แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dean เมื่อ 2025-11-23 15:34
 361ความอบอุ่นใจ เป็นกำลังใจให้แก่กัน อย่างมั่นคงและตลอดไป
(THU) 05/06/2025
เหนื่อยล้าจนแทบลืมหายใจ…
หลังจากที่ภารกิจการเดินทาง ‘อะพอลลีออนผู้ล้างผลาญ’ สำเร็จ เหล่าวีรบุรุษจากค่ายฮาล์ฟบลัด ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล, แมคเคนซี คลอดด์ ลินคอล์น, ชาร์ล็อต ลิลเลี่ยน และไฮรี่ แฟรงค์ คอสเตลโล่ ก็หลับเป็นตายหลังจากการต่อสู้อันแสนเร่าร้อนได้จบลง ไม่น่าเชื่อว่าพวกเขาจะได้พิชิตไททันสุดโหดร่วมกับเทพเจ้าแห่งท้องทะเลโดยปราศจากความศูนย์เสีย แต่กระนั้นเหล่าเดมิก็อดชายหญิงก็ได้รับบาดแผลกันถ้วนหน้ามาไม่น้อยจนต้องใช้อาหารเทพในการฟื้นฟูร่างกาย
ถ้าไม่ไฮเปอร์เรียนฝีมือกระจอกลงกว่าเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วก็เป็นเพราะสมาชิกทั้งสี่ของทีมน่ะโคตรเจ๋ง!
ตอนนี้ก็ได้เวลาที่จะต้องเดินทางกลับกันแล้วเมื่อตัวเลขในบัญชีเริ่มจะติดตัวแดง แม้ว่าทั้งสี่จะได้รับรางวัลจากภารกิจมาไม่น้อยจนได้พักโรงแรมดี ๆ เพื่อฟื้นฟูร่างกายกันมาได้หลายคืน แต่ไม่ถลุงเงินเยอะจนเกินไปกว่านี้อาจจะดีกว่า เพราะหนทางขากลับก็แสนยาวไกลและอาจทรหดไม่แพ้ขามา แม้ว่าอัมบาโตเมืองแห่งดอกไม้และดอกไม้กลางหุบเขาจะเชื้อเชิญให้พักผ่อนต่ออีกเป็นเดือน ๆ ก็เถอะ ไหน ๆ แล้วก็ขอมาประชุมวางแผนกันสักนิด
“พรุ่งนี้เช็คเอาต์ออกจากโรงแรม เราต้องนั่งบัสท้องถิ่นไปเมืองโคนก่อน จากนั้นต้องหาแท็กซี่ไปที่บาเฮีย เอาเรือใบที่จอดไว้ไปคืนโรงแรมแอตแลนติสที่ลา ปาลมาน่าเสียดายชะมัดที่พวกเรายืมเรือใบต่อไปนิวยอร์กเลยไม่ได้ หรือว่าฉันจะลงทุนใช้เงินรางวัลซื้อเรือลำนี้ไปเลยดี?”
“ใจเย็นก่อนที่รัก ถึงยืมเรือต่อไปได้แต่เราจะแล่นเรือใบไปถึงลองไอแลนด์ได้ไกลแค่ไหน ฉันหมายถึงอสุรกายที่อยู่กลางทางน่ะ ขามาเราปะทะกับฝูงนกแล้วก็ลูซก้าที่ทะเลแคริบเบียนใช่ไหม ฉันมั่นใจว่าพวกมันไม่ได้มีแค่ฝูงนั้น” แมคเคนซีรีบปรามคนรักที่พอมีเงินหน่อยก็ชอบใช้เงินซื้อทุกสิ่งอย่างไม่ยั้งคิดอย่างรู้นิสัยนั้นดี “อีกอย่าง.. จากที่นายเคยเล่าว่าชาวแอตแลนติสค่อนข้างขี้งกแม้แต่กับเจ้าชายอย่างนาย เขาคงไม่ให้พวกเรายืมต่อหรอก”
“ก็จริง พวกชาวแอตแลนติสขี้งกคงไม่ให้ยืมเรือต่อแน่ ๆ เห็นทีฉันคงต้องหาซื้อเรือแบบเจโรมแล้วก็เก็บไว้ในแหวนวงนี้แล้วล่ะ”
บุตรแห่งโพไซดอนกล่าวพร้อมกับลูบแหวนห้วงมิติสีออบซิเดียนที่ประดับอยู่บนนิ้วชี้ข้างซ้าย แต่ว่าเรือยอร์ชลำนึงนี่มันราคาเท่าไรกันนะ รู้สึกว่าจะแพงกว่ารถยนต์เสียด้วย ถ้าเป็นแบบนี้สู้ซื้อรถยนต์ราคาประหยัดอาจจะคุ้มค่ากว่า ลูกพี่อย่างซิลเวอร์จะมีรถเก่าปล่อยขายถูก ๆ บ้างหรือเปล่านะ ไม่ต้องเป็นมัสแตงรุ่นปีแปดศูนย์ก็ได้
“ไฮรี่มีคำถาม” จู่ ๆ บุตรแห่งเฮอร์มาโฟรไดตัสก็ยกมือขึ้นสูงเหมือนกับเด็กไฝ่รู้บ้านกริฟฟินดอร์
“ว่าไงไฮรี่ นายได้สิทธิ์ถามคำถามนั้น” ดีนกล่าวพร้อมกับชี้ปลายดินสอที่ใช้ร่างแผนการเดินทางในกระดาษเข้าหาอีกฝ่าย
“เอววิ่นเป็นเจ้าชายเหรอ ไฮรี่ไม่เห็นรู้ ถึงว่าล่ะ เอววิ่นถึงได้รวย”
ก็นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็คำถามนี้… ช่วงที่พวกเขาคุยธุระกับเทพีแอมฟิไทรต์ที่ลา ปาลมา อีกฝ่ายก็ถูกปิดหูปิดตาขังไว้ในลูกบากศ์น้ำตลอดเวลาจึงไม่รู้ว่าคนอื่นคุยอะไรกันบ้างรวมทั้งไม่รู้สถานะลูกเทพอย่างดีนด้วย
“อาฮะ… ฉันเป็นเจ้าชายที่รวยมากแล้วรอให้พ่อยกมรดกให้อยู่น่ะ แต่ดูเหมือนว่าพ่อของฉันจะยังไม่ยอมยกอะไรให้สักที”
ก็พูดไปนั่น ตำแหน่งรัชทายาทว่าที่ราชาแห่งแอตแลนติสไม่มีทางตกมาถึงดีนได้อย่างแน่นอน ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่สนใจ มันคงปวดหัวตายถ้าจู่ ๆ พ่อให้ปกครองแอตแลนติสหรือเมืองชาวเงือกเล็ก ในมหาสมุทร อีกอย่างเขาไม่รู้ลำดับขั้นของราชวงศ์สายเลือดโพไซดอน แต่ที่เดา ๆ ไว้เบอร์หนึ่งคงเป็นราชาเจ็ดคาบสมุทรอย่างไตรตัน แต่ถึงกระนั้นโพไซดอนก็ไม่มีวันตาย ไตรตันก็คงอดมรดกนั้นเหมือนกันเว้นแต่ว่าเขาจะทำแบบที่ซุสทำกับโครนอสซึ่งคงไม่มีวันนั้น
“นายก็พูดเล่นไป เดี๋ยวหมอนั่นได้ถลุงกระเป๋าตังค์นายอย่างหนักหรอก” แมคเคนซีขยับเข้ามากระซิบ
“ก็หลอกเด็กมันสนุกดีนี่นา” ดีนกระซิบตอบ
“เอ่อ หนูก็มีคำถามค่ะ” คราวนี้เป็นชาร์ล็อตที่ยกมือถามบ้าง
“โอ้ เธอก็มีคำถามเหรอชาร์ลี่ เอ้า! ถามมาได้เลย คุณได้สิทธิ์นั้นแล้วคุณผู้หญิง”
“แหมพี่ก็ แซวหนูอีกแล้ว” ธิดาแห่งเฮคาทียิ้มเขิน ๆ ก่อนจะพูดเข้าเรื่อง “คือว่าหนูอยากซื้อของฝากไปฝากที่ค่ายด้วยน่ะค่ะ ช่วยวางแผนกลับให้ผ่านจุดแวะซื้อของฝากด้วยได้หรือเปล่าคะ”
“แน่นอนสิ! นี่ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้ฉันก็เกือบจะลืมไปเลยนะว่าต้องแวะซื้อของฝากกันด้วย”
ไม่ว่าไปที่ไหนก็ต้องมีของฝากกลับไปให้ไครอนกับไดโอนีซุสจนกลายเป็นธรรมเนียม
ดีนกับชาร์ล็อตดูจะเข้ากันได้ดีในเรื่องแบบนี้จนแมคเคนซีที่ที่เป็นทั้งคนรักของดีนและพี่ชายต่างบิดาของชาร์ล็อตยิ้มอรุ่ม น้องสาวของเขานาน ๆ ทีจะได้เงินรางวัลจากภารกิจ ให้เธอได้ใช้สอยหน่อยจะเป็นอะไรไป อีกอย่างตอนนี้พวกเขาหมดปัญหาเรื่องน้ำหนักของสัมภาระแล้วฉะนั้นจึงไม่ต้องกังวลเรื่องกระเป๋าและเสบียงอาหารอีกต่อไป
ก่อนหน้านี้วางแผนการเดินทางทีไรมีแต่ความตึงเครียดเพราะต้องทำงานแข่งกับเวลา แต่ตอนนี้พวกเขามีเส้นตายเดียวเป็นข้อจำกัดคือเงินรางวัลในบัญชี บรรยากาศของการวางแผนจึงเป็นเป็นไปอย่างผ่อนคลายกว่าครั้งไหน ๆ กำหนดจุดแวะพักเยอะแยะในสถานที่ที่อยากไป ด้วยเหตุผลที่ว่ามาอเมริกาใต้นั้นลำบากเพราะไม่มีรถไฟเฮเฟตัสและดีนไม่สามารถขึ้นเครื่องบินได้ ฉะนั้นอยากจะแวะเที่ยวที่ไหนก็ใช้โอกาสเดียวที่มีนี้ให้คุ้มค่า
“นี่ ๆ ที่นี่ก็น่าแวะนะชาร์ลี่”
“อุ๊ย หนูก็อยากไปค่ะพี่ดีน”
ความเข้าขากันของคนรักและน้องสาวของแมคเคนซี่ทำเอาหนุ่มอังกฤษที่อยากปรามบางโอกาสได้แต่ยิ้มเงียบ ๆ ทำไงได้เขาเองก็อยากจะตามใจทั้งคู่ ส่วนเรื่องงบประมาณบานปลายค่อยจัดการทีหลังก็แล้วกัน ส่วนวันนี้คงถูกลากเที่ยวชมเมืองอัมบาโตเป็นการสั่งลาครั้งสุดท้ายแน่ ๆ ซึ่งก็เป็นจริงตามนั้น...
สถาปัตยกรรมแบบโคโลเนียลสเปนห้อมล้อมไปด้วยบรรยากาศของหุบเขาแมกไม้อันอุดมสมบูรณ์ทำให้เผลอคิดไปเสียว่าเมืองแห่งนี้ตั้งอยู่ในทวีปยุโรป ไกลออกไปมองเห็น ‘ภูเขาไฟตุงกูราฮัว’ ตั้งตระหง่านอยู่ลิบตาในสภาพสงบนิ่งราวกับว่าเทพีผู้พิทักษ์กำลังหลับใหลอยู่ใต้ขุนเขาอันสูงชัน ผิดกับเมื่อไม่กี่วันกันที่ภูเขาไฟทั้งสีบน ‘เส้นทางแห่งภูเขาไฟ’ พ่นเถ้าถ่านพวยพุ่งจนลาวาเกือบจะทะลักด้วยน้ำมือของไททันไฮเพอร์เรียนที่บัดนี้ได้ถูกผนึกลงในทาร์ทารัสเป็นรอบที่สาม
ชาร์ล็อตดูจะตื่นเต้นกับดอกไม้สวย ๆ ที่ปลูกประดับตามข้างทางเป็นพิเศษ สีสันของมันตัดกับสีของผนังบ้านเรือนที่ทาฉาบอย่างสดใสไม่แพ้กับดอกไม้แม้อาจซีดจางบ้างไปตามกาลเวลาแต่ยังคงงดงามชวนฝันอย่างกับเมืองในเทพนิยาย ส่วนไฮรี่ดูจะสนุกไปหมดเมื่อได้เที่ยวชมสิ่งแปลกใหม่ และมีความสุขได้กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ จนน่าอิจฉา
“ดูสองคนนั้นสิอย่างกับเด็ก เหมือนพวกเรามีลูกเล็ก ๆ กันเลยนะแมคซี่”
“ก็จริง”หนุ่มอังกฤษยิ้มรับมุมปากเมื่อทอดสายตาไปที่ชาร์ล็อตกำลังเลือกซื้อดอกไม้ ทัดดอกไม้เล็ก ๆ ไว้ที่หูของไฮรี่ให้อีกต่างหาก ก่อนที่เขาจะแซวหยอกคนรักที่เดินเคียงกัน “ว่าแต่นายเถอะ เป็นเด็กอีกคนด้วยไหม”
“โอ๊ยยย! นายนี่มันกวนโมโหฉันได้เสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ !”ดีนบึนปาก ถึงเขาจะไม่ได้โกรธอีกฝ่ายจริงจังแต่แมคเคนซีก็ยังคงน่าหมั่นไส้เป็นบ้าจนอดไม่ได้ที่จะประเคนหมัดชกที่ต้นแขนของอีกฝ่ายเบา ๆ แต่ถูกมือใหญ่รับเอาไว้ก่อนที่จะกุมกำปั้นนั้นด้วยสองมือ
“ยกโทษให้ฉันได้ไหมล่ะ”ดวงตาสีฮาเซลมองถามด้วยประกายบางอย่าง ซึ่งดีนรู้ได้ว่าหมอนี่ไม่ได้สำนึกผิดจริงแต่กำลังมีเรื่องบางอย่างที่อยากจะพูดต่อ “เมื่อสี่วันที่แล้วที่นายบอกว่าเป็นวันครบรอบของพวกเราน่ะ ยังไม่ได้ฉลองกันเลยใช่ไหม” “ก็... ใช่”บุตรแห่งโพไซดอนพยักหน้ารับช้า ๆ รับอารมณ์ตามอย่างรวดเร็ว “ไม่น่าเชื่อเลยนะ วันครบรอบหนึ่งปีของพวกเราจะเป็นการผ่านเรื่องแบบนั้นกันมาด้วยกัน ถ้าตายทั้งคู่ก็กลายเป็นโศกนาฎกรรม แต่รอดก็กลายเป็นเรื่องที่น่าจดจำเพิ่มขึ้นอีก” ดีนมองสบสายตาสีฮาเซลที่น่าหลงใหล เขารู้ได้ว่าแมคเคนซีอาจแย้งว่า ‘ไม่ว่าจะตรงกับวันนั้นหรือไม่แต่เรื่องของเราล้วนน่าจดจำไปทั้งหมด’ เขาจึงชิงพูดตัดหน้า “ฉันรู้ว่ายังไงมันก็น่าจดจำอยู่แล้ว แต่ยิ่งทำให้วันครบรอบของพวกเราพิเศษยิ่งขึ้น”
แมคเคนซีพยักหน้ารับ ริมฝีปากอิ่มกำลังจะเผยอกล่าวบางสิ่งทว่าชาร์ล็อตและไฮรี่กลับมากันก่อน
“พี่แมคคะ ดูสิหนูได้ดอกไม้สวย ๆ มาเพียบเลย แบ่งให้พวกพี่กันคนละดอกนะคะ”
ธิดาแห่งเฮคาทียื่นดอกไม้ผูกริบบิ้นเล็ก ๆ น่ารักให้ทั้งสองคนละหนึ่งดอก ดีนได้ดอกทิวลิปสีส้ม ส่วนแมคเคนซีได้รับดอกสแตติสสีม่วงอ่อน
“ดูสิ ๆ ไฮรี่ก็ได้มาด้วย สวยไหม”ไฮรี่เองก็โชว์ดอกไวโอเล็ตที่ทัดอยู่ข้างใบหู
“แหม สวยใหญ่เลยนะไฮรี่”หนุ่มละตินยิ้มล้อเพื่อนสติไม่เต็มของเขาก่อนจะหันไปขอบคุณชาร์ล็อต “ขอบคุณนะชาร์ลี่ ฉันได้ดอกทิวลิปสีส้มอีกแล้วแฮะ”
เขาหัวเราะเบา ๆ คราวที่ได้ดอกไม้จากแมคเคนซีที่ปารีส แฟนหนุ่มก็บรรจงเลือกดอกทิวลิปสีส้มให้แก่เขาแทนที่จะเป็นกุหลาบสีแดงช่อโต (และแหวนหมั่นที่ซ่อนอยู่ข้างในอะไรทำนองนั้นแต่มันไม่มี) แม้จะงงจนต้องหาความหมายของภาษาดอกไม้ ทว่าความหมายของทิวลิปสีส้มก็ไม่เลวเลยทีเดียว
ดีนมองไปยังดอกสแตติสสีม่วงในมือของแมคเคนซี เป็นดอกไม้ที่ยังไม่รู้ความหมาย เขาจึงเลือกที่จะค้นหามันด้วยสมาร์ทโฟน และเมื่อรู้จึงยิ้มออกมากว้าง
“เลือกได้ดีเลยคุณผู้หญิง เหมาะสำหรับวันครบรอบของพวกเราสุด ๆ”
หญิงสาวยิ้มหวานทำตัวเหมือนกามเทพตัวน้อย
“ความหมายเหรอ ยังไง?” แมคเคนซีชะเง้อคอมามองสมาร์ทโฟนในมือดีนแต่ผู้เป็นเจ้าของรูดปิดอย่างรวดเร็ว
“เป็นความหมายที่เหมาะกับพวกเราที่สุดไง นายลองเดาดูสิ” ดีนขยิบตาส่วนแมคเคนซีขมวดคิ้ว “เอาไง เราไปเที่ยวที่ต่อไปกันเลยดีไหมสาว ๆ”
“ไปค่า~”
“ไฮรี่ไปด้วย ๆ”
ในเมื่อเด็ก ๆ เย้ว ๆ จะเดินเที่ยวกันต่อ ผู้ใหญ่อย่างเขา (หมายถึงแมคเคนซี) ก็ได้แต่อมยิ้มส่ายหน้าและตามใจ ฉลองครบรอบหนึ่งปีย้อนหลังอาจไม่มี แต่กลายเป็นงานวันเด็กล่วงหน้าไปอีกหลายเดือนแทน
“โอเค อยากไปไหนก็นำไปเลยแล้วกันเด็กชายดีนหัวหน้าแก๊งตัวป่วน”
ส่วนความหมายของดอกไม้...
แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ แต่เขารู้สึกได้ว่าความหมายของมันอาจคือสิ่งที่พวกเขากำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ก็ได้....
ปิดการเดินทาง วันที่ 5 เดือน มิถุนายน ปี 2025
(รอติดตามในบันทึกภารกิจ Link) | 
โพสต์ 2025-11-21 22:00:33
โพสต์ 2025-11-21 23:38:15
