364
ความอดทนถึงจุดสิ้นสุด!
(TUE) 10/06/2025
กะเวลาออกเดินทางให้เช้ากว่าปกติสองชั่วโมงเพราะได้รับบทเรียนจากปานามาซิตี้เรื่องรถติด ‘ดาวิด’ เป็นเมืองรองที่ใหญ่เป็นอันดับสองหรือสามของประเทศ มีเขตเศรษฐกิจที่ใหญ่จึงไม่แน่ว่ารถอาจจะติดหนักไม่แพ้ปานามาซิตี้เลยก็ได้ อย่างไรก็ต้องเผื่อเวลาไว้ก่อนเพราะวันนี้ต้องข้ามชายแดนจากปานามาไปคอสตาริกาอีกด้วย เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรขึ้นจะได้มีเวลาหาทางหนีทีไล่
เดมิก็อดที่ไม่มีเอกสารการข้ามแดนทำเหมือนทุกครั้งที่พวกเขาได้ทำ คือการใช้พลังหมอกมนตราของเฮคาทีในการบิดเบือนเอกสาร ต่อให้คนที่ไม่มีพาสปอร์ตติดตัวอย่างชาร์ล็อตหรือไฮรี่ก็ผ่านทางมาได้อย่างสะดวกโยธิน
พวกเขาออกจากด่านชายแดนมาถึงจุดแวะพักที่ ‘เมืองซิวดัด กรอเตส’ เพื่อรับประทานอาหารเที่ยง ต่อรถ และเดินทางไปต่อยังเมืองซานโฮเซ เมืองหลวงของสาธารณรัฐคอสตาริกา ถ้าให้พูดถึงอาหารมื้อแรกของประเทศที่มาเยือนแทบไม่มีอะไรแตกต่างไปจากปานามา ข้าวอบกับเมล็ดธัญพืช ซัลซาสลัด ถั่วอบ และกล้วย คล้ายจะหนักข้อยิ่งกว่าเดิมตรงที่เนื้อสัตว์ในอาหารน้อยลงจนตอนนี้เหมือนกับว่าพวกเขากำลังรับประทานอาหารมังสวิรัติกันอยู่
‘หรือเข้าผิดมากินร้านมังสวิรัติฟะ?’
เป็นเรื่องแสลงใจของแมคเคนซีน่าดู หนุ่มอังกฤษไม่ใช่คนเลือกกิน แต่อาหารที่มีแต่ผักเยอะขนาดนี้ก็ไม่ไหว เมื่อหันไปมองชาร์ล็อตก็เห็นหญิงสาวก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารในจานของตัวเองเงียบ ๆ ไม่ปริปากออกมาสักคำ ส้อมในมือเขี่ย ‘ปลาตาโน มาดูโร’ หรือกล้วยสุกทอดที่พบเจอเป็นประจำนั่นเอง หญิงสาวถอนหายใจเล็ก ๆ ราวกับว่าเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นจิ้มกล้วยทอดที่ถูกทำเป็นอาหารคาวเข้าปาก
ไม่ต่างอะไรจากดีนเลยที่เขาก็เริ่มเบื่ออาหารที่มีแต่กล้วยและถั่วแดงเต็มแก่ แม้จะคุ้นเคยกับอาหารแถบละตินอเมริกาอยู่บ้าง แต่ชาวเท็กซัสเขาก็ไม่ได้กินแบบนี้เป็นอาหารกันทุกมื้อไง
“ไฮรี่เบื่อกล้วยแล้ว ไฮรี่ไม่อยากกินถั่วกับข้าวด้วย”
ไม่ผิดคาดที่คนบ่นคือไฮรี่ ชายหนุ่มสติไม่ดีสายเลือดเฮอร์มาโฟรไดตัส เขาเขี่ยถั่วแดงอบออกจากจานทีละเม็ดจนรอบจานเกลื่อนกลาดไปด้วยเมล็ดถั่ว
“พี่ไฮรี่อย่าเขี่ยอาหารเล่นสิคะ โต๊ะสกปรกแบบนี้เดี๋ยวถูกคุณป้าแม่บ้านดุเอานะคะ”
คุณแม่จำเป็นอย่างชาร์ล็อตเป็นต้องออกโรงจัดการเสียทุกที แต่คราวนี้ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความอดทนครั้งสุดท้ายของไฮรี่ที่มีต่อถั่วแดงและกล้วยในจาน
“ไฮรี่ไม่อยากกินถั่วแดงแล้ว!!”
บุตรเฮอร์มาโฟรไดตัสทุบโต๊ะอาหารเสียงดัง ‘ปัง!’ จากนั้นกวาดอาหารในจานทั้งหมดลงพื้น ดีที่จานอาหารเป็นจานเมลามีนไม่อย่างนั้นคงได้แตกไปแล้ว ทุกคนต่างอึ้งกันเป็นตาเดียว ปัญหาคนบ้าอาละวาดร้ายแรงยิ่งกว่าพิชิตไฮดร้าสามหัวเสียอีก!
“เหวอ!? ขอโทษด้วยครับ ๆ”
เจอแบบนี้เข้าไปใครจะนั่งอยู่ในร้านอาหารต่อไหว ดีนละแมคเคนซีจึงช่วยกันหิ้วปีกไฮรี่ที่งอแงเป็นเด็กออกมาจากร้าน ชาร์ล็อตตามเก็บสมบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทีมพกพาวิ่งตามมา แล้วพวกเขาก็เผชิญเข้ากับแสงแดดแรงจ้าอีกครั้ง
“ฮื่อออ ม่ายยยย ไฮรี่ไม่กินกล้วยกับถั่วอีกแล้ววว ไม่กินแล้วววว อ่าาาาาา”
หนุ่มผมสีดำชมพูลงไปนอนกลิ้งกับพื้น แม้จะเอาแต่ใจทว่าเสียงของท้องก็ยังร้องดัง ‘โครก’ ออกมาเมื่อไม่มีสิ่งใดตกลงถึงกระเพาะอาหาร
“ว้อย! ทำไงดี ไฮรี่นายหยุดร้องสักทีนึง!!” ดีนกุมหัว รู้สึกประสาทจะแดกเมื่อชาวคอสตาริกาเดินถนน หันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว
“ไฮรี่ ถ้านายไม่หยุดฉันจะสาปนายเดี๋ยวนี้เลย!” แม้แต่แมคเคนซีผู้สุขุมนุ่มลึกยังเก็บอารมณ์ของเขาไม่ได้อีกต่อไป คลับคล้ายคลับคลาว่าตำราคาถาเฮคาทีจะมีคาถาลดเสียง-ขยายเสียงอะไรสักอย่างแต่ปัญหาติดตรงที่ ‘คาถาบ้านั่นมันร่ายยังไงวะ!?’
“เหวอออ นายใจเย็น ๆ ก่อนนะแมคซี่” บุตรแห่งโพไซดอนรีบห้ามปรามคนรัก เขาพยายามคิดในนาทีที่ล่กจนสุดท้ายเกิดอาการปิ๊งแว้บ “เออใช่! เราทำแบบนี้ได้นี่หว่า!”
ดีนรีบหยิบสมาร์ทโฟนเดดาลัสออกมา กดเข้าแอปพลิเคชั่น ‘ร้านซื้อไว’ จากนั้นกดซื้อไส้กรอกย่างมาจานนึง รีบยื่นมันให้กับคนงอแงทันที
“ไฮรี่เลิกโวยวายนะแล้วกินนี่ก่อน”
“ไส้กรอก! ไส้กรอกนี่นา ไฮรี่ได้กินเนื้อแล้ว เย้!” หนุ่มผมสองสีเลิกงอแงทันทีเมื่อได้กินอะไรอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าวกับถั่วแดงอบและกล้วยทอด
“หะ..?”
คล้ายได้ยินเสียงอุทานออกมาจากเหล่าบุตรและธิดาของเฮคาทีพร้อมกัน
“หืม อะไรเหรอ?” ดีนถามเมื่อเห็นทั้งสองหันมามองเขาเป็นตาเดียว
“นาย… ซื้อไส้กรอกย่างจากโทรศัพท์มาให้ไฮรี่ได้ แล้วทำไมไม่สั่งอาหารในแอปฯ มาตั้งแต่แรก”
“ก็ฉัน… เพิ่งนึกได้น่ะว่าซื้ออาหารจากในนี้ได้ด้วย” ดีนยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ เป็นรอยยิ้มที่พยายามลบกลบความผิดพลาดสด ๆ ร้อน ๆ ของตัวเองไว้ข้างหลัง แล้วคนอย่างเขาก็ไม่วายหาคำพูดแก้ตัว “แต่เรามาประเทศพวกนี้แค่ครั้งเดียว กินอาหารท้องถิ่นก็น่าจะดีว่าเนอะใช่ไหม ฮะฮะฮะ…” เขาหัวเราะเสียงแห้ง
“ดีน…ฟังฉันนะ” แมคเคนซีกุมหัวไหล่ทั้งของข้างของดีนไว้ก่อนออกแรงบีบแน่นเหมือนกับตอนที่พวกเขามักจะคุยเรื่องซีเรียสกัน “จะกินอาหารท้องถิ่นให้ซึมซับบรรยากาศก็ได้ แต่ขอทีเถอะ.. ถ้าเมนูอาหารมีแต่ข้าว ถั่วต้ม แล้วก็กล้วยทอดทุกร้าน นายซื้อของผ่านแอปฯ บ้างก็ได้”
“โอเคเลยที่รัก” ดีนยกมือขึ้นมาทำสัญลักษณ์โอเค รู้สึกผิดชะมัดที่ลืมคิดถึงเรื่องง่าย ๆ ทั้งที่มีอุปกรณ์โคตรเจ๋งอยู่กับตัว แต่เอาจริงก็ไม่มีใครทักท้วงเลยสักคนจนคิดว่าน่าจะยังโอเคกันอยู่… “ถ้างั้นเอาอะไรดี ฉันกดให้นายได้ทุกอย่างเลยนะที่รัก ไม่ว่าจะเป็นฟิช แอนด์ ชิปส์ พายไก่ หรือสโคน ฉันก็กดมาให้นายได้ในทันทีเลยนะที่รัก”
“ขอเป็นสเต็กเนื้อก็แล้วกัน” แมคเคนซีตอบเสียงเรียบหลังจากที่สงบสติอารมณ์จากไฮรี่มาได้ เขาไม่รู้ว่าทำไมดีนถึงได้เสนออาหารอังกฤษมาให้เสียทั้งหมด เป็นคนอังกฤษก็ใช่ว่าอยากจะกินแต่อาหารบ้านเกิดเสียเมื่อไร
“โอเค ได้เลย สเต็กเนื้อนะ งั้นฉันเอาด้วยคน” คิดไม่ออกขอลอกเลยแล้วกัน จากนั้นหนุ่มเท็กซัสก็หันไปถามชาร์ล็อตที่คล้ายทำตัวไม่ถูกเมื่อกำราบไฮรี่ไม่อยู่ “แล้วเธอล่ะชาร์ลี่ กินอะไรดี”
“หนูเหรอคะ เอ่อ.. ขอเป็นอะไรที่กินคล่อง ๆ คออย่างซุปทะเลก็ได้ค่ะ”
“จัดไป เพิ่มซุปทะเลอีกที่”
โอนเงินไปก็ได้ของมาแบบส่งด่วนจิ๋ไปรษณีย์จ๋า อาหารทั้งหมดปรากฏขึ้นตรงหน้าราวกับเทพเจ้าเสกสรรค์ ออกจะรับประทานกันลำบากเสียหน่อยเมื่อไม่มีโต๊ะดี ๆ นั่ง แต่นาทีนี้หิวจนพาลจะทะเลาะกันได้ก็คงไม่สนใจมารยาทบนโต๊ะอาหารใด ๆ ทั้งสิ้นอีกต่อไป
แต่แล้ววงอาหารก็อยู่ได้ไม่นานเมื่อมีรถบรรทุกแหกโค้งวิ่งมาชนพวกเขาทั้งสี่
“เฮ้ย! ระวัง!”
ด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบคมของบุตรแห่งโพไซดอน ดีนรีบรวบตัวของแมคเคนซีเอาไว้ก่อนจะผลักอีกฝ่ายไปข้าง ๆ แล้วไปล้มด้วยกันทั้งคู่ จานอาหารที่พร่องไปได้ครึ่งหนึ่งระเนระนาดอีกครั้งด้วยน้ำมือของบุคคลที่สาม รถบรรทุกเบรคแตกที่พุ่งชนเข้ามาควรจะหยุดนิ่งเมื่อชนเข้ากับเสาไฟฟ้าจนงอ ทว่ามันกลับหักเลี้ยวกลับมาพุ่งชนพวกเขาอีกเป็นครั้งที่สองอย่างผิดปกติ
‘ไม่ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ!’
ชาร์ล็อตหยิบปากกาเวทมนตร์ฟรุ้งฟริ้งออกมาร่ายมนตร์หมอกลวงตาทันทีเพื่อไม่ให้ชาวเมืองผิดสังเกตแล้วมองเหตุการณ์นี้เป็นอย่างอื่น ทว่าเดมิก็อดทั้งสี่รู้ดีว่าสิ่งที่เผชิญหน้าอยู่นี้คืออะไร มันคือวัวโคลคีสตัวเขื่องที่ถูกเทพเฮเฟตัสโยนลงมาจากโอลิมปัสอย่างไม่แยแสจนกลายเป็นจักรกลอสุรกายที่ขาดความอบอุ่น ขาดแค่ไหนก็ดูจากที่มันเที่ยววิ่งโร่หาอ้อมกอดแห่งรักจากทุกคนสิ!
‘ฝันไปเถอะ! คนที่ฉันจะมอบอ้อมกอดอบอุ่นแห่งรักแท้มีแค่แมคเคนซีเท่านั้นเฟ้ย!’
ตรีศูลน้อย!
พลังแห่งน้ำถูกดึงมาจากลานน้ำพุใกล้ ๆ ก่อกำเนิดเป็นตรีศูลน้ำขนาดย่อม อาวุธอันทรงพลังของบุตรแห่งโพไซดอนยิงปืนน้ำแรงดันสูงใส่วัวโลหะซัดทีเดียวจนสัมฤทธิ์วิเศษกระจายหายไปเหลือเพียงแค่สินสงครามมูลค่าสูงเป็นค่าชดเชยให้หายโมโห
“เวรเอ๊ย! กินยังไม่หมดเลยจะให้เสียเงินซ้ำซ้อนไปถึงเมื่อไร!” นี่สิเรื่องที่น่าโมโห ครั้งที่หนึ่งถูกปัดทิ้งไป อย่าให้มีครั้งที่สอง (แต่ก็เกิดขึ้นไปแล้ว) ส่วนครั้งที่สามนั้นไม่ควร
“เฮ้อ ฉันหมดอารมณ์กินแล้วล่ะ” แมคเคนซีถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย แม้ว่าศึกครั้งนี้จะจบลงไปอย่างรวดเร็วโดยที่บุตรแห่งเฮคาทียังไม่ทันจะได้ชักคทาเวทมนตร์ออกมาต่อกรเลยก็ตาม แต่เขากลับเหนื่อยใจกับชะตากรรมในวันนี้แปลก ๆ
“หนูก็ด้วยค่ะ” ชาร์ล็อตทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เมื่อซุปทะเลหกรดตัวเธอหมดเลย
คงมีแค่ไฮรี่คนเดียวที่ไม่มีปัญหา เพราะอีกฝ่ายซัดไส้กรอกย่างจนหมดเป็นคนแรกไปแล้ว ซึ่งก็ดีแล้ว.. อย่าให้คนบ้าได้อาละวาดอีกครั้งเลย ปวดหัวกับการรับมือ
“ถ้างั้นเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ” ดีนเปิดแหวนห้วงมิติ ดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาให้ชาร์ล็อตเปลี่ยน “อย่างน้อยพวกเราก็มีอะไรตกถึงท้องกันบ้างแล้ว พอชาร์ลี่เปลี่ยนชุดเสร็จพวกเราก็เตรียมขึ้นบัสรอบต่อไปเลยแล้วกัน”
หลังความวุ่นวายจบลงเดมิก็อดทั้งสี่ออกออกเดินทางต่อไปยังเมืองหลวงของสาธารณรัฐคอสตาริกาโดยหวังว่าความซวยจะหมดไปและได้กินมื้อเย็นปรุงสุกสดใหม่รสอร่อย สำคัญที่สุดคือไม่มีวัตถุดิบหลักเป็นกล้วยและถั่วแดงอบ
ผลการต่อสู้
โพสต์ 2025-11-23 11:29:06
โพสต์ 2025-11-23 21:06:58
