[บ้านพักหมายเลข 11] หน้าบ้าน - บ้านหมายเลข 11 - บ้านเฮอร์มีส - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Axel โพสต์ 2025-7-12 05:53:36

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Axel เมื่อ 2025-7-12 07:02 <br /><br /><center>
<link href="https://dl.dropbox.com/s/0wgl9d2fkpbis0f/you%20think%20i%27m%20such%20a%20flower.css" rel="stylesheet">
<div id="rr_you-think-im-such-a-flower" style="--width: 430px; --img-height: 200px; --accent: #c5c5c5; --title-color: #000; --subtitle-color: #dadada; --main-font: 'Karla', sans-serif; --main-font-size: 12px; --main-font-line-space: 140%;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a>
<div class="rcontainer">
<div class="rheader" style="background-image: url('https://images4.alphacoders.com/721/72106.jpg');"></div>
<div class="rtitle"><b>Turns out, I was just dancing on strings— hers</b><i>All this time I thought i was outsmarting death.</i></div>
<div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><b>11.07.2025 | 3.30 PM</b></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">แสงแดดยามบ่ายส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นหย่อมๆ บนทางเดินดินที่ถูกย่ำจนแน่น แอ็กเซลเดินกลับจากคลาสเรียน ตอนแรกเขาตั้งใจจะกลับเลยหลังซื้อของเสร็จ แต่ดันแวะดูการฝึก ใครจะคิดว่าจะโดนดึงเข้าไปฝึกด้วย ในมือหอบของที่พึ่งซื้อมา เสียงหัวเราะและการหยอกล้อของเหล่าชาวค่ายลอยมาเป็นคลื่นเบาๆ แต่อย่างไร้ความหมาย ราวกับเขาเดินอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง—เงียบกว่า และว่างเปล่ายิ่งกว่า </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">แต่ละก้าวที่ย่ำไปข้างหน้า ความคิดของเขากลับเดินถอยหลัง ย้อนกลับไปยังเส้นทางที่เกือบจะเป็นปลายทางของชีวิตมานับครั้งไม่ถ้วน… </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">โฟกัสที่คำว่า ‘เกือบจะ’...</font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">มันไม่ใช่ภาพฝันร้าย หรือความทรงจำที่ทำให้หวาดผวา แต่เป็นเหมือนการวิเคราะห์เกมที่เพิ่งเล่นจบไป…ตาแล้วตาเล่า มันเป็นเกมที่เขาเล่นมาตลอดชีวิต ไม่ใช่พึ่งมาเริ่มกับการเผชิญหน้ากับไนท์แมร์หรือไซคลอปส์ </font><span style="font-size: medium;">— เกมโกงความตาย เกมที่กติกามีข้อเดียว

จงใช้ทุกอย่างที่มี </span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">แม้เขามักจะตอบปัดด้วยรอยยิ้มว่าเขาเป็นเพียงคนดวงแข็งอย่างน่าประหลาด หากแต่ เขาพร่ำบอกตัวเองอยู่ตลอดมา ว่าทั้งหมดมันคือการคำนวณที่แม่นยำและการอ่านเกมที่เหนือกว่าหนึ่งก้าวเสมอ </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">ความทรงจำผุดขึ้นมาราวกับฉากในหนังซ้ำๆ </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"> ไวน์แก้วนั้นที่ควรจะส่งเขาไปยมโลก? เขาไม่ได้ดื่มเพราะสีหน้าของคนที่รินให้มันตึงเครียดเกินไป สายเบรกของรถคันที่เขานั่งประจำที่ถูกเฉือนจนเกือบขาด? เขาเปลี่ยนคันในวินาทีสุดท้ายเพราะรู้สึกถึงความผิดปกติเล็กๆของตัวรถ

สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">เพียงแค่เปลี่ยนตัวละคร…</font><font size="3">และมันจะดำเนินไปกว่าอิริน่าจะถอดใจ หรือเขาหาทางกำจัดภรรยาของพ่อคนนี้ให้ได้เสียก่อน </font><span style="font-size: medium;">เขารอดมาได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ใช่ด้วยการสวดภาวนาต่อใครหรือตัวตนใด แต่ด้วยการไม่เคยไว้ใจใคร และมองทุกความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุดเตรียมไว้เสมอ 'การโกงความตาย' สำหรับดาชิ มันคือการเล่นไพ่ในมือได้ดีกว่าอีกฝ่ายก็เท่านั้น </span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;">ความคิดของเขาสะดุดลงเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าเคบินหมายเลขสิบเอ็ด—เคบินของเฮอร์มีส เทพแห่งการค้า หัวขโมย และคนเดินทาง

สภาพของมันทำให้เขาต้องขมวดคิ้วอย่างไม่ปิดบัง มันดูเก่า โทรม และอึกทึกที่สุดในบรรดาเคบินทั้งหมด เหมือนสลัมที่จับยัดเหล่าหัวขโมยกับนักต้มตุ๋นรุ่นเยาว์เอาไว้ด้วยกันมากกว่าที่พำนักของบุตรแห่งเทพ เขาผู้ซึ่งเติบโตมาในคฤหาสน์ที่ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบและสมบูรณ์แบบ รู้สึกว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเขา แม้มาเฟียคุมบ่อนกับนักพนันก็ไม่ได้ห่างไกลกับนักต้มตุ๋น

เขาถอนหายใจอย่างจำยอม เตรียมใจที่จะก้าวเข้าไปในความโกลาหลนั้น</span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;">แต่แล้ว...ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง

แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องลงมาพลันเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนรวมตัวกันเป็นลำแสงเหนือศีรษะของเขา เสียงจอแจจากเคบินต่างๆ เงียบลงกะทันหัน ทุกสายตาหันมาจับจ้องที่เขา แอ็กเซลยืนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เพราะความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นไปทั่วสันหลัง หัวใจของเขาที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวเครื่องจักรกลับกระตุกวูบ

เหนือหัวของเขา ปรากฏสัญลักษณ์โฮโลแกรมที่ส่องสว่าง—คอร์นูโคเปีย หรือ 'เขาแห่งความอุดมสมบูรณ์' ที่มีผลไม้และเหรียญทองคำล้นทะลักออกมา </span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;">สัญลักษณ์ของไทคี… เทพีแห่งโชคชะตา </span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">เป็นเช่นนี้เอง..แม่ของเขาคือ….</font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3">ในวินาทีนั้น ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้ง ไพ่ที่ถูกซ่อนไว้ถูกหงายออกมาบนโต๊ะ ทุกการวางแผน ทุกความรอบคอบ ทุกการคำนวณความเสี่ยงที่เขาภาคภูมิใจนักหนา… ทั้งหมดถูกย่อส่วนให้กลายเป็นแค่ ‘โชค’ ที่มารดาผู้ไม่เคยปรากฏตัวประทานให้งั้นหรือ? มันคือการตบหน้า คือการหยามหยันตัวตนของเขาทั้งหมด </font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;"><br></span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><span style="font-size: medium;">มุมปากของบุตรแห่งไทคีที่เพิ่งถูกรับรองกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา แต่ดวงตาสีฟ้าเทากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งในฤดูหนาวของรัสเซีย </span></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt" style="text-align: left;"><font size="3"> ก็เอาสิ... ในที่สุด เจ้ามือที่ซ่อนอยู่ก็ยอมเปิดไพ่เสียที
</font></div><div class="rtxt"><font size="3"><br></font></div><div class="rtxt"><font size="2">------------------------------------------------------------------------</font></div><div class="rtxt"><font size="2"><br></font></div><div class="rtxt"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/home.php?mod=space&uid=1">@GOD</a></div><div class="rtxt">+1 ตื่นรู้ จากการรับรองจากพ่อแม่</div><div class="rtxt"><b><b><b><br></b></b></b></div><b><b><b><b><b>
</b></b></b></b></b></div><b><b><b>
</b></b></b></div><b><b><b>
</b></b></b></center><b><b><b>
</b></b>
</b>

ImHarin โพสต์ 2025-7-12 14:35:03

<div style="background-color: rgb(0, 0, 0); border: 4px solid rgb(184, 134, 11); padding: 20px; max-width: 800px; margin: auto; border-radius: 12px; box-shadow: rgb(184, 134, 11) 0px 0px 10px;">

<div style="color: rgb(255, 140, 0); font-family: "Segoe UI", sans-serif; text-align: center; margin-bottom: 20px;">
<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000063986.md.jpg" alt="Header Image" style="max-width: 100%; border-radius: 8px;">
</div>

<h2 style="color: rgb(255, 140, 0); font-family: "Segoe UI", sans-serif; text-align: left; font-size: 28px; margin-bottom: 20px;">เปลวเพลิงแรก ณ กระท่อมเฮอร์มีส – การพบกันของเป็ดน้อยนักล้างแค้นและชายผู้จุดทะเลให้ลุกไหม้</h2><div style="color: rgb(255, 140, 0); font-family: "Segoe UI", sans-serif;"><br></div>

<div style="line-height: 1.6;">
<p style="color: rgb(255, 140, 0); font-size: 18px;"><span style="font-family: "Segoe UI", sans-serif;">      </span><font face="Kanit"><b>วันศุกร์ ที่ 11 กรกฎาคม ต่อเนื่องจากโรลเพลย์ก่อนหน้า – ช่วงเย็นอบอุ่นในค่ายฮาล์ฟบลัด</b></font></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); font-size: 18px; font-family: "Segoe UI", sans-serif;"><br></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); font-size: 18px; font-family: "Segoe UI", sans-serif;"><br></p><p style="color: rgb(255, 140, 0);"><span style="font-size: 18px; font-family: "Segoe UI", sans-serif;">  </span><font face="Kanit" style="" size="3">    <b style="">แสงสุดท้ายของอาทิตย์อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ขณะที่ท้องฟ้าเริ่มระบายด้วยสีส้มทองผสมไล่เฉดน้ำเงินอ่อน กลิ่นดินแห้งหลังฝนปะทะกลิ่นหอมจาง ๆ ของสนสองใบลอยมาตามสายลม ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของยามเย็นที่ค่ายฮาล์ฟบลัด </b></font></p><p style="color: rgb(255, 140, 0);"><b><font face="Kanit" size="3"><br></font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0);"><b><font face="Kanit" size="3">      ร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งในชุดค่ายสีส้มสด กำลังเดินอยู่เคียงข้างคุณไครอนอย่างเงียบสงบ</font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0);"><b><font face="Kanit" size="3"><br></font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0);"><b style=""><font face="Kanit" style="" size="3">    เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังก้องเบา ๆ ไปตามทางเดินดินที่ทอดผ่านลานกว้าง มีเสียงของลูกศรที่ปะทะเป้ายิง เสียงหัวเราะจากสนามฝึกไกล ๆ และเสียงดนตรีลอยลมจากกระท่อมไหนสักแห่ง</font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); font-size: 18px; font-family: "Segoe UI", sans-serif;"><b><br></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); font-size: 18px; font-family: "Segoe UI", sans-serif; text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/25.gif" border="0" alt=""><br><br></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); text-align: left;"><font face="Segoe UI, sans-serif" style="font-size: 18px;">    </font><b style=""><font face="Kanit" style="" size="3">แต่ภายในใจของเด็กหญิงกลับสงบนิ่ง อิม ฮาริน เธอเดินด้วยท่วงท่าที่มั่นคงไม่ต่างจากขุนศึก แม้จะมีตุ๊กตาเป็ดตัวเล็กซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายด้านหลัง…</font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); text-align: left;"><b><font face="Kanit" size="3"><br></font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); text-align: left;"><b style=""><font face="Kanit" style="" size="3">     และในที่สุด ทั้งสองก็หยุดยืนอยู่หน้า กระท่อมหมายเลขที่ 11กระท่อมของเฮอร์มีส </font></b><b><font face="Kanit" size="3">หลังคาไม้เก่าถูกซ่อมแซมอย่างถี่ถ้วน หน้าต่างเปิดกว้างต้อนรับลมเย็น บรรยากาศภายนอกดูธรรมดา แต่ภายในกลับครึกครื้นและอบอุ่นราวกับครอบครัวที่ยังไม่มีใครรู้จักกันดีนักแต่ยินดีต้อนรับกันเสมอ</font></b></p><p style="color: rgb(255, 140, 0); text-align: left;"><b><font face="Kanit" size="3"><br></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style=""><font face="Kanit" size="3" style=""><font color="#ff8c00">   </font><i style=""><font color="#ff8c00">   </font><font color="#8b0000">“ที่นี่ … คือ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส” ไครอนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนโยน “ที่นี่จะเป็นที่พักเพียงชั่วคราวสำหรับเด็กใหม่ และนักเดินทางที่ยังไม่ถูกรับรองจากบิดาหรือมารดาเทพ หากมีอะไรสงสัย อย่าลังเลที่จะถามพวกเขาก็เริ่มทำการหันไปยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวต่อ </font></i></font></b><b><font face="Kanit" size="3"><i><font color="#8b0000">และแน่นอน … หากเจอเด็กหนุ่มผมแดงที่เสียงดังอยู่แถวนี้ อย่าแปลกใจหล่ะ …”</font></i></font></b></p><p style="text-align: left;"><b><font face="Kanit" size="3"><i><font color="#8b0000"><br></font></i></font></b></p><p style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/25.gif" border="0" alt=""></p><p style="text-align: center;"><br><div style="text-align: left;"><span style="font-size: 12px;">    </span><font color="#ff8c00" face="Kanit" size="3">    <b>   ฮารินชำเลืองมองอย่างไม่แสดงอารมณ์ แต่แววตาฉายความสนใจ</b></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ff8c00" face="Kanit" size="3"><b><br></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">      </font><font color="#fffacd">“เข้าใจแล้วค่ะ …” เธอตอบเบา ๆ แล้วเอ่ยเสริมหลังเงียบไปครู่หนึ่ง “จะไม่รบกวนใครโดยไม่จำเป็นค่ะ …”</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#fffacd"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#fffacd">     </font><font color="#ff8c00">ไครอนทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนโบกมือลาอย่างเรียบง่ายแล้วจากไป ทิ้งไว้เพียงเด็กสาวผู้ยืนสงบอยู่หน้าบานประตูไม้ของกระท่อมหมายเลข 11</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">    และทันทีที่มือเล็กของเธอแตะลูกบิด และผลักประตูเข้าไป …</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">     เสียงโห่ร้อง ทะเลาะกันเล็ก ๆ ปะปนเสียงหัวเราะกับกลิ่นพิซซ่าที่เพิ่งเวฟเสร็จใหม่ ๆ โถมเข้ามาเหมือนสายคลื่นแห่งชีวิตวัยรุ่นที่ไหลบ่าภายในพื้นที่จำกัดของกระท่อมใหญ่โต</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">     และท่ามกลางภาพชุลมุนของผ้าห่ม โปสเตอร์วงดนตรี และรองเท้าที่ไม่ได้เข้าคู่กัน มีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาเก่าในมุมห้อง ผมสีแดงเพลิงสะดุดตา ร่างสูงในชุดเสื้อยืดแดงเพลิงเหมือนสีเพลิงที่แผดเผาคลื่นทะเล</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">เฟลิทซ์ ไฟเยอร์</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00">     ชายหนุ่มผู้ถูกขนานนามว่า “ผู้จุดทะเลให้ลุกไหม้” ลุกขึ้นจากโซฟาในทันทีที่หางตาเห็นเด็กใหม่ก้าวเข้ามา สายตาคมกริบตวัดมองอย่างประเมิน ก่อนจะยิ้มกว้างในแบบที่ใครหลายคนจะเรียกว่า “มั่นหน้า” แต่แท้จริงกลับแฝงด้วยความจริงใจแบบดิบ ๆ</font></b></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b style=""><font color="#ff8c00"><br></font></b></font></div></p><p style="text-align: left;"><br></p><p style="text-align: left;"><font face="Kanit" size="3"><b>      <font color="#ff0000"><i>“โอ้ เด็กใหม่ใช่มะ? ว้าว... ดูเคร่งขรึมจัง เขาเดินเข้ามาหาเธอด้วยจังหวะที่เร่งเกินจำเป็น แล้วเอ่ยอย่างรวดเร็ว เฟลิทซ์ ไฟเยอร์ </i></font></b></font><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff0000"><i>ลูกชายแห่ง ... อืม เดี๋ยวก็รู้แหละ! ยินดีต้อนรับนะ เป็ดน้อย"</i></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff0000"><i><br></i></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#ff0000">    </font><font color="#fffacd">“...เรียกชื่อฉันก็พอค่ะ อิม ฮาริน”</font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#fffacd">(แม้ในใจเป็ดน้อยจะแอบดิ้นอยู่เบา ๆ เพราะเผลอถูกทักว่า "เป็ดน้อย" โดยคนแปลกหน้าที่แต่งตัวแดงทั้งตัว…)</font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#fffacd"><br></font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#fffacd"><br></font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#fffacd">     </font><font color="#ff0000">“ชื่อสวยนะ ฮาริน!” เขาหัวเราะ “เอาน่า ไม่ต้องเกร็ง บ้านนี้ไม่กัด... นอกจากตอนเล่นดอดจ์บอลน่ะนะ” เขาเอนตัวพิงเสาไม้ แล้วยื่นมือให้</font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#ff0000">“ไง เพื่อนใหม่ ยินดีที่ได้เจอคนใจเด็ด ๆ อีกคนในบ้านนี้!”</font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><i style=""><font color="#ff0000"><br></font></i></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff0000" style="font-style: italic;">      </font><font color="#ff8c00" style="">เธอมองมือเขานิ่ง ๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นมือออกไปสัมผัส</font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00" style=""><br></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00" style="">     </font><font color="#fffacd"><i>“...ฉันก็ยินดีค่ะ” </i></font></b><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#fffacd"><i>แต่ถ้าเล่นดอดจ์บอล ฉันขออยู่ฝั่งธรรมะนะคะ”</i></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#fffacd"><i><br></i></font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00">     เฟลิทซ์หัวเราะลั่น เป็ดน้อยผู้สงบนิ่งก้าวสู่แวดวงเพลิงของเหล่าลูกเฮอร์มีสอย่างไม่ตื่นกลัว เธออาจจะเงียบ สุขุม และเก็บงำหัวใจที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนไว้เบื้องหลังแววตานิ่งลึก </font></b><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00">... แต่เธอก็กำลังเริ่มต้นสร้างสายสัมพันธ์ใหม่ ๆ </font></b><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00">กับเพื่อนผู้มีหัวใจลุกเป็นไฟ</font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00">กับค่ายที่เต็มไปด้วยเรื่องราว </font></b><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00">และกับโชคชะตาที่ค่อย ๆ ถูกเขียนขึ้นทีละบรรทัด</font></b></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#ff8c00"><br></font></b></p><p style="text-align: center;"><br><br><img src="static/image/hrline/25.gif" border="0" alt=""><br><br><br></p><p style="text-align: left;"><b style="font-family: Kanit; font-size: medium;"><font color="#fffacd"><i><br></i></font></b></p>
</div>

</div>

Juliet โพสต์ 2025-7-19 22:26:10

<div style="background: url('https://media3.giphy.com/media/v1.Y2lkPTc5MGI3NjExZ3JpeGMwZmw3NHJ5N3ZzOXRocjZicG1wbTh2ZzRwZ3R4azV5MjI1YiZlcD12MV9pbnRlcm5hbF9naWZfYnlfaWQmY3Q9Zw/Quyiqd41UdRSiaRe55/giphy.gif') no-repeat center center fixed; background-size: cover; padding: 40px; font-family: 'Georgia', serif;">

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background-color: rgba(10,20,60,0.85); border: 2px solid #1a2a5e; border-radius: 20px; padding: 40px; color: #ffffff; box-shadow: 0 0 20px rgba(0,0,0,0.5); text-align: center;">


<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064237.jpg" style="width: 180px; height: 180px; object-fit: cover; border-radius: 50%; border: 4px solid #ffffff; margin-bottom: 20px; box-shadow: 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);" alt="profile">


<h2 style="font-size: 30px; margin-bottom: 10px; color: #e0e8ff; text-shadow: 1px 1px 2px #000;">บทที่ 5: พี่สาวผู้สดใสแห่งกระท่อมหมายเลข 11 เฮอร์มีส</h2><div><br></div>
<p style="font-style: italic; font-size: 14px; margin-bottom: 30px; color: #c9d4ff;">วันที่ 18 กรกฎาคม ค.ศ. 2025 <br>กระท่อมหมายยเลขที่ 11 เฮอร์มีส</p><p style="font-style: italic; font-size: 14px; margin-bottom: 30px; color: #c9d4ff;"><br></p>


<div style="text-align: left; line-height: 1.8; font-size: 16px;">
<p>     ช่วงเวลายามบ่ายคล้อยของฤดูร้อน ท้องฟ้าในเวลานี้ก็ยังคงส่องแสงเรืองรองด้วยแสงอาทิตย์ที่ไล้ปลายเมฆเป็นสีทองอ่อน เมื่อ จูเลียต โอฟีเลีย ได้ทำการเดินก้าวเรียวขาบางทำการเดิน ข้ามตรงบริเวณธรณีประตูของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น  หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานหนัก เธอก็ค่อยๆ ทำการเอื้อมมือทั้งสองข้าง ไปทำการผลักประตูไม้เปิดออกกว้าง เผยให้เห็นโลกอีกใบ ซึ่งดูไปดูมาแล้วช่างแสนแตกต่างจากความหรูหราเงียบสงบของแมนชันโอฟีเลียอย่างสิ้นเชิง</p><p><br></p><p><br></p><p>     ภายในกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสนี้ มันอบอวลไปด้วยพลังชีวิต เสียงหัวเราะคิกคัก สัมผัสของเหงื่อและฝุ่นไม้ บ่งบอกถึงการมีชีวิตอย่างแท้จริง เด็กหนุ่มเด็กสาวมากมายจับกลุ่มพูดคุย บางคนกำลังทำการซ่อมแซมรองเท้าตนเองอยู่ที่ตรงบริเวณมุมห้อง บางคนแย่งกันดูการ์ดอะไรบางอย่างที่วางกันไว้เต็มเกลื่อนบนพื้น</p><p><br></p><p>     แต่ยังไม่ทันที่ จูเลียตจะได้ทำการเดินก้าวเรียวขาบาง ของเธอเข้าไปได้มากกว่า จังหวะฝีเท้าเป็นจำนวนสองก้าว ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้า ของใครสักคนหนึ่งและฟังจากเสียงการเดิน ของ ฝีเท้าแล้วนั้นคนๆ นี้น่าจะเป็นคนที่มีความมั่นใจและมีความหนักแน่น เป็นอย่างมากและเสียงฝีเท้านี้ก็ดังขึ้นจากทางด้านข้าง ของ ตัวเธอและมันมา พร้อม กับ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแล้วเต็มไปด้วยความสดใส ร่าเริง จนแทบจะกลบเสียงอื่นที่อยู่รอบตัว ของ เธอตอนนี้ ในเวลานี้ออกไปจนหมด</p><p><br></p><p>     “ฮ่าฮ่าาา! เด็กใหม่มาแล้วสินะะะ!”</p><p><br></p><p>    แต่ทว่าในเวลาต่อมา ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งตรงดิ่งเข้ามา หาจูเลียต ด้วยท่าทางที่ค่อนข้างดูแล้วมีความทะมัดทะแมง เธอคนนี้เป็นคนที่ไว้ผมทรง โมฮอว์ก สีเงินแวววาวสะท้อนแสงแดด  และมีดวงตาที่ค่อนข้างเปล่งประกายราวกับกลุ่มดาวที่มีชีวิต เธอสวมใส่เครื่องแต่งกายสไตล์ ไซเบอร์พังค์ ที่ดูแหวกแนวและโดดเด่นไม่เหมือนใคร แต่ที่สำคัญและโดดเด่นยิ่งกว่าคือ “รอยยิ้มกว้าง” ที่มาพร้อมเสียงหัวเราะที่มีพลังพอจะเปลี่ยนวันที่เหนื่อยล้าให้กลายเป็นการเริ่มต้นที่สดใสได้วันหนึ่งเลยทีเดียว</p><p><br></p><p>    “เรามีชื่อว่า ‘วิคตอเรีย แบร์นาร์ด’ เป็นบุตรีแห่งเทพเฮอร์มีส เรานะเป็นคนที่จะสวย  หรือ เป็นคนที่จะดูหล่อเท่ก็ได้ แต่ที่สำคัญ และเธอต้องรู้เอาไว้ก็คือ เราเป็นพี่สาวสุดปังประจำกระท่อมนี้!”</p><p><br></p><p>  เธอพูด ไปด้วย และพลางตบบ่า ของ จูเลียตเบา ๆ อย่างเป็นกันเองไปด้วย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มทำการส่งเสียงหัวเราะ ออกมาเสียงดังกว่าครั้งก่อนเป็นอย่างมาก</p><p><br></p><p>    จูเลียตถึงกับชะงักไปซักครู่หนึ่งก่อนตอบเสียงแผ่วอย่างสุภาพว่า</p><p><br></p><p>      จูเลียต :“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ... เรามีชื่อว่า จูเลียต โอฟีเลีย ... ฉันเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อสักครู่นี้นี่เอง”</p><p><br></p><p>     วิคตอเรีย ค่อยๆ เริ่มทำการฉีกรอยยิ้ม ของ ตัวเธอเองให้กว้างขึ้นมากกว่าเดิมอีก หากเป็นใครอื่นทำคงจะมีความรู้สึกที่จะหวาดกลัวกับรูปลักษณ์ที่ดูแกร่งและดิบแบบนี้ไปแล้ว แต่สำหรับวิคตอเรีย ความสดใสของเธอดูจะเปล่งประกาย และ เต็มไปด้วยออร่าที่พุ่งออกมาจากข้างใน</p><p><br></p><p>     วิคตอเรีย : “โอ๊ยยย ชื่อของเธอนี่มันอย่างกับตัวละครในละครเวที! ขอต้อนรับเข้าสู่ ‘ดงเด็กจรจัด’ ที่ทุกคนอยู่กันแบบครอบครัวนะจ๊ะ~”</p><p><br></p><p>(พอคำพูด ของวิกตอเรียจบลงเธอก็โบกมือไปรอบ ๆ)</p><p><br></p><p>    “ที่นี่เด็กบางคนมีสถานะเป็นบุตร และ บุตรี ของเทพเฮอร์มีส แต่ก็จะมีเด็กบางคนที่ยังไม่ได้ถูกรับรองโดยเทพผู้ให้กำเนิด และเด็กทั้งหลายเหล่านั้นยังคงจะต้องอาศัยอยู่ที่นี่ไปก่อน ส่วนเรื่องห้องนอน ที่นี่ใช้ห้องนอนรวม แต่เดี๋ยวพี่จะพาน้องไปดูเองนะตามมาสิ!” หลังจากที่คำพูด ของ คุณวิกตอเรีย ได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ เริ่มเดินนำหน้า โดยมีจูเลียตเดินตามไปติดๆ เพื่อเดินทางไปที่ห้องนอนรวม ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสต่อไปทันที</p><p><br></p>
</div>


<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064208.md.jpg" style="margin-top: 40px; max-width: 100%; border-radius: 10px; box-shadow: 0 0 15px rgba(255,255,255,0.2);" alt="bottom-image">

</div>
</div>

Juliet โพสต์ 2025-7-20 10:30:49

Juliet โพสต์ 2025-7-20 22:18:46

<div style="background: url('https://media3.giphy.com/media/v1.Y2lkPTc5MGI3NjExZ3JpeGMwZmw3NHJ5N3ZzOXRocjZicG1wbTh2ZzRwZ3R4azV5MjI1YiZlcD12MV9pbnRlcm5hbF9naWZfYnlfaWQmY3Q9Zw/Quyiqd41UdRSiaRe55/giphy.gif') no-repeat center center fixed; background-size: cover; padding: 40px; font-family: 'Georgia', serif;">

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background-color: rgba(10,20,60,0.85); border: 2px solid #1a2a5e; border-radius: 20px; padding: 40px; color: #ffffff; box-shadow: 0 0 20px rgba(0,0,0,0.5); text-align: center;">


<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064237.jpg" style="width: 180px; height: 180px; object-fit: cover; border-radius: 50%; border: 4px solid #ffffff; margin-bottom: 20px; box-shadow: 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);" alt="profile"></div><div style="max-width: 900px; margin: auto; background-color: rgba(10,20,60,0.85); border: 2px solid #1a2a5e; border-radius: 20px; padding: 40px; color: #ffffff; box-shadow: 0 0 20px rgba(0,0,0,0.5); text-align: center;"><br>


<h2 style="font-size: 30px; margin-bottom: 10px; color: #e0e8ff; text-shadow: 1px 1px 2px #000;">บทที่ 12: เดินทางกลับมาถึงยังกระท่อมไม้หมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส</h2><div><br></div>
<p style="font-style: italic; font-size: 14px; margin-bottom: 30px; color: #c9d4ff;">วันที่ 19 กรกฎาคม ค.ศ. 2025 <br>หน้าบ้าน, กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส</p><p style="font-style: italic; font-size: 14px; margin-bottom: 30px; color: #c9d4ff;"><br></p>


<div style="text-align: left; line-height: 1.8; font-size: 16px;">
<p>     หลังจากที่จบการฝึกอันแสนเข้มข้นกับรุ่นพี่เซอร์แมน ณ ตรงบริเวณสนามฝึกซ้อมเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น หลังจากนั้นจูเลียตก็ค่อย ๆ เริ่มทำการเดินทางก้าวเรียวขาบาง กลับมาถึงยังตรงบริเวณทางเดินด้านหน้าของ กระท่อมหมายเลข 11 ของเฮอร์มีสอย่างปลอดภัย</p><p><br></p><p>    เสียงของไม้กระดานที่อยู่ตรงบริเวณหน้าชานเรือนเริ่มค่อยๆ ทำการส่งเสียงเอี๊ยดอ๊ากออกมาเบา ๆ เมื่อตอน ยามที่จูเรียตค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวขาบางเพื่อขึ้นไปยังตรงบริเวณบันไดทีละขั้นๆ แสงไฟวอร์มไลต์จากโคมไฟเวทมนตร์ที่กำลังแขวนอยู่ตรงบริเวณหน้าประตู ของ กระท่อม ค่อยๆ เริ่มทำการส่งแสงออกมาอย่างอ่อน ๆ เพื่อทำการส่งมอบความอบอุ่นให้กับช่วงเวลาในยามเย็นย่ำ ที่อากาศในตอนนี้ เริ่มจะมีอุณหภูมิที่เย็นขึ้นมากว่าเดิมบ้างเล็กน้อย</p><p><br></p><p>    เมื่อจูเลียต ค่อยๆ เริ่มทำการเอื้อมมือข้างขวาไปทำการเปิดประตูออกกว้าง และค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบาง เดินทางเข้าไปยังภายในบริเวณด้านใน ของกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ในตอนนั้นเองเธอได้ กลิ่นอุ่น ๆ ของไม้และสมุนไพรลอยมา ทำการต้อนรับทันที บรรยากาศภายในกระท่อม หมายเลขที่ 11 ในตอนนี้ ยังคงเต็มไปด้วยความคึกคัก ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ แว่วมาจากตรงบริเวณมุม ของ ห้อง เกมกระดานและการ์ดเวทมนตร์บางชุดที่ยังคงวางระเกะระกะอยู่ตรงบริเวณบนโต๊ะกลางอยู่เลย</p><p><br></p><p>    หลังจากนั้นเธอก็หันไปพบ กับ สายตาของพี่สาวคนโต อย่าง คาสึฮะ เท็นเก็น นางเหลือบมองมาทางจูเลียตจนเธอแทบจะตั้งตัวไม่ทันทั้งที่ตัว ของ จูเลียตพึ่งก้าวเดินกลับเข้ามาภายในบริเวณกระท่อมแท้ๆ หลังจากนั้นรุ่นพี่คาซึฮะ ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียงและเอ่ยคำพูดขึ้นมาในทันทีว่า</p><p><br></p><p>    “จูเลียต เธอเดินทางกลับมาถึงกระท่อมหมายเลขที่ 11 แล้วเหรอจ๊ะ? ดูเธอจะเริ่มรู้สึกเหนื่อย ๆ นะ… หรือว่าใจเต้นตุ้บตั๊บ เพราะได้อยู่ใกล้ชิด กับ รุ่นพี่เซอร์แมน? หรือเปล่าเอ่ย”</p><p><br></p><p>     คำพูดแนวลักษณะ ของ การหยอกล้อถูกปลดปล่อยออกมาพร้อม กับ รอยยิ้มแบบ ‘ยัยจิ้งจอก’ อันคงความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ของ นางโดยเฉพาะ</p><p><br></p><p>    แต่คำพูดดังกล่าว ของ คาซึฮะ ก็ทำให้จูเลียตถึงกับค่อยๆ เริ่มทำการหลุดขำออกมาทีละเล็กทีละน้อย หลังจากนั้นเด็กหญิงสาวตัวน้อยๆ ก็เริ่มที่จะทำการ หายใจเข้า เพื่อทำการสูตรอากาศ เข้าไปภายในบริเวณปอดเป็นจำนวนเฮือกหนึ่งใหญ่ๆ ก่อนที่เธอจะเริ่มค่อยๆ ทำการเปล่งน้ำเสียง และเอ่ยคำพูดเพื่อทำการตอบกลับคาซึฮะ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างมีความสุภาพแต่ก็แฝงความเหนื่อยล้าปะปนอยู่ในน้ำเสียง ของ เธอด้วยเช่นเดียวกัน </p><p><br></p><p>     “จูเลียตก็แค่ทำการฝึกฝนมาหนักนิดหน่อยค่ะพี่คาซึฮะ… รุ่นพี่เซอร์แมนนะจริงจังในการฝึกสอนมาก ๆ เลยนะคะ”</p><p><br></p><p>     หลังจากที่คำพูด ของ จูเลียตได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นคาสึฮะ ก็เริ่มค่อยๆ ทำการพยักหน้า ตอบกลับเด็กหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่ด้วยกัน อย่างเข้าใจ แต่ทว่ามือ ของ คาซึฮะก็ยังคงทำการขีดเขียนอะไรบางอย่างลงไปภายในสมุดพกเล่มเล็ก ๆ ของเธอ โดยข้อความที่คาซึฮะกำลังทำการเขียนอยู่ มีใจความดังต่อไปนี้</p><p><br></p><p>    “นั่นแหละ... เซอร์แมน หยาง เขาเป็นคนแบบนั้นแหละ ถ้าเธอรอดจากการฝึกเขามาได้ ก็ถือว่าตัวของเธอในตอนนี้กำลังเริ่มต้นไปได้ด้วยดีเลยล่ะนะ” พอคำพูด ของ คาซึฮะจบลง หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ เริ่มทำการเงยใบหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อม กับค่อยๆ เริ่มทำการส่งรอยยิ้มอ่อน ๆ หวานๆ ไปให้ กับคาซึฮะเบาๆ ก่อนที่คาซึฮะจะค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และเอ่ยคำพูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งว่า</p><p><br></p><p>    “จูเลียตเธอก็อย่าลืมพักผ่อนเยอะ ๆ ล่ะ ร่างกายจะได้ฟื้นตัวไว ๆ พรุ่งนี้จะได้ไปต่ออีกขั้นหนึ่ง~” หลังจากที่คำพูด ของ รุ่นพี่คาซึฮะได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นจูเลียตก็ค่อยๆ เริ่มที้จะทำการส่งรอยยิ้มบางๆ พร้อม กับ ค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าให้เพียงเล็กน้อย เป็นการตอบกลับอีกฝ่ายหนึ่งอย่างจริงใจ พร้อม กับ ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และเอ่ยคำพูดขึ้นมาในทันทีว่า </p><p><br></p><p>    “ขอบคุณนะคะพี่คาสึฮะ... งั้น หนูขอตัวก่อนนะคะ”ว่าแล้วเด็กหญิงก็เริ่มค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบางและหลีกเลี่ยงออกมาจาก ตรงบริเวณห้องโถงกลางของกระท่อม หมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสเพื่อที่จะทำการเดินทางก้าวเรียวขาบาง ของ ตัวเธอเองเดินทาง ไปยังอีกตรงบริเวณฝากฝั่งหนึ่ง ของ ห้องนอนรวม ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ที่ซึ่งเต็มไปด้วยเตียงสองชั้นวางเรียงรายอยู่เต็มไปหมด และก็ตามมาด้วย เสียงกรนเบา ๆ ของใครบางคนที่ทำการนอนหลัสนิทไปก่อนลอยมากระทบเข้าที่ตรงบริเวณหู ของ เธอแบบเต็มๆ</p><p><br></p><p>     หลังจากนั้นเธอก็ค่อยๆ เริ่มทำการเอื้อมมือเรียวบางข้างขวา ไปทำการหยิบผ้าเช็ดหน้า นำออกมาทำการซับเหงื่ออีกครั้ง แล้วหลังจากนั้นเธอก็ค่อย ๆ เริ่มทำการ ปีนขึ้นไปยัง ตรงบริเวณเตียงชั้นบนข้างหน้าต่างที่เป็นของตัวเอง พร้อมกับทิ้งตัวลงบนหมอนนุ่ม ๆ อย่างแผ่วเบา</p><p><br></p><p> ในตอนนี้เริ่มมีสายลมเย็น ๆ จากตรงบริเวณด้านนอกค่อยๆ เริ่มทำการพัดผ่าน เข้ามาที่ตรงบริเวณหน้าต่างที่เธอได้ทำการแง้มเอาไว้เบา ๆ ตามมาด้วยเสียง ของ นกพิราบที่พากันตีปีก จนเกิดเสียงดังขึ้นมา ถึงแม้ว่าเสียงจะอยู่ห่างไกลออกไปมากๆ แต่เธอก็ยังคงได้เสียงนั้นชัดเจนอยู่ดี</p><p><br></p><p>และค่ำคืน ของ วันนี้... ก็เป็นอีกค่ำคืนหนึ่งที่เธอจะได้ทำการนอนหลับ และก็พักผ่อนอย่างเต็มที่ พร้อมกับจิตใจที่เริ่มจะมีความสงบ และ มั่นคงขึ้นมาอีกนิดหนึ่ง</p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>
</div><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064208.md.jpg" style="margin-top: 40px; max-width: 100%; border-radius: 10px; box-shadow: 0 0 15px rgba(255,255,255,0.2);" alt="bottom-image">

</div>
</div>

Juliet โพสต์ 2025-7-23 21:54:24

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Juliet เมื่อ 2025-7-24 09:35 <br /><br /><div style="background: url('https://media1.tenor.com/m/KBYaB65yIo4AAAAC/its-snowing-snowing.gif') center/cover fixed no-repeat; padding: 30px; font-family: 'Georgia', serif; color: white;">
<div style="max-width: 800px; margin: auto; background: rgba(0, 0, 0, 0.8); border: 3px solid #0c2a4d; border-radius: 15px; padding: 30px; position: relative; box-shadow: 0 0 20px #1e3a5f;">


<div style="text-align: center; font-size: 36px; font-weight: bold; margin-bottom: 20px;">
   <marquee behavior="alternate" scrollamount="5" style="color: #b0e0ff; font-family: 'Times New Roman', serif; text-shadow: 0 0 10px #b0e0ff;">
   Juliet Ophelia
   </marquee>
</div><div style="text-align: center; font-size: 36px; font-weight: bold; margin-bottom: 20px;"><marquee behavior="alternate" scrollamount="5" style="color: #b0e0ff; font-family: 'Times New Roman', serif; text-shadow: 0 0 10px #b0e0ff;"><br></marquee></div>


<div style="text-align: center; margin-bottom: 25px;">
   <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064456.md.jpg" style="max-width: 250px; border-radius: 15px; border: 3px solid #1a4d7a; box-shadow: 0 0 15px #89bfff;">
</div><div style="text-align: center; margin-bottom: 25px;"><br></div>


<h2 style="text-align: center; font-size: 28px; color: #cceeff;">บทที่ 13 ก้าวแรกใต้ลมเหนือ</h2><div><font size="5"><br></font></div>
<p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="5">วันที่: 20 กรกฏาคม 2025</font></p><p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="5"><br></font></p>
<p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="5">สถานที่: หน้าบ้าน, กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส</font></p><p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="5"><br></font></p><p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><br></p>


<div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><span style="font-size: 16px;">      </span><font size="4">แสงแดดที่กำลังสาดส่องอยู่ในช่วงเวลา ของ ยามเช้าของ วันใหม่ ที่กำลังเล็ดลอดผ่านทางเมฆสีเทามากำลังเริ่มค่อยๆ  กลายเป็นเพียงเส้นด้ายบางของความอบอุ่นที่หลงเหลืออยู่</font></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><font size="4"><br>    ภายใต้โลกอันแสนเงียบงันดั่งทุกสรรพสิ่งในชีวิตกำลังหยุดกลั้นหายใจ เพื่อรอจังหวะที่บางสิ่ง... บางอย่าง... กำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล<br><br>    เด็กน้อยจูเลียตค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวขาบาง ของ ตัวเธอเองเดินทางออกมาจากตรงบริเวณห้องนอนรวม ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส และตัว ของ เธอเองพึ่งเดินทางถึงยังบริเวณจุดหมายปลายทางต่อไป ของ เธอ ซึ่งก็คือ ตรงบริเวณหน้ากระท่อมหมายเลข 11 แห่ง เฮอร์มีส อย่างปลอดภัยเมื่อสักครู่นี้นี่เอง</font></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><font size="4"><br></font></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><font size="4">     หลังจากนั้น เสียงรองเท้าผ้าใบ ของ เด็กหญิงสาวก็ค่อยๆ เริ่มทำการบดลง ไปกับพื้นดินชื้นแฉะที่เกิดมาจากน้ำค้าง และเสียงการก้าวเดิน ของ จูเลียตในตอนนี้ ก็เป็นเสียงที่มีความคล้ายคลึง กับ เสียงการเต้น ของจังหัวใจที่กำลังเต้นรัวขึ้นทีละจังหวะอย่างช้าๆ พร้อม กับที่หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก เธอก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดขึ้นมาในทันทีว่า<br><br>“ทำไมวันนี้เรารู้สึก เหมือน กับ ว่า ร่างกายเรามันดูเหมือนจะ” เสียงพูดของเธอในตอนนี้ และ เวลานี้ค่อนข้างที่จะดูพร่าดัง ขึ้นมากกว่าปกติ ถึงแม้ในตอนนี้เธอจะยืนอยู่ท่ามกลางลมที่พัดโชยอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน แต่ ก็ยังได้เสียงของเธอดังขึ้นชัดเจนอยู่ดี</font></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><font size="4"><br>   หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็ค่อยๆ เริ่มเกิดแสงสะท้อนบางอย่างขึ้นมา ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะเริ่มเกิดตราสัญลักษณ์ขึ้นมาปรากฏที่ตรงบริเวณเหนือหัวของ เธอ จนในตอนนี้เวลานี้ ทุกอย่างก็เริ่มต้นที่จะสว่างไสวขึ้นมาอีกเล็กน้อย นี่เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการรับรองบุตรแห่งเทพลมเหนือ นามว่า บอเรอัส เด็กน้อยจูเลียตเองในตอนนี้เธอก็รู้สึกมีความตื่นตระหนกตกใจกับเหตุการณ์ดังกล่าวไม่น้อย เพราะในตอนนี้ผู้คนที่อยู่อาศัยภายในค่ายฮาล์ฟบลัด ต่างกำลังพากันวิ่งมุงมาดูเธอ เธอเองก็รีบตัดสินใจ วิ่งฝ่าฝูงชน ออกไปยังบริเวณจุดหมาปลายทางต่อไปในทันที<br><br>
</font></div>


<div style="text-align: center; margin-top: 30px;">
   <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064208.md.jpg" style="max-width: 300px; border-radius: 15px; border: 2px solid #1a4d7a; box-shadow: 0 0 10px #89bfff;">
</div>


<div style="margin-top: 20px; text-align: center;">
   <marquee behavior="scroll" direction="left" scrollamount="3" style="color: #e0f7ff; font-style: italic; font-size: 16px;">
   ❄ บุตรแห่งบอเรอัส พรายหิมะส่องประกาย ❄ ลมเหนือไม่เคยหลับใหล ❄ จนกว่าโชคชะตาจะนำทาง ❄
   </marquee>
</div>

</div>
</div>

Juliet โพสต์ 2025-7-24 16:26:43

<div style="background: url('https://media1.tenor.com/m/KBYaB65yIo4AAAAC/its-snowing-snowing.gif') center/cover fixed no-repeat; padding: 30px; font-family: 'Georgia', serif; color: white;">
<div style="max-width: 800px; margin: auto; background: rgba(0, 0, 0, 0.8); border: 3px solid #0c2a4d; border-radius: 15px; padding: 30px; position: relative; box-shadow: 0 0 20px #1e3a5f;">


<div style="text-align: center; font-size: 36px; font-weight: bold; margin-bottom: 20px;">
   <marquee behavior="alternate" scrollamount="5" style="color: #b0e0ff; font-family: 'Times New Roman', serif; text-shadow: 0 0 10px #b0e0ff;">
   Juliet Ophelia
   </marquee>
</div><div style="text-align: center; font-size: 36px; font-weight: bold; margin-bottom: 20px;"><marquee behavior="alternate" scrollamount="5" style="color: #b0e0ff; font-family: 'Times New Roman', serif; text-shadow: 0 0 10px #b0e0ff;"><br></marquee></div>


<div style="text-align: center; margin-bottom: 25px;">
   <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064456.md.jpg" style="max-width: 250px; border-radius: 15px; border: 3px solid #1a4d7a; box-shadow: 0 0 15px #89bfff;">
</div><div style="text-align: center; margin-bottom: 25px;"><br></div>


<h2 style="text-align: center; font-size: 28px; color: #cceeff;">บทที่ 15 คำอำลา ครั้งสุดท้าย ที่กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮร์มีส</h2><div><br></div>
<p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="4">วันที่: 21กรกฏาคม 2025</font></p><p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="4"><br></font></p>
<p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="4">สถานที่: หน้าบ้าน, กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส</font></p><p style="text-align: center; font-style: italic; color: #aaa;"><font size="4"><br></font></p>


<div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><font size="5"><b>           เสียงกีบเท้าของคุณไครอนค่อยๆ ทำการหยุดก้าวเดินลง เมื่อทั้งคู่เดินทางมาจนถึงบริเวณหน้ากระท่อม หมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส กระท่อมหลังนี้ปลูกสร้างขึ้นด้วยไม้ และมีจำนวน สองชั้น และกระท่อมหลังนี้ก็เป็นที่คุ้นเคย และ คุ้นตาของจูเลียตเป็นอย่างมากมนตอนนี้กระท่อม ของ บ้านพักหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส กำลังถูก</b></font><b><font size="5">ปกคลุมไปด้วยเงาของเมฆหิมะที่กำลังล่องลอยโดดเด่นเป็นสง่าอยู่ที่ตรงเหนือบริเวณยอดสนเป็นจำนวนมาก และ หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนักก็เริ่มที่จะมีละอองขาวบาง ๆ ตกลงมาจากตรงบริเวณฟากฟ้าอย่างไม่ขาดสาย และสิ่ง ที่กำลังตกโปรยปรายลงมานั้นก็คือ หิมะนั่นเอง หลังจากนั้นคุณไครอนก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูด กับ เด็กหญิงตัวน้อยๆ  ออกไปในทันทีว่า</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">“จูเลียต เธอรีบเข้าไปเก็บของ ข้างในกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสเถอะ” </font></b><b><font size="5">น้ำเสียงและคำพูดที่เต็มไปด้วยความทุ้มแผ่วแต่หนักแน่นของไครอนกล่าวขึ้นมาเบา ๆ พร้อมกับที่เขาค่อยๆ เริ่มพลางหันไปมองประตูไม้ด้วยสีหน้าและแววตาที่เหมือนจะรู้ดีว่า ... อีกไม่ช้าประตู ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสแห่งนี้ก็จะปิดลงด้วยความเงียบในอีกไม่นาน</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">     เด็กหญิงจูเลียตค่อยๆ เริ่มทำการหันไปทำการพยักหน้า ให้ กับคุณไครรอนได้เห็นเบา ๆ หลังจากนั้นเธอก็เริ่มค่อยๆ ทำการก้าวเรียวขาบาง แต่เป็นการก้าวเรียวขาบางที่เดินไปอย่างช้า ๆ แต่ในทุกๆ ฝีก้าว ของ การเดินของเด็กสาวตัวน้อยๆนั้นเต็มไปด้วยความมั่นคง เมื่อเธอเดินทางเข้าสู่ภายในบริเวณด้านใน ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ก็แอบที่จะรู้สึกใจหายไปนิดหน่อย เพราะว่าสำหรับตัวของจูเลียตแล้วนั้นสถานที่แห่งนี้ เคยเป็นกระท่อมที่แสนอบอุ่น และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะให้กับเธอมาเสมอ </font></b><b><font size="5">มือทั้งสองข้างของ จูเลียตเริ่มที่จะมีอาการสั่นขึ้นมาทีละเล็ก ทีละน้อย ๆก่อนที่ในเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาทีต่อมา เด็กหญิงตัวน้อยๆ อย่างจูเลียตจะทำการตัดสินใจค่อยๆเริ่มทำการเอื้อมมือบางทั้งสองข้าง ของ ตัวเธอเองไปทำการผลักบานประตูไม้ ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ซึ่งกำลังเริ่มทำการส่งเสียง ว่า แอ๊ด… ออกมาเบา ๆ</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    แต่ทว่า ทันใดนั้นเอง ... ก็เกิดมีเสียง และ คำพูด ของ ผู้หญิงคนหนึ่ง ที่จูเลียตพอได้ยินน้ำเสียงนี้ดังขึ้นมา ก็รู้ได้ในทันทีว่า เธอคนนี้คือใคร และคำพูดดังกล่าว ที่กำลังพูด กับ เธออยู่ก็มีใจความดังต่อไปนี้</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">     “ยัยเจ้าหญิงหิมะจูเลียต! ในที่สุดเธอก็เดินทางกลับมาโผล่ ที่ภายในกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ของพวกเราจนได้!” และแล้วทันใดนั้นเองเสียงพูด ของ คนคนหนึ่งก็ดังขึ้นมาอย่างสดใสราวกับจะฟันฝ่าหิมะทุกหยดตรงหน้า</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    และเสียงพูดดังกล่าวเป็น ของ วิคตอเรีย แบร์นาร์ด พี่สาวผมโมฮอว์กในชุดไซเบอร์พังสีเงินตัดดำ ยืนอยู่กลางห้องด้วยท่าทางเท่ระเบิดเช่นเคย</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">      ริมฝีปากที่แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มกว้างที่กำลังเริ่มทำการขยับ และนางก็เริ่มที่จะส่งเสียงหัวเราะเสียงดังอย่างเป็นธรรมชาติ ออกมาจนเด็ก ๆ ที่อยู่รายรอบตัว ของ เธอก็ถึงกับต้องหัวเราะตามออกมาโดยไม่รู้ตัวทันที พร้อม กับ หลังจากนั้นคุณวิกตอเรีย ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูดขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งว่า</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    “ฉันลงพนันไว้กับคาสึฮะไว้เลยนะว่าเธอจะเดินทางเข้ามา หลังจากที่หิมะโรยราลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมคำพนัน ของ ฉันก็ยังกลายเป็นเรื่องจริงอีกต่างหาก!” </font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">     หลังจากที่จูเลียตได้ฟังคำพูด ของ คุณวิกตอเรียจบลงเธอก็ถึง กับ หัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือออกมานิด ๆ น้ำเสียงนี้ของ เธอไม่ใช่เกิดขึ้นมาเพราะ ความหนาวเย็น แต่ทว่ามันเกิดขึ้นมาเพราะ ความอบอุ่นใจ</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก เธอก็ค่อยๆ เริ่มทำการกวาดส่ายสายตามองดูไปจนทั่วทั้งบริเวณกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสเธอได้ เห็นใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของพี่น้อง ที่เป็นทั้งบุตร และ บุตรี ของเทพเฮอร์มีส ที่สนิทและคุ้นเคย กับ ตัวเธอมากมาย หลายต่อหลายคนบางคนกำลังเริ่มทำการส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ กับจูเลียตส่วนบางคน ก็กำลังมีใบหน้าที่แดงจัดจากการพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้จูเลียตได้เห็น บางคนก็กำลังยืนทำการพยักหน้าอยู่เงียบ ๆ ให้ กับ เธอ หลังจากนั้นเด็กหญิงสาว อย่าง จูเลียต ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูดว่า</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    “ขอโทษที่ฉันเดินทางกลับเข้ามาภายในบริเวณกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสช้าไปนิดหนึ่งนะ…</font></b><b><font size="5">แต่ฉันคิดว่า คงถึงเวลาที่เราจะต้องกล่าวคำอำลากันแล้วนะคะ”</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    เสียงคำพูดของเธอที่ทำการเปล่งออกมาช่างมีความเบาบางราวกับหิมะร่วง ทำเอาหัวใจของทุกคนที่กำลังยืนอยู่ภายในห้องถึง กับมีความรู้สึกสะเทือนจิตใจลงไปบ้างเพียงเล็กน้อย</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    วิคตอเรียค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบาง ของ ตัวเธอเองเดินทางเข้ามา แล้วค่อยๆ ทำการโอบไหล่ ของ จูเลียตเอาไว้ด้วยท่าทีที่ค่อนข้างสบาย ๆ อย่างที่เธอมักจะเคยทำมาเสมอ</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">     กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสแบบแรง ๆ ที่ฉีดไว้จนฟุ้งติดตัวทำให้จูเลียตได้รู้ว่า นี่แหละ “พี่สาวผู้สดใส” ของบ้าน หลังจากนั้นคุณวิกตอเรียก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูด กับ จูเลียตขึ้นมาในทันทีว่า</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    “ก็เธอเป็นถึงบุตรแห่งเทพบอเรอัสนี่นา จะเดินทางจากไปทั้งที ก็ต้องไปแบบเจ้าหญิงเลิศหรูและมีความอลังการอยู่แล้วสิ จะมาจากลาไปแบบปกติธรรมดาๆ มันคงไม่ใช่เธอหรอกจริงไหม”</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">  “แต่ก็อย่าคิดนะว่าพอมีตราสัญลักษณ์ ของเทพบิดา อย่าง บอเรอัส รับรองแล้วเธอจะลืมของกินในตู้เย็น  แสนอร่อยๆ ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีส ของพวกเราไปได้!” พอคำพูดดังกล่าว ของ คุณวิกตอเรีย ได้ทำการพูดสิ้นสุดลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้น ก็เริ่มตามมาด้วยเสียงหัวเราะระลอกใหม่ดังขึ้นไปทั่วทั้งบริเวณรอบห้อง และถึง</font></b><b><font size="5">แม้ว่าเสียงของการหัวเราะในครั้งนี้ ของ ทุกคนๆ จะเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยคราบ ของ หยาดน้ำตา แต่มันก็เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่นอย่างแท้จริง</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">     หลังจากนั้น เด็กหญิงสาวตัวน้อยๆ อย่างจูเลียต ก็เริ่มค่อยๆ ทำการส่งรอยยิ้มกว้างออกมา พร้อม กับ ค่อยๆ เริ่มทำการโผเข้ากอดวิคตอเรียแน่น </font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    หลังจากนั้นก็ไม่มีคำพูดใดที่เธอพูดออกมาอีก มีเพียงไหล่ที่สั่นไหวเล็กน้อยและอ้อมแขนอุ่นที่ห่อหุ้มความรู้สึก ของ กันและกันไว้อย่างแนบแน่น</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">   หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก เธอก็ค่อยๆทำการผละตัวและเดินทางออกมา เพื่อทำการสูดหายใจเข้าออกลึก ๆ ก่อนที่หลังจากนั้นเด็กหญิงสาวอย่างจูเลียตจะค่อยๆ เริ่มทำการเดิน</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">ก้าวเรียวขาบาง ของ ตัวเธอเองอย่างมั่นคงเพื่อที่จะเดินทางไปยัง ตรงบริเวณจุดหมายปลายทางต่อไป ของ เธอ ซึ่งก็คือ ตรงบริเวณห้องนอนรวมที่ชั้นสองของกระท่อมหมายเลขที่ 11 เฮอร์มีสต่อไป</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5">    ในตอนนี้เสียงฝีเท้าการเดินของเธอถึงจะเต็มไปด้วยความเบาบาง ... แต่ก็แฝงซ่อนไปด้วยความหนักแน่นที่</font></b><b><font size="5">ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหิมะอ่อน ๆ และรอยยิ้มของทุกคนที่ยังคงมองตามอย่างเงียบงัน</font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div><div style="line-height: 1.8; text-align: justify; padding: 10px;"><b><font size="5"><br></font></b></div>


<div style="text-align: center; margin-top: 30px;">
   <img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000064208.md.jpg" style="max-width: 300px; border-radius: 15px; border: 2px solid #1a4d7a; box-shadow: 0 0 10px #89bfff;">
</div>


<div style="margin-top: 20px; text-align: center;">
   <marquee behavior="scroll" direction="left" scrollamount="3" style="color: #e0f7ff; font-style: italic; font-size: 16px;">
   ❄ บุตรแห่งบอเรอัส พรายหิมะส่องประกาย ❄ ลมเหนือไม่เคยหลับใหล ❄ จนกว่าโชคชะตาจะนำทาง ❄
   </marquee>
</div>

</div>
</div>

Jemena โพสต์ 2025-7-31 10:24:35

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Kanit&display=swap" rel="stylesheet">


<div style="max-width: 820px; margin: 50px auto; padding: 20px; border: 6px solid #014F86; border-radius: 24px; background-color: #381D0A; font-family: 'Kanit', sans-serif; color: #F3E5AB; box-shadow: 0 0 24px rgba(0,0,0,0.5); position: relative;">


<div style="padding: 40px; border: 4px solid #5A2D0C; border-radius: 20px; background-color: #2C1302; text-align: center;">


<div style="font-size: 30px; font-weight: bold; margin-bottom: 30px; animation: floatName 5s ease-in-out infinite;">
   Jimena Fernández
</div>


<div style="display: flex; justify-content: center; margin-bottom: 25px;">
   <div style="padding: 10px; border: 6px solid gold; border-radius: 20px; background: linear-gradient(135deg, #FFD700, #FFF5B7); box-shadow: 0 0 18px gold;">
   <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000064599.md.jpg" alt="Jimena Fernández" style="width: 300px; height: auto; border-radius: 12px;">
   </div>
</div>


<div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;"><br></div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;">
   📅 <strong>วันที่:</strong> 30  กรกฎาคม พุทธศักราช 2568
</div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;"><br></div>


<div style="font-size: 18px; margin-bottom: 10px;">
   🌓 <strong>หัวข้อ:</strong> กระท่อมหมายเลขที่ 11 แห่งเฮอร์มีส — คืนแรกของฮิเมนา เฟร์นันเดช</div><div style="font-size: 18px; margin-bottom: 10px;"><br></div>


<div style="font-size: 16px; margin-bottom: 30px;">
   📍 <strong>สถานที่:</strong> หน้าบ้าน , กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของ ท่านเทพเฮอร์มีส</div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 30px;"><br></div>


<div style="text-align: justify; font-size: 16px; line-height: 1.9; padding: 0 10px;">
   <p>        ตรงบริเวณหน้ากระท่อมไม้ซึ่งมีอักษรเขียนด้วยมือประณีตบรรจงถูกเขียนเอาไว้ว่า “กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส” ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์และตะเกียงน้ำมันที่แขวนอยู่ตรงบริเวณริมชายหลังคาของกระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเหล่าเดมิก็อดที่อยู่ภายในบริเวณด้านใน ของ กระท่อมกำลังดังกึกก้องออกมาจนได้ยินออกมาถึงบริเวณด้านนอกของกระท่อม ราวกับบทกวีขับกล่อมแห่งกระท่อมหลังเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเรื่องเล่าของผู้คนจากทุกหนทุกแห่งเดินทางมารวมตัวอยู่อาศัยด้วยกันอย่างอบอุ่น และ สนุกสนาน</p><p><br></p><p><br></p><p>      คุณไครอนกำลังเดินอยู่เคียงข้างสาวน้อยตัวเล็กๆ อย่าง จีน่า ก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางมาหยุดอยู่ที่ตรงบริเวณหน้ากระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส แววตาของเขายังคงเฉิดฉายประกายอันอบอุ่นและมั่นคง ให้ กับสาวน้อยที่กำลังยืนอยู่เคียงข้างเขา ได้เห็นอยู่เสมอ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มที่จะค่อยๆ ทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาเป็นประโยค ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “บางคนเดินทางมาถึงที่นี่โดยรู้ว่าที่นี่คือบ้านของพวกเขา บางคนเดินทางมาอยู่และพักอาศัยด้วยหัวใจที่ยังสั่นคลอน…แต่ไม่ว่าจะเดินทางมาจากทิศทางใดก็ตามแต่แต่ทว่า ทุกคนที่เดินทางเข้ามาอยู่อาศัยภายในค่ายฮาล์ฟบลัดแห่งนี้…ต่างมีคุณค่าในแบบของตัวเองด้วยกันทั้งนั้น” น้ำเสียงของคุณไครอนเต็มไปด้วยความแผ่วเบาแต่ก็ยังคงทรงพลัง คล้ายลมที่กระซิบจากฟากฟ้า หลังจากนั้นเขาก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาอีกครั้งหนึ่งว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>“และตัวของเธอเอง…ก็เป็นหนึ่งในนั้น  เช่นเดียวกันนะจีน่า”</p><p><br></p><p><br></p><p>     หลังจากที่คำพูด ของคุณไครอนได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นหญิงสาวตัวน้อยๆ ก็ค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าเบา ๆ ดวงตา ของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยความเปล่งประกาย แต่ทว่าลึก ๆ ในแววตา กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเศร้าที่แฝงซ่อนอยู่จาง ๆ ก่อนที่หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อมาเธอจะค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวเท้าบาง เดินทางเข้าไปไปยังบริเวณบานประตูไม้ซึ่งกำลังเปิดแง้มอยู่</p><p><br></p><p><br></p><p>แต่ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ทำการเคาะประตู ของกระท่อมแต่อย่างใด เพราะว่าหลังจากนั้นแค่เพียงไม่นานนัก ก็เริ่มที่จะมี เสียงดังตึงตัง ตึงตังดังออกมาพร้อม กับเสียงของคนที่กำลังหัวเราะลั่นลาน ดังออกมาตามหลังอีกทีหนึ่ง หลังจากนั้นก็เริ่มมีเสียงพูด ของ ใครสักคนหนึ่ง ดังออกมาเป็นประโยคที่ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>“โอ๊ย! ใครบังอาจวางหม้อไว้ตรงทางเดินเนี่ย! มันเขกโดนหัวชั้นอีกแล้ว เจ็บนะเฟ๊ย!!”</p><p><br></p><p><br></p><p>     หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนักประตูไม้ก็ค่อยๆ ทำการถูกเปิดออกผางด้วยแรงปะทะ พร้อม กับ เรือนร่างสูงเพรียวของหญิงสาวที่กำลังสวมใส่อยู่ในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำแถบฟ้าเข้มที่เต็มไปด้วยหมุดโลหะสะท้อนแสง และกางเกงรัดรูปสไตล์ไซเบอร์พังค์ ผมทรงโมฮอว์กของเธอถูกเซตตั้งตระหง่านตัดกับดวงหน้าเรียวยาว เธอมีรอยสักวงเวทบาง ๆ บนต้นคอ และรอยยิ้มที่ใหญ่กว่าฝ่ามือ พร้อม กับ ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และเอ่ยคำพูดออกมาหนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “เฮ้ย! เด็กคนใหม่ ของค่ายฮาล์ฟบลัด! เดืนทางมาถึงแล้วเหรอเนี่ย!? ไวชะมัดยาก!” น้ำเสียง ของ เธอคนนี้ร้องขึ้นมาอย่างเริงร่าสดใส ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวขาบางเด้นทางออกมาทำการต้อนรับด้วยแขนที่อ้าออกกว้างมากๆ และเอ่ยคำพูดขึ้นอีกหนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>    “ฉันมีชื่อว่าวิคตอเรีย แบร์นาร์ด เป็นพี่สาวผู้สดใสของกระท่อม หมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส หลังนี้! ถึงหน้าฉันจะจะดูค่อนข้างดุๆ แต่ว่าหัวใจ ของ ฉันก็อ่อนละมุนเหมือนฟองนมลาเต้เลยนะจ้ะ!”</p><p><br></p><p><br></p><p>     หลังจากที่คำพูด ของ เธอได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้เพียงแค่ไม่นานนักหลังจากนั้น ก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเธอดังไกล และ ก้องกังวาล จนถึงขั้นใบไม้ที่อยู่บนเหนือศีรษะยังสั่นไหว และ สั่นสะเทือนได้ หลังจากนั้นสาวน้อยอย่างจีน่า ก็เริ่มที่จะทำการส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเก้อเขิน เธอรู้สึกถึงได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่กำลังอัดแน่นอยู่ภายในบริเวณอกกำลังถูกคลี่คลายลงทีละเล็กทีละน้อย ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูดออกมาจากริมฝีปากบาง ของ เธอหนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “สวัสดีค่ะ…ฉันมีชื่อเล่นว่าจีน่า ส่วนชื่อจริง ของ ฉันก็คือ ฮิเมนา เฟร์นันเดชค่ะ” เธอเอ่ยอย่างสุภาพ “จะเรียกชื่อเล่น ของ ฉันสั้นๆ ว่าจีน่าก็ได้นะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ…” หลังจากที่คำพูด ของ เธอจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนักหลังจากนั้นก็</p><p><br></p><p><br></p><p>คุณวิคตอเรียเริ่มค่อยๆ ทำการพยักหน้าออกมาแรง ๆ จนถึงขั้นตุ้มหูแกว่ง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มทำการเอ่ยคำพูดออกมา เป็นประโยคหนึ่งว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “ได้เลยจ้ะน้องจีน่า! แล้วก็ยินดีต้อนรับสู่กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส ที่นี่คือ ศูนย์รวมความวุ่นวายของค่ายฮาล์ฟบลัด และยังเป็นกระท่อมของคนที่ยังไม่มีใครเคลมว่าเป็นลูก! ฮา ฮา !” </p><p><br></p><p>       หลังจากที่จบคำพูดของคุณวิกตอเรียลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นประตูไม้ที่อยู่ภายในบริเวณด้านใน ของ กระท่อม ก็ค่อยๆ ทำการถูกแง้มเปิดออกขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งอย่างเงียบงัน พร้อมทั้งปรากฏร่างบางของหญิงสาวที่มีผิวสีขาวซีด ดวงตาสีหมอกและเรือนผมสีน้ำตาลทองที่ยาวเลยบ่า เธอสวมใส่เสื้อคลุมบาง ๆ ที่ปักลวดลาย และ อักษรโบราณคล้ายคลึง กับ อักษร ของ ชาวอียิปต์อยู่ด้วย หลังจากนั้นเธอคนนี้ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูดขึ้นมา หนึ่งประโยค ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>           “เอะอะเสียงดังกันอีกแล้วนะคะ...” น้ำเสียงของเธอคนนี้พูดขึ้นออกมาเบา ๆ แต่ไม่ใช่ด้วยความรำคาญ หากแต่ด้วยเป็นน้ำเสียงคล้ายสายลมในป่าอันเงียบสงบ หลังจากนั้นเธอคนนี้ก็เริ่มเอ่ยคำพูดขึ้นมาต่ออีกหนึ่งประโยค ในทันทีว่า “เธอคือน้องใหม่ ของ ค่ายฮาล์ฟบลัดเรา...ใช่ไหมคะ?” หลังจากที่จบคำพูด ของ เธอคนนี้ลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก สาวน้อยเฮเมน่า ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาหนึ่งประโยค ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>      “ใช่แล้วค่ะ...ฉันมีชื่อว่าจีน่านะคะ” หลังจากที่จบคำพูด ของ สาวน้อยจีน่าลงไปได้อค่เพียงไม่นานนัก หญิงสาวคนนั้นก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง และ เอ่ยคำพูดออกมาหนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p>      “ส่วนฉันมีชื่อว่า เลย์ลา เอลฟาวลีย์นะ”  หลังจากที่ทำการเอ่ยคำพูดจบลง เธอคนดังกล่าวก็ค่อยๆ เริ่มทำการพยักหน้าเบา ๆ พร้อมผายมืออย่างเงียบงัน และเอ่ยคำพูดต่อมาอีกประโยคหนึ่งว่า “ถ้าชอบที่เงียบ ๆ ฉันมีหมอนลาเวนเดอร์แห้งให้ยืมใช้ได้นะ กลิ่นหอมของมันช่วยได้ดีเลยหล่ะนะ” หลังจากที่คำพูด ของ เธอคนนี้ ได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นสาวน้อยก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาจากริมฝีปากบาง หนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>“ขอบพระคุณมากเลยค่ะ” จีน่าตอบแล้วส่งรอยยิ้ม ๆ</p><p><br></p><p><br></p><p>      แต่ยังไม่ทันที่สาวน้อยอย่างจีน่าจะได้ทันพูดจนจบประโยคดีเท่าไหร่นัก ทันใดนั้นเองก็มีร่างของหญิงสาวอีกคนก็พุ่งทะลุหลังเลย์ลาออกมา เธอคนนี้มีผมที่ดูค่อนข้างจะดูหยักศกยุ่งเหยิง พร้อมทั้งสวมใส่กางเกงขาสั้นพร้อม กับ รองเท้าแตะข้างละสี และมีน้ำเสียงที่กระแทกหูด้วยพลังมหาศาลอีกด้วย หลังจากนั้นเธอคนดังกล่าว ก็ค่อยๆ เริ่มที่จะทำการเปล่งน้ำเสัยง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดขึ้นมา หนึ่งประโยคว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>      “อุ๊ย แนะนำตัวใหได้รู้จักกันไปหมดแล้วเหรอคะเนี้ย!?  ฉันมีชื่อว่า เลย์ลินน์ เอลฟาวลีย์ ยินดีที่ได้รู้จักน้องใหม่ ของ ค่ายฮาล์ฟบลัด!” หลังจากจบคำพูดลงไปได้เพียงแค่ไม่นานนักเธอคนดังกล่าวก็เดินมาทำการจับมือ ของ สาวน้อยอย่างจีน่าเอาไว้แน่นแบบไม่มีเกรงใจเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่เธอจะเริ่มกล่าวคำพูดขึ้นมาอีกหนึ่งประโยคว่า “แล้วก็ขอเตือนนะ อย่าถูกหน้าตาพี่สาวฉันหลอกเอา! น้ำเสียงที่เธอกำลังพูดออกมาฟังดูค่อนข้างเบามากๆ แต่ก็สามารถถกเถียงสู้ กับ เสียง ของ ฟ้าที่กำลังร้องดังอยู่ได้เลยล่ะ!” หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก คุณเลย์ลา ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>      “เธอพูดมากไปแล้วนะ” เลย์ลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างเบาแต่ก็ดูจริงจังมากไม่น้อยเลยทีเดียว หลังจากที่คำพูด ของ คุณเลย์ลา ได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้เพียงแค่ไม่นานนัก หลังจากนั้นคุณเลย์ลินน์ก็เริ่มที่จะทำการเปล่งน้ำเสียง และเอ่ยคำพูดต่อมาเป็นประโยคหนึ่ง ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>“นั่นไง! ชี มาแล้ว!” หลังจากที่จบคำพูดลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก คุณเลย์ลินน์ก็ค่อยๆ เริ่มทำการส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างสนุกสนานอย่างต่อเนื่องทันที</p><p><br></p><p><br></p><p>     แต่ทว่าในจังหวะนั้นเองคุณ วิคตอเรียก็ค่อยๆ เริ่มทำการตบมือสองทีแล้วชูนิ้วขึ้นอย่างประกาศ ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>       “เอาล่ะ! พิธีต้อนรับน้องใหม่ เข้าสู่กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของ ท่านเทพเฮอร์มีสได้จบลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! ทุกคนเดินทางไปที่ห้องนอนรวมกันเลย! วันนี้เรามีที่ว่างข้างๆบริเวณหน้าต่าง ที่เหมาะกับคนมีเรื่องมากมายในหัวแบบเธอที่สุดมาเสนอด้วยนะจีน่า!”</p>
</div>

</div>
</div>


<style>
@keyframes floatName {
0% { transform: translateX(0); }
50% { transform: translateX(12px); }
100% { transform: translateX(0); }
}
</style>

Jemena โพสต์ 2025-7-31 16:02:01

Jemena โพสต์ 2025-8-1 20:52:19

<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Kanit&display=swap" rel="stylesheet">


<div style="max-width: 820px; margin: 50px auto; padding: 20px; border: 6px solid #014F86; border-radius: 24px; background-color: #381D0A; font-family: 'Kanit', sans-serif; color: #F3E5AB; box-shadow: 0 0 24px rgba(0,0,0,0.5); position: relative;">


<div style="padding: 40px; border: 4px solid #5A2D0C; border-radius: 20px; background-color: #2C1302; text-align: center;">


<div style="font-size: 30px; font-weight: bold; margin-bottom: 30px; animation: floatName 5s ease-in-out infinite;">
   Jimena Fernández
</div>


<div style="display: flex; justify-content: center; margin-bottom: 25px;">
   <div style="padding: 10px; border: 6px solid gold; border-radius: 20px; background: linear-gradient(135deg, #FFD700, #FFF5B7); box-shadow: 0 0 18px gold;">
   <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000064599.md.jpg" alt="Jimena Fernández" style="width: 300px; height: auto; border-radius: 12px;">
   </div>
</div>


<div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;"><br></div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;">
   📅 <strong>วันที่:</strong> 1 สิงหาคม พุทธศักราช 2568
</div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 10px;"><br></div>


<div style="font-size: 18px; margin-bottom: 10px;">
   🌓 <strong>หัวข้อ:</strong> หน้ากระท่อมหมายเลขที่ 11  ของ ท่านเทพเฮอร์มีส</div><div style="font-size: 18px; margin-bottom: 10px;"><br></div>


<div style="font-size: 16px; margin-bottom: 30px;">
   📍 <strong>สถานที่:</strong> หน้าบ้าน , กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของ ท่านเทพเฮอร์มีส</div><div style="font-size: 16px; margin-bottom: 30px;"><br></div>


<div style="text-align: justify; font-size: 16px; line-height: 1.9; padding: 0 10px;">
   <p>           แสงแดดในช่วงตอนบริเวณยามเช้าที่อาบโลกด้วยสีทองอ่อนลอยละล่องระหว่างใบไม้ของป่าสนโดยรอบ กับ กลิ่นไอของหญ้าชื้น น้ำค้าง และไออุ่นจากแสงอาทิตย์แรกของวันกำลังหลอมรวมเข้าด้วยกันเป็นกลิ่นอายแห่งความสงบสุขที่ยากที่จะเลียนแบบได้</p><p><br></p><p><br></p><p>      เมื่อบานประตูไม้ของกระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีสค่อยๆ เริ่มทำการ แง้มเปิดออกขึ้นมาอย่างช้า ๆ ตามมาด้วยเสียงของบานพับไม้ที่กำลังเสียดสีกันอยู่เบา ๆ กับตะขอเกี่ยวเหล็กดังแว่วมาแต่ไกล ในเวลาแค่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาสาวน้อยนามว่า ฮิเมนา เฟร์นันเดซ หรือจีน่า ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวขาบางเดินทางออกมาจากตรงบริเวณภายในด้านใน ของ กระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส ว้นนี้สาวน้อยทำการสวมใส่เสื้อค่ายสีส้มอมทองประจำค่ายฮาล์ฟบลัดเข้ากับกระโปรงผ้าสีครีมอ่อนให้ขับกับผิวให้ยิ่งแลดูอบอุ่นมากยิ่งขึ้น และเธอก็ทำการสวมใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาด เธอเพิ่งหวีผมจนเรียบลื่นและถักเปียหลวม ๆ ลงมาเคียงตรงบริเวณแก้ม และค่อยๆ เริ่มที่จะทำการม้วนเปียไหวเบา ๆ ตามแรงลมอ่อนที่พัดลอดมาตามแนวต้นไม้ใหญ่นั่นเอง หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก เธอก็ค่อยๆ เริ่มที่จะทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาจากริมฝีปากบาง ของ ตัวเธอเองเป็นประโยคที่ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “อรุณสวัสดิ์...โลกอันแสนกว้างใหญ่ใบนี้” หลังจากที่คำพูดและเสียงกระซิบแผ่วเบาของเธอได้ทำการลอยละลายหายวับไปกับอากาศของช่วงบริเวณยามเช้าเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น หลังจากนั้นก็เริ่มมีกลีบ ของ ดอกไม้ดอกเล็ก ๆ ค่อยๆ ทำการร่วงหล่นลงมาจากตรงบริเวณต้นไม้สูงพลางปลิววนอยู่ตรงบริเวณตรงกลาง ของ แรงลมประหนึ่งดุจคำทักทายและตอบกลับจากธรรมชาติที่มีให้กับสาวน้อยตัวเล็กๆ คนนี้ นั่นเอง</p><p><br></p><p><br></p><p>     ในเวลานี้ที่ตรงบริเวณขั้นบันไดไม้ที่อยู่ตรงบริเวณหน้ากระท่อม หมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส ก็ค่อยๆ เริ่มปรากฏเรือนร่างของหญิงสาวสูงโปร่ง ในชุดไซเบอร์พังค์ชัดตัดกับฉากหลังของป่าเขียวครึ้ม คุณวิคตอเรีย แบร์นาร์ด กำลังทำการยืนพิงอยู่ตรงบริเวณเสาไม้ มือข้างหนึ่ง ของ เธอกำลังถือแก้วน้ำผึ้งอุ่น ๆ ดวงตาคมกริบกรุ้มกริ่มมองลงมาอย่างอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก ก่อนที่คุณวิกตอเรีย จะค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาเป็นประโยคที่ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p>     “โอ้โห วันนี้เธอเป็นใครกันเนี่ย? แต่งตัวทำผมดูดีจนฉันนึกว่าเจ้าหญิงแห่งแคว้นทางเหนือเดินหลงทางมาตรงบริเวณแถวนี้แน่ะ”</p><p><br></p><p><br></p><p>     น้ำเสียงของคุณวิคตอเรียพูดดังก้องกังวานและเต็มไปด้วยอารมณ์ขัน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะสดใสที่ฟังดูกี่ครั้ง กี่หน แล้วก็ยังรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นหัวใจ เกินกว่าที่ใครจะคาดคิดว่า จากหญิงสาวที่มีใบหน้าดุดันมากขนาดนี้ จะเป็นคนที่มีความสดใสร่าเริงได้อย่างสุดๆ ไปเลย</p><p><br></p><p><br></p><p>     สาวน้อยฮิเมนาค่อยๆ เริ่มทำการส่งรอยยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน และเต็มไปด้วยความเขินอายแบบสุดๆ แต่ทว่าเธอก็กลับรับรู้และก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นหัวใจอย่างน่าประหลาด หญิงสาวยกมือขึ้นแตะไปตรงบริเวณเปียข้างหูเบา ๆ แล้วค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียงพร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกจากริมฝีปากบาง ทำการตอบกลับออกมาเป็นประโยคที่ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>      “ก็ต้องเริ่มต้นวันใหม่ๆ ให้ดีที่สุดใช่ไหมคะพี่วิคตอเรีย? จะได้ไม่รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองกำลังเดินก้าวเรียวขาบางหลงทางอยู่ในดง ของ เทพเจ้า” หลังจากที่คำพูด ของ สาวน้อยฮิเมนา หรือ ว่า จีน่า ได้ทำการเอ่ยจบลงไปได้แค่เพียงไม่นานนัก หลังจากนั้นคุณวิกตอเรียก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับเอ่ยคำพูดออกมาประโยคหนึ่งว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>“เออ ฉันรู้สึกชอบ ๆ คำนี้ ของ เธอจังเลยน่ะจีน่า!” หลังจากที่จบคำพูดลงไปได้เพียงแค่นานนัก คุณวิคตอเรียก็ค่อยๆ เริ่มทำการส่งรอยยิ้มกว้างออกมาให้กับเธอแล้วค่อยๆ เริ่มทำการชูนิ้วโป้งขึ้น พร้อม กับ ค่อยๆ เริ่มทำการเอ่ยคำพูดในประโยคต่อไปออกมาในทันทีว่า “ขอจดไว้ใช้ตอนออกไปเล่าเรื่องราวให้ชาวค่ายรุ่นใหม่ฟังเลย”</p><p><br></p><p><br></p><p>     ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ กันอยู่นั้นในเวลาต่อมาก็เริ่มที่จะมี เสียงของฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่กี่วินาทีต่อมาก็ตามมาด้วยเสียงของการพูดคุยที่ฟังดูค่อนข้างแผ่วเบาแบบคนที่พยายามไม่ให้ใครตกใจ ออกมาเป็นประโยคที่มีใจความว่า</p><p><br></p><p>      “วันนี้...จะมีขนมปังอบสดใหม่ๆ ร้อนๆ จากเตาอบไหมนะ?”น้ำเสียงของ สาวน้อยนามว่าเลย์ลา เอลฟาวลีย์ ดังขึ้นเบา ๆ พร้อม กับ ใบหน้าที่ยื่นออกมาจากตรงบริเวณประตูอย่างระแวดระวัง เธอค่อยๆ ยืนมองไปทางตรงบริเวณด้านซ้าย และก็ ด้านขวาอย่างไม่มั่นใจ ก่อนที่หลังจากนั้นเธอจะค่อยๆ ทำการเดินก้าวเรียวขาบางเดินทางออกมาตามหลังเพื่อนสมาชิก ภายในกระท่อมหมายเลขที่ 11 เทพเฮอร์มีส คนอื่นๆทันที หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก คุณเลย์ลินน์ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาเป็นประโยคที่ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>    “ขนมปังงั้นเหรอคะ? เดี๋ยวฉันจะรีบวิ่งไปเอาให้เลย!” น้ำเสียงและคำพูดของ คุณเลย์ลินน์ ดังแทรกออกมา เรือนร่างปราดเปรียวของฝาแฝดผู้น้องค่อยๆ เริ่มทำการเดินก้าวเรียวขาบางเดินทางออกมา อย่างรวดเร็วอย่างกับแมวป่า พร้อม กับ ท่าทีที่ดูมุ่งมั่นจะปกป้องฝาแฝดผู้พี่ ผู้เป็นพี่สาว ของ เธออย่างเต็มที่ หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่นานนัก สาวน้อยฮิเมนา หรือ ว่า จีน่า ก็ค่อยๆ เริ่มทำการเปล่งน้ำเสียง พร้อม กับ เอ่ยคำพูดออกมาจากริมฝีปากบาง  ของ ตัวเธอเอง ว่า</p><p><br></p><p><br></p><p>     “ใจเย็นสิค่ะคุณเลย์ลินน์...เขายังไม่ได้ทำการเสิร์ฟอาหารเช้าเลยนะ” หลังจากที่คำพูดของเธอจบลงไปได้เพียงแค่ไม่นานนัก สาวน้อยฮิเมนาก็ค่อยๆ เริ่มทำการยิ้มขำออกมาพร้อมกับพลางยกมือขึ้นมาป้องตรงบริเวณปากเบาๆ</p><p><br></p><p><br></p><p>     “ไม่เป็นไร ๆ พอดีฉันอยากจะออกกำลังกายแต่เช้าอยู่แล้วด้วยหล่ะ!” คุณเลย์ลินน์กล่าวคำพูดออกมาด้วยท่าทางที่ดูฮึกเหิมมากๆ ในขณะที่คุณเลย์ลาก็ค่อยๆ เริ่มทำการหันไปมองหน้า ของ น้องสาวฝาแฝด แล้วถึงกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่จะหัวเราะตามหลังออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างมีความสดใสมากๆ</p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p>     บรรยากาศตรงบริเวณหน้ากระท่อมหมายเลขที่ 11 ของท่านเทพเฮอร์มีส ค่อย ๆ เริ่มเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ การหยอกล้อเล่นกันเบา ๆ และก็ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักความอบอุ่นที่ไม่ต้องการคำอธิบายใด ๆ มาบอกต่อ หรือ อธิบายให้ใครเข้าอกเข้าใจเลยก็ว่าได้</p><p><br></p><p><br></p><p>     แล้วก็ท่ามกลางสายลมบางๆ ของช่วงเวลายามเช้าตรู่ ดวงอาทิตย์ที่กำลังไต่ฟ้าช้า ๆ และเพื่อนใหม่ที่กำลังยืนอยู่เคียงข้างกาย… ของ สาวน้อยตัวเล็กๆ ที่มีนามว่า ฮิเมนา เฟร์นันเดซ ทำให้เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าที่แห่งนี้อาจจะกลายเป็น "บ้าน" หลังใหม่ ของเธอได้อย่างแท้จริง ๆ ในสักวันหนึ่ง</p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p><p><br></p>
</div>

</div>
</div>


<style>
@keyframes floatName {
0% { transform: translateX(0); }
50% { transform: translateX(12px); }
100% { transform: translateX(0); }
}
</style>

หน้า: 1 2 3 4 [5] 6

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver