ตลาดเกษตรกร

The Union Square Greenmarket

(🧺New York City🧺)

ตลาดเกษตรกรยูเนียนสแควร์

[ Union Square Greenmarket ]

[มหกรรมแห่งผลผลิต ที่ยูเนียนสแควร์ ทุกวันจันทร์, พุธ, ศุกร์, เสาร์]

เป็นตลาดเรือธง (Flagship Market) ที่มีชื่อเสียงระดับโลกในแมนฮัตตัน ตลาดนี้ก่อตั้งขึ้นในปี 1976 และเปิดทำการตลอดปีในวันจันทร์, พุธ, ศุกร์ และเสาร์ ในช่วงฤดูท่องเที่ยวจะมีเกษตรกร, ชาวประมง, และผู้ผลิตสินค้าจากภูมิภาคมากถึง 140 ราย มาขายผลิตผลสดใหม่, เนื้อสัตว์, ชีส, ไวน์, และดอกไม้ บรรยากาศของตลาดแห่งนี้มีชีวิตชีวา และเป็นจุดที่เชื่อมต่อชาวนิวยอร์กเข้ากับฟาร์มในท้องถิ่น

ARISTAEUS

The Divine Artisan's Stand

ยินดีต้อนรับสู่แหล่งรวมผลผลิตระดับพรีเมียมจากบิ๊กเซอร์ ภายใต้การดูแลของเทพอริสเตออส สัมผัสรสชาติแห่งทวยเทพที่บ่มเพาะตามจังหวะเวลาของธรรมชาติ

Cheese Bocks — ชีสบ่มสองศตวรรษ

Cliff Honey — น้ำผึ้งหน้าผาบิ๊กเซอร์

Wild Butter — เนยสดจากฝูงสัตว์ป่า

// Private Selection // SILENT BEESWAX
ขี้ผึ้งหูดับ (ชนิดใช้แล้วทิ้ง)

40 DRACHMA

กรุณาติดต่อที่ช่องลับหลังแผงเพื่อทำธุรกรรมแบบส่วนตัว

💡 SCHEDULE NOTICE:
แผงสินค้าจะเปิดให้บริการเฉพาะ ทุกวันศุกร์ ของสัปดาห์เท่านั้น

OLYMPUS AGRICULTURAL COMMUNITY • 2026

Moneka HONOR

วันที่ 09 เดือน พฤศจิกายน ปี 2025

ยามเย็น เวลา 16.00 น. ตลาดเกษตรกร และมาฟังแม่บ่น

แสงวูบหนึ่งแผ่กระจายไปทั่วท่ามกลางเสียงอื้ออึงของรถยนต์และเสียงผู้คนจอแจกลางแมนฮัตตัน ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะพรวดขึ้นจากพื้นราวกับถูกดันจากแรงบางอย่างใต้ดิน เธอแทบตั้งตัวไม่ทัน ลมหายใจสะดุดติดคอ พลันดวงตาเทาเงินกวาดมองรอบตัวด้วยความตะลึงสุดขีด “ที่นี่...อะไรกัน...” เธอพึมพำแผ่ว มือยังยกขึ้นแตะข้างแก้มอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น

ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งร้องดังใกล้หูโมนีก้า “เหมียว!” แล้วร่างโปร่งแสงเล็ก ๆ ของเจ้าออร่าก็พุ่งเข้ามาเกาะไหล่โมนีก้าแน่น หางเรืองแสงของมันสะบัดไปมาอย่างตกใจ ดวงตาสีอำพันของมันเบิกกว้างไม่ต่างจากเจ้านาย บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแสงแดดยามบ่ายและกลิ่นผลไม้สดใหม่ เสียงผู้คนพูดคุยขบขัน เสียงเครื่องคิดเงินและเสียงถุงกระดาษกรอบแกรบ กลิ่นขนมอบผสมกลิ่นแอปเปิ้ลหอม ๆ ทำให้โมนีก้ารู้ตัวในที่สุดว่า...เธออยู่ในตลาดเกษตรกรกลางนิวยอร์ก

ตรงหน้าเป็นแผงขายผลไม้สดที่เรียงรายสวยงาม เหล่าพ่อค้าแม่ค้ากำลังวุ่นวายกับลูกค้า เสียงพูดคุยภาษาสำเนียงนิวยอร์กเกอร์เจือปนเสียงหัวเราะรื่นเริง แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือ...ร่างของหญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลางแผงผักผลไม้ สวมผ้ากันเปื้อนสีเขียวอ่อน มีผลแอปเปิ้ล เถาองุ่น และรวงข้าวประดับรอบร้านอย่างมีชีวิตชีวา

หญิงคนนั้นมีผมบลอนด์ทองอ่อนล้อแสงแดด ใบหน้าสงบ อ่อนโยน และงดงามเหนือมนุษย์ในแบบที่คนธรรมดาไม่อาจลอกเลียนได้ แววตาสีเขียวอ่อนอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิยามเช้า โมนีก้าชะงักงัน รู้สึกเหมือนเวลาหยุดเดิน หัวใจในอกเต้นแรงจนแทบเจ็บ เธอกะพริบตา...แล้วก็พูดไม่ออก เพราะหญิงตรงหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่นเลย 

… เทพีเซเรส แม่ของเธอ

แม่ของเธอจริง ๆ ที่ไม่ได้เห็นหน้ามาเกือบสิบสามปีเต็ม…

เทพีเซเรสเงยหน้าขึ้นจากกล่องแครอทในมือ ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มอ่อนโยน ราวกับแสงตะวันสาดลอดผ่านเมฆ “โมนีก้า...” เสียงเรียกนั้นอ่อนโยนราวกับเพลงกล่อมเด็กในฤดูเก็บเกี่ยว “เจ้าไลแลคน้อยของแม่” เสียงนั้นเพียงพอจะทำให้หัวใจของโมนีก้าร่วงหล่น มือเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อมองหน้าแม่ ความรู้สึกทั้งหมดที่กลั้นไว้ตลอดหลายปีหลั่งกลับมาในพริบตา ทั้งความคิดถึง ความอุ่นใจ และความว่างเปล่าที่เคยเกาะกินเธอมานาน

โมนีก้าก้าวเข้าไปช้า ๆ ก่อนจะโผเข้าไปกอดแม่แน่น กลิ่นดินและกลิ่นข้าวสาลีจากกายแม่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ผสานกับกลิ่นแอปเปิ้ลสุกและผลไม้ที่อบอวลอยู่รอบร้าน เซเรสหัวเราะในลำคอเบา ๆ ลูบหลังลูกสาวอย่างอ่อนโยน “แม่รู้ว่าเจ้าจะมาหาแม่ในสักวัน... ดินของแม่ไม่เคยปล่อยให้ลูกของมันหลงทางหรอกนะ”

โมนีก้าไม่ได้ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะสะอื้น เธอเพียงแค่กอดแน่นขึ้นอีกนิด ราวกับไม่อยากปล่อย “หนูไม่ได้ร้องนะ...แค่...คิดถึงเฉย ๆ”

“แม่รู้” เซเรสตอบยิ้ม ๆ แล้วแตะหลังหัวลูกสาวเบา ๆ “แม่ก็คิดถึงเจ้ามากเช่นกัน เจ้าโตขึ้นมาก... สวยเหมือนต้นไลแลคในฤดูใบไม้ผลิไม่มีผิด” เจ้าเหมียวออร่าที่เกาะอยู่บนไหล่ของโมนีก้า ส่งเสียง “เมี้ยว” เบา ๆ ราวกับทักทาย เทพีเซเรสหันไปมองมันด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ “ออร่า... เพื่อนใหม่ของลูกงั้นหรือ?”

โมนีก้าพยักหน้า “ค่ะ มันเป็นแมวผี...แต่ใจดีมาก”

“ดีจังเลย...” เซเรสลูบหัวแมวผีด้วยปลายนิ้วที่อ่อนโยน แสงเรืองจากปลายนิ้วไหลผ่านขนสีดำของมันจนหางเรืองแสงสว่างกว่าเดิม มันร้องเบา ๆ อย่างพึงพอใจ “ที่นี่...” โมนีก้าเอ่ยเสียงเบา “แม่อยู่ในตลาดแบบนี้ตลอดเลยเหรอคะ?” เซเรสหัวเราะแผ่ว ๆ “แม่อยู่ทุกที่ที่มีพืชผลเติบโต ที่ใดที่คนยังรู้จักขอบคุณผืนดิน แม่ก็อยู่ที่นั่น... แม้แต่ในเมืองใหญ่แห่งนี้” เซเรสยิ้มจนตาของเธอเป็นประกาย ดวงตาสีเขียวอ่อนฉายความอบอุ่นเหมือนทุ่งที่มีแสงอ่อนในตอนเช้า เธอจับมือของโมนีก้าไว้แน่น ราวกับต้องการย้ำว่ามือนั้นจะไม่หลุดจากมือของลูกไปอีกง่าย ๆ 

“แม่เฝ้ามองเจ้าเสมอ โมนีก้า ลูกโตขึ้นเร็วกว่าที่แม่คิดเอาไว้ ดอกไม้น้อยของแม่โดนลมแรงโหมพัดจนแทบหัก แต่เจ้าก็ยังยืนได้ ไม่ล้มหายไปไหน แม่เห็นหยดน้ำตาผสมกับเลือดของเจ้าแล้วหัวใจแม่เจ็บ แต่แม่ก็รู้ว่าลูกไม่ชอบการต่อสู้ โลกนี้มันก็ไม่ยอมให้คนอ่อนโยนได้พักนานนัก แม่ขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องเผชิญ แต่แม่ภูมิใจที่เจ้าสู้เพราะรักไม่ใช่เพราะเกลียด” เสียงของเซเรสอ่อนหวานและหนักแน่นในเวลาเดียวกัน เธอเอื้อมไปหยิบสร้อยข้อมือเล็ก ๆ ที่ปักเมล็ดพันธุ์ไว้เป็นลวดลายอย่างประณีตออกจากถุงผ้าเล็กนั้น

เมื่อสร้อยถูกคล้องลงบนข้อมือของโมนีก้า ความรู้สึกอุ่นนุ่มเหมือนแสงอาทิตย์สาดผ่านผิว ด้านในของเมล็ดมีประกายจิ๋วเหมือนแสงชีวิตลุกโชนขึ้นอย่างเงียบ ๆ เซเรสอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเองกว่าที่เคยได้ยินจากเทพผู้สูงส่ง 

“นี่คือสร้อยข้อมือเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต ไม่ได้ให้เจ้าเป็นนักรบหรือทำให้เจ้าหยาบกระด้างจนลืมความอ่อนโยน แต่เป็นเครื่องมือให้เจ้ารักษาและหล่อเลี้ยงชีวิตในทุกรูปแบบ มันตอบสนองต่อหัวใจของเจ้า เหมือนดอกไม้ต้องการแสงกับน้ำ เจ้าต้องการความรัก การกอด เวลาแต่งตัวสวย ๆ และพักผ่อนบ้าง พลังนี้จะโตขึ้นจากสิ่งที่เจ้ามอบให้แก่ผู้อื่น เป็นปุ๋ยที่ทำให้เมล็ดงอกงามจนยืนหยัดปกป้องเจ้าได้ เมื่อเจ้ารดน้ำใจคนอื่น ความแข็งแรงก็จะงอกขึ้นตาม” เธอพูดด้วยภาษาที่เรียบง่ายแต่ทุกคำยังคงพลังของเทพแม่ผู้คุ้นเคยกับดินและการเก็บเกี่ยว

เซเรสก้มลงมาจับแก้มโมนีก้าอย่างเอ็นดู รอยยิ้มของเธอคงที่แต่สายตาบ่งบอกความภูมิใจ 

“ข้าเห็นในตัวเจ้ามากกว่าที่เจ้ารู้เอง โมนีก้า ในฐานะบุตรของข้า เจ้ามีพลังที่จะทำให้อะพอลโลต้องรับผิดชอบและให้เกียรติคำพูดของเขาได้ แต่จงจำไว้ว่าเมื่อเจ้าผูกพันชีวิตตนกับคนอื่น โดยเฉพาะเมื่อมีสัญญาหรือคำมั่นหมายเข้ามาเกี่ยวข้อง มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ อีกต่อไป”  เซเรสนั้นเอ่ยเธอหยุดนิ่งชั่วครู่ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจในฐานะสตรีและคนที่มีรักเช่นเดียวกัน

“สัญญานี้จะผูกมัดชีวิตของเจ้าเข้ากับเขา หากเขาทำลายมัน หรือหากการตัดสินใจของเจ้าทำให้เขาทำลายสิ่งที่มีค่า ผลของการกระทำนั้นอาจลึกซึ้งและหนักหนากว่าที่เจ้าคิดไว้ ความรักมีพลังมากพอจะเยียวยา แต่ก็มีพลังพอจะทำให้เจ็บปวดจนลืมไม่ลงเลยนะไลแลคน้อยของแม่” น้ำเสียงของเซเรสนิ่งลงมีน้ำหนักเหมือนฟังคำพยากรณ์ แต่เธอก็ยังคงใช้ถ้อยคำที่เข้าใจง่ายและทันสมัย ไม่อ้อมค้อม เซเรสหยุดสักครู่ ลูบมือของลูกสาวเบา ๆ ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนปนความมั่นใจ 

“แต่ฟังนะ โมนีก้า แม่จะไม่ขวางทางที่ใจของเจ้าต้องการจะเดิน ตราบใดที่ความรักของเจ้ายังไม่ทำให้เจ้าทรมานจนทนไม่ไหว แม่จะยอมให้เจ้าเลือกเอง หากวันใดเขาทำให้เจ้าต้องเจ็บเพราะความเห็นแก่ตัวของเขา แม่จะจัดการในแบบของแม่เอง ไม่ใช่เพื่อแก้แค้น แต่เพื่อรักษาเกียรติและความปลอดภัยของลูกคนนี้ แม่พูดแบบนี้เพราะแม่รักเจ้า และเพราะแม่รู้ว่าลูกไม่ใช่เพียงกลีบดอกที่สวยงามแต่เปราะบาง เจ้าเป็นทุ่งที่สามารถทำให้คนอื่นเจริญงอกงามได้เช่นกัน”

โมนีก้าหายใจเข้าเต็มปอด รู้สึกได้ถึงความหนักแน่นที่แม่มอบให้ ทั้งคำเตือน ทั้งกำลังใจ ทั้งความรักที่ไม่เคยขาดหาย เธอยิ้มรับอย่างมั่นใจและตอบกลับด้วยเสียงที่มั่นคงขึ้น “ขอบคุณค่ะแม่ หนูจะใช้สิ่งนี้ไม่ให้พลาด หนูจะไม่ปล่อยให้ความรักกลายเป็นแผลโดยปราศจากการปกป้อง”

เซเรสกดหน้าผากของตนเองเบา ๆ กับหน้าลูกสาวอย่างโมนีก้า เหมือนส่งผ่านความอบอุ่นจากใจถึงใจ “จงเงยหน้าขึ้น หายใจเข้าลึก ๆ ลูกรัก แล้วจงให้ความรักนั้นเป็นปุ๋ยแก่พลังของเจ้า เมื่อลูกใช้ความรักเพื่อช่วยคนอื่น เมล็ดนั้นจะโตขึ้นคุ้มครองเจ้า ไม่ว่าจะมืดมิดแค่ไหนก็ตาม จงจำไว้ว่าความรับผิดชอบที่มาพร้อมสัญญาไม่ใช่โซ่ตรวนถ้าเจ้ารู้จักรักษาเกียรติและขอบเขตของตัวเอง แม่เชื่อในเจ้า”เสียงหัวเราะแผ่วเบาของแม่ดังขึ้นก่อนที่บทสนทนาจะเริ่มเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นขุ่นเคืองเล็กน้อยแบบคนที่มีเรื่องค้างใจมานานแสนนาน บ่งบอกว่ามันแค่สงสัยไม่ได้อยากจะว่าจริง ๆ หรอกนะ ใครอยากรับก็รับไป

เซเรสถอนหายใจ พลางเท้าคางพิงตะกร้าผลไม้ที่วางอยู่ข้างแผง เธอส่ายหน้าเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งหงุดหงิดกึ่งขบขัน “ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ทำไมพวกเทพถึงชอบมายุ่งวุ่นวายกับลูก ๆ ของแม่นัก ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพวกเจ้าควรจะได้ใช้ชีวิตของตัวเองแท้ ๆ”

โมนีก้ายกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แต่ยังไม่ทันพูดอะไร เซเรสก็เริ่มบ่นต่อด้วยท่าทีเหมือนคนที่อดกลั้นมานาน “ดูอย่างพี่ของเจ้าสิ โพรเซอร์พีน่า... ตอนนั้นแม่แทบจะสติแตก พลูโตลากลูกสาวแม่ไปยมโลก แม่โกรธจนทั้งโลกหยุดเติบโต ร้องไห้จนเกิดฤดูกาล! แล้วดูตอนนี้สิ คราวนี้เป็นอะพอลโลอีกแล้ว...”

เธอหยุดพูดชั่วครู่ ยกมือขึ้นแตะขมับแล้วส่ายหัว “แม่เบื่อเต็มที... ตอนแรกก็ห่วงมาก แม่ไม่ได้รังเกียจเขาหรอกนะ แต่พูดตามตรง แม่ไม่สนใจความรักฉาบฉวยของพวกเทพสักนิด สิ่งที่แม่ไม่สบายใจคือความจริงที่ว่าเขาเป็นเทพที่... วุ่นวายเกินไป เต็มไปด้วยปัญหา และมักหนีความรับผิดชอบ เขาเหมือนวัชพืชในสวนที่แม่ปลูกไว้เป็นระเบียบ ถ้าไม่ระวัง เขาอาจทำลายดอกไม้ที่ข้ารดน้ำไว้ด้วยมือของข้าเอง”

โมนีก้ายิ้มแห้ง ๆ เพราะแม่ดันพูดตรงจัด ๆ “โธ่… แม่ก็พูดซะตรงเลยนะคะ…”

เซเรสกลอกตาขึ้นอีกสักที “ก็แม่พูดความจริงนี่ แต่เอาเถอะ แม่ยอมรับก็ได้ว่ ตั้งแต่วันที่เขาให้คำสาบานกับเจ้า... แม่เห็นอะไรบางอย่างในตัวเขา มันไม่เหมือนอะพอลโลที่ใคร ๆ เคยพูดถึง ความจริงใจที่เขาแสดงออก... มันทำให้แม่รู้ว่าอย่างน้อยเขาก็เริ่มเข้าใจคำว่าความรับผิดชอบสักที” เสียงของเธอนุ่มลงอีกครั้งเมื่อเอ่ยถึงตอนท้าย ดวงตาสีเขียวอ่อนทอดมองลูกสาวอย่างห่วงใยปนภาคภูมิใจ “แม่ไม่อาจอยู่ดูเจ้าได้ทุกนาที แต่แม่ส่งความคิดถึงกับความห่วงใยไปให้เสมอ แม่จะเฝ้ามองเจ้าอยู่ไม่ไกลจากสายลม จากต้นไม้ จากพื้นดินที่เจ้าก้าวย่ำ อย่าลืมนะ เจ้าไม่เคยอยู่ตัวคนเดียวเลย”

โมนีก้าพยักหน้าเบา ๆ พลางจับสร้อยข้อมือเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตแน่นในมือ เธอรู้สึกถึงพลังอุ่นที่ไหลผ่านนิ้ว เหมือนหัวใจแม่ยังเต้นอยู่ตรงนั้น

“งั้น...” เซเรสยกคิ้วขึ้นนิด ๆ “จะให้แม่ส่งเจ้ากลับเลยไหม หรืออยากจะเที่ยวต่ออีกสักหน่อย? นิวยอร์กก็ไม่ได้แย่นี่นะ มีตลาด มีสวน มีพิพิธภัณฑ์... แต่ถ้าแม่เดาไม่ผิด ลูกคงอยากกลับค่ายมากกว่าใช่ไหม?” โมนีก้ายิ้มพลางหัวเราะเบา ๆ “หนูว่ากลับเลยดีกว่าค่ะ เดี๋ยวถ้าอยู่ต่อมีหวังต้องไปเจอที่ตึกนั้นแล้วแม่คงไม่ปลื้ม…”

“ดีมาก!” เซเรสพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อยด้วยท่าทีโล่งอก “แม่ละไม่อยากให้เจ้าขึ้นไปบนชั้นนั้นเลย ตึกเอ็มไพร์สเตต ชั้น 600 นั่นน่ะ อย่าคิดว่ามันโรแมนติกนะลูก มันเต็มไปด้วยเทพที่ทำตัวเหมือนคนดังในรายการเรียลลิตี้!” เธอส่ายหน้าแรง “อื้อหือ แม่ไม่อยากยุ่งด้วยอีกเลย...”

โมนีก้าหัวเราะจนเผลอปิดปาก “แม่พูดซะเห็นภาพเลยค่ะ”

“ก็ดีแล้วที่ลูกคิดเหมือนกัน” เซเรสหัวเราะบ้าง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ลูกสาว น้ำเสียงของเธออ่อนลงอีกครั้ง “กลับไปพักผ่อนนะไลแลคน้อยของแม่ ใช้พลังนั้นอย่างมีสติ จำที่แม่สอนให้ได้ทุกคำ” โมนีก้าพยักหน้าตอบรับคำนั้นทันที “ค่ะ แม่” 

แล้วทันใดนั้น เถาวัลย์สีเขียวที่แผ่กระจายอยู่รอบพื้นตลาดก็ขยับช้า ๆ พันรอบข้อเท้าของโมนีก้า และค่อย ๆ แผ่แสงสีทองออกมาเหมือนละอองฝุ่นจากกลีบดอกไม้ ลมอ่อนพัดผ่านกลิ่นข้าวสาลีและแอปเปิ้ลหอมอวล “แม่รักลูกนะ” เซเรสพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “อย่าลืมกินข้าวนะ ช่วงเช้าก็ทานซีเรียลใส่ธัญพืชอบแห้งเยอะ ๆ แล้วก็อย่าลืมพักผ่อนด้วย” โมนีก้ายังไม่ทันตอบ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกแรงอ่อนโยนบางอย่างดึงขึ้นจากพื้น ร่างของเธอและเจ้าออร่าค่อย ๆ ถูกห่อหุ้มด้วยเถาวัลย์สีทอง ก่อนจะหายวับไปจากตลาด ท่ามกลางเสียงใบไม้กระทบกันเบา ๆ

เซเรสยืนมองจนแสงสุดท้ายจางลง เหลือเพียงกลิ่นไลแลคจาง ๆ ที่ยังลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ เธอยิ้มกับตัวเองอย่างเหนื่อยใจแต่แฝงความภาคภูมิ “ขอให้เจ้าเจอทางของตัวเอง... ดอกไม้น้อยของแม่” เธอหันกลับไปจัดตะกร้าผลไม้ต่อ ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น ท่ามกลางเสียงผู้คนและแสงแดดยามบ่ายเย็น ๆ ของแมนฮัตตัน ที่ซ่อนความศักดิ์สิทธิ์ไว้ใต้ความธรรมดาอย่างงดงามที่สุด และแน่นอนว่าเต็มไปด้วยความรู้สึกของแม่ที่หวงลูกสาวตัวเองแบบสุดใจ พลางอยากจะนึกบ่นคนที่เข้ามาจีบลูกสาวตัวน้อยของเธอทุกคน ตั้งแต่เทพพระอาทิตย์แสนเจ้าชู้ยันเจ้าแห่งยมโลกที่รักเดียวใจเดียว

มารับของจ้า

Xolotl HONOR

วันที่ 25 เดือน ธันวาคม ปี 2025

เวลากลางคืน เวลา 01.00 น. เป็นต้นไป ณ ยูเนียนสแควร์ นิวยอร์ก

◀️┃▶️

ค่ำคืนหนึ่งในนิวยอร์ก ถนนสายเล็กที่ทอดผ่านย่านยูเนียนสแควร์ยังคงคึกคักด้วยแสงไฟคริสต์มาสที่ประดับระยิบระยับ เสียงดนตรีแจ๊สจากร้านกาแฟข้างถนนผสมกับกลิ่นอบอุ่นของช็อกโกแลตร้อนและขนมปังอบใหม่ ผู้คนเดินสวนกันแน่นขนัดท่ามกลางแผงขายของที่ตั้งเรียงรายราวตลาดคริสต์มาสยุโรป คีอาร์ยืนอยู่ตรงหัวถนน เธอสวมเสื้อโค้ตหนาสีเข้ม ผมสีบลอนด์ทองแดงถูกเก็บไว้ใต้หมวกไหมพรมขาว ปลายนิ้วเย็นจัดจนเริ่มชาด้วยอากาศที่ต่ำกว่าศูนย์ เธอหอบของพะรุงพะรังในถุงกระดาษ สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้ มีเพียงแท็กซี่สักคันให้พาออกจากความวุ่นวายนี้

เสียงหวูดจากเจ้าหน้าที่ตำรวจเรียกให้เธอหันไป “ขอรบกวนตรวจสอบกระเป๋าหน่อยครับ คุณหนู” ชายในชุดเครื่องแบบ NYPD เดินเข้ามาอย่างใจเย็นแต่สายตาไม่ละจากเธอ คีอาร์หยุดอยู่กับที่ มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า รองเท้าหนังดำสะอาดจนเงาวับ แขนเสื้อพับขึ้นผิดระเบียบเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกคือจังหวะการก้าวเดินของเขา มัน... สม่ำเสมอเกินไป เหมือนเสียงเครื่องจักรที่หมุนด้วยเฟืองโลหะ

คีอาร์ยิ้มบาง ๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ฉันไม่มีของต้องห้ามค่ะ แค่ของฝากกับหนังสือธรรมดา” แล้วก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ให้ตรวจสอบเล็กน้อย ลมหายใจของเธอเป็นไอสีขาวในอากาศเย็น ดวงตาเทาอมเขียวเหลือบขึ้นสบกับเขาอีกครั้ง ดวงตาของเจ้าหน้าที่นั้นสะท้อนแสงไฟถนนเป็นสีแดงจาง ๆ เธอจับได้ทันทีว่านี้

ไม่ใช่มนุษย์

คีอาร์ขยับมือไปแตะที่กระเป๋าเสื้อโค้ตเบา ๆ “ขอโทษนะคะ ฉันรีบไปขึ้นรถ” เธอพูดเรียบ ก่อนหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่เร่งร้อนจนดูแทบจะไม่ผิดปกติ เสียงรองเท้าของเธอแตะพื้นหินก้องชัดขึ้นเมื่อก้าวเข้าสู่ตรอกข้างอาคาร ร้านรวงด้านนอกเริ่มห่าง เสียงผู้คนค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงลมหนาวที่พัดลอดเข้ามาตามทางแคบ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นตามหลังมาช้า ๆ ในเงามืด คีอาร์หยุดเดินในจังหวะที่ลมสงบ ดวงตาเย็นชาจับภาพการสะท้อนจากกำแพงโลหะข้างถังขยะ ข้อต่อแขนของอีกฝ่ายขยับด้วยเสียงคลิกเหมือนเหล็กเสียดสีกัน งั้น… ฉันเดาถูกจริง ๆ เธอคิดก่อนหมุนตัวกลับไปมองคนที่ตามมาด้านหลัง

เสียงเหล็กกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมประกายไฟสีส้มรอบขาเหล็กหนา ชุดตำรวจถูกฉีกขาดออกเผยให้เห็นร่างโลหะสูงเกือบสามเมตร ดวงตาสีแดงสองดวงลุกวาบบนใบหน้าที่ไร้ผิวหนังมนุษย์ “เป้าหมายยืนยันแล้ว: เดมิก็อด” เสียงสังเคราะห์แหบต่ำดังจากมัน คีอาร์ไม่พูดอะไรออกมา ทว่าลมหายใจของเธอเย็นเฉียบจนกลายเป็นหมอกสีฟ้า มือเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นเบา ๆ ลมรอบตัวเริ่มหมุนเป็นวงกลม เสียงหวีดของอากาศสูงเริ่มดังขึ้นข้างหู “งั้นก็มาสิ” เธอเอ่ยนิ่ง ๆ แล้วพริบตาเดียว ลมกรดถูกปล่อยออกจากฝ่ามือ

แรงลมพัดกระแทกเข้ากลางลำตัวจักรกลจนมันถอยหลัง แต่ยังยืนมั่นเหมือนภูเขา เหล็กบนแผ่นอกของมันเปล่งแสงสีแดง เครื่องยิงเลเซอร์เริ่มทำงาน มันยิงเป็นสายพลังพุ่งตรงมาที่เธอ คีอาร์หมุนตัวหลบ เส้นเลเซอร์เฉียดแขนเสื้อโค้ตจนไหม้ขาดเป็นรูแต่เธอไร้รอยแผล ลมหมุนแรงยกเศษกระดาษและฝุ่นขึ้นกลางตรอก เสียงโลหะและอากาศเสียดสีดังระงม

เธอขยับนิ้วสร้างลมอีกชั้นบังตัวเองไว้ ประสิทธิภาพสูง… แต่ใช้พลังงานมากเกินไป 

คีอาร์วิเคราะห์ในใจ ดวงตาจับจ้องไปที่แสงสีแดงจากกลางลำตัวของมัน ตำแหน่งเซลล์พลังงาน เธอรอจังหวะมันก้าวเข้ามาอีกสองก้าวก่อนปล่อยแรงลมพุ่งจากด้านข้างเหมือนคมมีด เสียงโลหะฉีกขาดดังก้อง กำแพงอิฐด้านหลังสะเทือน ฝุ่นควันลอยคลุ้ง เดธแมชชีนพยายามจะยิงสวนแต่ข้อมือด้านหนึ่งบิดงอผิดรูป คีอาร์ฉวยจังหวะพายุหมุนแรงอีกครั้ง ดันร่างมหึมานั้นกระแทกเข้ากับกำแพงจนเกิดรอยร้าว เสียงพลังงานในตัวมันเริ่มช็อตเป็นประกายสีน้ำเงิน

“ระบบขัดข้อง... รีบูต...” เสียงมันแผ่วลง ก่อนร่างทั้งหมดสั่นอย่างรุนแรง

คีอาร์ยกมือขึ้นสูง ปลายนิ้วหมุนควบแน่นอากาศรอบตัวจนเกิดแรงกดมหาศาล “ลาก่อนค่ะ” เธอพึมพำแผ่ว ก่อนเหวี่ยงแขนลง ลมกรดปะทะร่างจักรกลจากบนลงล่าง เสียงโลหะถูกฉีกออกดังสะท้าน 

แล้วทุกอย่างก็เงียบลง…

ร่างของเดธแมชชีนแตกสลายกลายเป็นละอองแสงทองกระจายเต็มตรอกเหมือนผงฝุ่นในแสงโคม คีอาร์ยืนนิ่งกลางลมที่เริ่มสงบ ดวงตาเทาอมเขียวสะท้อนประกายแสงจาง ๆ เธอสูดหายใจเข้าช้า ๆ แล้วพึมพำ “ไม่บาดเจ็บ… สมบูรณ์แบบ” เธอก้าวผ่านเศษเกราะที่กำลังละลาย หยิบชิปโลหะชิ้นหนึ่งที่ยังอุ่นขึ้นมาพิจารณา มันสลักสัญลักษณ์ของเฮเฟตัสไว้เล็ก ๆ ที่มุม “สร้างโดยเทพเหรอ… หรือพวกที่อยากเลียนแบบเขาอีกที?... ต้องไปเรียนวิชาอสุรกายให้จบเสียแล้ว” เสียงเธอเบาเหมือนพูดกับลม ก่อนเก็บมันไว้

เสียงแตรรถแท็กซี่ดังอยู่ไกล ๆ จนคีอาร์หันกลับมองทางถนนใหญ่ ลมหอบกลิ่นดอกไม้จากตลาดข้างทางพัดกลับเข้ามา คีอาร์ดึงหมวกให้แน่น เดินออกจากตรอกโดยไม่หันกลับไปอีก ขึ้นรถแท็กซี่คันแรกที่จอดรอ “ไปลองไอส์แลนด์ค่ะ” เธอบอกเสียงเรียบ แล้วเอนหลังพิงเบาะ ลมหายใจเย็นจัดยังคงวนอยู่รอบตัวเหมือนม่านบาง ๆ ปกป้องเธอไว้จากความวุ่นวายภายนอก ขณะที่เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ ถอยห่างออกไปข้างหลัง เหลือเพียงแสงไฟคริสต์มาสที่สะท้อนอยู่บนกระจก

---

+2 ตื่นรู้ จากการกำจัด เดธแมชชีน ครั้งแรก