คฤหาสน์ Nordlys Manor

Nordlys Manor

(เมืองกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐอเมริกา)

House of the Northern Lights/font>

บ้าน แห่ง แสงเหนือ

คฤหาสน์ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาในย่านที่เงียบสงบที่สุดของเมืองกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต ตัวคฤหาสน์สร้างด้วยสถาปัตยกรรม ฟลอเรนไทน์ รีไววัล อันหรูหรา โดยมีสีภายนอกเป็นชมพูอมส้มปะการังที่ดูอบอุ่น ซึ่งเป็นความตั้งใจของเคานเตสเคียร์สเทนที่จะสร้าง ภาพลวงตาของฤดูใบไม้ผลิเพื่อกลบเกลื่อนความเยือกเย็นภายในและเชื้อสายเทพน้ำแข็งของบุตรสาว

ด้านหน้ามีสระน้ำขนาดใหญ่และสวนดอกไม้โทนสีม่วงชมพูจัดแต่งอย่างประณีต แต่ถึงแม้ภายนอกจะสว่างไสวราวกับเมดิเตอร์เรเนียน บรรยากาศภายในคฤหาสน์กลับเต็มไปด้วยความเงียบงันเย็นชา และเป็นระเบียบตามพิธีรีตองแบบชนชั้นสูงอย่างเคร่งครัด มันจึงเป็นเหมือนกรงทองที่ถูกทาสีชมพูอันหรูหรา ที่เก็บซ่อนความลับอันเยือกเย็นของสองแม่ลูกตระกูลโซล็อตล์ไว้จากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ

เจ้าบ้าน เคานเตส เคียร์สเทน โซล็อตล์ (อดีต)

อดีตขุนนางนอร์เวย์ผู้ถูกเนรเทศ ปัจจุบันเป็นนักลงทุนด้านอสังหาริมทรัพย์และศิลปะ ในกรีนิช เธอใช้ความรู้ด้านชนชั้นสูงและเงินจากอดีตสามีในการซื้อขายและประดับประดาคฤหาสน์ให้สมฐานะ แม่ผู้ยึดมั่นในเกียรติยศและกฎเกณฑ์ เธอเข้มงวดและเย็นชา พยายามหล่อหลอมบุตรสาวให้สมบูรณ์แบบเพื่อความต้องการของตนเอง

Xolotl HONOR

วันที่ 23 เดือน ตุลาคม ปี 2025

ณ คฤหาสน์ Nordlys Manor เมืองกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐอเมริกา

◀️┃▶️

            คฤหาสน์ Nordlys Manor เงียบราวสุสานที่ส่องแสงจากหินอ่อนสีขาวนวล บนเพดานสูงประดับโคมระย้าคริสตัลที่ห้อยตัวลงมาอย่างหรูหรา สะท้อนแสงไฟสลัวเป็นประกายวาบราวเกล็ดน้ำแข็งในคืนอาร์กติก เสียงรองเท้าหนังของคีอาร์กระทบพื้นหินอ่อนทีละก้าวดังแผ่วเบาแต่ชัดเจน ราวเสียงเวลาเดินช้าในห้องที่อากาศหยุดนิ่ง ความเย็นภายนอกไม่ได้เทียบเท่ากับความเยือกภายในห้องรับรองใหญ่แห่งนี้เลยสักนิด ร่างของเด็กสาวผมบลอนด์ทองแดงสตรอว์เบอร์รีก้าวเข้ามาในแสงโคมระย้า ใบหน้าซีดขาวมีรอยขีดเล็ก ๆ ของเลือดแห้งอยู่ตรงขมับ เสื้อเบลเซอร์ทวีดราคาแพงฉีกขาดเป็นแนวแหว่งตรงหัวไหล่ขวา รอยไหม้บาง ๆ จากกรงเล็บปีศาจยังเห็นได้ลาง ๆ เธอสูดลมหายใจเข้า กลืนความสั่นและดึงสีหน้ากลับให้สงบตามบทเรียนที่แม่พร่ำสอนมานับพันครั้ง อย่าเปิดเผยความโกลาหลภายในต่อสายตาผู้อื่น ไม่ว่ามันจะเผาไหม้เธอมากแค่ไหนก็ตาม

            ตรงปลายห้อง เคานเตส เคียร์สเทน นั่งอยู่บนโซฟาผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ตัวตรงสง่าดั่งรูปปั้น มือเรียวยกหนังสือปกหนังสีน้ำตาลเข้มขึ้นอ่านโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองลูกสาวที่ยืนหอบอยู่หน้าประตู เสียงไฟจากเตาผิงลั่นเปรี๊ยะ ๆ แผ่วเบาแต่กลับทำให้อุณหภูมิในห้องดูลดลงทุกขณะ “เธอรู้ใช่ไหม คีอาร์” น้ำเสียงของเคานเตสดังขึ้นอย่างราบเรียบ ทว่าแหลมคมพอจะเฉือนอากาศให้ขาด “ว่าเธอทำให้มื้อเย็นของฉันต้องเลื่อนออกไปสี่สิบห้านาที การจัดการเวลาเป็นคุณสมบัติแรกสุดของผู้มีเกียรติ”

            คีอาร์ชะงักเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงในลำคอที่แห้งผากก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แต่งไว้ดีจนแทบไม่สั่น “แม่คะ หนูขอโทษค่ะ... แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกที หนูโดนโจมตีจริง ๆ ฟิวรี่มันบุกมาที่ห้องเรียน หนูต้องสู้สูดตัว ดูสิคะ—” เธอยกแขนขึ้นโชว์รอยฉีกขาดของผ้า ใบหน้าซื่อเต็มไปด้วยความพยายามสื่อสารอย่างสุภาพที่สุดเท่าที่มนุษย์วัยสิบหกที่เพิ่งหนีสัตว์ปีศาจมาได้จะทำ

            ปึ้ก! เสียงหนังสือปิดดังก้องสะท้อนผนังห้องราวเสียงประทับตราโทษ 

            เคานเตสเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสราวแก้วน้ำแข็งจับจ้องลูกสาวราวกับกำลังพิจารณาสิ่งของที่บกพร่อง “สิ่งเดียวที่ฉันเห็นคือ เสื้อผ้าทวีดราคาแพงหลายร้อยปอนด์ที่เสียรูปทรงที่เสียรูปทรงและความไร้เสถียรภาพทางอารมณ์ของเธอ เป็นแค่เด็กหญิงที่ยังไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้” เธอพูดเรียบแต่เย็นชาจนเส้นเลือดในปลายนิ้วคีอาร์แข็งตึง “เลิกพูดเรื่องมอนสเตอร์กับการโจมตีไร้สาระนั่นเถอะ มันไม่มีอยู่จริงนอกจากในหัวของเธอ ความวุ่นวายเช่นนั้นรบกวนความสงบของบ้านเรา”

