[หุบเขาโซโนมา] - Wolf House - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Phatranit โพสต์ 2025-8-25 21:42:51

<div style="max-width:900px; margin:auto;
 background:#1a1a1a;
 border-radius:20px; padding:30px;
 font-family:'Sarabun',sans-serif;
 box-shadow:0 10px 30px rgba(0,0,0,0.25);">


<div style="text-align:center; margin-bottom:25px; border-bottom:3px solid #8b4513; padding-bottom:15px;">
<div style="font-size:36px; font-weight:bold; color:#d4af37; letter-spacing:1px; text-shadow:1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.3);">
 Jupiter Camp Gazette
</div>
<div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px;">
 บันทึกแห่งสรวงสวรรค์ • ฉบับที่ 22</div>
</div>


<table style="width:100%; border-spacing:20px; margin-bottom:20px;">
<tbody>
 <tr>
 
 <td style="width:30%; vertical-align:top; text-align:center;">
 <div style="width:180px; height:180px; margin:auto; border-radius:50%; overflow:hidden;
 border:8px solid #d4af37;
 box-shadow:0 0 40px rgba(212,175,55,0.8), inset 0 0 20px rgba(255,255,255,0.3);
 background: radial-gradient(circle at top left, #3b0a45, #1a001a);
 animation:spinCoin 8s linear infinite;">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065243.md.jpg" style="width:100%; height:100%; object-fit:cover; border-radius:50%;">
 </div>
 
 <div style="font-weight:bold; color:#d4af37; font-size:22px; margin:15px 0 8px; text-shadow: 1px 1px 2px rgba(0,0,0,0.5);">
 ภัทรานิษฐ์ พิพัฒน์เกียรติ
 </div>
 
 <div style="font-size:16px; color:#c0a060; margin-top:5px; font-style:italic; text-shadow: 1px 1px 1px rgba(0,0,0,0.4);">
 "คนอย่างพวกนายก็เหมาะสมที่จะได้รับการทรมารจากดินแดนนรกแล้วละนะ"
 </div>
 </td>

 
 <td style="width:70%; vertical-align:top;">
 <div style="background: rgb(44, 31, 60); border-radius: 12px; padding: 30px; height: 550px; overflow-y: auto; border: 2px solid rgb(212, 175, 55); box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.2) 0px 5px 25px; scroll-behavior: smooth; font-size: 18px; line-height: 1.8;">

 วันที่: 25 สิงหาคม พุทธศักราช 2558 หัวข้อการโรลเพลย์ : พัด เด็กหญิงผู้ไม่เคยหวั่นเกรงสถานที่ : หุบเขาโซโนมา <img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt="">       หลังจากสิ้นสุดการทดสอบวิชาภาษาละติน พัด เด็กหญิงตัวน้อยก็เก็บเกี่ยวความรู้และความมั่นใจใส่ตัว แล้วก้าวออกมาจากห้องสมุดอันเงียบสงบสู่โลกภายนอก สายลมพัดโชยอ่อนพร้อมกับกลีบดอกไม้ที่พลิ้วไหว เธอดื่มด่ำความสงบเงียบนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้ว เสียงกรีดร้องอันแหลมสูงก็ฉีกกระชากความเงียบสงบนั้นให้ขาดวิ่น! อสุรกายฮาร์ปี้ ระดับ 6 โผล่พรวดจากเงามืดของพงไพร ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเธอราวกับเหยื่ออันโอชะ แต่พัดไม่สะทกสะท้าน เธอยกยิ้มอย่างมั่นใจแล้วคว้า หอกฮาลต้า อาวุธคู่ใจที่ฝึกฝนมาอย่างดี พร้อมงัดวิชา คาราเต้สายดำ ที่เรียนมาตั้งแต่สิบขวบออกมาใช้ ร่างเล็กเคลื่อนไหวราวกับสายลม ฟาดฟันหอกจนเกิดประกายวาววับ ผสานกับหมัดและลูกเตะอันทรงพลัง เพียงชั่วครู่ อสุรกายฮาร์ปี้ก็ล้มลง สลายเป็นละอองหมอกแห่งความพ่ายแพ้ ลิงก์การเข้าร่วมการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv. 6 กดลิงก์ที่ด้านล่างค่ะ <a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=104">การต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.6</a> ลิงก์การเข้าร่วมการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv. 10 กดลิงก์ที่ด้านล่างค่ะ <a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=105">การต่อสู้อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.10</a> ทว่าโชคชะตาไม่ได้ให้เธอได้พักหายใจนานนัก เสียงกรีดร้องก้องกังวานอีกครั้ง คราวนี้เป็น อสุรกายฮาร์ปี้ ระดับ 10 ที่ปรากฏตัวจากป่าลึกอย่างดุดันกว่าเดิม มันกางปีกมหึมาเข้าจู่โจม แต่พัดไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย เธอยังคงใช้หอกสลับกับกระบวนท่าคาราเต้ที่ช่ำชอง ท่ามกลางเสียงกระพือปีกและเสียงโลหะเสียดสีกัน ความมุ่งมั่นของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นชัยชนะอีกครั้ง อสุรกายตนนั้นล้มลงและสลายหายไปในสายลม พัดหอบหายใจเล็กน้อย เช็ดเหงื่อ แล้วหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะทำท่าเลียนแบบสุนัขอย่างที่ชอบทำเสมอ เป็นภาพที่น่าเอ็นดูอย่างยิ่งในสมรภูมิที่เพิ่งผ่านพ้นไป จากนั้นเธอจึงเดินกลับไปยัง บ้านหมาป่า พร้อมกับ ขนนกฮาร์ปี้ ที่เก็บมาเป็นของที่ระลึก ราวกับสัญลักษณ์แห่งความกล้าหาญที่เติบโตขึ้นในใจของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อโชคชะตาเลยแม้แต่น้อย รางวัล : ได้รับ + 2 ตื่นรู้จากการทำการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ เป็นครั้งแรก ได้รับ : ขนฮาร์ปี้ (สุ่มตามระบบ) <img src="static/image/hrline/43.gif" border="0" alt=""> 

 
 <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; margin-top: 25px; font-size: 14px; line-height: 1.6;">
 🐶 เครดิตผู้จัดสร้างโค้ด : Phatranit Phiphatkiat 🐶
 </div>
 <div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"> </div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">เรื่องที่ต้องการแจ้งให้ทราบ !! ถ้าพัดยังไม่ได้อนุญาตให้ทำการเปลี่ยนแปลง ดัดแปลง เนื้อหา หรือ โค้ด อย่าพึ่งทำไรส่งเดชนะคะ ให้คงทุกอย่างไว้เหมือนเดิม ก่อนและแจ้งสิ่งที่ต้องการจะให้แก้ไขพัดจะรีบมาแก้ไขให้เมื่อว่างจากการเรียนคะ"</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"> </div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;">🔔 Jupiter Camp Gazette🔔</div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"> </div><div style="color: rgb(192, 160, 96); text-align: center; font-size: 14px; line-height: 1.6;"> </div>

 </div>
 </td>
 </tr>
</tbody>
</table>
</div>


<style>
@keyframes spinCoin {
0% { transform:rotateY(0deg); }
100% { transform:rotateY(360deg); }
}

/* Scroll bar หรู */
div::-webkit-scrollbar {
width: 14px;
}
div::-webkit-scrollbar-track {
background: #3b0a45; border-radius:8px;
}
div::-webkit-scrollbar-thumb {
background: linear-gradient(#d4af37,#b8860b); border-radius:8px;
}
</style>

Soyeon โพสต์ 2025-8-26 20:10:11

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">


<div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
 <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
 <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">26 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา</div>
 <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
 <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
 </div>
</div>


<div style="position: relative; z-index: 1;">

 
 <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

 <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">

 
 <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">หัวข้อ: เส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div>
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">    บรรยากาศในห้องสมุดเงียบสงบ แสงแดดยามบ่ายส่องลอดหน้าต่างบานใหญ่เข้ามา "จองโซยอน" เด็กหญิงตัวน้อยกำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนภาษาละตินลงในกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ เธอหันไปยิ้มและโค้งคำนับให้หมาป่าสีขาวนาม ลูปา ผู้เป็นดั่งอาจารย์และผู้เฝ้ามอง</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  "ขอบคุณค่ะคุณลูปา...หนูจะตั้งใจฝึกทุกอย่างให้ดีเลยค่ะ" โซยอนกล่าวอย่างมุ่งมั่น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  เธอค่อยๆ ก้าวเดินออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าสู่ หุบเขาโซโนมา อากาศที่นั่นสดชื่น ลมพัดเอื่อยพัดพาเอาเพียงกลิ่นหญ้าป่าโชยมากับสายลม พื้นดินที่เป็นทางลาดชันสลับกับทางราบ เหมาะอย่างยิ่งกับการฝึกวิ่งในทุกๆ วัน</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">ที่เชิงเขา มีร่างของหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ยืนรออยู่แล้ว หูของมันตั้งชัน ดวงตาคมกริบจ้องมาที่เด็กหญิง หมาป่าตัวนั้นคือ คุณเวล็อกซ์ ผู้มีฝีเท้าเร็วราวสายลม และขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดที่ยิ่งกว่าครูฝึกนักวิ่งมืออาชีพเสียอีก</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  เมื่อโซยอนเดินเข้าไปใกล้ คุณเวล็อกซ์ก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มลึกเป็นภาษามนุษย์</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  "มาแล้วสินะ เด็กน้อย...วันนี้ไม่มีการออมแรง ข้าอยากเห็นเจ้าใช้ทุกฝีก้าวให้เต็มกำลัง หากเจ้าล้มลงก็ต้องลุกขึ้นวิ่งต่อ ไม่มีข้อแม้...เข้าใจไหม?"</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  เด็กหญิงยืดอก สูดลมหายใจเข้าลึกๆ และพยักหน้ารับอย่างแน่วแน่ "เข้าใจแล้วค่ะคุณเวล็อกซ์ หนูจะไม่ยอมแพ้!"</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  แววตาของหมาป่าสีเทาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย มุมปากของเขายกสูงคล้ายรอยยิ้ม ก่อนจะหันไปทางเส้นทางลาดชันเบื้องหน้า</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> "ดี...งั้นเริ่มจากวิ่งสามรอบรอบหุบเขา เจ้าต้องวิ่งตามฝีเท้าข้าให้ทัน ถ้าตามไม่ทัน...ข้าจะให้เพิ่มอีกหนึ่งรอบ"</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">สิ้นเสียง หมาป่าสีเทาก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วราวกับเงาของสายลมสีเงินที่พุ่งทะยานไปบนภูเขา เด็กหญิงโซยอนรีบก้าวขาออกวิ่งตามไปทันที หัวใจของเธอเต้นแรง การฝึกครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...     </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;">+15 EXP/ +5 คะแนน</div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 215, 0); line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div>
 </div>

 
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
 <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
 "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่ 
 และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย 
 เหนือกาลเวลาและความมืดมิด 
 ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
 </div>
 </div>

 </div>
</div>


<div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
</div>

</div>

Soyeon โพสต์ 2025-8-27 07:50:01

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">


<div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
 <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
 <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">26 สิงหาคม 2025 | หุบเขาโซโนมา</div>
 <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
 <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
 </div>
</div>


<div style="position: relative; z-index: 1;">

 
 <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

 <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">

 
 <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">หัวข้อ: มีดสั้นกับคมปีกมาร: ตำนานนักรบแห่งหุบเขาโญโนมา</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div>
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">    เด็กหญิงวัยสิบสองปีบริบูรณ์อย่าง จอง โซยอน โน้มกายโค้งลาอาจารย์หมาป่าสีขาว ลูปา อย่างนอบน้อม หลังจากผ่านการทดสอบภาษาละตินที่เข้มข้น ดวงตาของเธอยังคงเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวออกจากห้องสมุดอย่างสงบ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   ระหว่างทางกลับบ้านผ่านป่าร่มรื่นและเส้นทางที่คุ้นเคย ในที่สุดเธอก็มาถึง หุบเขาโญโนมา หุบเขาที่สายลมพัดแรงและเสียงนกประหลาดดังก้องกังวาน โซยอนหยุดยืนกลางทิวเขา หายใจแผ่วเบา และเหม่อมองท้องฟ้า ความคิดถึงคุณแม่ที่จากกันไปนานเข้ามากระทบใจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  “คุณแม่… ตอนนี้ท่านสบายดีไหมนะ… โซยอนคิดถึงเหลือเกิน…”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  ความเศร้าฉายชัดในแววตา ทว่ายังไม่ทันได้ปล่อยใจให้จมอยู่กับความรู้สึกนั้น เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังขึ้น!</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">ฟึ่บ!</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">ฮาร์ปี้ เลเวล 6 อสุรกายครึ่งนกครึ่งหญิงโฉบลงมาจากฟากฟ้า ขัดจังหวะการรำลึกถึงคุณแม่ของเธอทันที โซยอนจ้องมองอสูรกายด้วยสายตาอันคมกริบ ปราศจากความหวาดกลัว มือเรียวเล็กคว้า มีดสั้นพูจิโอ ที่เหน็บไว้ตรงเข็มขัดออกมาถือไว้แน่น</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> “อย่าคิดว่าหนูจะยอมถอย!”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   เสียงเล็ก ๆ ตะโกนแผ่ว แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น โซยอนพุ่งตัวเข้าใส่ ใช้ความว่องไวหลบกรงเล็บและปีกอันใหญ่โตของฮาร์ปี้ ก่อนจะ ฉับ! กรีดคมมีดสั้นเข้าที่ร่างของมัน และเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะมาได้ในที่สุด</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=123" style="">ลิงก์ทำการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.6 ของ ยูนา</a></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   ทว่าความโล่งอกนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงกรีดร้องที่ก้องกังวานยิ่งกว่าเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้งจากท้องฟ้า เงาปีกมืดทาบทับลงบนพื้น ฮาร์ปี้ตัวแม่ เลเวล 10 บินลงมาด้วยท่าทางที่น่าเกรงขามกว่าเดิมหลายเท่า!</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  โซยอนเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าแม้ตัวจะเล็กเพียงใด แต่หัวใจของเธอจะไม่ยอมแพ้</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">“เข้ามาสิ… หนูไม่กลัวหรอก!”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   การต่อสู้ครั้งใหม่ปะทุขึ้นอย่างดุเดือด ฮาร์ปี้ตัวแม่ใช้ปีกอันทรงพลังโจมตีไม่หยุด แต่เด็กหญิงก็ใช้ความรวดเร็วในการหลบหลีกและกรีดคมมีดสั้นพูจิโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แขนเล็ก ๆ จะสั่นด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตาของเธอก็ไม่เคยดับมอดลง</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   จนกระทั่ง ฟึ่บ—ฉับ! มีดสั้นปักลงที่จุดสำคัญ ฮาร์ปี้ตัวแม่ส่งเสียงกรีดร้องครั้งสุดท้าย ก่อนร่างจะสลายกลายเป็นผงควันสีดำ เหลือทิ้งไว้เพียง ขนนกสีดำแวววาว อันเป็นรางวัลแห่งชัยชนะ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">เด็กหญิงยื่นมือเล็ก ๆ ขึ้นไปเก็บขนนกนั้นอย่างภาคภูมิใจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">“หนูทำได้… คุณแม่คะ โซยอนทำได้แล้ว…”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=125" style="">ลิงก์ทำการต่อสู้ กับ อสุรกายฮาร์ปี้ Lv.10</a></div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">     </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;">รางวัล: +2 ตื่นรู้ จากการเข้ารับการต่อสู้ กับ เจ้าอสุรกายฮาร์ปี้เป็นครั้งแรก</div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;">สินสงคราม: ขนฮาร์ปี้ (สุ่มตามระบบ)</div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 215, 0); line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div>
 </div>

 
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
 <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
 "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่ 
 และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย 
 เหนือกาลเวลาและความมืดมิด 
 ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
 </div>
 </div>

 </div>
</div>


<div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
</div>

</div>

Moneka โพสต์ 2025-8-27 10:16:42

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเที่ยง เวลา 11.00 - 13.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> กลิ่นสดชื่นของไร่องุ่นลอยแตะจมูกทันทีที่รถบรรทุกคันใหญ่ชะลอลงเข้าสู่ถนนเล็ก ๆ ของหุบเขาโซโนมา แสงแดดสายกระทบเถาองุ่นที่เรียงรายเป็นแนวยาวสวยงามสุดลูกหูลูกตา เนินเขาเขียวชอุ่มสลับต้นโอ๊กเก่าแก่ที่แผ่กิ่งให้ร่มเงา เสียงนกร้องประสานกับเสียงลมอ่อน ๆ ทำให้ที่นี่ช่างแตกต่างจากความวุ่นวายในเมืองใหญ่ ราวกับโลกอีกใบที่ถูกซ่อนเอาไว้ บนกระบะท้าย รถบรรทุกเต็มไปด้วยลังผักที่โยกเยกไปมาตามแรงสั่นของถนน แต่ท่ามกลางความเขียวของผักกาดและแครอทนั้น…มีร่างหนึ่งนอนซุกอยู่ไม่สนใจโลกนี้เลยสักนิด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “งืมมม…” โมนีก้านอนขดตัว สายเสื้อเบลเซอร์ชมพูหล่นลงเล็กน้อย น้ำลายยืดเป็นทางออกมาจากมุมปาก ใบหน้าง่วงงุนอย่างกับคนหลับยาวมาตั้งแต่ชาติที่แล้ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หมาป่าขาวที่แอบซ่อนอยู่เงียบ ๆ ตลอดทางถอนหายใจแรงในลำคอ แววตาสีทองเต็มไปด้วยความทั้งเอ็นดูและปลงตก ก่อนจะก้าวขึ้นกระบะ <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">งับ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คอเสื้อเธอแล้วกระชากยกขึ้นคล่องแคล่วเหมือนคาบลูกหมาป่า โมนีก้ายังไม่รู้เรื่องตอนนี้ร่างเล็กห้อยต่องแต่งในปากหมาป่าเหมือนตุ๊กตาผ้า หลับเป็นตายจนเสียงกรนเบา ๆ หลุดออกมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ฟึ่บ! <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ร่างของลูปาพร้อมเด็กสาวที่ถูกแบกไว้กระโจนลงจากรถบรรทุกอย่างว่องไว ไม่แม้แต่จะทำให้ผักกระเด็นหล่นลงมาแม้แต่ชิ้นเดียว เสียงขาของเธอกระทบพื้นดินไร่องุ่นเบาและมั่นคง จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังทางที่ทอดลึกเข้าไปในหุบเขา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ด้านหลังเจ้าของรถบรรทุกที่เพิ่งลงมาตรวจสอบลังผักข้างท้ายก็ยืนเกาหัวงง ๆ “อะไรวะเนี่ย…ทำไมลังมันล้มเหมือนมีใครกลิ้งอยู่ในนั้น…?” แต่เขาก็ส่ายหัวแล้วเดินกลับไปอย่างไม่ติดใจอะไร ทิ้งให้หมาป่าขาวผู้สง่างามเร่งฝีเท้าเข้าสู่ใจกลางหุบเขา โดยมีโมนีก้าที่นอนหลับน้ำลายยืดบนหลังของนาง…ไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังจะได้พบกับบ้านหมาป่าการฝึกฝนอันแสนโหดร้ายสำหรับคนที่ไม่ชอบการเรียนแบบโมนีก้า<div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: ไม่รู้สิ อยากโรลเฉย ๆ ง่ะ อืม ๆ ไปโรลที่อื่นต่อดีก่า มันต้องผ่านนี้นะ ๆ ไม่ได้หาข้ออ้างโรลจริง ๆ นะ<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-27 13:42:57

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0">วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงบ่าย เวลา 15.00 - 16.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงบ่ายที่คลี่คลายลงเหนือไร่องุ่นในหุบเขาโซโนมาทอแสงสีทองอบอุ่นไปทั่ว โมนีก้าก้าวออกจากบ้านหมาป่า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือบังแดดเล็กน้อย “อืม…ช่วงบ่าย ๆ แบบนี้น่าจะได้ทำอะไรสักอย่างนะ…” ยังไม่ทันคิดจบ เสียงฝีเท้าสี่ขาที่หนักแน่นและรวดเร็วก็ดัง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตึกตัก ตึกตัก<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ตรงเข้ามาหาเธอ หญิงสาวหันไปทันทีสิ่งที่เห็นคือหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ กล้ามเนื้อแน่นราวกับถูกสร้างมาเพื่อความเร็วโดยเฉพาะ แต่ที่ทำให้โมนีก้าแทบสะดุ้งสุดตัวคือหมาป่าตัวนั้นอ้าปากพูดภาษาคนออกมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“ท่านลูปาส่งข้ามา” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ฟังชัดเจน “เจ้าอยากฝึก ข้าจึงมาที่นี่…ข้าคือ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวล็อกซ์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หมาป่าฝีเท้าไวผู้ฝึกฝนสายลมและพลังของขา” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าตาโต รีบชี้หน้าหมาป่าตัวนั้น “เดี๋ยว ๆๆๆ คือ…พูดภาษาคนได้จริง ๆ เหรอ!?” เสียงเธอสูงจนเกือบหลุดเป็นกรี๊ด แต่เวล็อกซ์แค่มองนิ่ง ๆ แล้วพ่นลมหายใจออกทางจมูก <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ฟึ่บ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“ไม่มีเวลาให้ตะลึงนักหรอกเด็กน้อย…เจ้าอยากแข็งแกร่งใช่หรือไม่?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงสาวผมม่วงครามยกมือกอดอก ถอนหายใจยาว ๆ “เฮ้อ…ก็ใช่ค่ะ แต่ไม่คิดว่ามันจะเริ่มแบบนี้นะ!” เวล็อกซ์กระทุ้งจมูกเข้าที่แขนเธอเบา ๆ ดวงตาเป็นประกายเฉียบคม “งั้นตามมาเราจะเริ่มด้วยสิ่งที่ง่ายที่สุด แต่ก็โหดที่สุดสำหรับเจ้าตอนนี้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อะไรนะ…?” โมนีก้ายังไม่ทันได้ถามต่อ หมาป่าตัวใหญ่ก็พุ่งทะยานออกไปด้านหน้าฝีเท้ารวดเร็วราวกับลูกศรพุ่งฉิว หันหน้ากลับมามองเธอเพียงแวบเดียวแล้วคำรามก้อง “วิ่งจากบ้านหมาป่าไปจนถึงไร่องุ่นกลางหุบเขา แล้ววกกลับมาที่นี่…ถ้าเจ้าไม่อยากตายข้างทาง ก็รีบตามมา!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“หาาาาา!!? เดี๋ยวนะะะะ!!” โมนีก้าร้องลั่น แต่ขาก็ต้องออกวิ่งตามโดยอัตโนมัติ เพราะหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะยืนเฉยได้ <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตึก! ตึก! ตึก!<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงส้นรองเท้ากระแทกพื้นดินดังสนั่น เวล็อกซ์วิ่งนำอย่างสง่างามราวกับสายลมพัดพาท่ามกลางไร่องุ่นและทิวเขาสีเขียว โมนีก้าได้แต่หอบหายใจพยายามไม่ให้ขาล้มพับ เธอรู้สึกเหมือนกำลังโดนโค้ชวิ่งโอลิมปิกโหมดโหดจับไปลงสนาม “โอ๊ยตายแล้วววววว!! ทำไมโหดงี้คะะะ!! หนูเพิ่งจะมาถึงที่นี่วันแรกเองนะะะะ!!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงคล้ายฟ้าร้องกลบความเหนื่อย “อย่าบ่น! ทุกก้าวที่เจ้าออกไปคือการเขียนเส้นทางใหม่ของตัวเอง! จงวิ่ง! จนกว่าเจ้าจะเข้าใจว่าร่างกายมีขีดจำกัดแค่ไหน!” <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โคว้ชชชชหมาป่าโหมดจริงจังจัดเต็ม! ส่วนโมนีก้าวิ่งหน้าตาเหยเก หัวใจดังก้องในอก <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ถ้าหนูไม่ตายก่อนนะ…หนูจะได้กล้ามขาสวยแน่ ๆ เลย!! <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">สุดท้ายจนแล้วจนรอดโมนีก้าก็ได้พักสักทีหลังฝึกโหด เหงื่อผุดเต็มขมับจนชุ่มแก้มโมนีก้าทรุดนอนแผ่หงายกลางลานหญ้า มือกดหน้าอกตัวเองหอบถี่ ๆ ราวกับเพิ่งวิ่งหนีไดโนเสาร์มา “โอ๊ยยย…จะฆ่ากันเรอะะะ…นี่มันซ้อมวิ่งหรือวิ่งข้ามรัฐกันแน่!!” เสียงครางอู้อี้หลุดออกมาพร้อมกับน้ำลายที่แทบจะยืดบนหญ้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ก้าวเข้ามา ดวงตาสีทองเหลือบลงมามองเธอราวกับผู้ฝึกสอนที่เห็นลูกศิษย์เพิ่งผ่านนรกแรกไป ดวงตาคมปลาบสะท้อนประกายขันบาง ๆ “เจ้าทำได้ดีกว่าที่คิด ขาเจ้ายังไม่หัก แสดงว่าพอจะมีหวัง” โมนีก้าเบ้ปาก “นี่คือคำชมใช่ไหมคะ? ทำไมมันเหมือนด่ามากกว่า…” แต่ก็ยังยกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนยอมแพ้ให้ฝีเท้าลมกรดของเขา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หมาป่าสีเทาโน้มตัวลงจนหัวเขาเกือบชิดกับหน้าเธอ “พักให้หายใจก่อนก็ได้ แต่ข้าจะบอกเจ้าไว้” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน “ที่ลานฝึกด้านนอกบ้าน กำลังมีการฝึก<span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">กราดิอุส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อยู่…ถ้าอยากเริ่มต้นเส้นทางนักรบจริง ๆ ไปที่นั่นเสีย” โมนีก้านอนแผ่ มองขึ้นฟ้าด้วยตาเบลอ ๆ แล้วยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์ <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โอเค <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แบบไม่มีแรง พูดเสียงแห้งเหมือนคนหมดลม “โอ้ยยย…ให้หนูพักสักสามสิบ นาที เดี๋ยวจะไปค่ะ สัญญา…ไม่งั้นได้เป็นศพแรกในค่ายแน่” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์หัวเราะต่ำ ๆ คล้ายเสียงครางของพายุสายลม ก่อนจะผละออกไปปล่อยให้หญิงสาวนอนกอดหญ้าหอบหายใจอยู่คนเดียวกลางลาน โมนีก้าปิดตา สูดลมเข้าปอดช้า ๆ “เฮ้อ…ชีวิตครึ่งเทพนี่มันไม่โรแมนติกเลยสักนิดดด…” แต่ถึงจะบ่นมือเล็กก็ยังกำแน่น เธอรู้ดีว่าหลังจากสามสิบนาทีผ่านไป ขาจะต้องลากตัวเองไปที่ลานฝึกนั้นแน่นอน<div> </div><div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: มาฝึกเป็นเดอะเฟลชชชช<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-28 13:17:20

