DINING PAVILION - โรงอาหาร - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Feria โพสต์ 2024-4-2 15:33:18

Dean โพสต์ 2024-4-3 05:50:12

https://lh7-us.googleusercontent.com/q69CaVSLUC0ckz0G633lFitmfReI-vRaif2MrQ3mfuKuIBBCnkEnLoldiStNo80tt_7NQunJNLI5LnnO1QNboaT65ascWW5vxV8o3A6XacXduWZ3BXXSUP3GBBgf37uqVLfy6235eLYu1ky_NGPbplU073https://lh7-us.googleusercontent.com/pNRLPyrhJcI1b1SgWLyt19aHsEKIhXzUAX-LBZvqu0KCH6jPmkYz7JdWDuwma-Ho-qP68h9umQarnCS-PX4_CjOrOU5HuEtX5yvNKRpJMIzrYB1pE12lw-K_0vG_32Ubz8qQb3m0RHGW_nfuhaq6fHMก็ถือว่าแฮปปี้เอนดิ้งอยู่มั้ง?
         อาหารมื้อนี้เป็นอาหารเม็กซิกันอย่างเต็มรูปแบบ ที่ดูจะเข้าทางดีนมาก ๆ แม้ว่าเขาจะชอบพวกของทอดสไตล์อเมริกันมากกว่า แต่นั่นก็ทำให้ชายหนุ่มนึกถึงบ้านก็เลยตักอาหารท้องถิ่นมาเสียเยอะแยะ จนมารู้ตัวเอาทีหลังว่าเยอะเกินไป จะกินหมดไหมว้าาาา
https://i.imgur.com/KX3fyZy.png