            “แต่แม่คะ หนูไม่ได้—” คีอาร์พยายามอีกครั้ง เสียงของเธอเริ่มขาดห้วงแบบคนที่พยายามอธิบาย

            “พอได้แล้ว คีอาร์!” เสียงเคานเตสกรีดดังขึ้นในอากาศก่อนจะกลับไปนิ่งเรียบอีกครั้ง “อย่าให้ความอ่อนแอของเธอมาทำลายความสง่างามของฉัน ฉันไม่อนุญาตให้เลือดบริสุทธิ์ของตระกูลโซล็อตล์ต้องแปดเปื้อนด้วยอาการทางประสาทของเด็กผู้หญิงที่หลงเพ้อเรื่องเทพเจ้าที่เธอเอาแต่เพ้อพกขึ้นมา” เคานเตสลุกขึ้นยืนจากโซฟาอย่างช้า ๆ ชุดกำมะหยี่เข้มสะท้อนแสงเทียนราวกับผิวหินอ่อนที่เยือกเย็นทุกกระเบียดนิ้ว ดวงตานิ่งดุจน้ำแข็งแหล่งขั้วโลกเหนือที่ไม่มีวันละลาย “และเธอสมควรได้รับบทลงโทษ…เป็นบทลงโทษสำหรับความล้มเหลวในการควบคุมตัวเองและทำลายทรัพย์สิน”

            เธอเว้นวรรคเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องจนคีอาร์ไม่กล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว “เธอจะถูกห้ามออกจากคฤหาสน์นี้เป็นเวลาสองสัปดาห์ และเพราะเธอชอบแตงโมกับความเย็นมากนัก ฉันจะสั่งให้คนใช้เอาแตงโมและเมล่อนทั้งหมดออกจากมื้ออาหารของเธอเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ และเปิดฮีตเตอร์ในห้องเธอไว้ที่ยี่สิบแปดองศาเสมอ... จนกว่าเธอจะกลับมามีตรรกะ” คำว่าตรรกะหลุดจากริมฝีปากของเคานเตสราวค้อนเหล็กฟาดลงบนพื้นน้ำแข็ง ดวงตาของคีอาร์สั่นวูบไหว ก่อนเธอจะรีบก้มศีรษะลงต่ำจนเส้นผมทิ้งตัวปิดแก้มขาวซีดของเธอไว้หมด มือเล็กกำแน่นแนบลำตัว ความร้อนที่คืบคลานเข้าสู่ร่างเป็นเพียงภาพลวงตาความรู้สึกแท้จริงในใจเธอกลับเย็นเฉียบจนแทบชาจนถึงไขกระดูก 

            “ค่ะ แม่...” เสียงของคีอาร์เบาจนแทบไม่ได้ยิน

            “ไปที่ห้องเธอ และเริ่มคัดลอก De Portamento Nobilitatis เป็นภาษาละตินหนึ่งร้อยจบ ก่อนเช้าวันจันทร์” เคานเตสพูดโดยไม่หันกลับมา ก่อนจะนั่งลงอย่างเชื่องช้าราวกับไม่เคยมีการสนทนาใดเกิดขึ้น

            คีอาร์โค้งศีรษะอีกครั้งและหมุนตัวกลับ ก้าวเท้าออกไปช้า ๆ แต่มั่นคงไปยังบันไดใหญ่ ผมยาวสีทองแดงส่องแสงสะท้อนในแสงโคมระย้าเหมือนเปลวไฟสุดท้ายของเทียนที่กำลังจะดับ ไม่มีน้ำตา ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงลมหายใจเรียบเย็นและดวงตาสีเทาอมเขียวที่กลายเป็นกระจกเงาแห่งความเงียบ ดวงตาของเด็กสาวที่เพิ่งเรียนรู้ว่าความรักจากแม่ อาจเป็นสิ่งที่ต้องใช้ตรรกะมากกว่าอารมณ์ในการทำความเข้าใจ

            ทว่ากลับมีบางอย่างที่ผิดปกติหลังจากนั้น...สัปดาห์ต่อมา

            ภายในห้องรับรองหรูหราของ Nordlys Manor อุณหภูมิแทบไม่ต่างจากหลุมศพที่ห่อหุ้มด้วยหิมะ เงาแสงจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนวับบนผนังหินอ่อน สีเทาเงินของมันราวกับสะท้อนแสงจากขั้วโลกเหนือ สวยงามแต่เย็นเฉียบ แอนนาเบ็ธ เชส ในชุดสูทสีเทาอ่อนยืนตรงกลางห้องอย่างมั่นคง แววตาใต้ผมทองนั้นนิ่งสงบแต่คมเฉียบเหมือนใบมีด มีเพียงเสียงนาฬิกาโบราณที่เดินช้า ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก เหมือนจังหวะนับถอยหลัง เคานเตสเคียร์สเทน นั่งอย่างสง่างามบนเก้าอี้หลุยส์ เธอจิบชาจากถ้วยกระเบื้องเคลือบราคาแพง โดยมีสายตาที่ว่างเปล่าและเต็มไปด้วยการประเมินค่า

            "คุณแอนนาเบ็ธ..." เคานเตสเริ่ม น้ำเสียงเย็นเยียบ "การที่สถาปนิคชื่อดังต้องมาเยือนกรีนิชด้วยตัวเองเพื่อเรื่องส่วนตัวของลูกสาวฉัน... ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ไม่ปกติ ฉันหวังว่านี่จะไม่ใช่เรื่องไร้สาระ"

            แอนนาเบ็ธยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยสติปัญญา "ตรงกันข้ามค่ะ มาดาม" เธอใช้คำเรียกอย่างเป็นทางการเพื่อเอาใจ "นี่คือเรื่องของ ศักยภาพอันยิ่งใหญ่" แอนนาเบ็ธโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย โดยไม่เสียความสง่างาม เธอไม่สนใจที่จะอธิบายเรื่องมอนสเตอร์ แต่เลือกที่จะโจมตีที่ปมของเคานเตส "ก่อนอื่น ฉันต้องชื่นชม Nordlys Manor และรสนิยมของคุณ สถาปัตยกรรมฟลอเรนไทน์ รีไววัลที่คุณเลือกใช้ แสดงถึงความเคารพต่อความยิ่งใหญ่ของยุคเรอเนซองส์ได้อย่างหาที่เปรียบไม่ได้" สีหน้าของเคานเตสผ่อนคลายลงเล็กน้อย การชมเชยสถาปัตยกรรมทำให้เธอพอใจ "ขอบคุณ" เคานเตสตอบสั้น ๆ

            "แต่มาดามคะ" แอนนาเบ็ธสานต่อทันที "คุณได้สร้างงานสถาปัตยกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดขึ้นมาแล้ว นั่นคือบุตรสาวของคุณ" เคานเตสเงยหน้าขึ้น จ้องมองแอนนาเบ็ธอย่างจริงจังเมื่ออีกฝ่ายบ่งบอกว่าเธอนั้นเป็นผู้สร้างสิ่งยิ่งใหญ่ "ความสมบูรณ์แบบทางมารยาทและการศึกษาที่เธอแสดงออกมา เป็นเครื่องยืนยันถึงความทุ่มเทของคุณ แต่เราทราบมาว่าความอัจฉริยะในระดับนั้น ก็มาพร้อมกับความท้าทายทางจิตวิทยา" แอนนาเบ็ธพูดถึงอาการเครียดสะสมที่ตัวของเคานเตสเชื่อ เธอเอ่ยประโยคจบอย่างไร้ที่ติ คำพูดลื่นไหลดั่งกลไกของตรรกะที่ผ่านการคำนวณมาแล้วหลายชั้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นจนกระทั่งเคานเตส เคียร์สเทน เริ่มลดท่าทีแข็งกร้าวลงเล็กน้อย

            คำพูดยังไม่ทันจบ ราวกับแรงสั่นสะเทือนจากเบื้องล่างกรอบรูปบนผนังสั่นสะเทือนและโคมคริสตัลส่ายไหวอย่างแรง เสียงแก้วแตกรัวเหมือนสายฝน ก่อนที่กระจกบานใหญ่ด้านหลังจะ ระเบิดแตกละเอียดเป็นหมื่นเสี้ยว แสงจันทร์เยือกแข็งไหลทะลักเข้ามาในห้องพร้อมกับลมหนาวจัดจนผ้าม่านฟาดกันดัง ฟึ่บ ฟึ่บ ฟึ่บ

            แอนนาเบ็ธหันขวับ มือคว้าโลหะสีทองจากกระเป๋าข้างเอวมีดสัมฤทธิ์เปล่งประกายเมื่อสัมผัสลมหนาว เสียงแผดร้องที่ไม่ใช่เสียงมนุษย์ดังขึ้น สูง ยาว และชวนให้เส้นเลือดแข็งตัว จากเงานอกหน้าต่าง มันก้าวเข้ามาเป็นสัตว์ร้ายขนาดมหึมา ลำตัวคล้ายงูประหลาดมีขา ผิวหนังเปลี่ยนสีไปตามแสงเหมือนปรอทผสมเลือด ตาแปดดวงเรืองแสงแปรผัน ทันทีที่เห็นแอนนาเบ็ธรู้ได้ทันทีว่าตรงนี้มันคือสถานะการณ์ที่อันตรายที่สุด “นี่ไม่ใช่การโจมตีทางประสาทแล้ว เคานเตส! คุณต้องรีบพาคีอาร์ออกไปเดี๋ยวนี้!!”

            แต่เคานเตสยังคงนั่งนิ่ง ถ้วยชาที่อยู่ในมือแตกแล้วโดยไม่รู้ตัว น้ำร้อนรินลงบนผ้ากำมะหยี่ แต่เธอไม่ขยับแม้แต่น้อยริมฝีปากเม้มแน่น เธอไม่ได้กลัวความตายเท่ากับการสูญเสียความสง่างาม เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งใส่แอนนาเบ็ธและปีศาจนั้น “พอเถอะ หยุดสร้างละครไร้สาระ!” เธอแผดเสียงออกมา “ฉันบอกแล้ว ไม่มีปีศาจอะไรทั้งนั้นเธอเป็นเพียงเด็กบ้าโรคประสาท! ออกไปจากบ้านฉัน! นี่คือการล่วงละเมิดพื้นที่ส่วนตัว! ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอะไรที่เรียกว่ามอนสเตอร์! มันเป็นเพียงอาการประสาทของยัยเด็กคนนั้น”

            คีอาร์ที่ยืนอยู่หลังเสา หายใจติดขัด มือขาวซีดสั่นเล็กน้อย เธอพยายามคุมสติลมหายใจกลายเป็นหมอกน้ำแข็ง แต่มันยังไม่พอขาที่สั่นจนแทบทรุดเธอกลับเลือกที่จะหันกลับไป เพราะหากแม่เป็นอะไรมันหมายถึงสเถียรภาพของเธอก็จะหายไปด้วย “แม่... แม่ฟังหนูก่อน...” น้ำเสียงสั่นแต่ยังพยายามให้สุภาพตามระเบียบที่ถูกฝังในเลือด แต่ไม่ทันจบประโยค เสียงคำรามดังสะเทือน ปีศาจนั้นมุ่งตรงกรงเล็บสีเทาเงินขนาดใหญ่แหวกอากาศด้วยเสียงหวีดร้อง

            เคานเตสยืนขึ้น จับพนักเก้าอี้หลุยส์แน่น เธอก้าวมาข้างหน้าโดยสัญชาตญาณยืนขวางทางอย่างไม่คาดคิด ไม่ใช่เพื่อปกป้องลูกแต่เพื่อกันมันออกจากเฟอร์นิเจอร์และงานศิลป์ของเธอ เสียงคำรามสุดท้ายของสัตว์ร้ายฟาดลง โลหิตพุ่งกระเซ็น ร่างของเคานเตสกระเด็นชนเปียโนสีดำสนิท เสียงคีย์เปียโนแตกพร่าดังขึ้นคล้ายเสียงร้องสุดท้ายของบ้านหลังนี้

            แอนนาเบ็ธเหวี่ยงมีดอย่างแม่นยำ คมมีดเฉือนผิวของสัตว์ร้ายจนประกายแสงเงินแตกกระจาย กลิ่นเหล็กร้อนและเลือดของมอนสเตอร์แตะจมูก เธอถอยไปทางคีอาร์ คว้ามือเด็กสาวแน่น คีอาร์ไม่ร้องไห้ ไม่แม้แต่จะกรีดเสียง เธอยืนมองเลือดของมารดาที่หยดบนพื้นหินอ่อน แสงไฟสะท้อนกลายเป็นสีชมพูอ่อน  ดวงตาเทาอมเขียวของเธอว่างเปล่า ไม่มีความโกรธ ไม่มีความเศร้า มีเพียงการรับรู้ที่เย็นชาและจริงจังเกินกว่าความเป็นมนุษย์ ความจริงแทรกซึมในหัวของเธอมันทำให้เธอต้องคิด คีอาร์ยืนมองการตายของมารดาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน มันไม่ใช่ความเศร้าโศก แต่เป็นความว่างเปล่าและการตระหนักรู้ทางตรรกะที่น่ากลัว ว่า 'ตอนนี้เธอไร้ที่พึ่งอย่างสมบูรณ์แล้ว'

            แอนนาเบ็ธใช้หมวกแยงกี้ส์พรางตัวพุ่งเข้าผลักคีอาร์ให้พ้นรัศมีการโจมตี จากนั้นเธอก็กรีดมีดสั้นเข้าที่ลำตัวของสัตว์ร้ายอย่างแม่นยำอีกครั้ง เพื่อให้มันแน่นิ่ง "คีอาร์!" แอนนาเบ็ธตะโกน "แม่ของคุณจากไปแล้ว! เราต้องไปเดี๋ยวนี้! ฉันถูกส่งมาเพื่อรับเธอโดยตรง และเงินสำหรับการเดินทางของเธอถูกจ่ายแล้ว ไม่ใช่โดยแม่ของคุณแต่โดยพ่อของเธอ! พ่อของเธอเขารู้ทุกอย่าง เขาส่งฉันมา เขาจ่ายทุกอย่างเพื่อให้เธอปลอดภัย"

            ชื่อที่หลุดจากปากแอนนาเบ็ธเหมือนแรงกระแทกจากภายใน คำว่า ‘พ่อ’ สะท้อนในหัวคีอาร์ เสียงของแม่ที่เคยสาปแช่งชื่อชายคนนั้นยังดังในหู แต่ตรรกะของเธอทำงานในเสี้ยววินาที ชายที่แม่เกลียดคือคนที่จ่ายเงินให้เธอรอดชีวิต มันสมเหตุสมผลดี ในโลกที่ไม่มีความรักมีแต่ผลลัพธ์แห่งความสัมพันธ์ “เข้าใจแล้วค่ะ” เธอตอบเรียบ ๆ เสียงเย็นพอ ๆ กับลมหายใจ ไม่มีช่วงเวลาให้เก็บร่างไร้วิญญาณของเคานเตสเคียร์สเทน สาวใช้เป็นคนจัดการทั้งหมดเพราะเขาคือคนที่เทพบอเรอัสส่งมา ความโหดร้ายของสตรีที่เคยมีความสัมพันธ์ชั่วครั้งชั่วคราวจบสิ้นลงกับความตายที่ไม่หวนกลับ คีอาร์ถูกพาตัวออกไปสู่ค่ายฮาล์ฟบลัด พร้อมกับความจริงอันเย็นชาว่าชีวิตของเธอถูกซื้อด้วยเงินของคนที่แม่เธอรังเกียจ และความรักความผูกพันก็ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่าอย่างสมบูรณ์

[NPC-11] แอนนาเบ็ธ เชส

พูดคุยกับ NPC ความสนิทสนม +5

Xolotl HONOR

วันที่ 16 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเย็น เวลา 18.00 น. เป็นต้นไป ณ คฤหาสน์แสงเหนือ

◀️┃▶️

เสียงล้อรถยนต์ Rolls-Royce Phantom บดเบียดกับถนนกรวดที่โรยไว้อย่างประณีตก่อนจะหยุดลงอย่างนุ่มนวลที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ คีอาร์ก้าวลงจากรถพร้อมกับสูดอากาศที่เจือกลิ่นดอกไม้ในยามเย็๋น เบื้องหน้าของเธอคือ House of the Northern Lights หรือ บ้านแห่งแสงเหนือ คฤหาสน์สไตล์ฟลอเรนไทน์รีไววัล ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาในย่านที่เงียบสงบที่สุดของกรีนิช ตัวอาคารทาสีชมพูอมส้มปะการังตัดกับท้องฟ้าสีคราม ดูอบอุ่นและเชื้อเชิญราวกับภาพวาดในฤดูใบไม้ผลิ สวนดอกไม้โทนสีม่วงและชมพูที่ด้านหน้าถูกจัดแต่งอย่างไร้ที่ติ แต่สำหรับคีอาร์มันคือภาพลวงตาที่งดงามที่สุดที่เคานเตสเคียร์สเทน มารดาผู้ล่วงลับของเธอจงใจสร้างขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความเยือกเย็นภายในจิตใจและเชื้อสายแห่งเหมันต์ที่ไหลเวียนอยู่ในตระกูล แต่วันนี้... ความเงียบงันที่คุ้นเคยกลับถูกทำลายลง

ทันทีที่พ่อบ้านชราเปิดประตูไม้สักบานมหึมาให้ เสียงหัวเราะแหลมสูงที่ฟังดูประดิษฐ์ก็ดังลอดออกมาจากห้องรับแขก

“โอ้ตายจริง! หลานรักกลับมาถึงแล้วหรือเนี่ย!”

หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสีฉูดฉาดราคาแพงลิ้วที่ดูพยายามจะหรูหราจนเกินงามปรี่เข้ามาหาคีอาร์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ฉุนจมูกตีเข้ากับกลิ่นเมนทอลแตงโมของคีอาร์จนเธอต้องเผลอย่นจมูกเล็กน้อย หญิงคนนั้นคือ น้าบีทริซ น้องสาวแท้ ๆ ของแม่ที่คีอาร์ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนตลอดชีวิต เพราะแม่ตัดขาดจากญาติพี่น้องที่หวังแต่ผลประโยชน์พวกนี้ไปตั้งแต่หย่ากับสามีเก่า

“คีอาร์ใช่ไหมจ๊ะ? น้าบีทริซเองนะ จำน้าได้ไหมเอ่ย? ไม่เจอกันตั้งนาน โตเป็นสาวสวยเชียว!” บีทริซจีบปากจีบคอพูดพลางทำท่าจะเข้ามากอด แต่สายตาที่กรีดอายไลเนอร์หนาเตอะกลับกวาดมองสำรวจชุดแบรนด์เนมและเครื่องประดับบนตัวคีอาร์ราวกับเครื่องคิดเลขที่กำลังประเมินราคา “น่าสงสารจริง ๆ ที่ต้องมาอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ แต่วางใจเถอะจ้ะ น้ากับลุงมาอยู่เป็นเพื่อนแล้วนะ จะได้ช่วยดูแลสมบัติ... เอ้ย ดูแลความเรียบร้อยให้ไงจ๊ะ”

ด้านหลังของบีทริซ มีชายร่างท้วมและลูกพี่ลูกน้องอีกสองคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหลุยส์ พวกเขามองคีอาร์ด้วยสายตาเหยียดหยามปนอิจฉา ราวกับเห็นเด็กเมื่อวานซืนที่โชคดีได้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด

คีอาร์ขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่ มุมปากกระตุกยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา เธอรู้ดีว่าคนพวกนี้คือปลิงที่กำลังถังแตกและหวังจะมาสูบเลือดจากมรดกที่แม่ทิ้งไว้ “สวัสดีค่ะคุณน้าบีทริซ ยินดีที่ได้พบนะคะ” คีอาร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจ เธอกวาดตามองกองกระเป๋าเดินทางราคาถูกที่วางระเกะระกะอยู่มุมห้องโถงหินอ่อนที่เคยเป็นระเบียบ “ฉันไม่ยักรู้ว่าเราสนิทกันขนาดที่น้าจะจำได้ว่าฉันโตขึ้นแค่ไหน ในเมื่อเราไม่เคยเจอกันเลยตั้งแต่ฉันจำความได้”

รอยยิ้มของผู้เป็นน้าอย่างบีทริซกระตุกวูบไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบปั้นหน้าเศร้าเคล้าน้ำตา “โธ่ หลานก็รู้ว่าแม่ของหลานเขา... ค่อนข้างจะถือตัว แต่ช่างเถอะจ้ะ ตอนนี้เรามาอยู่ด้วยกันแล้ว น้าจะจัดการทุกอย่างให้เอง หลานจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเรื่องเอกสารมรดกพวกนั้น”

“ขอบคุณในความหวังดีนะคะ” คีอาร์ตัดบทอย่างนิ่มนวล เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยในท่วงท่าของชนชั้นสูงที่ถูกฝึกมาอย่างดีจนน่าหมั่นไส้ในสายตาของญาติ ๆ “แต่เรื่องเอกสาร ทนายส่วนตัวของตระกูลโซล็อตล์จัดการไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนเรื่องการดูแลบ้าน...” เธอเว้นจังหวะ ปรายตามองพ่อบ้านชราที่ยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลัง “พ่อบ้านของฉันดูแลที่นี่มาดีตลอด ไม่จำเป็นต้องรบกวนน้าหรอกค่ะ แต่ในเมื่อมากันแล้ว ก็... ทำตัวตามสบายนะคะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเองไปก่อนก็ได้ค่ะ”

คำว่า ‘ไปก่อน’ ของคีอาร์เน้นเสียงชัดเจนจนบีทริซหน้าชาเหมือนโดนตบด้วยผู้ดีอังกฤษ คีอาร์ไม่รอให้ใครได้ทันโต้ตอบ เธอขยับตัวก้าวเดินผ่านกลุ่มญาติกาฝากเหล่านั้นตรงไปยังบันไดวนหรูหรา “อ้อ... วันนี้ฉันเดินทางมาเหนื่อยมาก ขออนุญาตขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ เรื่องอื่น ๆ ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ค่ะ” นั้นคือคำที่คีอาร์ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นโดยไม่หันกลับไปมองสายตาที่ลุกเป็นไฟด้วยความริษยาและโกรธแค้นของบีทริซที่มองไล่หลังมา เธอเดินขึ้นบันไดไปเงียบ ๆ ทิ้งให้แขกไม่ได้รับเชิญยืนกำหมัดแน่นอยู่ท่ามกลางความหรูหราที่พวกเขาไม่มีวันได้ครอบครอง

กลับบ้านวันที่ 1

Xolotl HONOR

วันที่ 18 เดือน มกราคม ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ คฤหาสน์แสงเหนือ

◀️┃▶️

             แสงเงินแสงทองยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างสูงชะลูดของคฤหาสน์สีชมพูปะการังในกรีนิช กระทบกับหยดค้างเมฆที่เกาะตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ตามขอบกระจกซึ่งมักจะเกิดขึ้นเสมอในที่ที่คีอาร์พำนักอยู่ คีอาร์ก้าวลงจากบันไดวนหินอ่อนด้วยท่วงท่าสงบกริบ เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมทับด้วยคาร์ดิแกนสีเทาเข้มขอบลูกไม้ประณีตคู่กับกระโปรงยาวทรงเอสไตล์ Light Academia ที่ทำให้เธอดูราวกับหลุดออกมาจากหอสมุดเก่าแก่ในยุโรป กลิ่นหอมเย็นของลูกอมแตงโมและเมนทอลในตอนนี้ลอยกระจายตัวอ่อน ๆ เมื่อคีอาร์ก้าวเข้าสู่ห้องอาหารที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตร บนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่เคยเงียบสงัด ทว่าบัดนี้กลับถูกจับจองโดยน้าบีทริชและครอบครัวที่กำลังจัดการกับอาหารเช้าพลางวิพากษ์วิจารณ์ภาพเขียนบนผนังที่แม่ของเธอเก็บสะสมเอาไว้อย่างออกรส

             “อรุณสวัสดิ์จ้ะหลานรัก! นอนหลับสบายดีไหมจ๊ะ?” น้าบีทริชเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ดที่พยายามปั้นให้ดูเอ็นดูคีอาร์อย่างสุดใจแต่ทว่าแววตาซ่อนความริษยาต่อหลานสาวที่ไม่เคยเห็นหน้าเอาไว้ไม่มิด เธอมองจ้องไปที่คีอาร์ผู้เป็นหลานซึ่งกำลังทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามของเธอ “โธ่ ดูสิ... ผอมแห้งแรงน้อยเหลือเกิน ใส่แว่นหนาเตอะแบบนี้คงมัวแต่ก้มหน้าอ่านตำราจนไม่ได้ดูโลกภายนอกล่ะสิ”

             คำกระแหนะกระแหน่นั้นคีอาร์ไม่ได้ตอบโต้อะไรมากไปกว่าการขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่ เพราะมันคือหน้ากากที่ทำใหเธอดูเป็นเด็กสาวผู้อ่อนแอและใสซื่อเหมาะแก่การปั่นหัว “ค่ะ คุณน้า… พอดีฉันชอบความรู้มากกว่าความวุ่นวายน่ะค่ะคุณน้า”

             ในช่วงสายมิสเตอร์สเตอลิงทนายความวัยกลางคนประจำตัวของเคานเตสเคียร์สเทนก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำแล้วเดินเข้ามาภายในของตัวห้องรับรองคฤหาสน์แห่งนี้ เขาวางเอกสารหนาปึกลงบนโต๊ะท่ามกลางความเงียบของเหล่าสมาชิกที่ทั้งได้รับเชิญและไม่ได้รับเชิญซึ่งกดดันทันทีที่ตัวทนายเริ่มเปิดอ่านข้อมูลมรดกทั้งหมด

             “ตามพินัยกรรมของเคานเตสเคียร์สเทน ทรัพย์สินทั้งหมดรวมถึงอสังหาริมทรัพย์ในกรีนิชและพอร์ตการลงทุนในนอร์เวย์ จะถูกส่งมอบให้แก่ คีอาร์ โซล็อตล์ ผู้เป็นบุตรตามกฎหมาย เพียงผู้เดียวครับ คิดเป็นมูลค่ารวมเบื้องต้นราว ๆ สองร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐครับ” มิสเตอร์สเตอลิงอ่านข้อความภายในเหล่านั้นพลางขยับแว่น

             คำนั้นทำให้เสียงช้อนที่มือในมือของน้าสาวกระทบจานดังสนั่นเมื่อน้าบีทริชเผลอทำหลุดมือ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโลภต่อจำนวนเงินนั้นก่อนจะรีบปั้นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยหลานสาวคนดีของเธอทันที “สองร้อยล้าน! ตายแล้ว! มิสเตอร์สเตอลิง คุณจะให้เด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างคีอาร์ถือเงินจำนวนมหาศาลแบบนี้ได้ยังไง? ยัยหนูนี่แค่ออกไปซื้อของชำเองยังจะไม่รอดเลยมั้งคะ!” สิ้นคำบีทริชก็หันมาหาคีอาร์พลางยื่นมือมาหมายจะกุมมือเด็กสาวที่เธอถือว่าเป็นหลานสาวคนดี(เด็กเปรต) ให้ดูเหมือนสนิทกัน “คีอาร์จ๊ะ น้าในฐานะญาติสนิทเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ตามสายเลือด น้ามีสิทธิ์และหน้าที่โดยชอบธรรมที่จะเป็นผู้จัดการมรดกและดูแลผลประโยชน์ให้หนูจนกว่าหนูจะอายุยี่สิบเอ็ดนะจ๊ะ นี่คือกฎหมายนะจ๊ะหลานรัก”

             ดวงตาที่อยู่ใต้แว่นของคีอาร์นิ่งสงบ เธอมองมือที่พยายามจะเอื้อมมาถึงตัวเธอ ก่อนจะถอยออกมาเล็กน้อยอย่างสุภาพแต่ชัดเจนว่ารังเกียจเดียจฉันคนตรงหน้า ดวงตาสีเฮเซลภายใต้กรอบแว่นจ้องมองน้าสาวด้วยความเย็นเยียบที่แฝงไว้ด้วยความรู้ที่คนตรงหน้าคาดไม่ถึง “น่าสนใจดีนะคะคุณน้า” คีอาร์เอ่ยเสียงนุ่มทว่าเด็ดขาด “แต่เท่าที่ฉันศึกษาข้อกฎหมายของรัฐคอนเนทิคัตและกฎหมายแพ่งสหรัฐฯ การที่บุคคลหนึ่งจะเป็น Guardian of the Estate หรือผู้ปกครองดูแลทรัพย์สินของเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะได้นั้น ไม่ได้เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติเพียงเพราะมีสายเลือดเดียวกันนะคะ”

             คำที่ดูจะขัดกับสิ่งที่บีทริชปรารถนา หญิงสาวมีรอยเหี้ยวบนหน้าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่พอกแป้งหนาเตอะเริ่มบิดเบี้ยวจากคำพูดของหลานสาวที่ตอนแรกคิดว่าจะยอมทุกอย่างให้มันอยู่กุมในกำมือของเธอ “คะ... คีอาร์! แกพูดเรื่องอะไรน่ะคีอาร์? ฉันเป็นน้าเเท้ ๆ ของแกนะ!”

             “ก็ไม่ใช่ว่าสิทธิ์นั้นต้องได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากศาลพินัยกรรมของสหรัฐหรอคะ?” คีอาร์พูดแทรกขึ้นมาอย่างสุขุมและมันคือความจริงที่อีกฝ่ายปฎิเสธไม่ได้ ทว่าก็ไม่มีความเป็นหุ่นยนต์อยู่ในน้ำเสียงนั้นอีกต่อไป หากแต่คนที่ฟังคงจะเหมือนว่าจะโดนตัดเฉือนและหักหน้าคนอายุมากกว่าตรงหน้า “ฉันอยากถามคุณน้าค่ะ ว่าคุณน้ามีสิทธิ์ตามมาตราข้อไหนหรือคำสั่งศาลใบไหนมาอ้างถือสิทธิ์เป็นผู้ปกครองทรัพย์สินของฉันคะ? เพราะในพินัยกรรมของแม่ระบุไว้ชัดเจนว่าห้ามญาติฝั่งแม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนนี้”

             บีทริชที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอายที่โดนเด็กถอนหงอกกลางโต๊ะอาหารในช่วงสายตอนนี้ “แกมันเด็กสามหาว! คิดว่าอ่านหนังสือมานิดหน่อยจะเก่งกว่าผู้ใหญ่เหรอ? ฉันจะไปร้องต่อศาลว่าแกมีสภาพจิตใจไม่มั่นคงพอที่จะดำรงทรัพย์ของแกได้คอยดู!”

             คีอาร์พ่นลมหายใจเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเผยธาตุแท้ของตเนองออกมา เธอลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่ามกลางกลิ่นเมนทอลแตงโมที่รุนแรงขึ้นตามระดับพลังงานในร่าง ผิวพอร์ซเลนของเธอดูขาวซีดจนน่าขนลุกเมื่อรวมกับแววตาที่จ้องลึกเข้าไปในความโลภของบีทริชที่ยังคงเหมือนกับคนที่ไร้สมองมืดบอดไปด้วยดวงตาที่แสนน่ารังเกียจ

             “ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ พรุ่งนี้เช้าเราจะไปพบศาลพินัยกรรมกัน มิสเตอร์สเตอลิง รบกวนแจ้งเจ้าหน้าที่ศาลและเตรียมหลักฐานให้พร้อมนะคะ ฉันต้องการให้ศาลตัดสินให้กระจ่างต่อหน้าพยานทุกฝ่าย จะได้รู้กันไปเลยว่าใครกันแน่ที่ไม่มีคุณสมบัติพอจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้” เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนที่คีอาร์จะปรายตามองญาติคนอื่น ๆ ที่นั่งหน้าซีดเผือดจากคำพูดของเด็กสาวตัวน้อยตรงหน้าที่เปลี่ยนตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังตีนเมื่อกี้ “วันนี้เชิญพักผ่อนตามสบายนะคะ หวังว่าห้องพักราคาแพงในคฤหาสน์ของแม่ฉันจะช่วยให้คุณน้าสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ฉันขอตัวค่ะ” เมื่อพูดจบคีอาร์ก็หมุนตัวเดินขึ้นชั้นสองทันที ทิ้งให้บีทริชและญาติคนอื่น ๆ ยืนกรีดร้องเท้ากระทืบพื้นพรมราคาแพงด้วยความแค้นใจและอิจฉาตาร้อนอยู่เบื้องหลัง

Xolotl HONOR

วันที่ 13 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026

เวลาเช้า เวลา 08.00 น. เป็นต้นไป ณ คฤหาสน์แสงเหนือ

◀️┃▶️

ท้องฟ้าสีเทาหม่นของเดือนกุมภาพันธ์ปกคลุมเหนือย่านกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต เกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างอ้อยอิ่งสะท้อนกับแสงไฟสีส้มอ่อนภายในคฤหาสน์ House of the Northern Lights ทว่าความหนาวเย็นด้านนอกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความสงบเงียบที่ดูจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่งภายในอาคารสไตล์ฟลอเรนไทน์แห่งนี้ คีอาร์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ในห้องสมุดส่วนตัวของมารดา ผิวขาวซีดดุจพอร์ซเลนของเธอถูกขับให้ดูเด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดสเวตเตอร์ถักคอเต่าสีชาร์โคลทับด้วยเบลเซอร์ผ้าขนสัตว์สีน้ำตาลไหม้ตามสไตล์ที่เธอโปรดปราน นิ้วเรียวสวยของเธอกำลังคีบลูกอมเพลย์มอร์กลิ่นแตงโมเมนทอลเข้าปาก ส่งให้กลิ่นหอมเย็นสดชื่นช่วยระบายความล้าจากกองเอกสารมหาศาลที่วางสลับซ้อนกันอยู่เบื้องหน้า

เกือบยี่สิบวันแล้วที่เธอใช้ชีวิตอยู่ในกรงทองสีชมพูปะการังแห่งนี้เพียงลำพัง

กรงที่ครั้งหนึ่งเคยสั่นสะเทือนด้วยเสียงเข้มงวดและคำสั่งที่ไร้ความปราณีของเคานเตสเคียร์สเทน แต่วันนี้กลับมีเพียงเสียงพลิกกระดาษและเสียงปากกาหมึกซึมที่ขูดขีดลงบนเอกสารมรดก คีอาร์ขยับแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่พลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนเกิดฝ้าบาง ๆ บนเลนส์แว่น

‘แปลกดีเหมือนกัน...’ เธอคิดพลางจ้องมองถ้วยชาเอิร์ลเกรย์ที่เริ่มเย็นชืด ‘ทั้งที่เคยภาวนาให้เสียงบ่นเรื่องกิริยามารยาทและความเพอร์เฟกต์ของแม่หายไปแท้ ๆ แต่พอห้องทั้งห้องมันเงียบกริบขนาดนี้ กลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่พร้อมจะปริร้าวได้ทุกเมื่อ’

ตารางชีวิตของคีอาร์ในช่วงนี้ดูจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามตรรกะที่เธอคุ้นชิน ช่วงเช้าคือการจัดการพอร์ตการลงทุนและศิลปะในความดูแลของแม่ที่เธอต้องสืบทอด ช่วงบ่ายคือการออกไปเรียนพิเศษวิชาเฉพาะทางข้างนอกเพื่อพบปะผู้คนตามที่พ่อบ้านแนะนำ แม้ว่าการไปเรียนเหล่านั้นจะเป็นเพียงการไปนั่งอยู่หลังห้อง สวมบทบาทเด็กเรียนผู้ใสซื่อและอ่อนแอเพื่อสังเกตพฤติกรรมมนุษย์มากกว่าจะไปสร้างมิตรภาพจริงจังก็ตาม

และความเงียบสงบในคฤหาสน์แห่งนี้ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายในค่ายฮาล์ฟบลัดอย่างสิ้นเชิง

ที่ค่าย... เธอต้องคอยหลบเลี่ยงพวกบุตรแห่งเฮอร์มีสที่จ้องจะแกล้งคนอื่น ต้องทนฟังเสียงร้องเพลงเพี้ยน ๆ ของพวกบุตรแห่งอะพอลโล่ หรือแม้แต่การถูกเอมีเลียคอยเดินมาสะกิดและหาเรื่องเต๊าะได้ทุกเวลาที่เผลอ ที่นั่นเสียงดังจนเธอมักจะรู้สึกปวดประสาท แต่เมื่อกลับมาอยู่ในโลกที่ทุกอย่างสมบูรณ์แบบและนิ่งสงบเช่นนี้ คีอาร์กลับพบว่าเธอกำลังทำสิ่งที่ไร้เหตุผลที่สุดอย่างการนั่งฟังเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างและจินตนาการว่ามันคือเสียงฝีเท้าของใครบางคน

คีอาร์ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่หน้าต่างบานสูง มือขาวซีดทาบลงบนกระจกเย็นจัด พลังของบอเรอัสที่ไหลเวียนอยู่ในกายทำให้เธอรู้สึกเชื่อมต่อกับลมหนาวภายนอกได้อย่างดีเยี่ยม เธอจ้องมองสวนดอกไม้สีม่วงชมพูที่บัดนี้ถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน “ความสงบคือสิ่งที่ฉันต้องการ... ใช่สิ มันคือสิ่งที่ฉันควรจะพอใจ” คีอาร์พึมพำออกมาคนเดียว เสียงของเธอหายไปในห้องโถงกว้างอย่างรวดเร็ว “แต่ทำไมน้ำแข็งในใจที่เคยแข็งแกร่ง... ถึงได้รู้สึกสั่นคลอนเวลาเห็นเก้าอี้ว่างเปล่าพวกนี้กันนะ”

เธอขยับเสื้อคาร์ดิแกนให้กระชับร่าง พยายามสะบัดความคิดที่ไร้ตรรกะทิ้งไป ความเป็นอิสระที่เธอเพิ่งทวงคืนมาได้นั้นมาพร้อมกับความเหงาที่แหลมคมดุจลิ่มน้ำแข็ง แม้จะยังไม่ชินกับความเงียบที่ไร้เสียงบ่นของแม่ และไร้เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ แต่คีอาร์ก็รู้ดีว่าเธอต้องยืนหยัดอยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ต่อไปจนกว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนผ่านไปสู่ฤดูกาลใหม่

คีอาร์นั่งลงที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง หยิบลูกอมแตงโมเมนทอลเม็ดใหม่ขึ้นมาอีกครั้งเพื่อเข้าปากทำให้กลิ่นหอมสดชื่นนั้นช่วยย้ำเตือนตัวตนของเธอท่ามกลางความหนาวเหน็บที่แสนสงบสุขนี้ ก่อนจะก้มหน้าลงจัดการกับตัวเลขและกฎหมายที่รอคอยอยู่ตรงหน้าต่อไปอย่างแน่วแน่ แต่ไม่นานเธอก็ต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้โอ๊คตัวหนา ปล่อยให้ความเย็นของห้องสมุดโอบล้อมกายขณะที่รสชาติหวานซ่านของลูกอมแตงโมเมนทอลยังคงกระจายฟุ้งอยู่ในโพรงปาก ปลายปากกาหมึกซึมหยุดนิ่งค้างอยู่เหนือตัวเลขมูลค่าอสังหาริมทรัพย์ในพอร์ตการลงทุนของมารดา ทว่าดวงตาสีเฮเซลภายใต้กรอบแว่นทรงกลมกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่ตัวเลขเหล่านั้นอีกต่อไป

สายตาของเธอเลื่อนลอยไปหยุดอยู่ที่ปฏิทินตั้งโต๊ะสั่งทำพิเศษซึ่งวางอยู่มุมโต๊ะ มันเป็นงานศิลปะชั้นสูงที่มารดาผู้ล่วงลับหลงใหล ซึ่งตกแต่งด้วยลายเส้นสีทองรูปทวยเทพกรีกในท่วงท่าอันสง่างาม และดวงตาของคีอาร์ก็จ้องมองภาพวาดของเทพีอะโฟรไดทีที่ดูเหมือนจะส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้จากหน้ากระดาษ ก่อนจะสะดุดเข้ากับตัวเลข 13 กุมภาพันธ์ ที่ถูกพิมพ์ด้วยอักษรสีแดงหรูหรา

วันพรุ่งนี้คือวันที่ 14 กุมภาพันธ์... วันที่โลกมนุษย์สมมติขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองสิ่งที่เรียกว่าความรัก

ในอดีต วันวาเลนไทน์เป็นเพียงอากาศธาตุสำหรับคีอาร์ เคานเตสเคียร์สเทนมักจะพ่นลมหายใจใส่ความพยายามใด ๆ ที่จะจัดกิจกรรมไร้สาระและลดทอนคุณค่าของเวลาเช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่ามันจะเป็นงานเลี้ยงเต้นรำเพื่อกระชับมิตรภาพทางธุรกิจของเหล่าชนชั้นสูงจอมปลอมที่แม่พาเธอไปเข้าร่วมเพื่อฝึกมารยาทที่งดงามแต่กลวงไร้ประสิทธิภาพ สำหรับเด็กสาวผู้สืบทอดสายเลือดแห่งบอเรอัส ความรักคือสมการที่ไร้คำตอบและขัดต่อตรรกะพื้นฐานที่เธอได้รับมาตลอดชีวิต

ทว่าในความเงียบงันของคฤหาสน์สีชมพูประการัง คีอาร์กลับพบว่าตัวเองกำลังนึกถึงตัวแปรที่ไม่สามารถควบคุมได้สำหรับเธอ

ใบหน้าคมสวยและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของ เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างแจ่มชัด แบบที่ส่งดวงตาสีฟ้าให้เธอในอากาศ จนคีอาร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางหยิบแว่นออกมาเช็ดอย่างไม่มีสาเหตุ เธอไม่เข้าใจ... และไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมบุตรแห่งซุสผู้เพียบพร้อมคนนั้นถึงได้ขยันเดินเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ ขยันส่งสายตาที่อ่านไม่ออก และขยันทำให้หัวใจที่เคยนิ่งสนิทดุจธารน้ำแข็งต้องสั่นคลอนด้วยถ้อยคำเต๊าะเล่นที่ฟังดูไร้สาระ สำหรับคีอาร์ เธอไม่เคยใส่ใจเรื่องอายุ หน้าตา หรือเสน่ห์ดึงดูดใจของใคร เกณฑ์การตัดสินมนุษย์ของเธอมีเพียงข้อเดียวคือคนคนนั้นมีผลประโยชน์ต่อเธอมากน้อยเพียงใด เอมีเลียควรจะเป็นเพียงคู่หูในการรบที่ทรงประสิทธิภาพ เป็นคนขับรถที่รวดเร็ว (จนเกือบจะเกิดอุบัติเหตุ) และเป็นผู้ถือครองปลอกแขนอัสนีเหมันต์ที่ส่งเสริมพลังของเธอเท่านั้น

แต่ทำไม... การไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายมาเกือบหนึ่งเดือนเต็ม ถึงได้ทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดขนาดนี้?

คีอาร์พยายามวิเคราะห์ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในอก มันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือความรอยแหว่งวิ่นบางอย่าง ราวกับชิ้นส่วนในเครื่องจักรล้ำสมัยขาดหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ได้ติดต่อเอมีเลียเลยนับตั้งแต่ก้าวออกจากค่ายฮาล์ฟบลัด เธออ้างกับตัวเองว่าตารางงานมรดกมันยุ่งเหยิงเกินกว่าจะปลีกตัวไปทำเรื่องไร้ตรรกะอย่างการส่งข้อความทักทาย แต่ในความเป็นจริง คีอาร์กำลังกลัว... กลัวว่าหากเธอเริ่มการติดต่อครั้งแรก น้ำแข็งที่เธอสู้อุตส่าห์ก่อขึ้นมาปกป้องตัวเองจะละลายกลายเป็นหยดน้ำจนไม่เหลือชิ้นดี

ในตอนนี้คีอาร์ก็ก้มลงมองมือที่ขาวซีดของตนเอง พลางนึกถึงความอุ่นจาง ๆ ที่เอมีเลียเคยทิ้งไว้ตอนตบไหล่บอกลาตอนจากกันครั้งสุดท้าย 

ในโลกที่เต็มไปด้วยกฎหมายและตัวเลขที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่เพียงลำพัง คีอาร์พบว่าตัวเองกำลังโหยหาความวุ่นวายที่น่ารำคาญใจจากใครบางคนอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์…

และมันน่ารำคาญเกินไป