<img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 28 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อากาศเช้าของหุบเขาโซโนมาเย็นสดชื่น แสงแดดส่องผ่านไร่องุ่นและต้นไม้ที่เรียงรายรอบบ้านหมาป่า โมนีก้าในชุดออกกำลังกายสีม่วงดำสดใหม่เดินออกมายังลานหน้าบ้าน หัวฟู ๆ ตอนตื่นเช้าถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว แต่สายตายังเต็มไปด้วยความง่วงและความไม่อยากถูกทรมานด้วยการวิ่ง “อรุณสวัสดิ์...ค่ะ” เธอพูดเสียงแผ่ว เหมือนพยายามหาข้ออ้างจะเลี่ยงการฝึก แต่ทันทีที่หมาป่าสีเทา<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เวล็อกซ์<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ก้าวเข้ามาหาดวงตาสีคมปลาบวาววับเหมือนใบมีด เธอก็รู้ทันทีว่าไม่รอดแน่วันนี้ กูตายแน่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ไม่มีเวลาอู้หรอกเด็กน้อย ยืดเส้นยืดสายซะ ก่อนที่เจ้าจะบ่นว่ากล้ามเนื้อเจ็บจนวิ่งไม่ไหว” เวล็อกซ์ตอบเสียงทุ้มกระหึ่ม แถมยังใช้ปากกับฟันดึงแขนเสื้อของโมนีก้าให้ยืดเหยียดแขนตามท่าที่เขาบอก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อ๊าคคคคค! เบา ๆ สิคะคุณพี่หมาป่าาาา!” โมนีก้าร้องโอดโอยเหมือนกำลังโดนทำโทษ แก้มแดงเพราะทั้งเจ็บและอายที่โดนหมาป่าโค้ชจับยืดแขนขาเหมือนนักกีฬาจริง ๆ นาฬิกาสปอร์ตบนข้อมือของเธอเริ่มนับเวลาและวัดชีพจรอย่างขยันขันแข็ง ขณะที่เวล็อกซ์หันมากวาดสายตามอง ก่อนพูดต่ออย่างจริงจัง “จำไว้ วิ่งไม่ใช่เรื่องของความเร็วอย่างเดียว แต่คือเรื่องของจังหวะลมหายใจ ความอดทน และสมาธิ หากเจ้าสามารถวิ่งต่อเนื่องได้หลายไมล์ เจ้าย่อมสามารถมีชีวิตรอดจากศัตรูที่ไม่ยอมเหนื่อยง่าย ๆ เช่นเดียวกัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าถอนหายใจเสียงดังเฮือก “นี่มันโหดกว่าโค้ชทีมวิ่งโอลิมปิกอีก…แล้วนี่ฉันต้องวิ่งกี่รอบกันแน่คะ?” เวล็อกซ์เลียเขี้ยวของตนพลางยิ้มแบบหมาป่า “สิบไมล์รอบหุบเขา…ถ้าไม่ตายเสียก่อน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "สิบ?! อ๊ากกกกก!! พี่จะฆ่าหนูหรอเนี้ย!” เสียงกรีดร้องของโมนีก้าสะท้อนก้องไปทั่วไร่องุ่น ก่อนที่การวิ่งมาราธอนของเด็กสาวผู้ครึ่งเทพจะเริ่มต้นขึ้นจริง ๆ เสียงฝีเท้าของโมนีก้ากระทบพื้นดินเป็นจังหวะถี่ ๆ ราวกับเสียงกลองรัวประจำกองทัพ ดวงอาทิตย์ที่ไม่เคยลับฟ้าเปล่งแสงเจิดจ้าเหนือยอดเขา ไร่องุ่นและเนินเขาโซโนมาดูเหมือนกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ในใจ “สิบไมล์…สิบไมล์…สิบไมล์…” เหมือนเสียงสะท้อนหลอนหูตลอดการวิ่ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหน้าแดงก่ำลมหายใจขาดห้วง มือคว้าชายเสื้อกีฬาของตนพลางพึมพำโวยวาย “โอ๊ยยย จะให้วิ่งเป็นแฮมทาโร่หรือยังไงเนี่ย! วิ่งรอบ ๆ โลกไปหาเมล็ดทานตะวันรึไงงงงงง!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าเหยาะ ๆ อย่างสง่างามเหลือบตาหันกลับมา น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงรอยยิ้มเสียดสี “เจ้าบ่นได้…แต่อย่าหยุดวิ่ง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ฮืออออ…ปอดฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นนะคะ! จะให้วิ่งทุกเช้าแบบนี้…ฉันคงได้ตายก่อนเจอปีศาจแน่เลย!” โมนีก้าครางลั่น ปากบ่นแต่ขากลับยังต้องก้าวตามเพราะกลัวโดนหมาป่าขาโหดตะคอก ร่างเล็กผมม่วงครามเริ่มรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป กล้ามเนื้อขาและปอดแผดเผาเหมือนโดนโยนลงเตาอบ แต่น่าแปลกนะ…ทุกครั้งที่เธอคิดว่าจะล้ม เวล็อกซ์ก็จะเห่าตะโกนขึ้นมาเป็นภาษาคน “เร็วขึ้น! เจ้าทำได้!” คำพูดนั้นเสียดแทงหัวใจเธอจนต้องกัดฟันวิ่งต่อ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เหงื่อเม็ดเล็กไหลลงมาตามขมับ แสงแดดสะท้อนประกายกับดวงตาสีเทาเงินที่ยังไม่ยอมแพ้เสียที ราวกับบางสิ่งในสายเลือดกำลังผลักดันให้เธอวิ่งต่อไปแม้จะเหนื่อยแทบขาดใจ “ให้ตายสิ…นี่มันค่ายนักรบหรือค่ายทำลายปอดเด็กผู้หญิงกันแน่วะะะะะะ!!” เธอแหกปากก้องหุบเขา ขณะที่เวล็อกซ์หัวเราะหึ ๆ แล้ววิ่งนำต่อไปไม่หยุด  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> และแล้วโมนีก้าก็สิบไมล์เต็มรอบ…นี่แค่การเริ่มต้นของเช้าวันใหม่เท่านั้นเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าทิ้งตัวลงไปกลางหญ้าอย่างหมดสภาพหลังจากวิ่งเสร็จ เหงื่อท่วมตัวจนเสื้อออกกำลังกายแนบกับผิวราวกับเปียกฝน ร่างเล็กสั่นไหวเพราะความเหนื่อยหอบ มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าขวดน้ำแล้วเปิดฝาอย่างทุลักทุเล ก่อนจะสาดใส่หน้าตัวเองจนผมม่วงครามเปียกชุ่มแล้วรีบยกขึ้นดื่ม น้ำเย็นไหลผ่านลำคอราวกับยาอายุวัฒนะให้ชีวิตกลับมา “โอ้ยยย…เหนื่อยโว้ยยยย!!” เธอร้องลั่นกลางลานอย่างไม่แคร์สวยใด ๆ หอบแฮ่ก ๆ เหมือนปลาทูขาดน้ำจนแทบจะกลายเป็นซากแห้งติดดิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> คุณเวล็อกซ์หมาป่าสีเทาที่วิ่งนำเธอตลอดสิบไมล์ เดินวนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะต่ำ ๆ ในลำคอ “ดี…เจ้ายังไม่ตาย แปลว่าปอดเจ้าไม่ได้เล็กเท่าปลาซิวนัก” น้ำเสียงประชดประชันแต่ก็มีแววเอ็นดูปนอยู่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายตาเขียวปนเหนื่อย “นี่แหละค่ะพี่…ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาแซวอีก!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ส่ายหัวอย่างผู้ฝึกที่เคยผ่านนักรบมานับไม่ถ้วน “ไปเถอะ ลุกขึ้น ข้าไม่อยากให้เจ้าตายเพราะหิว ก่อนตายเพราะปีศาจเสียอีก อาบน้ำ แล้วไปห้องครัว ท่านลูปานำวัตถุดิบมาให้แล้ว เจ้าต้องทำอาหารกินเอง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “หาาา…” โมนีก้าแทบจะกรี๊ดอีกครั้ง แต่แรงไม่มีเธอจึงทำมือโอเคอย่างอิดโรย “ได้ค่ะ ได้…โอเคเลยค่ะ…แต่ให้ตายสิขาฉันไม่รู้จะเดินไปถึงห้องอาบน้ำได้ไหม…” พูดพลางลุกขึ้นยืนแบบขาอ่อนจนแทบจะล้มอีกครั้ง แต่เธอก็ยังยกกระเป๋าสีชมพูเล็กของตัวเองขึ้นมาโอบไว้แน่นอย่างหวงแหนราวกับเป็นพลังใจ เธอหันไปมองหมาป่าแล้วถอนหายใจยาว “อาบน้ำเสร็จ…ไปทำอาหารเองเหรอคะ? ให้ตายสิ ค่ายนี้มันจะโหดเกินไปแล้วนะ!” แต่ถึงปากจะบ่น เจ้าของตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ของเธอกลับยังเปล่งประกาย ประกายที่แม้เจ้าตัวไม่รู้แต่ลูปาและหมาป่าฝึกทั้งหลายกำลังจับตามองด้วยความพอใจอยู่ในเงามืด<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: บ่นเก่งแบบเสมอต้นเสมอปลายจริง ๆ เลยครับผม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-29 15:15:13

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 29 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เตือน !!! ขอความกรุณาเปิดเพลงนี้ตอนอ่านโรลเพลย์<div style="color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;"><iframe width="200" height="50" src="https://www.youtube.com/embed/TAgGAvKMEtg?autoplay=0&loop=1&playlist=TAgGAvKMEtg" frameborder="0" allow="autoplay; encrypted-media" allowfullscreen=""></iframe></div>
 <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเดินกระดึ๊บ ๆ ออกมาจากประตูบ้านหมาป่าด้วยสภาพที่ดีกว่าเมื่อกี้ที่ยังหัวฟู ๆ ตายังครึ่งหลับครึ่งตื่น แต่พอเห็นคุณพี่หมาป่าสีเทาตัวใหญ่เวล็อกซ์ยืนขึงขังรออยู่ตรงลาน เธอก็รีบยกมือขึ้นยิ้มแห้งทักทาย "กู๊ดมอร์นิ่งค่าาา..." เสียงลากยาวอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เวล็อกซ์มองลงมาด้วยสายตาเข้มขรึมแบบโค้ชโหด ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร โมนีก้าก็รีบชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน "รอบนี้ หนูขอวอร์มร่างกายเองนะคะ อย่าเพิ่งโหด!" ว่าแล้วเธอก็กระโดดแหมะ ๆ ยืนกลางลานแล้วเริ่มฮัมเพลงโบกโบ๊กโบกขึ้นมาเสียงดังจนนกบนกิ่งไม้บินกระเจิง "สวัสดีจ้า ทุกท่านวันนี้เราเอาท่าทางในชีวิตประจำวันมาประยุกต์ให้เป็นท่าออกกำลังกายกันดีกว่าเอ้าย่ำเท้าจ้า รู้ไหมออกกำลังกายมันดียังไงมันจะช่วยเบิกทวารทั้ง 7 เบาหวานจะลดพดพื่นจะหายไปกรวยไตจะกลับมาใสสะอาดเลือดฟาดจะกลับมาหน้าจะเด้งเด้งเด้งสมองจะแร่นปรี๊ดดดดด ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาาา" พร้อมกับยกแขนขึ้นสูงทำท่าเหมือนกำลังโบกมือเรียกรถแท็กซี่อยู่กลางกรุงโรมโบราณ "โบกโบกโบก! โบกโบ๊กโบ๊ก!" แขนทั้งสองแกว่งไปมาแรงจนผมปลิว กระโปรงนอนเมื่อเช้าก็เกือบหลุด เธอทำหน้าเอาจริงราวกับนี่คือการฝึกเข้ากองทัพ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> "ท่าแรก ท่าโบกแท็กซี่ค่าาา!! เอ้า ยื่นแขนออกมากันเร็วต่อจากนั้นก็โบกโบกโบกสบัดแขนโบกโบกโบกซ้ายโบกโบกโบก" เธอตะโกนเหมือนครูสอนแอโรบิกในตลาดนัด ก่อนจะโยกแขนซ้ายขวาแบบไม่สนสายตาใคร เวล็อกซ์หรี่ตา ทำหน้างง ๆ แต่ก็ยังคงยืนดูด้วยความอดทนอย่างนักปราชญ์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ไม่จบแค่นั้น โมนีก้าเปลี่ยนท่าต่อ "ต่อไป! ท่ารีดผ้าาาา!!" เธอทำท่าก้มลงจินตนาการถือเตารีดแล้วบิดเอวซ้ายทีขวาที "จับเตารีดบิดเอวไปด้วยบิดบิดบิดเอวต้องบิดบิดบิดซ้ายบิดบิดบิดขวาบิดบิ๊ดบิด บิดบิดบิ๊ดดด บิดบิดบิ๊ดดด!" เสียงเธอดังลั่นไปทั่วลาน ขยับเอวแบบเต็มแรงจนเหมือนคนโดนผีเข้าสายแดนซ์ บรรยากาศตรงนั้นกาวสุด ๆ ทั้งลานหมาป่าศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นเวทีออกกำลังกายตลาดนัด เวล็อกซ์ถึงกับเอามือเอ๊ย เท้าหน้ายกขึ้นกุมหัว แล้วพึมพำ "นี่ข้ามาฝึกนักรบ…หรือมาดูการแสดงกันแน่เนี่ย…" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่โมนีก้าก็ยังฮัมเพลงไปเรื่อย ๆ "ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาา!!" พร้อมท่าประหลาดที่ผสมระหว่างโบกแท็กซี่กับรีดผ้าไปด้วยอย่างภาคภูมิใจ นี่แหละการวอร์มร่างกายในแบบของเธอ!! <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหอบหายใจเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมแพ้ เธอหรี่ตาลงทำหน้าจริงจังกว่าตอนฝึกกราดิอุสเสียอีก ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นสนามหุบเขา "ต่อไป…ท่าสุดท้าย!!! ท่าปั่นเสือหมอบ!!!" ว่าแล้วหญิงสาวก็ก้มตัวลงยกขาสูงขึ้นราวกับกำลังนั่งบนจักรยานกลางอากาศ "ปั่นปั่นปั่นนนน! ปั่นซ้ายยย ปั่นขวาาา!!" สองขายกขึ้นลงเร็วจี๋จนเสียงผ้ากางเกงเสียดสีกับลมดังพั่บพั่บ ๆ ทำเอานกอีกฝูงบินแตกกระเจิงไปอีกครั้ง เธอยังคงฮัมเพลงอย่างบ้าคลั่ง "ปั่นปั่นปั่นปั๊นปั๊นปั่นปั่น! ปั่นปั่นปั่นปั๊นปั๊นปันปัน!! ลาลาลาลั๊ลลาลั๊ลลาลาลาาา!!" น้ำเสียงกระตือรือร้นราวกับนี่คือรายการออกกำลังกายเช้าในโทรทัศน์ของเหล่าเดมิก็อด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ที่ยืนดูอยู่ถึงกับถอยหลังไปสองก้าว ทำหน้ามึนสุดขีด แต่ก็ยังปล่อยให้เด็กสาวระเบิดพลังเต็มที่ จนกระทั่งโมนีก้าล้มตัวลงแผ่กับพื้นหญ้าแล้วหอบแฮ่ก ๆ แต่เธอยกมือขึ้นชูนิ้วโป้งตะโกนประกาศปิดท้ายราวกับพิธีกร "ขอขอบคุณทุกคนที่ร่วมกันบิดปั่นโบกในวันนี้!! ยังไงก็อย่าลืมกลับไปบิดไปปั่นไปโบกต่อที่บ้านนะคะ ด้วยความปรารถนาดีจาก…T26!!!" <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงสะท้อนของเธอก้องไปทั่วไร่องุ่นจนดูเหมือนบทสวดมนต์โรมันเวอร์ชันกาว ๆ พอจบการแสดงกึ่งวอร์มร่างกายสุดพิลึก เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมาปัดหญ้าออกจากเสื้อผ้าก่อนหันไปยิ้มให้เวล็อกซ์ "โอเคค่ะ คุณโค้ช พร้อมแล้ว ไปวิ่งเถอะ!" เวล็อกซ์กลอกตาอย่างอับจนถ้อยคำ ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วหันหลังพาเด็กสาวตัวป่วนออกวิ่งไปตามเส้นทางรอบหุบเขา…คราวนี้เขาไม่แน่ใจเลยว่าเขากำลังฝึกนักรบ หรือกำลังดูโชว์ตลกคาเฟ่กันแน่!<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="color: rgb(105, 105, 105);"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: คนเรามันต้องกาวสิวะ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้</div>