         วันนี้เด็ก ๆ ที่คอยมาถามนั่นถามนี่ไม่อยู่ สงสัยว่าพวกเขาอาจจะยังไม่ออกจากการฟาร์มในอินเทอร์เน็คคาเฟ่ แต่เชื่อเถอะว่าถ้าท้องหิวเดี๋ยวก็มากันเอง ส่วนตอนนี้ที่ไม่มีคนกวนเขาก็ละเลียดชิมอาหารที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยก่อนดีกว่า แล้วก็เป็นจริงตามคาด ในตอนที่ดีนกำลังจะอิ่มเด็กแก๊งเกมเมอร์ก็มาที่โรงอาหาร เขาโบกมือเรียกเด็ก ๆ ให้มานั่งด้วย
         “เป็นไงบ้างเกมเมอร์ ฟาร์มกันไปถึงไหนแล้ว”
         “สนุกมากเลยฮะพี่ ตอนนี้ผมขึ้นแรงค์ทองแล้ว” เด็กชายตัวแทนแก๊งตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง ดูภูมิใจกับผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก ใจคงคิดว่าถ้าเขาเก่งในเกมตามคำแนะนำของรุ่นพี่เวลาสู้จริงก็จะต้องเก่งด้วยแน่ ๆ จากนั้นก็จะออกไปทำภารกิจแล้วจากนั้นทวยเทพก็จะรับรอง เย้! ทุกอย่างจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง…
         พอดีนได้ฟังเขาก็ได้แต่ยิ้มค้างทำตาปริบ ๆ ไม่รู้หรอกนะว่าก่อนหน้าเด็กคนนี้ขึ้นแรงค์อะไรแล้ว แต่การจะขึ้นแรงค์ทองได้เนี่ยจำเป็นจะต้องทุ่มเทเวลากับเกมไปน่าดู
         “เหรอ เก่งนี่ นายพัฒนาแรงค์ตัวเองไปได้ไวมากเลย แล้วได้อะไรจากการต่อสู้มาบ้างล่ะ ไหนเล่าให้พี่ฟังสิ?”
         “ก็ได้ความสนุกฮะ แล้วแรงค์ก็ขึ้นด้วย รู้สึกว่าตัวเองเก่งขึ้นมากเลยฮะ”
         “เก่งขึ้นเหรอ? เก่งแบบไหน?” เขาพยายามจี้ถาม
         “เอ่อ คือ..” เด็กน้อยอึกอักเหมือนว่าจะหาเหตุผลมาตอบคำถามไม่ได้
         “ประสาทสัมผัสนายไวขึ้นใช่ไหม? การตัดสินใจดีขึ้นใช่ไหม? เวลาออกสกิลไม่ต้องมองคีย์บอร์ดใช่ไหม? นั่นน่ะเรียกว่ามัซเซิลเมโมรี่ เป็นทักษะติดตัวเวลาเราฝึกฝนซ้ำเดิมมาก ๆ เข้าร่างกายจะจดจำการกระทำนั้นไปเอง”
         ดีนพยายามอธิบายง่าย ๆ ให้เด็กวัยสิบสองสิบสามปีเข้าใจ แม้ในหัวเขาจะเป็นเรื่องกลไกการทำงานของระบบประสาทอย่างง่ายไปแล้วก็ตาม
         “ใช่ฮะ! แบบนั้นเลย มัซเซิลเมโมรี่สินะฮะ”
         “อื้อ แต่ว่าไม่ได้มีแค่นั้นหรอก ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องเฉลยความจริงแล้วสักที… แฮปปี้เอพริลฟูล! ฉันโกหกพวกนายว่าเป็นโปรเพลย์เยอร์!”
         การเฉลยของเขาทำเอาเด็ก ๆ งงเป็นไก่ตาแตก ดูแล้วค่อนข้างจะงงกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น จนดีนต้องเปิดคลิปอธิบายอีกรอบ
         “คืองี้นะ ฉันเอาหน้าตัวเองเข้าไปใส่ในแอปพลิเคชั่นดีพเฟค มันเป็นโปรแกรมตัดต่ออย่างหนึ่งนะ มันอธิบายค่อนข้างยาก แล้วที่โรงอาหารก็ไม่มีเน็ตให้สาธิตซะด้วย… แต่ความจริงคือฉันเอาหน้าของตัวเองใส่ทับเข้ากับวีดีโอของการแข่งอีสปอร์ต มันก็เลยออกมาได้แบบนี้”
         ราวกับเพิ่งเคยได้ยินได้ฟังเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เด็ก ๆ ต่างทำหน้าตื่นเต้นกันใหญ่ เอาล่ะ ต่อจากนี้จะเข้าสู่ช่วงละครคุณธรรม…
         “ทำแบบนี้มันสนุกไหม? ใช่ การที่ได้เห็นตัวเองในบทบาทที่แตกต่างกันมันก็ดี อยากเป็นนักร้อง นักฟุตบอล หรือซูเปอร์ฮีโร่ อะไรก็ได้ดีพเฟคทำให้ได้หมด ขอแค่พวกนายซื้อแอปมาในราคาเดือนละไม่กี่เหรียญ แต่ข้อเสียของเทคโนโลยีมันก็มี พวกนายลองคิดดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้ามิจฉาชีพ.. หมายถึงพวกชอบหลอกเงินชาวบ้านเอาภาพนายไปใส่ เอาเสียงนายไปใส่ แล้วโกหกพ่อแม่นายว่า ‘นายถูกลักพาตัว’ และพ่อแม่ของนายจะต้องจ่ายเงินเป็นแสนเหรียญเพื่อ ช่วยนายออกมา ทั้งที่ความจริงแล้วพวกนายมีชีวิตอยู่อย่างสบายที่ค่ายฮาล์ฟบลัด..”
         “ที่ฉันอยากจะบอกก็คือ เทคโนโลยีเอไอพวกนี้ไม่ได้มีแต่ด้านที่ขาวสะอาด แต่พวกคนไม่ดีก็เอามันมาใช้ในทางที่ไม่ดีด้วยเหมือนกัน แล้วฉันก็อยากให้นายสัญญาว่าจะไม่เอาความรู้นี้เพื่อไปกลั่นแกล้งหรือหลอกลวงคนอื่นให้เขาเสียหาย”
         “โอเคฮะ พวกผมสัญญา” กลุ่มเด็กประสานเสียงตอบ น้ำเสียงฟังดูหงอยไปถนัดตา “แต่แบบนี้ที่ฝึกมาตลอดก็เปล่าประโยชน์เหรอฮะ?”
         “มันไม่ได้เปล่าประโยชน์ขนาดนั้นถ้านายรู้จักประยุกต์ใช้ให้เป็น คิดดูสิว่าถ้านายตั้งใจออกไปฝึกฝนทางกายภาพเยอะ ๆ มัซเซิลเมโมรี่ของนายจะทำงานมากแค่ไหน ถ้านายเลื่อนแรงค์ขึ้นทองได้ภายในวันเดียวฉันว่าประสาทสัมผัสของนายก็ไม่ธรรมดาเลยนะ”
         จากเด็กที่หงอย ๆ เริ่มจะมีความหวังขึ้นมาเมื่อได้ฟัง แต่พวกเขาคงไม่รู้เลยว่าคนที่พูดอยู่ตรงนี้ไม่เคยฝึกฝนกายภาพอะไรนั่นเลยนอกจากที่ออกมาวิ่งจ๊อกกิ้งทุกเช้า เพื่อเสริมสร้างทักษะการหนีตายให้แก่ตนเอง
         “แต่ความรู้ที่ฉันเอามาจากเกมมันน่าจะไม่ใช่ที่พวกนายเล่นกัน ที่ฉันเล่นมาจากเกมเอาชีวิตรอดอะไรพวกนั้นมากกว่า ถึงส่วนใหญ่เจ้าหน้าที่เอ็นเอสเอคนนั้นจะเป็นคนแนะนำก็เถอะนะ”
         “อย่างนี้นี่เอง ผมเข้าใจแล้วฮะ ถ้างั้นนอกจากเล่นเกมแล้วผมก็จะตั้งใจฝึกกับคุณไครอนด้วย!”
         “ดี แต่ก่อนอื่นนายต้องกินข้าวกันก่อน แล้วจากนั้นก็ไปเรียนรู้สิ่งที่คุณไครอนสอน ส่วนในเวลาว่างก็เล่นเกมให้เต็มที่อย่างที่พวกนายอยากเล่นได้เลย แล้วก็อย่าลืมนอนหลับพักผ่อนกันให้พอล่ะ”
         “ครับพี่ดีน ถ้างั้นผมไปตักอาหารมาก่อนนะครับ!”
         ดีนมองกลุ่มเด็กน้อยวิ่งไปออที่โต๊ะอาหารอย่างมีความหวัง ตอนนี้เหมือนว่าเขาเป็นพี่เลี้ยงกลุ่มเด็กน้อยยังไงก็ไม่รู้สิ…
https://lh7-us.googleusercontent.com/0ZgFEsIAzY2f6XQfmF7p0tH20gAq4FqNHxnxFpGt4XCbxWvFM1Avenon-5DE0FNVF8msmIwwvFAAVEMP-XmtWsP8TJ-8KSUaVToOF0roneuApmi43UEx_FtsqS7eXtyLNBTaylRXvDatUyi2xb1-5nAรับประทานอาหารฟรี
เฉลยคำโกหกวัน April Fool's Day

Ripley โพสต์ 2024-4-15 01:35:27

Eloise โพสต์ 2024-4-21 03:16:46

Dean โพสต์ 2024-4-23 16:23:31

https://lh7-us.googleusercontent.com/ozluwbRkTevqo-1XCoyBnfKhM_sSb4zuqXyw_TzTcr5PQ5rcMMM46-VNhj7FoLn7o4OVzFJkOUsR9FFTlkrJxrbSazipZThL4vjD8CCM0gO991J3B8CCVWKiUuU7gA-VagCyx78olXfHj30OgP-mHZk093https://lh7-us.googleusercontent.com/8Qu0P5tzbEmtmd3B39vx5yAyakkzojuul3JeiNRlh8-And8q5hczHgCLC35to31pWCIekPPPWcreInGTY-D3dCr2kkTA41aYq1f3DCUf4BM0CSUn4yjIve5-Dc10dHPK2P_L3C3PambBUG2jhny77OEเติมพลังด้วยอาหารชั้นดี
         หลังจากออกจากบ้านใหญ่ชายหนุ่มก็ตรงปรี่ไปที่โถงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัด ตอนนี้เลยเวลามื้อเที่ยงไปสองสามชั่วโมงแต่ก็ยังไม่ถึงเวลาของมื้อค่ำ ภายในโถงอาหารจึงไม่มีอาหารและค่อนข้างเงียบไม่เหมือนช่วงเวลาอาหารที่คราคร่ำไปด้วยเหล่าเดมิก็อด ทว่าตอนนี้ท้องของชายหนุ่มที่เพิ่งฝึกหนักร้องจ๊อก ๆ เขาเลยลองมาที่โรงอาหารก่อนคิดว่าน่าจะพอเป็นที่พึ่งได้มากกว่าร้านสะดวกซื้อเลขเจ็ด
         “เจ๊ครับ มีอะไรกินบ้างไหม ผมหิวมากเลย”
         “ตอนนี้ใช่เวลาอาหารที่ไหนกันเล่า ทำไมไม่มาให้ตรงเวลากันห๊าาา” เจ๊ฮาร์ปี้ยังคงตะคอกใส่ตามสไตล์สาวฮาร์ดคอร์ แต่เมื่อเห็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มขี้เล่นดูไม่ดี แถมเนื้อตัวยังสะบักสะบอมมอมแมมคล้ายไปฟัดกับอสุรกายมาก เธอเดาว่าดีนคงเพิ่งไปทำภารกิจอะไรสักอย่างเลยไม่ทันมื้อกลางวันท่าทีเกรี้ยวกราดจึงผ่อนลงจากความเห็นใจ “สภาพดูไม่ได้อย่างกับลูกหมาตกน้ำ ไปนั่งรอไป เดี๋ยวเจ๊คุ้ยตู้เย็นแป๊บ แล้วก็อย่าเรื่องมากล่ะ”
         “คร้าบ ผมไม่เรื่องมากอยู่แล้ว”
         ดีนเดินไปหย่อนก้นลงที่โต๊ะสักโต๊ะโดยที่เขาไม่ได้สนใจว่าเป็นโต๊ะของบ้านไหน เพราะก่อนหน้าที่จะมีเจโรมมาแนะแนวการอยู่ค่ายเขาก็ไม่เคยสนใจการแยกโต๊ะของแต่ละบ้านแล้วร่อนไปทั่วตามผู้คนที่อยากคุย
         รออาหารอยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงเจ๊ฮาร์ปี้ก็ขานเรียก
         “อาหารเสร็จแล้ว มารับไปซะ!”
         “คร้าบ ผมนึกว่าเจ๊จะเทแล้ว รอนานแทบจะหลับ”
         แม้จะซึมในใจแต่ก็อดที่จะแซวกลับไม่ได้ ก็เขาไม่ได้พาลไปกับทุกคนนี่นา แล้วเมื่อมารับถาดอาหารจากหน้าห้องครัวดีนก็เห็นว่าสิ่งที่ยกมาเสิร์ฟเป็นสเต็กซี่โครงแกะย่างด้านนอกเคลือบด้วยครัมเบิ้ลสมุนไพรกรุบกรอบ ทานคู่กับซอสไวน์ขาวและมัสตาร์ด นับว่าเป็นอาหารไฟน์ไดนิ่งสุดหรูหราแต่ถูกเสิร์ฟมาในช่วงบ่ายในปริมาณที่จับกังทานอิ่มจนจุก
https://i.imgur.com/U5OTeN7.png

         เพียงแค่เห็นก็รู้สึกปลื้มปริ่มในหัวใจ ความจริงแล้วเจ๊ฮาร์ปี้ทำแค่แซนวิชโง่ ๆ มาให้เขากินมาได้ แต่นี่ได้กินตั้งแรคแลมบ์สุดหรู อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าหญิงใหญ่ใจโหดแคร์เด็ก ๆ ในค่ายทุกคน
         “เจ๊ครับ ผมรักเจ๊จัง ขอจูบเจ๊ได้ไหม”
         “ว้ายยย พูดอะไรยะบัดสีบัดเถลิง ถ้าไม่อยากตายก็รีบยกไปกินไป๊ เดี๋ยวแม่ฟาดด้วยกะทะ!” มือของนางเงื้อกะทะขึ้นมาจริงแต่ปีกทั้งสองยกขึ้นปิดหน้า

         “ฮ่าฮ่า ผมล้อเล่นน่ะ”
         ท่าทางวี้ดว้ายของเธอชวนให้ดีนอมยิ้ม เขารีบยกถาดอาหารไปค่อย ๆ ละเลียดชิมความอร่อยก่อนที่กะทะจะลอยฟาดหัว รสมือของเจ๊ฮาร์ปี้ยังคงยอดเยี่ยมไม่มีตก เนื้อแกะย่างออกมากำลังดีด้วยความสุกระดับมีเดียมแรร์ ส่วนที่เป็นครัมเบิ้ลก็กรุบกรอบเป็นรสสัมผัสที่ทานสนุกและหอมอร่อย ซอสไวน์ขาวปรุงออกมาได้อย่างไร้ที่ติแม้จะทำในเวลาอันสั้น ช่วยชูรสของเนื้อแกะให้อร่อยกลมกล่อมไม่รู้สึกเลี่ยนเลยแม้แต่น้อย
         พอเพิ่งผ่านเรื่องร้าย ๆ มาแล้วได้กินของอร่อย ๆ แบบนี้ในปริมาณที่เกินคุ้มทำเอาชายหนุ่มน้ำตาแทบจะไหล ไม่สิ มันไหลออกมาแหมะ ๆ ปรุงรสให้อาหารจานนี้เค็มขึ้นอีกหน่อย
         โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในโรงอาหารนอกจากเขาและเจ๊ฮาร์ปี้ ไม่งั้นต้องถูกเอาไปล้อแน่ ๆ
https://lh7-us.googleusercontent.com/J4YBFSX-LjhGJDexhXKa_jmPa4hWXrK5rV3dvUiTt7_6r20RJ0p5xen-zrBLrEOiPbOkCAGxOg9e5TcYmeghzFvYm9nOGbe9nMcTDwEKZBhU9JBEZpb0LFukvN26PXMQsJ3hAPn1nRncgVOmc5ohJkUรับประทานอาหารประจำวัน

Eloise โพสต์ 2024-4-23 19:10:09

<p><br></p><p></p>

<style>
#boxProfilebg {
border: 7px solid #FF6666;
border-radius: 30px;
padding: 10px;
box-shadow: #FF6666 0px 0px 1em;
background-image: url("https://i.imgur.com/rR3KDvy.png");
}
</style>

<div id="boxProfilebg">
<div align="center">

<br>
<div class="w3-card-4 w3-black" style="width:70%">

<div class="w3-black w3-hover-shadow w3-center"><br><br></div><div class="w3-black w3-hover-shadow w3-center"><div class="w3-black w3-hover-shadow w3-center"><font size="6" color="#ff8c00" face="Kanit">ทานอาหารฟรี</font></div></div><div class="w3-black w3-hover-shadow w3-center"><img src="https://i.imgur.com/HiVVn9A.gif" width="380" _height="15" border="0"><font size="7" face="Pridi"><br></font></div>

<div class="w3-container w3-center">
<br><div style="text-align: left;"><div><div><font face="Kanit" size="3">สุขใดไหนจะเท่าทานอาหารฟรี หลังจากเหนื่อยจากการฝึกซ้อมมานานหลายชั่วโมงกระเพาะของเอโลอิสก็ร้องประท้วงขึ้นอีกครั้ง เห็นทีว่าคงต้องหาอะไรกระแทกปากเสียหน่อย มิเช่นงั้นมันคงจะร้องไม่หยุด และแน่นอนว่าเธอจะไม่ถ่อไปซื้อถึงเซเว่นในเมื่อมีอาหารฟรีรออยู่ที่โรงอาหาร เอโลอิสรีบถ่อไปยังโรงอาหารทันทีส่วนใดประหยัดได้ก็ต้องทำไปก่อนเธอยังเป็นวัยรุ่นสร้างตัวไม่มีเงินมาถลุงซื้ออาหารหรู ๆ ทุกมื้อหรอก</font></div><div><font face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00">“ไหน ๆ วันนี้มีอะไรกินบ้างคะ?”</font></div><div><font face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3">เธอเดินไปหาฮาร์ปี้ที่กำลังยุ่งอยู่กับการทำครัว แล้วไล่สายตาดูเมนูอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้เด็กในค่ายของวันนี้ อืม…ก็น่ากินอยู่ เธอเลือกตักอาหารเฉพาะเมนูที่ตัวเองชอบ และแน่นอนว่าต้องเน้นเนื้อเป็นหลักแบบท้าทายระบบขับถ่ายเป็นที่สุด</font></div><div><font face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00">“อันนี้ก็น่ากิน อุ๊ย! อันนี้ก็ด้วย แล้วก็เอาอันนั้นด้วยดีกว่า”</font></div><div><font face="Kanit" size="3" color="#ff8c00"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3">เอโลอีสตักอาหารจนพูนจาน ผู้หญิงอะไรกินยังกับสูบเข้าไป เธอถือจานอาหารแล้วหยุดมองที่โต๊ะเฮอร์มีสที่รอบก่อนได้นั่ง แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะนั่งโต๊ะนั้นไม่ได้อีกแล้ว เลยเปลี่ยนเส้นทางไปนั่งโต๊ะของเฮเฟตัสแทน เธอวางจานลงบนโต๊ะก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วจึงนำจานไปคืนแล้วออกจากโรงอาหาร</font></div><div><font face="Kanit" size="3"><br></font></div><div><font face="Kanit" size="3"><br></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="4" color="#ff0000"><b style="">ทานอาหารประจำวัน</b></font></div></div><div><br></div><div><font size="3" face="Kanit"><br></font></div></div>

</div><font size="3" face="Kanit"><br>

</font></div><font size="3" face="Kanit"><br></font>

<br>

</div></div>

Eloise โพสต์ 2024-4-24 02:18:58

Dean โพสต์ 2024-4-24 14:33:20

https://lh7-us.googleusercontent.com/brI2PsdRfosFs6ILfI5qgY7T-8xomMMbr0ft0mFmZVK6gdHRhSEcM8s_0SRdrrjCgvOB5cGR4XWvXHaLrPLINGlJKUfpltCr1nJe-KEUi3bkA8HteQagblsju3AnL-_OWKfimvVQjnGrymKyCjc4t10095https://lh7-us.googleusercontent.com/UnKSGCNunUjbr6MGwtMeB0lm59_b2TQvY1rwM3Ly4_pvcpQCXMUHONvUTuwQB0weC78eu0UsnAsQE6Q_Je_sHIm7p2a1tnVjj2BPnmSQTxdj5CGWCikfhnlKXMb_o662r0jft8WLy6-HC8hNBPaqAXgอาหารเช้าอันยอดเยี่ยม
         เมื่อคืนเติมกำลังใจจนล้นปรี่มาแล้ว ตอนเช้าก็เติมพลังกายด้วยอาหารเช้าแสนอร่อยฝีมือเจ๊ฮาร์ปี้ต่อ แล้วคงไม่มีอะไรจะยอดเยี่ยมเท่ากับอาหารเช้าที่เป็นของทอดที่เขาชื่นชอบอีกแล้ว
https://i.imgur.com/MYSZn5q.png

         ดีนไม่รู้ว่าอาหารที่เขารับประทานเข้าไปเรียกว่าอะไร แต่มันคือแป้งทอดที่ด้านในสอดไส้รีซอตโต้เนื้อแล้วนำไปทอดอีกที รสสัมผัสของแป้งด้านนอกกรุบกรอบคล้ายโหยวเถียวทอด ดีนไม่รู้ว่าเขาออกเสียงถูกไหมแต่แชร์เมทชาวจีนเคยแนะนำเขาอย่างนั้น ด้านในสอดไส้ด้วยรีซอตโต้ผัดกับชีส ครีมนม และเนื้อวัวบดที่ปรุงรสมาอย่างดี ด้วยความอร่อยล้ำทำให้ดีนหยิบอาหารเช้ามารับประทานอยู่หลายชิ้น
         “รีช วันนี้พี่จะออกไปทำภารกิจข้างนอกนะ มันอันตราย หนูต้องอยู่ที่ค่าย”
         “เอ๋ หนูไปด้วยไม่ได้เหรอคะ?”
         “ไม่ได้ มันอันตรายมากจริง ๆ คราวนี้อาจจะต้องดำน้ำลงไปด้วย” ดีนไม่รู้ว่าสถานการณ์จริงเป็นเช่นไร แต่ว่าเขาโม้ให้ดูน่ากลัวเอาไว้ก่อน “เธออยู่ที่นี่กับพวกพี่ ๆ คนอื่นไปก่อน”
         “ได้ค่ะ” เด็กหญิงตอบอย่างเสียดาย แต่ไม่เป็นไรเอาไว้เดี๋ยวเธอค่อยไปเกาะแกะพี่น้องคนอื่น หรือไม่ก็เด็กบ้านเฮอร์มีสที่พอจะสนิทกัน
         “งั้นเราอิ่มกันแล้วใช่ไหม พี่ต้องกลับไปเตรียมตัวที่บ้านจะกลับไปพร้อมกันหรือเปล่า?”
         ดีนถาม ตั้งแต่รับน้องสาวมาอยู่ด้วยกันเขาก็ไม่เห็นเธอออกไปที่สนามฝึกเลย อันที่จริงสองคนพี่น้องก็แทบไม่ต่าง เพราะว่าเขาก็ไม่ได้ออกไปฝึกซ้อมด้วยเช่นเดียวกัน
         “ค่ะ หนูกลับด้วย แต่เดี๋ยวขอแวะซื้อขนมก่อนได้หรือเปล่าคะ?” รีชาเอ่ยถาม จากนั้นก็ยกแก้วนมสดขึ้นดื่มเป็นอึกสุดท้าย
         “จริงด้วยสิ ฉันก็ควรจะหาขนมต้อนรับสาว ๆ ด้วยเหมือนกัน… ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปเซเว่นกันรีช”
         “โอเคค่า”
         รีชาตอบกลับเสียงหวาน เมื่อทั้งคู่ทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ยกจานชามไปเก็บก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ร้านสะดวกซื้อของค่าย
https://lh7-us.googleusercontent.com/3NVzj6x63Xq--u_PS58eV3rM04TAcCLjdWIw5VFcSnL7uTpSmOvMQfKKEQypkx5RJ6HaxhL-t-8ai5dUyspR_LEDsRdZAkiHV8U7HEO8kB3B0PHA6kKWWWE1QeVB05XF1CJpJyPTMKjJT9FU9FrFP8Iรับประทานอาหารประจำวัน

Marina โพสต์ 2024-4-24 18:00:24

Adelaide โพสต์ 2024-4-24 21:42:22

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
<br><br><div style="text-align: center;"><i style="font-family: Kanit;"><b><font size="7" color="#4169e1">CANTEEN </font></b></i></div><br>
<div id="boxadelaide02">
<p style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="4" color="#ffffff">- - - - -</font></p>

<p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                หลังจากที่ฝึกซ้อมกับไครอนมาจากหมดเรี่ยวแรง กระเพาะของอเดลเลดก็เริ่มส่งเสียงร้องประท้วงไม่หยุดเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่ช่วงกลางวันจึงเดินตามกลิ่นหอมที่ลอยตามลมมาจนถึงโรงอาหารของค่ายฮาล์ฟบลัด หญิงสาวมุ่งตรงไปยังโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารหลากหลายประเภทเท่าที่นึกออกเพื่อมองหาเมนูที่น่าสนใจสำหรับมื้อนี้</span><br></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"ขอเป็นพาสต้าแล้วกันค่ะ"</b> อเดลเลดพูดกับแม่ครัวฮาร์ปี้ด้วยรอยยิ้ม <b>"ขอบคุณ"</b></span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"เดล ทางนี้!"</b> เสียงร้องเรียกมาจากโต๊ะบ้านพักหมายเลข 11 'เจสซี่' สาวผมบลอนด์จากบ้านเฮอร์มีสกวักมือเรียกอเดลเลดขณะกำลังเคี้ยวสตูว์แกะจนแก้มตุ่ย หล่อนอายุมากกว่าเธอสองปีและมาอยู่ค่ายก่อนเธอเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น</span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"หายไปทั้งวันเลยนะวันนี้ ไปทำอะไรมาบ้าง"</b> เจสซี่ถามทันทีที่อเดลเลดวางจานอาหารลงบนโต๊ะ</span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"สำรวจค่ายก็หมดเวลาไปเกือบทั้งวันแล้ว"</b> อเดลเลดตักพาสต้าเข้าปาก <b>"ส่วนตอนเย็นก็ไปสนามซ้อมดาบ ไครอนมาช่วยสอนให้"</b></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"เรื่องต่อสู้ต้องไครอนนี่แหละ เขาเป็นอาจารย์สอนพวกวีรบุรุษตั้งแต่ปีมะโว้แล้ว"</b> เพื่อนร่วมบ้านเฮอร์มีสที่ไม่ได้อยู่ในบทสนทนามาตั้งแต่แรกหันมาพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกันเป็นทอดๆ</span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"ใช่ เขาสุดยอดมากจริงๆ"</b> อเดลเลดเห็นด้วยอย่างแน่นอนหลังจากที่ได้รับการฝึกสอนจากไครอนในวันนี้ เขาใจเย็นมากและคอยช่วยสอนช่วยเกลาขณะที่เธอกำลังค่อยๆ ซึมซับสิ่งต่างๆ ที่เขาสอน </span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">ตลอดชีวิตที่ผ่านมาอเดลเลดมีครูเพียงคนเดียวคือเจนน่าที่กลายเป็นอสุรกายมาตามล่าเธอในวันเกิดครบ 16 ปีจนเกือบไม่รอด แต่พอมาเจอไครอนมันเหมือนเป็นคนละโลกกันเลย</span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                <b>"ให้ตายเถอะ อาหารอร่อยชะมัด.."</b> หญิงสาวตักพาสต้าคำที่สองเข้าปาก ตามด้วยสามและสี่ ขณะฟังเพื่อนร่วมบ้านตะโกนโหวกเหวกคุยกันเสียงดัง โต๊ะบ้านเฮอร์มีสดูเหมือนจะมีสมาชิกนั่งโต๊ะมากที่สุดถ้าเทียบกับโต๊ะบ้านอื่นที่มีสมาชิกเพียงหยิบมือจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่โต๊ะนี้จะเสียงดังที่สุดและดูคึกคักที่สุด</span><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;"><br></span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">               จังหวะนี้ที่อุดหูต้องเข้าแล้วล่ะ..</span></p><p><span style="caret-color: rgb(255, 255, 255); color: rgb(255, 255, 255); font-family: Kanit; font-size: large;">                </span></p><p style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="4" color="#ffffff">- - - - -</font></p><p style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="4" color="#ffffff"><br></font></p><p style="text-align: center;"><font size="4" color="#ffffff"><b><span style="box-sizing: inherit; font-family: Kanit; "><i> รับประทานอาหารประจำวัน</i></span></b></font><br></p><p style="text-align: center;"><font face="Kanit" size="4" color="#ffffff"><br></font></p>

</div>
<br><br>
</div></div>

หน้า: 1 2 3 4 5 6 [7] 8 9 10 11 12 13 14 15 16

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver