[ทางเข้าค่าย] ประตูค่าย

  [คัดลอกลิงก์]
โพสต์ 2026-3-11 20:30:51 | ดูโพสต์ทั้งหมด
TEMPORAL LOG // FINALE จดหมายถึงช่างกล
ผู้สาบสูญ
Timeline Record 10 มกราคม 2026
Mission Span 29 ธ.ค. 2025 – 10 ม.ค. 2026
Current Location เนินเขาฮาล์ฟบลัด, นิวยอร์ก
Total Traveled 3,160+ ไมล์ (Round Trip)

ความวุ่นวายในไวโอมิงกลายเป็นเพียงภาพจำที่พร่าเลือนเมื่อล้อของ Bugatti บดไปบนผืนหญ้าสีเขียวขจีของเนินเขาฮาล์ฟบลัด อากาศที่นี่อบอุ่นกว่ารัฐทางตะวันตกอย่างน่าประหลาด แต่มันกลับทำให้คริสโตเฟอร์รู้สึกวูบโหรงในใจอย่างบอกไม่ถูก เขาดับเครื่องยนต์ลงเบื้องหน้ากระท่อมหมายเลขเก้าที่เงียบเหงากว่าที่เคย

"พี่คริส... พี่ลีโอยังไม่กลับมาจริงๆ เหรอครับ?"

ไลซานเดอร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับเป้สะพายหลังที่ดูหนักอึ้งขึ้นกว่าตอนขาไป เขาไม่ได้มองดูทุ่งสตรอว์เบอร์รีเหมือนเด็กใหม่ที่เพิ่งมาถึง แต่สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ดาดฟ้าของกระท่อม... ที่ซึ่งควรจะมีช่างกลอัจฉริยะนั่งซ่อมฟันเฟืองพร้อมเสียงหัวเราะยียวน

"ลีโอ วัลเดช ไม่ใช่คนประเภทที่จะอยู่ติดที่ได้นานหรอก ไลซานเดอร์... เขาอาจจะอยู่บนเมังกรเฟสตัส หรืออาจจะกำลังจีบคาลิปโซ่อยู่ที่ไหนสักแห่งในมหาสมุทรก็ได้"

ทั้งสองเดินเข้าไปในกระท่อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นน้ำมันและจาระบี คริสวางแท็บเล็ตที่มีข้อมูลการปะทะในเหมืองแบล็คไพน์ลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยฝุ่น เขาเริ่มเขียนรายงานสั้นๆ ถึงคณะกรรมการค่าย แต่จุดประสงค์หลักของเขาคือการทิ้งข้อความไว้ให้ที่ปรึกษาอาวุโสที่เขานับถือ

ไลซานเดอร์เดินไปที่มุมหนึ่งของห้อง เขาชักดาบไฟร์เยอร์บริงเกอร์ซาวเออร์เบลซ ออกมาวางบนแท่น ใบดาบที่มีแสงมุกไหลเวียนอยู่ภายในส่งเสียงครางเบาๆ ราวกับขอบคุณที่เขานำมันกลับบ้านอย่างปลอดภัย เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกฝากทิ้งไว้บนโต๊ะ

"ไปเถอะไลซานเดอร์... ไปรายงานตัวกับไครอน แล้วคืนนี้ฉันจะทำทาโก้เลี้ยงส่งท้ายภารกิจที่โรงอาหาร"

เด็กหนุ่มพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ทั้งคู่เดินออกจากกระท่อมหมายเลขเก้า มุ่งหน้าสู่บ้านพักรวมของเหล่าลูกครึ่งเทพ ทิ้งไว้เพียงแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องลงบนโต๊ะทำงานของลีโอ วัลเดช... รอคอยวันที่เจ้าของจะกลับมาอ่านเรื่องราวการผจญภัยที่พวกเขาร่วมสร้างขึ้นท่ามกลางเงาร้ายที่กำลังคืบคลาน

THE END

แสดงความคิดเห็น

God
โพสต์ 10371 ไบต์และได้รับ 8 EXP! [VIP]  โพสต์ 2026-3-11 20:30
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x25
x25
x1
x3
x1
x3
x2
x1
x1
x1
x1
x3
x100
x1
x1
x1660
x1
x1
x1
x1
x1
x43
x10
x214
x1
x2
x2
x2
x2
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x2
x2
x1
x1
x1
x1
x1
x1
x3
x1
x1
x1
x2
x1
x2
x15
x1
x1
x1
x1
x1
x77
x1
x1
x16
x10
x35
x20
x2
x1
x5
x1
x3
x3
x1
x2
x1
x1
x1
x4
x6
x2065
x8
x8
x7
x1
x3
x1
x2
x2
x3
x1
x10
x15
x5
x5
x955
x3
x1
x1
x7
x11
x3
x1
x3
x5
x8
x1
x15
x1
x1
x4
x1210
x1854
x17
x3273
โพสต์ 5 วันที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด


Mackenzie Claude Lincoln
- Son of Hecate / Cabin 20 -




121. สวัสดีเจ้าตัวเล็ก

            -27.02.26 / 06:00AM.-



            วันศุกร์สิ้นเดือนกุมภาพันธ์ ร่างสูงสมส่วนของแมคเคนซีออกมายืนอยู่ตรงหน้าประตูค่ายตั้งแต่เช้าตรู่ ซึ่งหากคนรู้จักมาเห็นเข้าก็คงรู้ว่ามันช่างผิดวิสัยของเขาเหลือเกินที่ตื่นมาในเวลานี้ และนั่นคือเรื่องจริง หากไม่มีเหตุจำเป็นอะไร ป่านนี้เขาคงยังนอนซุกผ้าห่มอุ่น ๆ บนเตียงนุ่ม ๆ ในห้องนอนกระท่อมหมายเลขยี่สิบอยู่


            “หนาวชะมัด


            ฝ่ามือใหญ่ใต้ถุงมือผ้าถูกันไปมาแล้วซุกลงในกระเป๋าเสื้อโค้ท ดวงตาสีเฮเซลกวาดมองไปยังผืนป่าหน้าค่ายอันเงียบสงบและเย็นชื้นสมกับช่วงปลายฤดูหนาว


            วันนี้แมคเคนซีมีนัดหมายกับ ‘แลร์รี่’ รุ่นพี่จากค่ายจูปิเตอร์ซึ่งอยู่ทางเมืองนิวโรมไว้ สืบเนื่องจากการที่เขาไปคอมเม้นต์ตกปากรับคำในเน็คทาร์ว่าจะช่วยเลี้ยง ‘สุนัข’ ให้บุตรแห่งเมอร์คิวรี่ผู้นี้ที่ติดธุระเรื่องการแข่งรถจนต้องหาคนช่วยดูแลเจ้าสี่ขาให้ในช่วงเวลาที่ตนไม่อยู่หนึ่งอาทิตย์ ซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะดีใจมากที่เขากับดีนอาสารับหน้าที่นี้ถึงขั้นขนาดจะพาเจ้าหมามาส่งให้ถึงหน้าประตูค่ายฮาล์ฟบลัดเลยทีเดียว


            และนั่นคือเหตุผลที่ทำให้แมคเคนซีต้องมายืนรับลมหนาวเช้านี้ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า


            หกโมงเช้าคือเวลานัด ซึ่งกับคนที่ถือเรื่องเวลาเป็นสำคัญโดยนับเป็นวินาทีอย่างแลร์รี่แล้ว แมคเคนซีเข้าใจอย่างดียิ่งว่ารุ่นพี่คนนี้คงไม่ปล่อยให้เข็มนาฬิกาเดินไปเรื่อย ๆ อย่างเปล่าประโยชน์ ไม่ใช่ในแง่ของการรักษาเวลาเพื่อผลประโยชน์ในเชิงธุรกิจอย่างที่เขายึดถือ แต่เป็นการรักษาความเร็วตามวิถีของนักแข่งรถระดับโลกต่างหาก


            ซึ่งแลร์รี่ก็คงมาถึงในอีกไม่ช้านับจากนี้


            เสียงเครื่องยนต์แหวกผ่านความเงียบของป่าลองไอแลนด์วิ่งฉิวด้วยความเร็วระดับที่คนขับรถเป็นอย่างเขากะด้วยสายตาประมาณได้ว่าคงไม่ต่ำกว่า 140 กม./ชม. ฝ่าดงต้นไม้เข้ามาไม่ต่างจากรถโฟวิลจนอดทึ่งในฝีมือคนขับและความทนทานของรถไม่ได้ ดูท่าคงไม่ใช่รถทั่วไปที่ขายตามท้องตลาดเสียแล้ว โดยไม่ต้องชะเง้อหาให้เมื่อยคอ รถสปอร์ตสีแดงสดก็จอดลงตรงหน้าในขณะที่ตัวเลขบนหน้าจอสมาร์ทโฟนเปลี่ยนเป็น 06:00 พอดี


            “ไงแมค ตรงเวลาดีนี่นา”


            รุ่นพี่ต่างค่ายบุตรแห่งเมอร์คิวรี่ทักทายทันทีที่ลงจากรถ วันนี้แลร์รี่สวมชุดลำลองสบาย ๆ ทับด้วยแจ๊คเก็ตตัวหนาไม่เหมือนสองครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน ชายหนุ่มตรงมาสวมกอดแมคเคนซีหลวม ๆ ตามนิสัย รอยยิ้มกว้างจนตาแทบปิดที่เต็มไปด้วยความจริงใจยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน


            “อรุณสวัสดิ์ครับพี่แลร์ลี่ เพราะผมรู้ว่าพี่ตรงเวลากว่าผมไงล่ะ”


            คำตอบกระทบกระเทียบแบบอ้อม ๆ ตามสไตล์ชาวอังกฤษทำเอานักแข่งรถระดับโลกหัวเราะออกมา เขาตบไหล่รุ่นน้องอย่างมันเขี้ยวก่อนจะผละกอด


            “ขอโทษทีน่าที่นัดเช้าขนาดนี้ พี่ต้องไปอีกไกลน่ะ ว่าแต่ไม่ได้พบกันนาน นายสบายดีไหม”


            “ไม่เป็นไรครับ ผมไม่มีปัญหา ส่วนเรื่องสบายดี…จะว่าดีก็ดีครับ ไม่ต้องออกไปทำภารกิจเฉียดตาย แต่ปีนี้ผมกลับไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยจากที่ดรอปไว้ก่อนมาค่ายเลยยุ่ง ๆ นิดหน่อย


            จะบอกว่า ‘นิดหน่อย’ ก็ไม่ถูกนัก แม้จะลงเรียนแบบออนไลน์เป็นส่วนใหญ่แต่ช่วงเวลาที่ไม่ได้เข้าคลาส แมคเคนซีก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำรายงานและโปรเจ็กต์แทบทุกวัน แต่หากให้เทียบกับการไปทำภารกิจคำพยากรณ์ที่ต้องเดินทางไกลและต่อสู้กับฝูงมอนสเตอร์สุดอันตรายแล้ว การเรียนก็กลายเป็นเรื่องเล็กน้อยขึ้นมาทันที


            ตายล่ะ นี่พี่มาเพิ่มภาระให้นายหรือเปล่า


            ได้ยินแบบนั้นแลร์รี่ก็หน้าตาตื่น เริ่มกังวลไปล่วงหน้าว่าจะทำให้รุ่นน้องต่างค่ายลำบากจากการดูแลสัตว์เลี้ยงของตนเพิ่ม


            ไม่ครับ ถ้าผมไม่สะดวกผมไม่อาสาหรอก แล้วไหนล่ะครับ เจ้าสี่ขาของพี่”


            หนุ่มอังกฤษถามพลางเอียงศีรษะเล็กน้อยทำทีมองไปที่สปอร์ตคาร์คันหรู แม้จะไม่เห็นด้านในเนื่องจากฟิล์มกรองแสงที่ถูกติดไว้ตามกระจกรอบคันรถก็ตาม


            “โอ้ ใช่ มัวแต่ชวนคุยเพลินจนลืมไปเลย รอเดี๋ยวนะ”


            เมื่อสายตาคู่สนทนาไม่ได้จับจ้องที่ตน เมื่อนั้นบุตรเมอร์คิวรี่จึงนึกถึงธุระหลักขึ้นมาได้ เขารีบไปเปิดประตูข้างหลังคนขับแล้วอุ้มกระเป๋าพลาสติกทรงยาว มีตะแกรงโลหะด้านหัวท้ายเพื่อระบายอากาศให้สิ่งมีชีวิตด้านในซึ่งดูมีน้ำหนักออกมาใบหนึ่ง


            “นี่ไงล่ะเวโล เจ้าตัวน้อยของฉัน”


            แลร์รี่แนะนำสัตว์เลี้ยงของตนด้วยรอยยิ้ม แมคเคนซีจึงก้มลงไปมองใกล้ ๆ ภายในกระเป๋าในอ้อมกอดของอีกฝ่ายมีสุนัขดัชชุนขนยาวสีทองขนาดตัวกำลังดี มันเห่า “อ้ง ๆ !” ด้วยเสียงแหลมเล็กราวกับอยากทักทายเพื่อนใหม่


            “น่ารักดีนะครับ ทำเอาผมนึกถึงหมาที่บ้านเกิดผมเลย”


            บุตรเฮคาทียิ้มเล็กน้อยให้กับเสียงเห่านั้น เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญ ซ้ำยังนึกไปถึงเจ้าสุนัขเซนเบอร์นาร์ดยักษ์สองตัวที่เลี้ยงไว้ที่กลอสเตอร์อีกต่างหาก แม้ขนาดตัวจะห่างกันมากแต่ด้วยความเป็นสุนัขเหมือนกันคงพอทำให้หายคิดถึงไปได้บ้าง


            “แอนดริวกับแอนโทนี่ใช่ไหม พี่ก็อยากเลี้ยงเพิ่มอยู่นะ แต่แค่เวโลก็ไม่ค่อยมีเวลาแล้ว”


            แลร์รี่พูดชื่อสุนัขทั้งสองตัวของรุ่นน้องได้อย่างถูกต้องและแม่นยำ ตั้งแต่วันที่แมคเคนซีอาสาว่าจะเลี้ยงเวโลให้ เขาก็ส่งข้อความมาคุยเป็นการส่วนตัวอีกนิดหน่อย พอรู้ว่าอีกฝ่ายเองก็เลี้ยงสุนัขเช่นกันเลยคุยกันยาวเลยเถิดไปจนถึงมีการส่งรูปเจ้าสี่ขาของแต่ละฝ่ายแลกกันดู


            “ครับ พ่อผมเขาส่งรูปมาให้ดูเรื่อย ๆ แล้วเกี่ยวกับเวโล…มีอะไรที่ผมต้องระวังหรือดูแลเป็นพิเศษไหม”


            แม้จะถามไถ่กันมาบ้างแล้ว แต่แมคเคนซีก็อยากถามซ้ำอีกรอบให้แน่ใจ เผื่อว่าแลร์รี่จะมีอะไรที่เพิ่งนึกขึ้นได้


            “อืมมมม…ก็ไม่มีเป็นพิเศษนะ อย่างที่ฉันเคยบอก เวโลชอบเลียหน้าน่ะ นายก็ล้างหน้าบ่อย ๆ แล้วกัน ส่วนเรื่องอาหารก็ต้องเป็นเนื้อเท่านั้น อ้อ เกือบลืมไปเลย ฝากหน่อย


            แลร์รี่ส่งกระเป๋าที่มีเจ้าหมาอยู่ภายในให้แมคเคนซีรับไว้ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ เวโลค่อนข้างหนักกว่าที่คิดไว้นิดหน่อย แต่ก็อยู่ในระดับที่ยังอุ้มไหว  


           ฉันเตรียมขนมมาให้แล้ว เป็นเนื้ออบแห้ง เอาไว้ให้เวโลเป็นรางวัลตอนทำตัวเป็นเด็กดี ของใช้จำเป็นทุกอย่างก็อยู่ในนั้นแล้วเหมือนกัน


           ถุงผ้าอีกใบถูกยื่นตามมา ดูจากน้ำหนักของมันแลร์รี่คงเตรียมทุกอย่างมาให้เจ้าตัวเล็กพร้อมแล้ว ยกเว้นอาหารหลักซึ่งก็คือเนื้อที่ไม่สามารถเตรียมไว้ล่วงหน้าได้ อีกฝ่ายจึงใช้วิธีโอนเงินส่วนนั้นให้แมคเคนซีแทน แม้ว่าหนุ่มอังกฤษจะปฏิเสธแล้วก็ตาม แต่สุดท้ายก็ต้องยอมให้กับความรั้นของรุ่นพี่คนนี้อยู่ดี จากนั้นเขาก็มองไปในกระเป๋า ยื่นนิ้วผ่านตะแกรงเข้าไปให้เจ้าหมาดัชชุนได้ดมกลิ่นอันคุ้นเคยและเลียนิ้วเล่นตามนิสัยของมัน


            บางทีเวโลอาจจะดื้อหรือซนไปบ้าง แต่ก็เป็นหมาที่น่ารัก นายแค่ระวังอย่าให้ฉุนเฉียว และให้เวโลคงอยู่ในรูปลักษณ์นี้ไปตลอดก็พอแล้ว


            “วางใจได้เลยครับ ผมกับดีนจะดูแลเวโลให้ดี พี่ไม่ต้องห่วง”


            เมื่อพี่เลี้ยงหมาจำเป็นอย่างแมคเคนซีรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แลร์รี่ก็ระบายยิ้มออกมาอย่างสบายใจ


            “จริงด้วย แล้วดีนไปไหนซะล่ะ ปกติพวกนายตัวติดกันตลอดนี่”


            เมื่อพูดถึงบุตรโพไซดอนช่างเจรจาอย่างดีน แลร์รี่ก็มองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของคนที่พวกเขากำลังพูดถึง


            “ดีนไปจ๊อกกิ้งรอบค่ายครับ อีกสักพักคงเสร็จ ให้ผมโทรตามไหม


            เมื่อวานคนรักของเขาเองก็บอกว่าอยากจะมาทักทายแลร์รี่และรับเจ้าสี่ขาด้วยกัน แต่ดีนมักจะตื่นไปออกกำลังกายตั้งแต่เช้ามืดอย่างที่คนอย่างเขาไม่เคยทำได้ (และไม่คิดจะทำถ้าไม่จำเป็น) ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาที่แลร์รี่นัดไว้พอดี เขาจึงไม่อยากให้ตารางเวลาของดีนต้องผิดแผนแต่เช้าเลยอาสามารับเวโลเพียงคนเดียว


            งั้นเอง ฟิตน่าดู ไม่เป็นไรแมค เดี๋ยวพี่ก็จะไปแล้ว ฝากทักทายดีนด้วยนะ“


            พอเห็นแมคเคนซีทำท่าจะหยิบสมาร์ทโฟนจากกระเป๋าเสื้อโค้ททั้งที่ยังถือของพะรุงพะรัง แลร์รี่จึงรีบห้ามไว้ แล้วก็จริงตามที่บอก เขาไม่มีเวลาคุยเล่นมากมายนักด้วยกิจธุระที่รออยู่ภายภาคหน้า หลังจากดูนาฬิกาข้อมือแล้ว จึงได้เวลาบอกลากันเสียที


            “ได้ครับ ผมจะบอกดีนให้ อ้อ ผมเอามาฝาก เห็นว่าพี่ต้องเดินทางอีกไกล จะได้มีแรง”


            เมื่อรุ่นพี่ต่างค่ายบอกเช่นนั้น เป้าหมายจึงเปลี่ยนจากสมาร์ทโฟนมาเป็นกระป๋องเครื่องดื่มเพิ่มพลังงานที่ไปซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อในค่ายก่อนมาเจออีกฝ่ายแทน


            โอ้ เยี่ยมเลย ขอบใจแมค งั้นพี่ไปก่อนนะ เจอกันอีกทีในอีกเจ็ดวันข้างหน้า ไปก่อนนะเวโล“


            แลร์รี่รับกระป๋องสีสันสดใสมาด้วยรอยยิ้ม ฝ่ามืออีกข้างตบเข้าที่ไหล่รุ่นน้องต่างค่ายเบา ๆ โดยไม่ลืมฝากฝังสัตว์เลี้ยงของตนอีกครั้ง


            แล้วพบกันครับพี่แลร์รี่ ขอให้ทุกอย่างราบรื่น ไม่ต้องห่วงเวโลนะครับ”


            หนุ่มอังกฤษพยักหน้าพร้อมรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ดวงตาสีเฮเซลมองเดมิก็อดสายเลือดแห่งโรมที่ขึ้นรถแล้วขับออกไปในเวลาอันรวดเร็วโดยมีเสียงเห่าของเจ้าหมาดัชชุนดังไล่หลังราวกับกำลังบอกลาเจ้าของของมันเป็นการชั่วคราว


            “เอาล่ะ ได้เวลาเป็นพี่เลี้ยงหมาอาทิตย์นึงแล้ว ไงเวโล ฉันแมคเคนซี ยินดีต้อนรับสู่ค่ายฮาล์ฟบลัดนะ”


            เมื่อรถสปอร์ตสีแดงหายลับตาไป แมคเคนซีก็ยกกระเป๋าในมือขึ้นมาระดับใบหน้าเพื่อมองสิ่งมีชีวิตด้านในให้ชัด ๆ 


            “อ้ง ๆ !”


           หมาน้อยดัชชุนขนยาวสีทองสลวยเห่าตอบด้วยเสียงแหลมเล็กพร้อมส่ายหางดุ๊กดิ๊กไปมา ดวงตากลมโตใสแจ๋วคู่นั้นมองมาที่เขาราวสุนัขขี้อ้อนไร้พิษภัย


           จนแทบเกือบลืมไปเสียสนิทว่าแท้จริงแล้วนี่คือ ‘เฮลล์ฮาวนด์’ สุนัขสุดโหดจากปรโลกที่ถูกผลของหมอกบังตาบิดเบือนการรับรู้ทางสายตาไว้



                                                                                                    

สรุปเหตุการณ์

รับ เวโล มาจากแลร์รี่

เริ่มต้นเควส ช่วยแลร์รี่เลี้ยงหมา วันที่ 1/7 

                                                                                                                            

คะแนนความสนิทสนม

[NPC-54] แลร์รี่

ความสนิทสนมจากการพูดคุย   เพิ่มความสนิทสนม +5

ให้อาหาร (เครื่องดื่มเพิ่งพลัง)   เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์กุหลาบสีน้ำเงินทอง   เพิ่มความสนิทสนม +5

เอฟเฟกต์มาลาแห่งอัสสัมชัญ   เพิ่มความสนิทสนม +10

เอฟเฟกต์น้ำหอมเฮคาที (สุ่ม ลงท้ายเลขไบต์ 0    9)   เพิ่มความสนิทสนม +10

รวมคะแนนความสนิทสนม : +40

                                                                                                                        

(หยุมหัวตัวเองมาเขียนได้ ซะที… T w T ) 
                                                                                                                 





 


แสดงความคิดเห็น

God
คุณได้รับความสัมพันธ์กับ [NPC-54] แลร์รี่ เพิ่มขึ้น 40 โพสต์ 4 วันที่แล้ว
โพสต์ 100300 ไบต์และได้รับ 42 EXP!  โพสต์ 5 วันที่แล้ว
โพสต์ 100,300 ไบต์และได้รับ +1 Point จาก Midnight Styx  โพสต์ 5 วันที่แล้ว
โพสต์ 100,300 ไบต์และได้รับ +9 EXP +10 เกียรติยศ +10 ความศรัทธา จาก หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล  โพสต์ 5 วันที่แล้ว
โพสต์ 100,300 ไบต์และได้รับ +9 EXP +9 ความศรัทธา จาก แหวนดาราจรัส  โพสต์ 5 วันที่แล้ว
←อุปกรณ์ที่สวมใส่อยู่→
Midnight Styx
หนังสือรวมบทกวีของอพอลโล
แหวนดาราจรัส
น้ำหอมเฮคาที
เหรียญนกฮูก
สร้อยคอดีไซน์เท่
กางเกงเดินป่า
ตำราเวทมนต์เฮคาที
เข็มกลัดเฮคาที
กุหลาบสีน้ำเงินทอง
เกราะนักรบสีทองแดง
การควบคุมหมอกขั้นสูง
มาลาแห่งอัสสัมชัญ
เรียกอาวุธจากหมอก
การปลุกผี
คบเพลิงเวท
การร่ายคาถา
ศาสตร์การปรุงยา
ต่างหูเงิน
หมวกแก๊ป
แจ็คเก็ต YANKEES
แว่นกันแดด
นาฬิกาสปอร์ต
รองเท้าเซฟตี้
สื่อสารกับภูตผีปีศาจ
เสื้อค่ายฮาล์ฟบลัด
โรคสมาธิสั้น
←ไอเท็มที่มีอยู่→
x1
x1
x1
x1
x1
x5
x3
x3
x1
x1
x1
x1
x2
x4
x2
x10
x14
x5
x5
x1
x3
x6
x2
x1
x2
x7
x15
x10
x7
x2
x9
x6
x4
x3
x70
x4
x10
x6
x13
x6
x28
x3
x55
x9
x189
x14
x14
x48
x45
x5
x5
x5
x2
x5
x2
x11
x20
x10
x10
x2
x2
x2
x6
x1
x3
x12
x6
x3
x6
x1
x1
x1
x1
x2
x1
x1
x2
x6
x1
x13
x2
x4
x6
x2
x1
x16
x175
x192
x10
x6
x10
x10
x26
x70
x91
x1
x1
x2
x7
x4
x1
x1
x1
x1
x5
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

เว็บไซต์นี้ มีการใช้คุกกี้ 🍪 เพื่อการบริหารเว็บไซต์ และเพิ่มประสิทธิภาพการใช้งานของท่าน (เรียนรู้เพิ่มเติม)

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้