[ประเทศญี่ปุ่น] จังหวัดเกียวโต

Kyoto, Japan

จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น

จังหวัดเกียวโต

ตั้งอยู่ในภูมิภาคคันไซ เป็นอดีตราชธานีของญี่ปุ่นที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และศิลปะอย่างยิ่ง เกียวโตเคยเป็นเมืองหลวงของญี่ปุ่นเป็นเวลานานกว่า 1,000 ปี ตั้งแต่ปี ค.ศ. 794 ในสมัยเฮอัน จนถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ก่อนที่เมืองหลวงจะย้ายไปยังโตเกียว ด้วยเหตุนี้ เกียวโตจึงเต็มไปด้วยวัดวาอาราม ศาลเจ้า พระราชวัง และสถาปัตยกรรมโบราณจำนวนมาก ปัจจุบันมีมรดกโลกจากยูเนสโกถึง 17 แห่ง เช่น วัดคิโยมิซุ วัดคินคะคุจิ (วัดทอง) และวัดเรียวอันจิที่มีสวนหินอันเลื่องชื่อ

เกียวโตยังเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมญี่ปุ่นดั้งเดิม ไม่ว่าจะเป็นพิธีชงชา การแต่งกิโมโน การจัดดอกไม้ (อิเคบานะ) และศิลปะการละคร เช่น คาบูกิ และโนห์ ย่านกิออน เป็นย่านเก่าแก่ที่ยังคงวิถีชีวิตของไมโกะและเกอิชา ซึ่งถือเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของเกียวโต การเดินเที่ยวในตรอกซอกซอยที่ปูด้วยหินและบ้านไม้แบบโบราณจะทำให้ผู้มาเยือนสัมผัสได้ถึงบรรยากาศญี่ปุ่นในอดีตอย่างชัดเจน

ในด้านความเชื่อ เกียวโตเป็นแหล่งรวมศาลเจ้าชินโตและวัดพุทธมากมาย ซึ่งแต่ละแห่งมีตำนานและพิธีกรรมเฉพาะของตนเอง เช่น ศาลเจ้าฟุชิมิอินาริที่ศาลเจ้ามีประตูโทริอินับหมื่นบาน เรียงรายขึ้นไปตามภูเขา ถือเป็นสัญลักษณ์หนึ่งของเกียวโต ในแต่ละฤดูกาล เมืองนี้ยังเปลี่ยนสีสันอย่างงดงาม ไม่ว่าจะเป็นดอกซากุระบานในฤดูใบไม้ผลิ หรือใบเมเปิ้ลแดงในฤดูใบไม้ร่วง ทำให้เกียวโตเป็นจุดหมายปลายทางที่ทั้งชาวญี่ปุ่นและนักท่องเที่ยวต่างชาติหลงใหลไม่รู้จบ

NPC CABIN 6 | Daughter of AthenaC l a r a       S c h u l z

26.05.2025 --- 7.00 AM

'เดมิก็อดที่ตื่นเช้าคือเดมิก็อดที่ได้เที่ยวก่อน!'

วันสุดท้ายของการท่องเที่ยวประเทศญี่ปุ่น คลาร่าจึงตื่นเช้ากว่าทุกวัน รับประทานอาหารเช้าของโรงแรมจากนั้นเช็คเอาต์ออก  รีบลากกระเป๋าขึ้นรถไฟชินคันเซนไปยังเมืองหลวงเก่าอย่างนครเกียวโต เมื่อถึงสถานีรถไฟเกียวโตเธอก็ใช้บริการล็อกเกอร์ฝากกระเป๋าเดินทางเอาไว้ จะได้ท่องเที่ยวอย่างสะดวกด้วยกระเป๋าใบเล็กเพียงใบเดียว จากนั้นขึ้นรถบัสหน้าสถานีไปลงป้ายคิโยมิซึมิจิ

"หวา.. คนเป็นล้านเลยแฮะ ขนาดว่ามาแต่เช้านะเนี่ย..."

บอกว่าคนเป็นล้านฟังดูเวอร์ไปหน่อย แต่ผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่บนถนนสายนี้มีอยู่อย่างมหาศาลไม่เกินจริง ได้ยินเสียงลือเสียงเล่าอ้างมาไม่น้อยว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้เกียวโตเป็นศูนย์รวมของนักท่องเที่ยว (โดยเฉพาะชาวจีน) อย่างล้นหลาม ขนาดว่าเธอมาแต่เช้าคนยังเต็มถนน ไม่อยากจะคิดว่าหากมาสายกว่านี้คงได้แต่ไหลไปตามธารมนุษย์โดยไม่ต้องเดิน

"もしよろしければ、拙者が…お荷物をお持ちしても？" (หากไม่รังเกียจ ให้ข้าน้อยถือสัมภาระให้ดีหรือไม่ขอรับ?)

แทบจะเปิดแอปพลิเคชั่นแปลภาษาทิ้งไว้ตลอดเวลาหลังจากที่ได้คาวะคุระมารุมาร่วมทีม

"ไม่ได้รังเกียจนะ แต่ว่ามันไม่หนักเลยคาวะคุระมารุ ขอบคุณที่นายเป็นห่วง"

คลาร่าแวะร้านเช่าชุดกิโมโนะแบบญี่ปุ่นใส่เที่ยวเพื่อให้ซึมซับบรรยากาศในย่านโบราณ ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงญี่ปุ่นยุคก่อนจะเดินเหินสะดวกในชุดกระโปรงแคบ ๆ และเกี๊ยะที่หนีบยาก ไหนจะโอบิที่พันรอบตัวเธอแทนเข็มขัดนี่อีก มันค่อนข้างอึดอัดและดามหลังของเธอตรงแหน่วเสียจนก้มลงแทบไม่ได้

"นี่ ๆ คาวะคุระมารุ นายช่วยถ่ายรูปให้ฉันหน่อยสิ ดูนี่นะ เข้าแอปฯ ถ่ายรูปตรงนี้ อันนี้คือโหมดถ่ายภาพ ส่วนนี่คือถ่ายวีดีโอ แต่ไม่ต้องถ่ายวีดีโอก็ได้ แค่ถ่ายภาพเฉย ๆ พอ ตอนจะถ่ายภาพก็กดเลือกฟิลเตอร์ด้วยใช้ตัวนี้"

ข้อดีของการมีเพื่อนเที่ยวก็คือมีคนช่วยถ่ายรูปให้ คลาร่าสอนอสุรกายกัปปะใช้แอปพลิเคชั่นกล้องถ่ายรูปพร้อมกับฟิลเตอร์ฟรุ้งฟริ้งแบบไม่ตุ๊งจนหน้าเวอร์ สิ่งที่น่ามหัศจรรย์อย่างหนึ่งก็คืออสุรกายตนนี้ฉลาดเฉลียวเรียนรู้รวดเร็วเสียจนน่าตกใจ เธอลองให้กัปปะถ่ายภาพของเธอยืนยิ้มโดยมีฉากหลังเป็นกำแพงบ้านแบบญี่ปุ่น เจ้านี่ก็ยังถ่ายรูปออกมาได้สวยจนน่าเจ็บใจอีกต่างหาก

ทว่ายังมีหนึ่งสิ่งที่น่าขัดใจในรูปนี้

"อ๋า.. กระเป๋าไม่เข้ากับชุดเลยแฮะ" คลาร่ากัดปากทำหน้ามุ่ย เพิ่งปฏิเสธความช่วยเหลือของกัปปะไปเองแท้ ๆ แต่คงต้องฝากมันถือไปก่อน "ฉันฝากให้นายถือหน่อยได้ไหม แล้วก็ช่วยถ่ายรูปให้ฉันอีก นะ นะ"

"とんでもないことでございます。拙者、喜んでお仕えいたしまする、お嬢様。" (หามิได้ขอรับ ข้าน้อยยินดีรับใช้เป็นอย่างยิ่งขอรับท่านหญิง)

เลยกลายเป็นว่าคาวะคุระมารุรีบหน้าที่ช่างภาพบวกคนถือกระเป๋าให้แก่หญิงสาวไปตลอดการเที่ยววัดคิโยมิซึ เดินถนนซังเนนซากะ ไปจรดย่านกิออน และแวะรับประทานอาหารกลางวันบนถนนสายนี้

---

--- 1.30 PM

คืนชุดกิโมโนะแล้วไปต่อที่วัดคินคะคุจิ หรือเรียกง่าย ๆ ว่า วัดทอง ไฮไลต์คือการเดินชมสวนแบบญี่ปุ่นโดยมีภาพของวัดทองสะท้อนอยู่บนผืนน้ำ ช่างเป็นสถานที่ที่ชวนให้จิตใจสงบได้ดี

ตัวเรือนหลักมีด้วยกันทั้งหมด 3 ชั้น โดยชั้นล่างสุดเป็นสถาปัตยกรรมญี่ปุ่นแบบชินเด็ง (ราชสำนัก) ชั้นกลางแบบซามูไร และชั้นบนสุดเป็นแบบเซน เดิมทีวัดคินคะคุจิเป็นหนึ่งในเรือนพักตากอากาศของ โชกุนอาชิกางะ โยชิมิตสึ ในยุคสมัยมุโรมาจิ เป็นโชกุนคนเดียวกับที่อยู่ในการ์ตูนเรื่องอิคคิวซัง ภายหลังจากที่โชกุนเสียชีวิตบุตรชายของเขาได้เปลี่ยนบ้านพักตากอากาศของบิดาให้เป็นวัดนิกายเซน

ที่เห็นตัวเรือนสวยงามอร่ามไปด้วยทองคำแบบนี้ไม่ใช่เรือนดั้งเดิมอายุกว่า 600 ปี เพราะได้เกิดเหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่เมื่อปี 1950 เรือนทองที่เห็นตรงหน้าจึงคือซากวัดเก่าที่ถูกบูรณะซ่อมแซมขึ้นมาใหม่ ไม่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าไปชมด้านใน กระนั้นวัดคินคะคุจิยังสะท้อนความงามที่แผงไปด้วยปรัชญา ความงดงามอันไม่จีรัง ไว้เป็นอย่างดี

---

--- 3.45 PM

มาถึงศาลเจ้าฟูชิมิอินาริ อีกหนึ่งไฮไลต์ของเกียวโตที่ไม่มาไม่ได้ ศาลเจ้าชินโตแห่งนี้เป็นศาลเจ้าหลักที่เทพอินาริสถิตย์อยู่ เทพอินาริขึ้นชื่อว่าเป็นเทพเจ้าแห่งความอุดมสมบูรณ์ มีสัญลักษณ์คือรวงข้าวที่ออกเมล็ดสีทอง และมีสุนัขจิ้งจอกเป็นสัตว์บริวาร บางตัวก็ดีแต่บางพวกก็ไม่...

"แฮ่ก ๆๆๆ"

คลาร่าและคาวะคุระมารุวิ่งหนีการตามล่าของฝูงปีศาจจิ้งจอก 5 ตัว ที่มันอยาจะกินเนื้อทั้ง 2 เป็นอาหารราวกับว่าเทพอินาริให้อาหารมันไม่อิ่ม การปะทะกับอสุรกายพร้อมกันทั้งฝูงออกจะตึงมือของหญิงสาวไปเสียหน่อย เธอและกัปปะจึงได้แต่วิ่งหนีจิ้งจอกเหล่านั้นไปตามทางเดินที่ทอดยาวของโทริอิสีแดงนับพันราวกับเขาวงกต

"ได้แต่วิ่งหนีต่อไปแบบนี้ไม่ดีแน่คาวะคุระมารุ!"

"ここは拙者が引き受けまする。お嬢様は早くお逃げを——！" (ข้าน้อยจะรับมือเอง ขอให้ท่านหญิงรีบหนีไปเถิดขอรับ!)

กล่าวจบกัปปะก็หยุดวิ่ง มันยั่วยุปีศาจจิ้งจอกให้หันเหมาสนใจเนื้อเขียว ๆ แทนที่จะเป็นเดมิก็อด

"ให้ตายสิคาวะคุระมารุ!"

จะให้เธอทิ้งอสุรกายตัวนั้นไปได้ยังไง แม้ไม่ได้มีความผูกพันอะไรกันมากมายในระยะเวลาเพียงสั้น ๆ ทว่ากัปปะตนนี้ก็ตั้งใจจะติดตามรับใช้จนถึงที่สุด เป็นความภักดีสุดเวอร์จนอยากจะยอมใจ เธอประมวลผลอย่างรวดเร็วโดยแสร้งทำเป็นหนีไปก่อน แล้วจึงตลบหลังอย่างรวดเร็ว ไม่ให้การเสียสละตัวไปเหยื่อล่อของคาวะคุระมารุต้องเสียเปล่า

'ฉันจะไม่ให้นายได้รับบาดเจ็บแม้แต่แผลเดียวคาวะคุระมารุ!'

คลาร่าใช้การแปลงกายเป็นแตนยักษ์ญี่ปุ่นบินหายไปจนสายตาปีศาจจิ้งจอกมองไม่เห็น จากนั้นมันวกมาไล่ต่อยปีศาจจิ้งจอกทีละตัว

"เอ๋ง! เอ๋ง! เอ๋ง! เอ๋ง! เอ๋ง!"
                                        
ความสามารถการปล่อยเหล็กในของแตนนั้นต่างไปจากผึ้งตรงที่แตนสามารถชักเหล็กในกลับมาได้จึงไม่ทำให้ตัวของมันตายในการต่อยเพียงครั้งเดียว

หลังจากหยุดการไล่ล่าของปีศาจจิ้งจอกทั้ง 5 ได้ชั่วขณะ หญิงสาวก็คืนร่างกลับเป็นคน เรียกหอกแห่งปัญญาออกมาเป็นอาวุธต่อสู้ จัดการเหล่าปีศาจจิ้งจอกระดับต่ำได้ภายในเวลาชั่วเสี้ยววินาที

"ฟู้ว~~ เรียบร้อย คาวะคุระมารุเป็นอะไรหรือเปล่า"

 "拙者は大丈夫でございまする。再び命をお救いいただき、誠にありがとうございまする、お嬢様。" (ข้าไม่เป็นไรขอรับ ขอบคุณนายหญิงที่ช่วยชีวิตข้าน้อยอีกครั้ง)

คาวะคุระมารุหมอบกราบคลาร่าแนบพื้นจนน้ำบนจานแทบจะหกออกหมด

"ลุกขึ้นเถอะน่าคาวะคุระมารุ นายเอาแต่โค้งแบบนี้เดี๋ยวน้ำหมดจานพอดี" คลาร่าเหลียวซ้ายแลขวา ดูว่าจะมีตัวอะไรตามมาอีกหรือเปล่า "เมื่อกี้ฉันเพิ่งจัดการปีศาจจิ้งจอกลูกน้องของเทพอิโนริไปตั้ง 5 ตัว ไม่รู้ว่าเทพเจ้าจะโกรธหรือเปล่า ฉันว่าพวกเรารีบเผ่นกันก่อนเถอะคาวะคุระมารุ"

แผนการเที่ยวเกียวโตเป็นอันต้องพับเก็บทั้งที่เที่ยวสถานที่สุดท้ายไปได้เพียงแค่ครึ่งทาง แต่บอกตรง ๆ เลยว่าแค่วิ่งหนีปีศาจจิ้งจอกในทางเดินโทริอิก็ประทับใจจนจุกจะอ้วกอยู่แล้ว เธอไม่เสียดายที่ไม่ได้เที่ยวต่อแล้วล่ะ...

---

                                        
--- 5.00 PM

คลาร่าและคาวะคุระมารุกลับมาที่สถานีรถไฟเกียวโตอีกครั้งเพื่อรับกระเป๋าเดินทาง และมุ่งตรงสู่นครหลวงโตเกียว กัปปะจะรู้สึกตื่นเต้นแค่ไหนกันนะที่จะได้เดินทางไกลไปถึงอีกซีกโลกหนึ่ง
                                        

---

                                        
 หลักฐานการต่อสู้  ปีศาจจิ้งจอกกลุ่ม 4 ตัว [LINK], ปีศาจจิ้งจอก [LINK]
 สินสงคราม  (2) หางจิ้งจอกปีศาจ 8 ea, (9) ไข่มุกคิตสึเนะ 1 ea, (8) ใบไม้วิเศษ 8 ea, (4) ขนจิ้งจอกขาว 16 ea
 รางวัลโปรโมชั่นเดือนพฤษภาคม  หินตีบวกตามจำนวนไบต์

Moneka HONOR

วันที่ 11 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลากลางวัน เวลา 13.00 น. เป็นต้นไป ณ ทางเข้าเกียวโต

แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดเงาสลัวพาดผ่านหลังคากระเบื้องดินเผาและซุ้มประตูโทริอิสีแดงสดเมื่อรถยนต์ของสองพ่อลูกบลอสซัมเลี้ยวเข้าสู่เขตจังหวัดเกียวโต อดีตเมืองหลวงเก่าที่อบอวลไปด้วยมนต์ขลังของประวัติศาสตร์และจิตวิญญาณแห่งตะวันออก โมนีก้าทอดสายตามองทิวทัศน์ภายนอกหน้าต่างด้วยแววตาสีเทาเงินที่ดูผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย กลิ่นอายของไม้หอมและไอดินในเกียวโตช่างแตกต่างจากความวุ่นวายของนิวยอร์กหรือความเคร่งขรึมของนิวโรมอย่างสิ้นเชิง “เราหาอะไรทานกันก่อนดีไหมลูก พ่อเริ่มหิวจนจะกินพวงมาลัยรถได้แล้วนะ” แคนทัสเอ่ยติดตลกพลางหักเลี้ยวรถเข้าสู่ย่านร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมน้ำ บรรยากาศเงียบสงบในเวลาบ่ายโมงตรง

ทั้งคู่เลือกนั่งในร้านอาหารไม้เก่าแก่ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูตามสไตล์ญี่ปุ่นดั้งเดิม กลิ่นน้ำซุปดาชิหอมกรุ่นและเสียงน้ำไหลจากกระบอกไม้ไผ่ช่วยให้จังหวะหัวใจของธิดาแห่งเซเรสเต้นช้าลง ทว่าในขณะที่อาหารเลิศรสถูกลำเลียงมาวางตรงหน้า บรรยากาศนิ่งสงบกลับถูกทำลายด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินวนเวียนอยู่รอบโต๊ะ พร้อมกับเสียง “ปง ปง!” ที่ดังกังวานออกมาจากพุงที่ป่องกลมของสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ค่อย ๆ ปรากฏกายออกมาจากควันจาง ๆ

บาเกะดานูกิร่างท้วมขนปุกปุยสวมหมวกฟางกว้างในมือถือขวดสาเกและถุงเงินพยายามทำท่าทางเจ้าเล่ห์เพื่อจะฉกชิงอาหารของพวกเขา มันขยิบตาพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรเกินเหตุพลางสะบัดใบไม้บนหัวเพื่อหวังจะร่ายมนตร์ลวงตา “สาเกฟรีคือสาเกที่อร่อยที่สุด! ปง ปง! เจ้าหนู... สนใจจะแบ่งอาหารพวกนี้ให้ข้ากินแก้เหงาไหม?”

โมนีก้าพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างนึกรำคาญ เธอไม่ได้หวาดกลัวโยวไคจอมกวนตรงหน้าแม้แต่น้อย มือเรียวตวัดเพียงวูบเดียวเพื่อใช้พลังจากสร้อยข้อมือเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตเรียกเถาวัลย์ขนาดเล็กให้พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของเจ้าดานูกิจอมตะกละจนมันเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้า ก่อนที่เธอจะใช้ดาบสุริยคติที่ยังอยู่ในรูปกำไลข้อมือส่งคลื่นกระแทกเบา ๆ จนร่างอสุรกายญี่ปุ่นตนนั้นสลายกลายเป็นควันสีขาว ปล่อยให้ใบไม้สีเขียวขจีที่แฝงไปด้วยพลังงานเวทมนตร์หล่นลงมาบนโต๊ะแทนที่

“โอ๊ะ?! นั่นมัน... ใบไม้วิเศษนี่นา” หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาพินิจด้วยแววตาเป็นประกาย “หนูอยากได้มันมานานแล้วค่ะพ่อ พอดีจะเอาไปเป็นวัตถุดิบทำของให้เจ้าเด็ก ๆ ที่ค่าย แหม่ หนูพิ่งรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่ามันดรอปจากพวกโยวไคด้วย”

แคนทัสที่กำลังคีบเส้นโซบะเข้าปากหยุดชะงักพลางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “สัตว์ที่ลูกเลี้ยงอยู่เหรอ? พ่อก็นึกว่าลูกเลี้ยงแค่แมวธรรมดาเสียอีก”

“ก็มีแมวผีนำโชคชื่อออร่าค่ะ แล้วก็... อิกนิสที่เป็นลูกฟีนิกซ์” โมนีก้าตอบหน้าตายพลางเขี่ยผักในจานออกอย่างบรรจง

“ฟีนิกซ์!” เภสัชกรหนุ่มใหญ่ที่หลงใหลในอนิเมะและหุ่นยนต์ถึงกับตาวาววับ ความเหนื่อยล้าจากการขับรถหายเป็นปลิดทิ้ง “ลูกเลี้ยงนกเพลิงในตำนานเลยเหรอโมนี่! โอ๊ย พ่ออยากเห็นบ้างจัง มันตัวใหญ่ไหม? พ่นไฟได้เหมือนในเกมหรือเปล่า? พ่อว่ามันต้องเท่กว่ากันดั้มตัวใหม่ของพ่อแน่ ๆ เลย”

“ไว้ว่าง ๆ หนูจะพาไปดูนะคะพ่อ ตอนนี้อิกนิสมันกำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่นอยู่เลฃค่ะ กำลังซ่าเชียว” เธอหัวเราะร่าเมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็ก ๆ ของพ่อ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำนาจที่เย็นเยียบจากภายนอกร้าน “แต่ตอนนี้ดูเหมือนเราต้องไปต่อแล้วล่ะค่ะ มีขยะเหล็กมาขวางทางเราอีกแล้ว”

เมื่อทั้งคู่เดินกลับมาที่รถ ตำรวจสายตรวจในชุดเครื่องแบบที่ดูแข็งทื่อประดุจหุ่นยนต์ก็เดินตรงเข้ามาหาเป้าหมายเดิมอีกครั้ง เดธแมชชีนตนใหม่พยายามจะล็อคเป้าหมายไปที่โมนีก้าด้วยเซนเซอร์สีแดงฉาน ทว่าธิดาแห่งเซเรสกลับรวดเร็วกว่า เธอไม่ได้ยอมให้มันได้เปิดใช้ใบมีดพลังงานด้วยซ้ำ อดีตเซนจูเรี่ยนสาวสะบัดข้อมือเรียกดาบสุริยคติออกมาฟาดฟันเข้าที่จุดเชื่อมต่อของเกราะเหล็กอย่างแม่นยำ ก่อนจะจบงานด้วยการใช้การควบคุมธรณีบีบอัดพื้นถนนให้ถล่มลงไปทับร่างจักรกลสังหารจนแหลกละเอียดในพริบตา

“ไปกันต่อเถอะค่ะพ่อ เดี๋ยวแดดจะหมดเสียก่อน” โมนีก้ากล่าวพลางเก็บอาวุธและก้าวขึ้นรถด้วยท่วงท่านิ่งสงบ ทิ้งซากเหล็กที่ค่อย ๆ สลายตัวไว้เบื้องหลัง

ก่อนที่รถยนต์สีเข้มจะเคลื่อนตัวมุ่งหน้าเข้าสู่ใจกลางเกียวโต เมืองที่กาลเวลาดูเหมือนจะหยุดหมุน สองพ่อลูกพูดคุยกันเรื่องสัตว์เลี้ยงในตำนานสลับกับมุกตลกเกี่ยวกับหุ่นยนต์กันดั้มไปตลอดทาง แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ลอดผ่านใบไม้สีแดงอมส้มของต้นเมเปิ้ลอาบทาให้การเดินทางครั้งนี้กลายเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ที่อบอุ่นที่สุดในใจของโมนีก้า แม้จะมีอสุรกายคอยมาก่อกวนเป็นระยะก็ตาม

✿ บันทึกสรุปโน้ต ✿

โมนีก้าเที่ยวญี่ปุ่นกับพ่อจ้า วนไป

[ดันเจี้ยน]

กำจัด บาเกะดานูกิ 1 ตัว (มีค่า LUK 100+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ ใบไม้วิเศษ 7 ชิ้น

กำจัด เดธแมชชีน 1 ตัว (มีค่า LUK 100+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ ชิปประมวลผล AI 1 ชิ้น

+2 ตื่นรู้ จากการกำจัด บาเกะดานูกิ ครั้งแรก 

(ในที่สุดก็เจอสักที! หายากหาเย็น)

ได้รับ ใบไม้วิเศษ 2 ชิ้น, ชิปประมวลผล AI 1 ชิ้น

— ลงชื่อ Moneka M. Blossom

Moneka HONOR

วันที่ 11 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลากลางวัน เวลา 14.00 น. เป็นต้นไป ณ จังหวัดเกียวโต ญี่ปุ่น

แสงแดดในยามบ่ายสาดส่องลงมายัง วัดคินคะคุจิหรือวัดทองที่เลื่องชื่อแห่งเกียวโต ประกายสีทองอร่ามจากตัวปราสาทที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางสระน้ำสะท้อนระยิบระยับล้อไปกับผิวน้ำที่ใสสะอาดราวกับกระจกเงา ในตอนนี้โมนีก้าก้าวเดินไปตามทางเดินหินกรวดอย่างเชื่องช้า เคียงคู่ไปกับแคนทัสผู้เป็นพ่อที่กำลังใช้กล้องดิจิทัลตัวโปรดถ่ายภาพบรรยากาศรอบข้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ “สวยจริง ๆ เลยนะลูก พ่อไม่แปลกใจเลยที่ใคร ๆ ก็อยากมาที่นี่” แคนทัสเอ่ยขึ้นขณะหยุดยืนอยู่ริมสระน้ำ จ้องมองภาพสะท้อนอันงดงามของปราสาททองคำ

“ใช่ค่ะพ่อ งดงามและสงบมากจริง ๆ” โมนีก้าตอบรับด้วยรอยยิ้มบางเบา พลางสูดอากาศบริสุทธิ์ที่เจือไปด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของธูปและมอสส์ ความวุ่นวายจากภารกิจกู้กาลเวลาที่เธอแบกรับมานานดูเหมือนจะจางหายไปชั่วขณะในบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังแห่งนี้

ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางชมสวนที่ร่มรื่น แววตาสีเทาเงินของอดีตเซนจูเรี่ยนสาวก็พลันไปสะดุดเข้ากับเด็กน้อยคนหนึ่งที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนม้านั่งไม้ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ใบหน้าจิ้มลิ้มของหนูน้อยดูบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากฝันร้าย เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก โมนีก้าสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เกาะอยู่บนหน้ากากปิดตาของเด็กคนนั้น... อีกัวน่าห้วงฝันตัวจ้อยที่มีเกล็ดสีรุ้งเรืองรอง แต่มันกลับไม่ได้ทำหน้าที่มอบฝันดีอย่างที่ควรจะเป็น กลับกำลังส่งกระแสพลังงานด้านลบที่บิดเบือนความฝันของเด็กน้อยให้กลายเป็นฝันร้ายที่น่าหวาดกลัว

“พ่อคะ หนูขอตัวแป๊บนึงนะคะ พอดีเห็น... แมลงแปลก ๆ เกาะอยู่บนหน้ากากน้องคนนั้นน่ะค่ะ” โมนีก้าโกหกคำโตพลางรีบเดินตรงเข้าไปหาเด็กน้อยอย่างแผ่วเบา โดยทิ้งให้พ่อผู้ใสซื่อยืนถ่ายรูปดอกไม้ไฟอยู่ห่าง ๆ

มือเรียวที่เคยจับดาบสังหารอสุรกายเอื้อมไปคีบเจ้ากิ้งก่าตัวแสบออกจากหน้ากากอย่างรวดเร็ว มันดิ้นรนพยายามขัดขืน แต่เมื่อถูกสัมผัสด้วยพลังของเดมิก็อด ร่างของมันก็ค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีรุ้งปลิวหายไปในอากาศ ทันทีที่ตัวการถูกกำจัด ใบหน้าของเด็กน้อยก็กลับมาผ่อนคลายและหลับสนิทอีกครั้ง โมนีก้าถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินกลับไปหาพ่อที่ยังคงไม่รู้อีโหน่อีเหน่

ทั้งคู่เดินชมความงามของสวนญี่ปุ่นต่อจนมาถึงบริเวณสระน้ำหลักอีกครั้ง นักท่องเที่ยวจำนวนมากกำลังยืนมุงถ่ายรูปปราสาททองคำกันอย่างคับคั่ง ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายนั้น โมนีก้ากลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ มีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงอยู่ในสระน้ำ... สิ่งที่คนทั่วไปมองเห็นเป็นเพียงเงาสลัวหรือคลื่นน้ำที่ผิดปกติ แต่ในสายตาที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีของธิดาแห่งเซเรส มันคือกัปปะ พรายน้ำตัวเขียวที่มีจานใส่น้ำบนหัวกำลังอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนมันจะเมาแตงกวาหมักที่ใครสักคนโยนลงไปให้จนควบคุมตัวเองไม่ได้ มันสาดน้ำใส่ผู้คน ร้องคำรามเสียงแหลม และพยายามจะลากนักท่องเที่ยวที่อยู่ริมตลิ่งลงไปในน้ำ

“พ่อคะ หนูว่าตรงนี้คนเริ่มเยอะแล้ว เราลองเดินไปดูอีกฝั่งไหมคะ?” โมนีก้าหาข้ออ้างเพื่อแยกพ่อออกจากจุดเกิดเหตุ แคนทัสจึงพยักหน้าอย่างว่าง่ายพลางเดินนำไปอีกทาง

เมื่อปลอดสายตาคน โมนีก้าอาศัยจังหวะที่กัปปะกำลังเผลอ เธอใช้พลังการควบคุมพืชขั้นสูงเร่งรากไม้ริมตลิ่งให้พุ่งลงไปในน้ำรัดร่างของมันไว้แน่น ก่อนจะใช้พลังจีโอคิเนซิสบีบอัดดินเลนก้นสระให้กลายเป็นกรงขังชั่วคราว มันดิ้นรนอย่างสิ้นหวังจนน้ำในจานบนหัวกระฉอกออกเกือบหมด ทำให้พลังของมันลดฮวบลงทันที โมนีก้าไม่ได้คิดจะทำร้ายมันให้ถึงตาย เธอเพียงแค่ต้องการให้มันสงบลง จึงปล่อยให้มันถูกพันธนาการอยู่ใต้น้ำจนกว่าฤทธิ์แตงกวาจะหมดไป

“เรียบร้อย...” หญิงสาวปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากมือพลางเดินกลับไปสมทบกับพ่อที่กำลังรออยู่ “ไปกันเถอะค่ะพ่อ หนูว่าเราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า” ก่อนที่สองพ่อลูกเดินออกจากวัดคินคะคุจิด้วยรอยยิ้ม ทิ้งเบื้องหลังของความวุ่นวายที่ถูกคลี่คลายอย่างเงียบเชียบไว้ให้กาลเวลาทำหน้าที่ของมัน การท่องเที่ยวในเกียวโตเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และดูเหมือนว่าการผจญภัยในโลกของเดมิก็อดก็ยังคงติดตามตัวโมนีก้าไปทุกที่ แม้แต่ในวันหยุดพักผ่อนก็ตาม

✿ บันทึกสรุปโน้ต ✿

โมนีก้าเที่ยวญี่ปุ่นกับพ่อจ้า วนไป

[ดันเจี้ยน]

กำจัด อีกัวน่าแห่งห้วงฝัน 1 ตัว (มีค่า LUK 70+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ เกล็ดแห่งความฝัน 4 ชิ้น

กำจัด กัปปะ 1 ตัว (มีค่า LUK 100+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ แตงกวาหรรษา 3 ชิ้น

+2 ตื่นรู้ จากการกำจัด กัปปะ ครั้งแรก 

(ในที่สุดก็เจอสักที! หายากหาเย็น)

ได้รับ เกล็ดแห่งความฝัน 4 ชิ้น, แตงกวาหรรษา 3 ชิ้น

— ลงชื่อ Moneka M. Blossom