Moneka โพสต์ 2025-8-30 20:02:27

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 30 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน)<div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลมเช้าตรู่ที่หอบกลิ่นไร่องุ่นสดใหม่พัดผ่านผิวกาย โมนีก้าในชุดออกกำลังกายสีม่วงเข้มกำลังยืนกางแขนขึ้น-ลง วอร์มกล้ามเนื้อไปพร้อมกับขยับขาอัพแอนดาวเป็นจังหวะ ร่างกายยังเมื่อยล้าจากการฝึกวันก่อนแต่สายตาสีเทาเงินของเธอกลับเปล่งประกายแน่วแน่ เสียงฝีเท้าเบาแต่รวดเร็วเข้ามาใกล้จนพื้นหญ้าแทบสั่น คุณเวล็อกซ์ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่ที่มีฝีเท้าไวประหนึ่งลมพายุปรากฏตัวขึ้น เขายืนสี่เท้าเงยหัวจ้องตรงไปที่มือซ้ายของโมนีก้า ดวงตาคมปลาบสะท้อนแสงเช้า “เจ้าหนูนั่น… แหวนวงนั้น ไปได้มาจากไหน” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าเลิกคิ้วเล็กน้อยยกมือขึ้นดูแหวนที่ประดับนิ้วกลางซ้าย แสงระยิบจากเพชรกะรัตบนเรือนวงทองเหลืองอร่ามสะท้อนกับแดดราวกับดวงดาวส่องประกาย เธอระบายยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ “แม่ส่งมาให้ค่ะ… เมื่อคืนเอง ทำไมเหรอคะ?” เวล็อกซ์ขยับก้าวเข้ามาใกล้ จมูกสูดกลิ่นโลหะศักดิ์สิทธิ์ในแหวนแล้วพยักหน้าหนักแน่น “นั่นไม่ใช่ของธรรมดา มันคือ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แหวนดาราจรัส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ผลงานของเฮเฟตัสเทพแห่งไฟและช่างฝีมือ หินที่อยู่ในนั้นถูกหลอมจากอุกกาบาตศักดิ์สิทธิ์ แม่ของเจ้ามอบสิ่งนี้ให้…แปลว่าเจ้าเป็นที่รักยิ่งของนางและนางตั้งใจจะปกป้องเจ้าด้วยทุกวิถีทาง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ดวงตาโมนีก้าสั่นไหวเล็กน้อย เธอกำมือแน่นเหมือนจะรับรู้ถึงความอบอุ่นที่สื่อผ่านวงแหวน ก่อนหัวเราะแผ่ว ๆ “แม่หนูนะ… บางทีก็โหดไปหน่อย เหมือนคุณหมาป่าลูปาไม่มีผิดแต่ก็รักหนูมาก ๆ …” เวล็อกซ์เหลือบตามองหญิงสาวตรงหน้า เห็นความจริงใจในดวงตาสีเทาเงินของเธอก็ยกหูขึ้นฟังเหมือนแอบยิ้มในแบบของหมาป่า “ถ้าแม่เจ้ามอบแหวนนี้ให้ ก็จงใช้มันให้คู่ควร อย่าทำให้ความรักและความตั้งใจนั้นสูญเปล่า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นหญ้า ตึกตัก ตึกตัก โมนีก้าวิ่งตามฝีเท้าไวของเวล็อกซ์ที่ยังคงไม่ปรานีเหมือนเคย แค่สิบไมล์เช้า ๆ ก็คือการลงโทษชัด ๆ สำหรับร่างกายเด็กสาวที่ยังไม่คุ้น แต่เธอก็ฝืนวิ่งไป ยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางหอบแฮก ๆ “โอ๊ยยยย… จะตายแล้วนะคุณพี่หมาป่า!” แต่เวล็อกซ์ก็หันมามองด้วยสายตาคมกริบที่สื่อเพียงว่า “อย่าบ่น”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ระหว่างที่เธอหยุดพักริมเส้นทาง หยิบน้ำขึ้นมาดื่มพลางพ่นลมหายใจแรง ๆ หูของเธอดันเผลอไปได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของเหล่าเดมิก็อดกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินทางออกไปจากบ้านหมาป่ามุ่งหน้าสู่ค่ายจูปิเตอร์เพราะผ่านการฝึกฝนแล้วอยู่ทางด้านข้าง เสียงเหมือนฝูงนกกระจอกที่หิวข่าวลือ “ไม่ได้รู้ข่าวซะนาน แกรู้ไหมมีเรื่องแฉแล้วนะ ตอนช่วงต้นปีอ่ะวาเลนไทน์ลับกลางค่ายฮาล์ฟบลัด!” เด็กสาวตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งร้องเสียงสูงจนโมนีก้าสะดุ้ง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เฮ้ย ใช่ ๆ กาบริเอลกับเพจ นั่นไง! ได้ยินว่าคืนวาเลนไทน์กลับมาด้วยกันสองต่อสองนะซิส รถม้าเวรดึกยังเห็นเลย!” อีกคนเสริมตาโตมือป้องปากแบบแอบเมาท์แต่คือดังจนทั้งสนามหุบเขาได้ยิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“กรี๊ดดดด แล้วเพจพูดว่าอะไรนะ” เสียงหัวเราะคิกคัก “พูดกับรอยยิ้มแก้มป่อง ๆ ของนางว่า <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">‘เพจก็หวังแบบนั้นค่ะ’<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> อ๊ายยยยยยย นี่มันนัดเดตรอบสองชัด ๆ เลยอะแก!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าถึงกับยกมือกุมขมับแทบจะหกคะเมนลงไปกับพื้น “เชี้ย อะไรวะเนี้ยยยย… กาบริเอล เพจ… ใครวะ? กูไม่รู้จักเลยซักคน ทำไมต้องมาได้ยินตอนวิ่งเหนื่อย ๆ ด้วยวะ โอ้ยย ปวดหัว” เธอหันไปทางเวล็อกซ์ที่กำลังยืนนิ่งหอบลมเย็นรอบตัว หูหมาป่าขยับเล็กน้อยคล้ายได้ยินข่าวลือด้วย แต่เจ้าตัวกลับสะบัดหางแล้วหันมามองเด็กสาว “เจ้าอย่าสนใจข่าวไร้สาระ พุ่งสมาธิกลับไปที่วิ่งต่อดีกว่า พวกนั้นผ่านการทดสอบจากท่านลูปาแล้ว วิ่ง!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ายกมือชี้ไปทางฝูงเดมิก็อดจอมเมาท์ที่กำลังเดินทางออกไปยังค่ายจูปิเตอร์ “แต่แบบพวกนั้นคือรายการทีวีภาคสนามชัด ๆ นะคะพี่! หนูจะบ้าตาย!” แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ หยิบขวดน้ำขึ้นมาซดอีกอึกใหญ่ก่อนจะยอมลุกขึ้นตามแรงบังคับของสายตาหมาป่า “เออ ๆ ไปก็ไป จะตายอยู่แล้วโว้ย”  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่ในหัวของเธอก็ยังวนเวียนกับคำว่า “เพจก็หวังแบบนั้นค่ะ” …โอ๊ยยยยยย โมนีก้าลากเสียงยาวในใจ หนูไม่ได้มาเพื่อเป็นแฟนคลับข่าวเม้าท์นะคะ! ข้ามหุบเขานี้ไปทีเถอะะะะ!<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"> อื่น ๆ: ฟังข่าวเมาท์จากเดมิก็อดที่กำลังจะไปค่ายจูปิเตอร์ค่าารางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้+15 EXP (จากการฟังข่าวซุบซิบ กาบริเอล เพจ)<div> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-31 18:20:34

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 31 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเช้า เวลา 06.00 - 07.00 น. ณ หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ออกกำลังกาย - วิ่ง ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลมยามเช้าพัดเอื่อย ๆ ผ่านไร่องุ่นและต้นไม้รอบหุบเขา เสียงนกตัวเล็กขับขานอยู่ไกล ๆ โมนีก้าเดินออกมาที่ทางลาดริมบ้านหมาป่า เธอสูดอากาศลึกเข้าปอดเอาความเย็นสดชื่นทำให้ร่างกายตื่นเต็มตาในทันที หญิงสาวก้าวออกมายืนกลางลานหญ้ากว้าง ยกแขนขึ้นเหนือหัวแล้วเอนตัวไปด้านข้าง ขยับไหล่ หมุนเอว และยืดขาไปทีละข้าง กล้ามเนื้อที่เมื่อก่อนเคยตึงจนปวดตอนฝึกแรก ๆ กลับแทบไม่บ่นอะไรเลยในตอนนี้ เธอลองกดเข่าแล้วเหยียดขาดู รู้สึกได้ถึงความยืดหยุ่นที่ต่างจากเมื่อสัปดาห์ก่อนชัดเจน “อืม…เริ่มชินแล้วจริง ๆ สินะ” เธอพึมพำกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มบาง ความเหนื่อยเมื่อยที่เคยเป็นอุปสรรคกำลังถูกแทนที่ด้วยความคุ้นชินและความมั่นใจในร่างกายของตัวเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดอ่อน ๆ จากฟ้าที่ไม่มีคืนมืดสาดลงมาตลอดเวลา ทำให้เธอหรี่ตานิด ๆ แต่ก็ยังคงก้าวยืดเส้นสลับไปมา ท่าทางคล่องแคล่วเต็มไปด้วยพลัง จังหวะหายใจเข้าลึกออกยาวสอดคล้องกับท่าทางการวอร์มที่เธอคุ้นมือขึ้นทุกวัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ถึงแม้วันนี้ยังไม่เห็นเงาของคุณหมาป่าเวล็อกซ์ที่มักจะมาถึงก่อนและคอยเป็นเหมือนโค้ชเข้มงวด แต่โมนีก้าก็ไม่ได้รีบร้อน เธอปล่อยให้ร่างกายตื่นทีละน้อย ปรับสมดุลด้วยตัวเอง รู้สึกได้ว่าแม้ไม่มีใครคอยสั่งหรือเร่ง แต่หัวใจเธอก็ยังอยากออกกำลังด้วยตัวเองอยู่ดี เพราะมันไม่ใช่แค่การฝึก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงสาวสะบัดแขนเบา ๆ หัวเราะนิด ๆ กับความคิดหลายอย่างในหัวแล้วก้าวขาออกไปข้างหน้า เตรียมพร้อมรอเสียงฝีเท้าของคุณหมาป่าสีเทาที่อาจจะโผล่มาเมื่อไรก็ได้ แต่ยังไม่ทันจะบ่นเสียงฝีเท้าหนักแน่นของเวล็อกซ์ในร่างหมาป่าสีเทาใหญ่ดังสะท้อนก้องไปทั่วลานหญ้าตอนเช้า แสงแดดอ่อนส่องกระทบขนของเขาจนเป็นประกายเงิน แต่สิ่งที่ทำให้โมนีก้าหยุดยืดเส้นและหันไปมองก็คือเงาสูงโปร่งที่ก้าวตามมาติด ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เป็นหญิงสาวผมบลอนด์ยาวมัดรวบหลวม ๆ แว่นกันแดดปกปิดดวงตา ท่วงท่าของเธอดูสงบแต่กลับแฝงไปด้วยรัศมีความมั่นใจที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างสูงโปร่งอย่างนางแบบทำให้โมนีก้าต้องเงยหน้ามองนิด ๆ พลางขมวดคิ้ว “ใครง่ะ?” เธอพึมพำออกมาอย่างสงสัย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์หยุดตรงหน้าแล้วกล่าวด้วยเสียงเข้ม “โมนีก้านี่คือ อัสทริก เดวอน ซูกิ หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ซูกิ ตั้งแต่นี้ไป เธอจะเป็นบัดดี้ของเจ้าในการฝึกทั้งหมดที่บ้านหมาป่า” หญิงสาวคนนั้นค่อย ๆ ดึงแว่นกันแดดลงเล็กน้อย เผยให้เห็นแววตาคมสงบที่เหมือนกำลังอ่านใจคนตรงหน้า ดวงตานั้นไม่ได้เฉยชา แต่แฝงด้วยประกายของคนที่คิดวิเคราะห์ทุกสิ่งรอบตัว โมโนีก้าได้แต่จ้องกลับ เธอรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่าง ทั้งที่อีกฝ่ายไม่ได้ทำอะไรเลย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าโค้งหัวเล็กน้อยพลางส่งรอยยิ้มสดใสแบบเด็กสาวที่ไม่เคยปล่อยให้ความเงียบครอบงำบรรยากาศนานเกินไป “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อโมนีก้า มารันเธียร์ บลอสซัมค่ะ อายุสิบห้าปีค่ะ ยินดีที่ได้พบและยินดีที่ได้รู้จัก ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความร่าเริง สดใส และจริงใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิปรายตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเรียบสุขุมเอื้อนเอ่ยตามแบบฉบับของเธอ “อัสทริก เดวอน ซูกิ…เรียกสั้น ๆ ว่าซูกิก็พอ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอไม่ได้ยิ้มกว้างเหมือนโมนีก้า แต่แววตาที่ฉายออกมาชัดเจนว่ารับฟังและให้เกียรติการแนะนำตัวของอีกฝ่าย นั่นคือคำตอบในแบบของเธอ เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ “ฉันอาจจะดูเงียบ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่สนใจอะไร แค่ไม่ชอบพูดพร่ำโดยไม่จำเป็น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเลิกคิ้วพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ “อ๋อ…ก็คล้ายกับหมาป่าแถวนี้เลยสินะคะ” เธอพูดพลางหัวเราะเบา ๆ พยายามทำลายความนิ่งขรึมที่ปกคลุมบรรยากาศ ซูกิเพียงแค่พยักหน้าสั้น ๆ แต่แววตาที่ทอดมองโมนีก้านั้นกลับเหมือนกับการทดสอบมากกว่าการทักทาย เธอเหมือนจะกำลังประเมินว่าคนตรงหน้าคือใครกันแน่ และคู่หูใหม่นี้จะสามารถเดินเคียงข้างเธอได้หรือไม่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบสายตามองทั้งคู่แล้วขยับศีรษะน้อย ๆ เหมือนพอใจที่สองเด็กสาวเริ่มต้นได้อย่างไม่ขัดแย้ง จากนั้นเขาเอ่ยขึ้นเสียงเข้ม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เอาล่ะ ทั้งสองคน วันนี้จะได้วิ่งสิบไมล์ไปกับข้า เตรียมตัวให้พร้อม” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันไปยิ้มให้ซูกิอย่างกระตือรือร้นก่อนจะเริ่มยืดแขนขา วอร์มกล้ามเนื้ออย่างคล่องแคล่วตามที่ฝึกมาในทุกเช้าขยับไหล่หมุนข้อมือเขย่งปลายเท้า เธอหันไปมองซูกิพลางพูดเสียงใส “มา ๆ วอร์มด้วยกันสิ เดี๋ยวตอนวิ่งจะเจ็บกล้ามเนื้อนะ” ซูกิเพียงแค่ถอนหายใจบาง ๆ แต่ก็ยอมทำตาม เริ่มยืดขาและแขนอย่างมีระเบียบ จังหวะที่ทำเธอดูตั้งใจและจริงจังจนต่างจากโมนีก้าที่ออกท่าราวกับเล่นสนุกมากกว่า ความต่างนี้กลับทำให้ภาพของทั้งคู่เหมือนสมดุล หนึ่งคือความสดใสมีชีวิตชีวาอีกหนึ่งคือความสงบมั่นคง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สายลมเช้าในหุบเขาโซโนมาพัดพาใบหญ้าให้โอนเอน เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วรับวันใหม่ เวล็อกซ์ก้าวสี่เท้าออกไปช้า ๆ หันกลับมามอง “พร้อมแล้วก็ออกวิ่งได้” และในวินาทีนั้น โมโนีก้ากับซูกิก็เสร็จสิ้นการวอร์มร่างกาย เตรียมใจจะออกวิ่งสิบไมล์เต็มไปกับหมาป่าสีเทาผู้เคร่งครัด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ตึก…ตึก…ตึก…ตึก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงก้าวเท้าเริ่มดังขึ้นพร้อม ๆ กันเมื่อเวล็อกซ์นำทางออกจากลานหญ้ากว้างเข้าสู่เส้นทางคดเคี้ยวในหุบเขาโซโนมา อากาศยามเช้าสดชื่น แต่ความยาวของเส้นทางสิบไมล์ก็ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ สำหรับใครเลย โมนีก้าออกวิ่งด้วยจังหวะก้าวกะทัดรัด แขนแกว่งตามจังหวะ เธอหายใจแรงแต่สีหน้ายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส ไม่นานก็หาเรื่องชวนคุย “ซูกิ ๆ” โมนีก้าหันหน้ามาเรียกเสียงใส พลางวิ่งเคียงข้างอีกฝ่าย “เธอวิ่งบ่อยรึเปล่า? หรือว่าเพิ่งเริ่มตอนมาบ้านหมาป่าเหมือนฉัน?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิหายใจเรียบ แม้ก้าวเท้าจะหนักแน่นและมั่นคงเหมือนคนชินกับการควบคุมร่างกาย เธอปรายตามองเล็กน้อย “ฉันเคยฝึกวิ่งบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก…ไม่เหมือนการฝึกที่นี่ที่เคร่งครัดกว่ามาก” น้ำเสียงอีกฝ่ายเรียบแต่ไม่เย็นชาเกินไป <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ายิ้มกว้างแก้มขึ้นสีแดงนิด ๆ จากแรงวิ่ง “ดีเลย! อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้วิ่งครั้งแรก จะได้ไม่เหนื่อยจนแย่เหมือนตอนฉันเริ่มแรก ๆ นะ ตอนนั้นแทบจะตายเลยล่ะ ฮ่า ๆ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิเพียงแค่ขยับมุมปากเล็กน้อย คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยอมปล่อยเต็มที่ ดวงตาเรียบนิ่งยังคงจ้องไปข้างหน้า “แต่เธอก็ดูชินนะ” คำพูดนั้นทำเอาโมนีก้าสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมา “งั้นหรอ ก็นะอยู่ที่นี่มันก็ต้องทำแบบนี้แหละ ไม่งั้นจะนอนอยู่ในห้องนอนของบ้านหมาป่าไปวัน ๆ คงจะขี้เกียจตัวเป็นขน มาที่นี่เพราะอยากจะปลอดภัยก็จริงแต่ถ้าไม่มีเป้าหมายก็เบื่อน่ะ” เสียงลมพัดผ่านใบหู ขณะที่เส้นทางเริ่มลาดชันขึ้น เวล็อกซ์หันมามองแวบหนึ่งแล้วเร่งฝีเท้าขึ้นเล็กน้อย โมนีก้าสูดหายใจแรงขึ้น รีบกระชับก้าวตามไปไม่ให้ห่าง เธอหันไปชวนซูกิอีก “แล้วเธอล่ะ ซูกิ มาที่นี่เพราะอะไร? มีเป้าหมายอะไรหรือเปล่า? นอกจากความปลอดภัยน่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิไม่ตอบทันทีเธอวิ่งเงียบไปสักพักราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำตอบ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเบา “ฉันมาเพราะต้องการฝึกใจให้เข้มแข็งกว่าร่างกาย…ฉันไม่อยากพลาดเวลาที่จำเป็นต้องตัดสินใจ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันมามองอย่างสนใจเต็มที่ “โห…ฟังดูเท่ดีอะ เหมือนปรัชญานักรบเลยนะ” เธอหัวเราะร่าแล้วแกล้งยกมือทำท่าชูสองนิ้วทั้งที่ยังวิ่งอยู่ “โอเค! งั้นฉันจะวิ่งเป็นเพื่อนเธอเอง ซูกิ! ไม่ให้เธอพลาดแน่นอน!” คราวนี้ซูกิหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นครั้งแรก สีหน้าที่นิ่งสงบเหมือนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เธอหันมามองโมนีก้าแวบหนึ่ง “ถ้าเธอจะพูดแบบนั้น…ฉันก็จะคอยจับตาดูเธอเหมือนกัน” ทั้งสองวิ่งไปเรื่อย ๆ ผ่านไร่องุ่นที่ทอดยาวสุดสายตา แสงแดดยามเช้าส่องลงมาทำให้ใบหญ้าเป็นประกายระยิบระยับ เสียงฝีเท้าสามจังหวะของหนึ่งหมาป่าและสองสาว(?) เวล็อกซ์ โมเนีก้า และซูกิ ดังประสานกันอย่างต่อเนื่อง แม้เหงื่อจะไหลพรากลงมาตามแก้มแต่หัวใจของเด็กสาวทั้งคู่กลับรู้สึกอุ่นขึ้นเล็กน้อย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จนเมื่อถึงจุดสิ้นสุดสิบไมล์ เวล็อกซ์หยุดยืนหันกลับมา สายตาคมกริบมองสองเด็กสาวที่ยังหอบหายใจแรงแต่ยืนหยัดไม่ล้ม “ดีมาก…ทั้งคู่ผ่านได้” เมื่อคุณหมาป่าสีเทาบอกแบบนั้นโมนีก้าทรุดตัวนั่งกับพื้นหญ้าหอบแรง พลางหัวเราะออกมา “ฮ่า ๆ ๆ เกือบตายแต่ก็สนุกโคตรเลย!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิเพียงเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก หายใจเรียบขึ้นกว่าโมนีก้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มเบา “ไม่เลวสำหรับการวิ่งครั้งแรกด้วยกัน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงยหน้ามายิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายสดใส “ตั้งแต่วันนี้ไป เราเป็นบัดดี้กันแล้วนะ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เวล็อกซ์ปรายตามองสองสาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แทบไม่เห็นตามประสารอยยิ้มของหมาป่า แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจแล้วกล่าวทิ้งท้าย “ดีแล้ว…แบบนี้บ้านหมาป่าก็มีแรงขับเคลื่อนเพิ่มขึ้นอีกคู่หนึ่ง” และนั่นคือการเริ่มต้นเช้าวันใหม่ที่เชื่อมความสัมพันธ์ของโมนีก้าและซูกิให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ท่ามกลางลมหายใจแห่งการวิ่งและเสียงหัวใจที่เต้นแรงจากทั้งความเหนื่อยล้าและความผูกพันที่เพิ่งเริ่มก่อตัว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;">อื่น ๆ: มารับทอมหัวไก่(?)<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; white-space-collapse: collapse; text-align: center; line-height: 1.38;">รางวัล : +15 EXP, +5 คะแนนบัดดี้</div>

Phatranit โพสต์ 2025-8-31 20:57:08

หน้า: 1 2 [3] 4 5

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver