆ จบลงด้วยการชนกำปั้นเบา ๆ ระหว่างควินตัสกับลูคัส ส่วนยาสมินแตะหลังมือของโมนีก้าสัมผัสสั้น ๆ แต่หนักแน่น

[จิ้ม]

ชื่อหมวก: หมวกเซนจูเรี่ยนครสต์ กองร้อยที่ 2

คำอธิบายหมวกประจำตำแหน่ง : หมวกเกราะโรมันสั่งทำพิเศษสำหรับ เซนจูเรี่ยนแห่งกองร้อยที่ 2 ของกองทหารที่สิบสองฟุลมินาตา ตัวหมวกขึ้นรูปด้วยทองด้านเงางาม มีหัวยอดเป็นรูปม้าสลักเต็มตัว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกองร้อยที่ 2 สื่อถึงความเร็วและอำนาจ บริเวณสันกลางมียอดขนแผงคอสีแดงเลือดพาดยาวด้านหลัง สลักสัญลักษณ์ใบลอเรลและตรานกอินทรีแสดงศักดิ์ศรีของกองทัพโรมัน สัญลักษณ์ของค่ายจูปิเตอร์ ขอบหมวกและแผงคิ้วตกแต่งลายเถาวัลย์ละเอียด

[NPC-13] ควินตัส แอนเดอร์สัน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

[NPC-14] ยาสมิน อาเดน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

Moneka HONOR

วันที่ 16 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเช้ามืด เวลา 05.00 - 06.00 น. ณ ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์ (มาแจ้งพรินซิเปีย)

ภายในอาคารพรินซิเปียยามเช้ามืด เงียบจนได้ยินเสียงปลายเท้าของโมนีก้าสะท้อนบนพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะต่อเนื่อง แสงจากคบเพลิงสีทองสองข้างทางทอดเงายาวไปตามผนังที่คลุมด้วยกำมะหยี่สีไวน์แดง พื้นหินขัดเงาเย็นเฉียบสะท้อนร่างของหญิงสาวที่เดินเข้ามาคนเดียวในยามตีสี่ ท้องฟ้านอกหน้าต่างยังคงเป็นสีเทาอมฟ้ากลางหมอกจาง ๆ ของกรุงโรมใหม่ เสียงนกร้องแรกอรุณเพิ่งเริ่มต้นขึ้น โมนีก้าผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป กลิ่นไม้สนและกระดาษเก่าลอยแตะจมูก เธอก้มศีรษะนิดหนึ่งตามมารยาททหาร ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่ฟังดูอบอุ่นกับความว่างเปล่าในห้อง “สวัสดีค่ะ... ขอมารายงานเรื่องภารกิจลาดตระเวนฝั่งตะวันตกค่ะ”

ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเสียงลมลอดเข้ามาจากหน้าต่างสูงด้านหลังโต๊ะบัญชาการ และเสียงใบเอกสารปลิวเบา ๆ ตามแรงลม เธอยืนอยู่นิ่งชั่วครู่ ดวงตาสีเทาเงินกวาดมองไปรอบห้องที่ตอนนี้มีเพียงแสงส้มอ่อนจากคบเพลิงสะท้อนบนพื้น เธอยิ้มบาง ๆ อย่างเข้าใจ “ไม่มีใครอยู่สินะ... ก็เช้าขนาดนี้นี่นา”

โมนีก้ากำลังจะวางบันทึกภารกิจลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง ทันใดนั้นเสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นก็ดังขึ้นจากบันไดด้านหลัง เสียงนั้นหนักแน่นแต่รวดเร็วตามแบบคนเคยผ่านศึก เมื่อเธอเงยหน้าไปก็เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวลงมาจากบันไดในชุดสีน้ำเงินเข้ม เสื้อสะบัดเบา ๆ ตามแรงก้าวเดิน

“โมนีก้า บลอสซัม...” เสียงเรียกนั้นมีสำเนียงแผ่วแต่ทรงอำนาจ เธอเงยหน้าขึ้นเห็นยาสมิน อาเดน แม่ทัพสาว อดีตสมาชิกแห่งกองร้อยที่สี่ ยืนอยู่ตรงบันไดพอดี ร่างสูงพอ ๆ กับเธอ ผมหยิกดำขลับรวบไว้หลวม ๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสะท้อนแสงไฟเหมือนประกายทอง “มาเช้าอีกแล้วนะ”

โมนีก้าเผลอยิ้มเก้อ พลางยกมือแตะหมวกเหล็กเบา ๆ เป็นการเคารพ “ขอโทษทีนะคะคุณยาสมิน พอดีภารกิจนี้ต้องเริ่มตอนเช้าเพราะถ้าออกช้ากว่านี้จะกลับถึงค่ายดึกแน่ค่ะ”

ยาสมินเดินเข้าใกล้ พลางหยิบรายชื่อภารกิจจากโต๊ะกลางขึ้นมาอ่าน ดวงตาคมกวาดผ่านชื่อของเธอช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ภารกิจลาดตระเวนน่านฟ้าฝั่งตะวันตกสินะ... เข้าใจแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่มีแววเอ็นดูบาง ๆ “ไว้กลับมารายงานพรุ่งนี้ก็ได้ ถ้าเธอกลับมาดึก” โมนีก้าพยักหน้าอย่างนอบน้อม “ค่ะ ถ้ากลับมาดึกจริง ๆ หนูจะมารายงานตอนเช้าเลยนะคะ”

ยาสมินยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ดี... แล้วก็อย่าประมาทล่ะ ทางฝั่งตะวันตกช่วงนี้มีสัญญาณพลังงานผิดปกติหลายจุด ระวังตัวไว้ด้วย เข้าใจไหม เซ็นจูเรี่ยนบลอสซัม” หญิงสาวตรงหน้ากระตุกยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีมั่นใจ “รับทราบค่ะท่านแม่ทัพ ถ้ามีอะไรผิดปกติ หนูจะส่งสัญญาณกลับมาทันที”

ยาสมินพยักหน้าเบา ๆ แล้วหมุนตัวไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังขอบฟ้าที่เริ่มมีแสงเงินส่องเข้ามา “ไปเถอะ... ขึ้นบินได้แล้ว ท้องฟ้าเป็นของเธอในวันนี้ ขอให้ลมของเนปจูนหนุนหลังเธอไว้” คำพูดนั้นทำให้โมนีก้ารู้สึกเหมือนหัวใจเธอพองโตเล็กน้อย ไม่บ่อยนักที่แม่ทัพยาสมินจะพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ เธอยกมือขึ้นเคารพเต็มรูปแบบ “ขอบคุณมากค่ะคุณยาสมิน”

เธอพูดก่อนจะหมุนตัวออกจากห้อง เสียงบูทของเธอกระทบพื้นหินเป็นจังหวะมั่นคงผ่านบานประตูหินอ่อนออกไปสู่ลานฝึกที่เริ่มมีหมอกเช้าปกคลุม เธอสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ลมหายใจเย็น ๆ ผสมกลิ่นควันจากคบเพลิงทำให้รู้สึกว่าชีวิตในค่ายแห่งนี้ยังมีชีพจรไม่เคยหยุดเต้น เหนือศีรษะ เสียงอินทรีเหล็กที่เป็นตราสัญลักษณ์ของค่ายส่งเสียงกรีดร้องรับอรุณ ท้องฟ้าเริ่มเปิดเป็นสีทองอ่อน เธอก้าวเดินผ่านธง S.P.Q.R. ที่ปลิวไหว และมุ่งหน้าไปยังทุ่งแห่งมาร์ส พร้อมเริ่มต้นภารกิจใหม่อีกครั้งในยามรุ่งสางแห่งโรมใหม่

[NPC-14] ยาสมิน อาเดน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Moneka HONOR

วันที่ 17 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ พรินซิเปีย เขตหลักกองพันที่สิบสอง ค่ายจูปิเตอร์  (รายงานภารกิจ)

เช้าวันใหม่ของค่ายจูปิเตอร์เริ่มต้นด้วยแสงอรุณสีทองที่ไหลผ่านกระจกสูงของอาคาร พรินซิเปีย จนพื้นหินอ่อนขาวนวลสะท้อนเป็นริ้วแสงยาว โมนีก้าก้าวเร็วและมั่นคงเข้ามาในห้องบัญชาการ สายสะพายกระเป๋าแนบไหล่แน่นภายในนั้นคือห่อผ้าสองชั้นที่โอบไข่ฟีนิกซ์ ไว้อย่างทะนุถนอม ความอุ่นที่แผ่ซ่านเบา ๆ จากในกระเป๋าทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีเตาไฟส่วนตัวติดตัวมาด้วย

กลิ่นไม้สนและหมึกพิมพ์ผสมกลิ่นเหล็กคมอ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ โต๊ะไม้ยาวกลางห้องกางรายงานกับแผนที่ไว้เป็นชั้น ๆ เหนือศีรษะคือภาพโมเสกลูปาคาบดูฝูงหมาป่า สายตาโบราณของนางมองลงมาเหมือนกำลังชั่งใจใคร่ครวญทุกคำรายงาน ที่หัวโต๊ะมียาสมิน อาเดน นั่งอยู่ก่อนแล้ว ร่างโปร่งแข็งแรงในชุดทะมัดทะแมงสีเข้มยืนเท้ากับขอบโต๊ะ ผมหยิกสีดำถูกรวบสูงอย่างเรียบร้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคมชัดจนแสงอรุณที่ลอดเข้ามาเหมือนถูกจับให้สงบเมื่อสัมผัสสายตานั้น

“สวัสดีตอนเช้า คุณบลอสซัม” น้ำเสียงเธอเรียบแต่ชัดเจน “เธอมาตรงเวลาเหมือนเคย”

โมนีก้าชะงักหอบลมหายใจให้จังหวะหัวใจเสมอ ก่อนยื่นแฟ้มแท็บเล็ตและรายงานฉบับพิมพ์ “สวัสดีค่ะท่านแม่ทัพมารายงานภารกิจลาดตระเวนเมื่อวานค่ะ และ…อย่างที่แจ้งไว้ฉันได้ไข่ฟีนิกซ์มาด้วย”

สรุปภารกิจ – ลาดตระเวนน่านฟ้าฝั่งตะวันตก (รายเดือน)

ซานฟรานซิสโก, ลอสแอนเจลิส, ซานดิเอโก, แซคราเมนโต, พอร์ตแลนด์, ซีแอตเทิล, โอลิมเปีย, รีโน, ฟีนิกซ์, แกรนด์แคนยอน —เคลียร์

เหตุการณ์พิเศษ: กำจัดซาลาแมนเดอร์ไฟ 4 ตัวที่ยอดเขากลาเซียร์ (ดับเชื้อไฟสมบูรณ์) / พบและรับมอบไข่ฟีนิกซ์เพื่อการคุ้มครองและดูแลตามมาตรการสิ่งมีชีวิต

สภาพเครื่องและนักบิน: ปกติ ความพร้อมสูง

หมายเหตุส่วนตัว: “ฟ้าคืนนี้สว่างขึ้นนิดหนึ่ง”

ยาสมินรับเอกสาร กวาดตาอ่านสั้น ๆ ความไวแบบคนอ่านรบทำให้เธอไล่หัวข้อสำคัญเสร็จในเวลาไม่กี่อึดใจ “ยอดเขากลาเซียร์กำจัดซาลาแมนเดอร์สี่ตัว ป้องกันไฟลาม… ฟีนิกซ์ที่เมืองฟีนิกซ์… เหตุการณ์พิเศษรับมอบไข่เพื่อคุ้มครอง” เธอเงยหน้า “เอามาดูหน่อยได้ไหม” โมนีก้าคลายซิปกระเป๋าอย่างระมัดระวัง เปิดผ้าชั้นนอกและชั้นในนิดเดียวพอให้แสงส้มอุ่นลอดออกมา ผิวไข้เป็นลายแดงเพลิงกับทองขีดเส้นละเอียดราวลายเส้นของช่างทองโบราณ จังหวะ ตึก…ตึก… เบามาก แต่ในห้องเงียบก็ได้ยินชัดเจน

ประกายห่วงใยวาบในดวงตายาสมินหายากกว่าคำชมของเธอเสียอีก “ของจริงสินะ” เธอว่าเบา “และมันเลือกเธอ…ไม่แปลก ธิดาของเซเรสเข้าใจภาษากำเนิดดีกว่าใคร”

โมนีก้ายิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก “ฉันก็คิดเหมือนกันค่ะพอมันดันไข่มาให้ ฉันรู้เลยว่าต้องอุ้มไว้ยังไง”

ยาสมินพยักหน้า แล้วเปลี่ยนเป็นโหมดงานทันที “ฟังนะ เรื่องไข่ฟีนิกซ์เราไม่มีคู่มือในค่ายโดยตรงแต่ค่ายมีคอนแทคต์ที่ไว้ใจได้ รุ่นพี่เอลล่าคุณรู้จักอยู่แล้วไปหาเธอที่ร้านไซคลอปส์และคำทำนายและแมวสีส้ม ในกรุงโรมใหม่ เธอเป็นฮาร์ปี้มีประสบการณ์กกไข่สิ่งมีชีวิตมาก่อน” เธอหยิบการ์ดเล็ก ๆ จากลิ้นชัก ส่งให้โมนีก้า “ไปหาเธอก่อนเที่ยงได้ยิ่งดี ถ้าเอลล่าประเมินสภาพความร้อนได้ เราจะตั้งจุดดูแลระยะยาวและหากต้องการอาจขอไฟศักดิ์สิทธิ์จากวิหารเวสต้าเสริมได้เหมือนกันน่ะนะ ฉันไม่เคยกกไข่ฟีนิกซ์ซะด้วยสิ”

“รับทราบค่ะ” โมนีก้ารับการ์ด เก็บเข้าซองใสในแฟ้ม “ฉันจะตรงไปที่ร้านทันทีหลังจากเสร็จที่นี่นะคะ”

“ระวังตัวด้วย” ยาสมินเหมือนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “เข้าใจค่ะ” โมนีก้าตอบนิ่ง ๆ แต่ตาเป็นประกายขำ “ไม่เป็นอะไรค่ะคุณยาสมิน เรื่องแค่นี้ จิ๊บ ๆ แล้วค่ะ” น้ำเสียงเธอแซวยาสมินแบบเกรงใจ แม่ทัพสาวเลิกคิ้ว “จิ๊บ ๆ ของเธอนี่บางทีแปลว่าสู้กับภูเขาไฟใช่ไหม” เธอส่ายหน้า ถอนหายใจเบา ๆ แต่ยิ้มมุมปาก “ยังไงก็เถอะ ฉันห่วงเธออยู่ดีจำไว้” ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นความอุ่นอีกชนิดวิ่งผ่านอกโมนีก้า “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอประสานมือเตรียมคำนับคารวะ “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวไป—”

“เดี๋ยว” ยาสมินชี้ไปที่เสาหลังโต๊ะบัญชาการ ซึ่งแขวนพวงลอเรลและคทาอินทรี “วันนี้เธอต้องไป วิหารจูปิเตอร์ก่อน ทำพิธีรับแถบรอบสักที่ต้นแขนฐานะเซ็นจูเรี่ยนกองร้อยที่สองอย่างเป็นทางการไหนจะเรื่องภารกิจที่ผ่านมา เธอควรรีบไปรับตั้งนานแล้วเธอทำเรื่องใหญ่หลายอย่างอยู่” แววตาเธอนิ่มลง “ถือว่าเป็นเกียรติและเป็นการประกาศต่อโรมว่าเธอรับผิดชอบชีวิตคนอื่นมากกว่าของตัวเองแล้วกัน”

โมนีก้าเผลอแตะต้นแขนซ้ายลายรอยสักเดิมที่รอแถบใหม่มาพันรับ “ค่ะ ได้ค่ะฉันจะไปที่วิหารก่อนเลย แล้วค่อยตรงเข้าเมืองหาพี่เอลล่า”

“ดีมาก” ยาสมินปิดแฟ้มดัง ปั้ก ส่งคืนด้วยมือทั้งสอง “เอกสารฉบับนี้ฉันเซ็นรับแล้ว คัดลอกไปจัดเก็บได้เลยนะ” โมนีก้ารับกลับ เก็บอย่างเรียบร้อย “ขอบคุณมากค่ะคุณยาสมินสำหรับทุกอย่างเมื่อวานด้วย…และที่เช้านี้ด้วย”

ยาสมินนิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับคิดจะพูดอะไรเพิ่ม แต่สุดท้ายเลือกสั้น กระชับ “ไปเถอะ และหัดพักผ่อนบ้างก็ดี”

“รับคำสั่งค่ะ” โมนีก้าไหว้สั้น ๆ แล้วรูดซิปกระเป๋าแนบแน่นสะพายกลับ บ่าก้มเล็กน้อยเพื่อกันแรงกระแทกจากฝีเท้าตัวเอง เธอผละจากโต๊ะ ผ่านแถวเหรียญทหารและคทาอินทรี กลิ่นกำยานโบราณอวลจากผนังผ้ากำมะหยี่ทำให้หัวใจเต้นช้าลงในทางที่มั่นคง ก่อนถึงประตู เธอหยุด หันกลับมายิ้ม “ท่านแม่ทัพ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะค่ะ” เธอจงใจใช้คำว่าแม่ทัพแล้วระบายยิ้ม

ยาสมินชูสองนิ้วแตะขมับแล้วส่งโมนีก้า “ไปเถอะ แล้วเจอกัน” 

โมนีก้าหัวเราะในคอเบา ๆ กับคำว่าแล้วเจอกันของคุณยาสมิน แล้วผลักบานประตูไม้หนักออกไปสู่ระเบียงหินอ่อน แสงอรุณด้านนอกสาดเข้ากระเป๋าให้ผ้าเป็นสีทองละมุน จังหวะ ตึก…ตึก… ในเป้หลังประสานกับเสียงรองเท้าเธอ สองจังหวะกลืนกันเป็นหนึ่งเดียว ปลายทางแรกของเช้านี้คือ วิหารจูปิเตอร์ เพื่อรับแถบสักที่แขนพิธีของเกียรติและคำมั่น ต่อจากนั้นคือถนนนิวโรม สู่ร้านหนังสือชื่อยาวที่มีฮาร์ปี้กับแมวสีส้มรออยู่และคำตอบว่าควรกกอรุณ ที่อ้อมแขนเธออย่างไรให้ดีที่สุด

[ซานฟรานซิสโก] [ลอสแองเจลีส] [ซานดิเอโก] [แซคราเมนโต]

[พอร์ตแลนด์] [ซีแอตเทิล] [พิเศษ: ยอดเขากลาเซียร์] [โอลิมเปีย] [รีโน] [ฟีนิกซ์] [แกรนด์แคนยอน]

รางวัล: +50 พลังใจ, 100 ดีนาเรียส, +35 EXP (Lv Max +2 Point), ศิลากำเนิดพลัง 5 ก้อน

[NPC-14] ยาสมิน อาเดน

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

โบนัสจากการทำภารกิจสำเร็จ เพิ่มความสัมพันธ์ +35

โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ รุ่นพี่ +20

กลิ่นหอมจาก น้ำหอม Unisex  - โบนัสเพิ่มความสัมพันธ์ +5

(โรลเพลย์ที่ลงท้ายด้วย 0 2 4 6 8 - ใช้ได้กับรุ่นพี่และเพื่อนร่วมรุ่นเท่านั้น)

Clementis HONOR

Clementis

Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus

Place

พรินซิเปีย

Date and Time

วันที่ 29 พฤศจิกายน 2025 • 17:00 น.

Purpose

เข้าประจำการกองพันที่สิบสองฟุลมินาตา

NPC

ควินตัส แอนเดอร์สัน • ยาสมิน อาเดน

หลังจากยืนกรานกับผู้ปกครองเพียงคนเดียวอย่างคังมีโซและเฝ้ามองจนกว่าเธอจะลับสายตาไปแล้วถึงได้คราวที่คลีเมนทิสจะทำในสิ่งที่เป็นเป้าหมายของการมาเยือนพรินซิเปียเสียที

เสียงฝีเท้าในแมรี่เจนคู่สวยดังขึ้นตามจังหวะการก้าวเดิน แม้จะได้รับฟังเรื่องราวต่าง ๆ มาจากผู้เป็นย่าทั้งตอนที่อยู่บ้านประจำตระกูล ตอนเก็บข้าวของ ระหว่างเดินทางมาถึงค่ายจูปิเตอร์ จวบจนพาตัวเองถึงจุดหมายได้สำเร็จ คลีเมนทิสก็ยังรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ฟังดูเกินจริงอยู่หลายส่วน หากไม่ติดว่าเธอลองหยิกเนื้อตัวเองแล้วยังสัมผัสถึงความเจ็บอยู่คงพร้อมจะเชื่อทันทีที่มีคนเดินมาบอกว่านี้เป็นเพียงความฝัน

แต่จะเป็นฝันดีหรือฝันร้าย.. เรื่องนั้นเธอไม่รู้เลย หญิงสาวไม่เคยมีวาดฝันว่าตัวเองเป็นเดมิก็อต แม้กระทั่งเรื่องเล่าเกี่ยวกับสายเลือดออร์คัสในครอบครัวยังมีส่วนหนึ่งในใจที่คิดว่าเป็นเพียงสิ่งที่บรรพบุรุษแต่งขึ้นเพื่อเสริมความขลัง ดังนั้นการบอกว่าเธอไม่ทราบว่าควรรู้สึกอย่างไรในสถานการณ์แบบนี้ นั่นก็คงไม่เกินจริงสักเท่าไหร่

คู่ดวงตามากเสน่ห์สีน้ำตาลเทาไล้ไปตามเสาแต่ละต้นที่เดินผ่านและการประดับตกแต่งของสถานที่ แม้เอกลักษณ์สไตล์โรมันที่คงไว้จะเป็นเรื่องชินตาสำหรับเด็กสาวซึ่งเติบโตในบ้านลักษณะคล้ายคลึงกัน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่นี่อลังการและยิ่งใหญ่กว่ามากจนที่พักอาศัยของราทิแกนเทียบไม่ติด สมกับที่เป็นแหล่งรวมตัวของผู้สืบสายเลือดแห่งเทพและเทพีไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อม

จนกระทั่งสบเข้ากับคนสองคน เท้าคู่เล็กก็หยุดขยับเขยื้อน เปลี่ยนมายืนนิ่งตอบสนองท่าทีของพวกเขาที่กำลังเดินเข้าใกล้แทน บุตรีแห่งจัสติเทียคิดว่าท่าทางเร่งรุดของพวกเขาคงเกิดขึ้นเพราะนึกสงสัยว่าคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้การนัดหมายคือใคร จนกระทั่งระยะห่างที่ร่นลงเรื่อย ๆ เพียงพอให้เห็นสีหน้าประหลาดใจจากทั้งคู่

คลีเมนทิสคาดเดาถูกต้องเพียงส่วนหนึ่ง การที่จะมีเด็กสักคนโผล่หน้ามายังพรินซิเปียเพื่อรายงานตัวเข้าประจำการกองพันเป็นเรื่องปกติ แต่เด็กที่มาในสภาพปลอดภัยไร้ร่องรอยการต่อสู้หรือสินสงครามอย่างเธอนั้นช่วงหลังมานี้นับว่าหายากยิ่ง

“ฉันมาขอพบแม่ทัพของที่สิบสองฟุลมินาตาค่ะ”

เสียงนุ่มแจ้งจุดประสงค์ หรืออย่างน้อยคือสิ่งที่ควรจะเป็นเป้าหมายของเธอหากอิงตามขั้นตอนที่คังมีโซเล่า น้ำเสียงราบเรียบจนเห็นชัดว่าเป็นเพียงการบอกกล่าว ไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งมากไปกว่านั้น

“พวกเราคือแม่ทัพที่ว่า”

เมื่อหนึ่งในนั้นเฉลย ทายาทราทิแกนจึงหยิบยื่นจดหมายที่อยู่ในมือมาตลอดทางและทิ้งจังหวะให้พวกเขาได้คลี่มันออกอ่านข้อความด้านใน — ข้อความที่แม้แต่คลีเมนทิสก็ไม่ทราบว่าระบุไว้อย่างไรบ้าง เธอเพียงรับมันมาและส่งต่อโดยไม่ได้นึกใคร่รู้

ถึง แม่ทัพแห่งกองพันที่สิบสอง

ข้า คังมีโซ เขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อเสนอชื่อหลานสาวของข้า คลีเมนทิส เมฟ ราทิแกน เข้ารับการพิจารณาในกองร้อยที่สองของท่าน ข้าเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ว่าคุณสมบัติและศักยภาพของนางเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะเป็นกำลังสำคัญของหน่วยงานอันทรงเกียรตินี้

คลีเมนทิสสืบสายเลือดจากจัสติเทียและมรดกแห่งออร์คัส สืบทอดเจตนารมณ์ในการสร้างและรักษาความยุติธรรมให้กับสาธารณรัฐและจักรวรรดิโรมัน เช่นเดียวกับบรรพบุรุษราทิแกนผู้มากความสามารถที่อุทิศตนให้กับระบบยุติธรรมมาอย่างต่อเนื่อง คลีเมนทิสมีความสามารถในการรักษาสมดุลระหว่างความสนุกสนานและเคร่งครัด นางรู้เวลาที่ควรเป็นผู้นำและเวลาที่ควรสังเกตการณ์ รู้จักใช้ทักษะทางวาทศิลป์เพื่อสร้างความเข้าใจและโน้มน้าวใจ

หลานของข้ามีความเฉลียวฉลาดและใช้เหตุผลนำทาง แม้ในสถานการณ์ที่อารมณ์พลุ่งพล่าน นางจะพยายามตัดอารมณ์ส่วนตัวออกไปเพื่อวิเคราะห์ปัญหาอย่างมีประสิทธิภาพ และแสวงหาทางออกบนพื้นฐานของตรรกะและความถูกต้อง การตัดสินใจของนางจึงมั่นคงและเชื่อถือได้เสมอ คลีเมนทิสยังเป็นผู้ที่กระหายการเรียนรู้และปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว นางไม่เคยหยุดที่จะพัฒนาตนเองและพร้อมรับฟังคำวิจารณ์เพื่อก้าวไปข้างหน้า

นางย่อมเคยเผชิญกับความยากลำบากและความกดดัน แต่ด้วยมรดกทางตรรกะแห่งความยุติธรรมและความสามารถในการควบคุมสติ นางจึงสามารถรับมือกับสถานการณ์เหล่านั้นได้อย่างดีเยี่ยม แม้จะเคยล้มเหลวบ้าง แต่คลีเมนทิสเชื่อว่าทุกปัญหาล้วนมีทางออก และหากไม่มี ก็จะใช้ประสบการณ์เหล่านั้นเป็นบทเรียนเพื่อพัฒนาตนเองต่อไป

คลีเมนทิสมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับภาวะผู้นำ นางมองว่าผู้นำที่ดีคือผู้ที่ได้รับความเคารพจากสมาชิกในทีม และให้ความเคารพตอบแทน ผู้นำที่ดีต้องมีความยุติธรรม เปิดรับฟังความคิดเห็น และตัดสินใจโดยอิงตามผลประโยชน์สูงสุดของส่วนรวม แม้โดยปกติคลีเมนทิสจะไม่ปรารถนาที่จะเป็นผู้นำ แต่หากสถานการณ์จำเป็น นางก็พร้อมที่จะก้าวขึ้นมาทำหน้าที่นั้นอย่างเต็มความสามารถ ด้วยความสามารถในการวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรอบคอบและตัดสินใจอย่างเด็ดขาด

ด้วยเหตุผลที่กล่าวมาทั้งหมด ข้าจึงมั่นใจว่า คลีเมนทิส เมฟ ราทิแกน จะเป็นกำลังสำคัญของกองร้อยที่สอง และจะนำมาซึ่งเกียรติยศและความสำเร็จให้กับหน่วยงานของท่าน

ด้วยความนับถือ
คังมีโซแห่งราทิแกน

ท่าทางหลังจากที่สายตาสองคู่รับข้อมูลจากแผ่นกระดาษเรียบร้อยไม่ได้สื่อถึงความเคลือบแคลงใจ หากจะมีส่วนใดที่พวกเขาดูจะอยากให้พิสูจน์ คงจะเป็นส่วนที่เกี่ยวข้องกับคำถามถัดมาไม่ผิดแน่

“ก่อนหน้านี้เจออสูรแบบไหนมาบ้าง”

“ถ้าไม่นับคนโลภในคราบสาวใช้ที่เพิ่งถูกส่งตัวต่อให้ระบบยุติธรรม ก็ยังไม่เคยเจออะไรแบบนั้นนะคะ”

“เคยผ่านการต่อสู้มาบ้างหรือเปล่า”

“เคยค่ะ วันนี้ฉันเพิ่งสู้มา จับขโมยแล้วบีบให้สารภาพได้น่ะ”

“หมายถึงต่อสู้ทางกายภาพสิ ทะเลาะวิวาท ? ต่อยตี ?”

“งั้นไม่เคยค่ะ ไม่ถึงกับใช้กำลัง”

“แล้วเธอมาพรินซิเปียยังไง”

“ครอบครัวมาส่ง แต่เรื่องนั้นสำคัญด้วยเหรอคะ ?”

สลับกันถามตอบ ยิ่งซักความก็ยิ่งชัดเจน นี่อาจจะเป็นสมาชิกคนแรกในรอบปีที่มาถึงค่ายจูปิเตอร์โดยไม่ผ่านเหตุการณ์เสี่ยงชีวิตหรือเอาตัวรอดแต่อย่างใด และดูเหมือนว่ามีแนวโน้มจะกลายเป็นสมาชิกที่จะต้องฝึกฝนทักษะการต่อสู้ให้หนักกว่าคนอื่นเสียหน่อยเพื่อทดแทนประสบการณ์ซึ่งมีน้อยกว่ากว่าเมื่อเทียบกับคนรุ่นเดียวกัน

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ไม่อาจลบล้างข้อเท็จจริงว่าคลีเมนทิสมาถูกที่แล้วไม่ผิดแน่

“ยินดีต้อนรับสู่ค่ายจูปิเตอร์คลีเมนทิส บุตรีแห่งจัสติเทีย ลูกหลานมรดกออร์คัส”

พอได้ยินชื่อตัวเองพร้อมกับยศศักดิ์ฉบับเต็มแบบนั้นแล้วก็รู้สึกพิลึกชอบกล ถึงอย่างนั้นเด็กสาวก็ทำได้เพียงยอมรับตามประสาคนที่เข้าใจดีว่าโชคชะตาไม่อนุญาตให้เธอใช้ชีวิตเยี่ยงประชาชนธรรมดาได้อีกต่อไปแล้ว

“ขอบคุณค่ะ”

พูดคุยกับ NPC

• ได้รับค่าความสนิทสนมกับ ควินตัส แอนเดอร์สัน +5
• ได้รับค่าความสนิทสนมกับ ยาสมิน อาเดน +5

Clementis HONOR

Clementis

Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus

Place

พรินซิเปีย

Date and Time

วันที่ 2 ธันวาคม 2025 • 13:52 น.

Purpose

ภารกิจไกด์เดินชมรอบค่าย (เข้าพบแม่ทัพ)

NPC

ควินตัส แอนเดอร์สัน • วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต

กระดานภารกิจตั้งอยู่ด้านหน้าอาคารหินอ่อนที่เรียกหันติดปากตามชื่อของมันว่า ‘พรินซิเปีย’ ระยะเวลาที่ใช้ในการเดินเข้ามาพบแม่ทัพเพื่อแจ้งรับภารกิจจึงไม่ได้ใช้เวลามากเท่าไหร่ ดูเหมือนยังไม่ถึงเวลาเข้ากะของคุณอาเดน ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้จึงเป็นแม่ทัพอีกคนอย่างควินตัส

“ภารกิจอะไรนะ ไกด์เดินชมรอบค่าย ? เหมือนไม่ได้ยินคำนี้มานานแล้ว”

เธอพยักหน้าเป็นการยืนยัน ตีความเอาเองว่านั่นหมายถึงมันเป็นภารกิจที่ไม่ได้รับความนิยมสักเท่าไหร่ ดีแค่ไหนที่เธอเห็นเข้าก่อนจะถูกถอดถอนออกไปจากกระดาน ไม่อย่างนั้นคงต้องใช้เวลาไปกับการงมและจดจำเส้นทางเองอีกยาวเลยทีเดียว

“วินเซนโซช่วยรุ่นน้องหน่อย ว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“โถ่เอ้ย หนีไม่ทันหรอกเหรอเนี่ย”

ประโยคนั้นทำให้ดวงหน้าพริ้มเพราตามแบบฉบับของชาวเอเชียผินมองไปยังตัวละครใหม่ที่ของบทสนทนานี้ ลูกแก้วสีน้ำตาลเทาพบเข้ากับท่าทางของรุ่นพี่ที่ไม่ว่าจะมองยังไงก็ถอดความออกมาได้เป็นคำว่า ‘ขี้เกียจ’ โชคดีที่เขาไม่ได้ปฏิเสธเสียทีเดียว คลีเมนทิสจึงมีคนมาช่วยทำหน้าที่ไกด์ในที่สุด

“ถ้าทัวร์กันเสร็จแล้วค่อยกลับมารายงานที่นี่อีกทีนะ”

ฝ่ายแอนเดอร์สันบอก เป้าหมายของรับสารนั้นคงจะเป็นเธอที่ไม่เคยทำภารกิจมาก่อนมากกว่ารุ่นพี่ตัวโตซึ่งเพียงฟังสำเนียงก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าเป็นชาวอิตาเลียนแท้ เพราะอย่างนั้นทายาทตระกูลราทิแกนถึงกดศีรษะลงจังหวะหนึ่งแสดงถึงการรับทราบ

เมื่อถูกทิ้งให้เหลือเพียงหนึ่งเด็กใหม่และหนึ่งคนนำเที่ยวจำเป็น ฝ่ายที่อายุน้อยกว่าเลือกต่อกรกับความเงียบด้วยการแนะนำตัว อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ควรทำตามมารยาทพื้นฐาน

“สวัสดีค่ะ ทางนี้คลีเมนทิส — คลีเมนทิส เมฟ ราทิแกน จากกองร้อยที่สอง”

“ทางนี้วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต สมาชิกกองร้อยที่สี่ ค่ายจูปิเตอร์มีที่ให้เดินเยอะจนไม่รู้จะจิ้มตรงไหนก่อนดี แต่เราจะเริ่มจากโรงเก็บยุทโธปกรณ์แล้วกัน”

เบอร์กาม็อต.. แบบมะกรูดน่ะเหรอ — นั่นเป็นความคิดเดียวที่มีอยู่เบื้องหลังการกะพริบตาปริบ ๆ และผงกหัวรับทราบข้อมูล ท่าทางของอีกฝ่ายดูคุยเก่ง บุตรีแห่งจัสติเทียคิดว่านั่นเป็นเรื่องดีแล้ว ต่อให้ไม่ได้รู้เส้นทางมากแต่ก็ทราบดีว่าค่ายจูปิเตอร์กินพื้นที่กว้างขวาง กว่าจะเดินครบทุกสถานที่คงใช้พลังงานอยู่ไม่น้อย

ป่านนั้นคลีเมนทิสคงหมดแรงจนงัดนิสัยด้านเป็นมิตรของตัวเองออกมาใช้ไม่ไหว ในระหว่างที่เธอกลายเป็นพวกขี้เกียจคุย เธอจะปล่อยให้หน้าที่รักษาบรรยากาศไม่ให้เงียบเกินไปจนน่าอึดอัดเป็นของคนขยันพูดอย่างเขาแทน

“ถ้าพร้อมแล้วก็ตามมาเลย”

“อ่า.. ค่ะ”

ปฏิสัมพันธ์กับ NPC

• ได้รับค่าความสนิทสนมกับ ควินตัส แอนเดอร์สัน +5
• ได้รับค่าความสนิทสนมกับ วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต +5

Clementis HONOR

Clementis

Haus of Ratigan • Daughter of Justitia • Legacy of Orcus

Place

พรินซิเปีย

Date and Time

วันที่ 3 ธันวาคม 2025 • 12.59 น.

Purpose

รายงานภารกิจไกด์เดินชมรอบค่าย

NPC

ควินตัส แอนเดอร์สัน • วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต

บรรยากาศของพรินซิเปียยังขึงขังจริงจังเท่าครั้งล่าสุดที่จำได้ ทว่าคลีเมนทิสกลับพบว่าเหมาะสมดีแล้วสำหรับสำนักงานใหญ่ของแม่ทัพที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นและปลายทางของทุกภารกิจ

รอบที่มาเพื่อแจ้งความประสงค์ทัวร์รอบค่ายแตกต่างจากตอนนี้อยู่หลายส่วน สองข้อหลัก ๆ ในนั้นคือหนนี้เธอไม่ได้เดินเข้าสู่ตัวอาคารเพียงคนเดียว แถมตอนนั้นก็ไม่ได้ดูสนิทสนมกับเบอร์กาม็อตโตเท่านี้ด้วย ดูเหมือนการทำหน้าที่ไกด์นำเที่ยวและลูกทัวร์จะเสริมสร้างความสัมพันธ์ฉันพี่น้องของทั้งสองได้เป็นอย่างดี

“น่าแปลกใจนะที่นำเที่ยวจนจบ นึกว่าวินเซนโซจะเบื่อจนหนีไปกลางทางแล้ว”

“ทะแม่ง ๆ เหมือนฉันจะฟังผิด ลองพูดใหม่อีกทีซิ”

ควินตัสบอกแบบนั้นขณะรับม้วนกระดาษรายงานภารกิจทั้งยังไม่ตอบคำถามของคนถูกพาดพิง แต่น้ำเสียงและสีหน้าท่าทางฟ้องให้คนอายุน้อยสุดในที่นี้พอจับทางได้ว่าเขาไม่ได้คาดเดาตามที่พูดเลย ดูเหมือนว่าถึงแม้จะท่าทางขี้เกียจไปหน่อยแต่วินเซนโซก็รับผิดชอบหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายเสมอ

เด็กสาวปล่อยให้แม่ทัพคนเดียวกันกับที่แนะนำรุ่นพี่เป็นไกด์ฟังการรายงานแล้วเลื่อนสายตาขึ้นมาหาเด็กใหม่

“ดีมาก เงิน 30 ดีนาเรียสนี้ฉันให้เป็นขวัญถุงต้อนรับน้องใหม่ นอกเหนือจากนี้มีอะไรอีกไหม”

คนที่กำลังจะส่ายหน้าเป็นคำตอบชะงักไป ก่อนจะเปิดกระเป๋าแล้วหยิบชุดชีสบอร์ดขนาดย่อมออกมายื่นให้กับรุ่นพี่ เธอซื้อมาพร้อมกับกาแฟกระป๋องที่มอบเบอร์กาม็อตโตแทนคำขอโทษนั่นแหละ

“ของฝากจากการทัวร์ค่ะ ไม่มีอะไรแล้วค่ะ ถ้างั้นขอตัวนะคะ — ไปโรงอาหารกันเถอะค่ะพี่มะกรูด ไส้ฉันแทบกิ่วแล้ว”

ปฏิสัมพันธ์กับ NPC/TGC

• ค่าความสัมพันธ์กับ วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต +5
• ค่าความสัมพันธ์กับ ควินตัส แอนเดอร์สัน +5

มอบของขวัญกับ NPC/TGC

• ค่าความสัมพันธ์กับ ควินตัส แอนเดอร์สัน (ชีสบอร์ด) +20 • โอนไอเทมให้ God เรียบร้อย

รางวัลภารกิจ

• พลังน้ำใจ +50
• ดีนาเรียส +30
• Points +5
• ความสนิทสนมกับแม่ทัพคนที่รับเควส +35 • ควินตัส แอนเดอร์สัน
• ความสนิทสนมกับ TGC ที่พาทัวร์ +35 • วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต

ผลประโยชน์จากชื่อเสียง • คนมีเกียรติ (Honor)

• โบนัสความสัมพันธ์ต่อ NPC รุ่นพี่ +20 • ควินตัส แอนเดอร์สัน
• โบนัสความสัมพันธ์ต่อ TGC +5 • วินเซนโซ เบอร์กาม็อตโต
• โบนัส EXP จากการทำภารกิจ +10