18 · กันยายน · 2025 · 07.00 น.
แสงแดดยามสายของวันใหม่ส่องลอดผ่านหมอกบาง ๆ ที่ลอยคลอคลุมเนินเขา หยดน้ำค้างยังเกาะพราวบนใบองุ่นรอบ ๆ ลานฝึก เงาของต้นไม้ใหญ่ทอดยาวลงมาบนพื้นหญ้าที่เขียวเข้ม หลังจากเมื่อคืนไร่องุ่นทั้งผืนผ่านความเงียบสงบไปเช่นทุกวัน วันนี้เสียงฝีเท้าของเด็กหนุ่มสองคนและเสียงหอบหายใจจะกลับมาแต้มสีสันอีกครั้ง
คุณเฟอร์รัส หมาป่าสีเทาปนดำเข้ม เดินวนช้า ๆ รอบสนามหญ้าเหมือนครูผู้เคร่งครัด เขาไม่ได้พูดคำใด แต่แววตาคมกล้าและการเคลื่อนไหวเฉียบขาดก็เพียงพอที่จะทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองไม่กล้าอู้ เอสเปอร์กับไกด์ต่างยืนประจันหน้ากัน กราดิอุสไม้ในมือสะท้อนแสงแดดแวบเล็กน้อย
เอสเปอร์ถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยเสียงหงุดหงิดเบา ๆ“ไม่รู้ทำไมต้องมาทำอะไรแบบนี้ทุกวันด้วย เหนื่อยเปล่า ๆ”
ไกด์ยกคิ้วพลางยกดาบไม้ขึ้นตั้งท่า “พี่ก็พูดแบบนี้ทุกวัน แต่ก็ยังมาที่นี่นะ”
“ฉันไม่ได้อยากมาเองหรอก ถูกบังคับต่างหาก” เอสเปอร์ตอบ แต่แววตาก็ไม่ได้จริงจังนักเหมือนเคย เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า “ถ้าจะบังคับจริง ๆ ก็อยากให้บังคับไปนั่งกินข้าวมากกว่ามาถือไม้ตีกัน”
ไกด์หัวเราะแผ่ว “พี่นี่นะ คิดแต่เรื่องกิน ตอนซ้อมยังพูดเรื่องอาหารอีก”
“ก็แล้วจะให้ฉันคิดเรื่องอะไร? เรื่องเหงื่อไหลเต็มตัวนี่เหรอ” เอสเปอร์พูดพร้อมทำหน้ามุ่ย
เสียงไม้ฟาดกระทบกันดัง ปัง! เมื่อไกด์พุ่งเข้าโจมตี เอสเปอร์รีบยกดาบไม้ขึ้นรับไว้ทัน ท่าทางคล่องแคล่วผิดกับคำบ่นไม่หยุดปาก การต่อสู้ดำเนินไปอย่างไม่เร่งรีบ ต่างฝ่ายต่างฟาดฟันพลางหยอกล้อกันด้วยคำพูด
“ถ้าได้กินเนื้อย่างร้อน ๆ หลังซ้อมคงดี” เอสเปอร์บ่นระหว่างที่ปัดดาบไกด์ออก
“เนื้อย่าง ที่นี่มีแต่ขนมปังแห้งกับชีสนะพี่” ไกด์ตอบพร้อมยกดาบขึ้นโต้
“นั่นแหละที่ทำให้ฉันเกลียดการฝึกนี่” เอสเปอร์โวยวาย “เหนื่อยแทบตายแต่ต้องกลับไปเคี้ยวขนมปังแข็ง ๆ”
ไกด์หัวเราะจนเผลอลดการ์ด เอสเปอร์เห็นช่องว่างก็ใช้ปลายดาบไม้แตะลงที่แขนของไกด์เบา ๆ “ถ้าเป็นสนามจริง นายตายแล้วนะ”
“ก็เพราะมัวหัวเราะที่พี่ทำตัวเป็นคุณชายเรื่องกินนี่แหละ” ไกด์พูดพลางยิ้มกว้าง แม้จะถูกตีแต่ก็ไม่ได้โกรธ เขาเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมาจากขมับ “ว่าแต่พี่อยากกินอะไรจริง ๆ ล่ะ”
เอสเปอร์หยุดคิดไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเอง “ซุปอุ่น ๆ กับขนมปังนิ่ม ๆ ก็พอแล้ว…”
“อ้าว นึกว่าจะตอบอะไรหรูหรากว่านี้ซะอีก” ไกด์แกล้งแซว
เอสเปอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนี “ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะกินอะไรก็ได้หรอกนะ”
“พี่นี่แปลกดี” ไกด์หัวเราะอีกครั้ง
เสียงครางต่ำของคุณเฟอร์รัสดังขึ้นราวกับเตือนให้ทั้งคู่กลับมามีสมาธิ เอสเปอร์กับไกด์สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะยกดาบไม้ขึ้นอีกครั้ง ฝีเท้าเคลื่อนไหวบนหญ้าสีเขียว แสงแดดตกกระทบผิวที่เต็มไปด้วยเหงื่อ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย แต่ก็มีบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างทั้งสอง
การฝึกดำเนินต่อจนเสียงหอบหายใจหนักขึ้น ทั้งคู่เริ่มช้าลงทีละน้อย สุดท้ายไกด์ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นหญ้า เอสเปอร์เองก็นั่งพิงเข่าตามไปติด ๆ ดาบไม้ถูกวางไว้ข้างกาย
“เหนื่อย…” ไกด์พึมพำ
เอสเปอร์หอบหายใจ แต่ยังคงพูดเสียงเรียบ “ถ้ามีผลไม้เย็น ๆ ซักกำมือคงดี”
“เห็นไหมล่ะ เรื่องกินอีกแล้ว” ไกด์หันไปมองพี่ชายคนนี้แล้วส่ายหน้า แต่ก็หัวเราะเบา ๆ “ไว้เดี๋ยวฉันหามาให้ พี่อยากกินองุ่นไหม”
เอสเปอร์มองไร่องุ่นที่ทอดยาวไปไกลสุดสายตา ก่อนจะตอบเบา ๆ “ถ้าเป็นองุ่นพวงใหญ่ ๆ ก็คงพอจะยอมรับได้”
“พี่นี่ทำตัวเหมือนเจ้านายสั่งลูกน้องเลยนะ” ไกด์แกล้งเหน็บ
เอสเปอร์ทำหน้าไม่สบอารมณ์ แต่หูแดงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “ฉันไม่ได้สั่ง แค่บอกเฉย ๆ”
แสงแดดยามเที่ยงวันยังคงสาดลงมาอุ่น ๆ ท่ามกลางความเหนื่อยล้า บทสนทนาเล็กน้อยเรื่องอาหารกลับทำให้บรรยากาศของการฝึกดูผ่อนคลายกว่าทุกวัน แม้จะยังคงต่างกันสุดขั้ว แต่สายสัมพันธ์ระหว่างเอสเปอร์กับไกด์ก็แน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกครั้งที่ดาบไม้กระทบกัน
รางวัล : +20 EXP, +5 บ้านมุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา
<style>@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Bai+Jamjuree:wght@300;400;500;600;700&display=swap');
.sera-rp *,
.sera-rp *::before,
.sera-rp *::after {box-sizing: border-box;}
.sera-rp {max-width: 720px;margin: 20px auto;background: #000000;color: #ffffff;border-radius: 16px;border: 1px solid #3c3c3c;padding: 30px 30px 25px;font-family: "Bai Jamjuree", system-ui, sans-serif;}
.sera-rp-header {display: grid;grid-template-columns: auto minmax(0, 1fr);gap: 12px;align-items: center;margin-bottom: 10px;}
.sera-rp-avatar {width: 76px;height: 76px;border-radius: 16px;background-image: url(https://i.pinimg.com/736x/4a/70/67/4a7067d6737502a5acc6dea309d9740c.jpg);background-size: cover;background-position: center;border: 1px solid #777;}
.sera-rp-headtext {display: flex;flex-direction: column;gap: 0px;}
.sera-rp-name-en {font-size: 13px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.25em;color: #cccccc;}
.sera-rp-name-main {font-size: 20px;font-weight: 600;letter-spacing: 0.08em;text-transform: uppercase;}
.sera-rp-tagline {font-size: 11px;color: #e0e0e0;}
.sera-rp-divider {display: flex;align-items: center;gap: 8px;margin: 8px 0 12px;font-size: 11px;text-transform: uppercase;letter-spacing: 0.18em;color: #bbbbbb;}
.sera-rp-divider-line {flex: 1;height: 1px;background: linear-gradient(to right, #ffffff, transparent);}
.sera-rp-divider-symbol {white-space: nowrap;}
.sera-rp-body {font-size: 14px;line-height: 1.7;text-align: justify;}
.sera-rp-footer {margin-top: 14px;padding-top: 14px;border-top: 1px dashed #333;font-size: 14px;display: flex;flex-wrap: wrap;gap: 8px 16px;color: #d0d0d0;}
.sera-rp-footer span b {font-weight: 600;}
@media (max-width: 600px) {.sera-rp {padding: 14px;}.sera-rp-header {grid-template-columns: 1fr;}.sera-rp-avatar {width: 70px;height: 70px;}}</style>
<div class="sera-rp"><div class="sera-rp-header"><div class="sera-rp-avatar"></div><div class="sera-rp-headtext"><div class="sera-rp-name-en">SERAPHINE VALE</div><div class="sera-rp-name-main">เซราฟีน เวล</div><div class="sera-rp-tagline">Daughter of Minerva • New Rome Demigod</div></div></div><div class="sera-rp-divider"><div class="sera-rp-divider-line"></div><div class="sera-rp-divider-symbol">🦉 MINERVA’S HEIR</div><div class="sera-rp-divider-line"></div></div>
<div class="sera-rp-body">
เซราฟีนมุ่งตรงไปยังลานฝึกต่อโดยไม่ลืมแวะที่โกดังอาวุธเพื่อยืมกราดิอุสไม้มาไว้ในมือ ด้ามจับนั้นเรียบแข็งและเย็นจากความชื้นยามเช้าแต่มันให้ความรู้สึกมั่นเหมือนเป็นสัญญาว่าทุกวันที่ผ่านไป เธอกำลังแข็งแรงขึ้นทีละน้อย
<br><br>
เมื่อเซราฟีนก้าวเข้าสู่ลานฝึ เธอก็เห็นเงาร่างสีน้ำตาลขนาดใหญ่ยืนรออยู่กลางลาน คุณลูปัส หมาป่าผู้เป็นครูฝึกของเธอ ดวงตาสีเข้มของเขาคมกริบเหมือนนักล่าที่ผ่านศึกมาไม่รู้กี่ครั้งขนหยาบแข็งตามสันหลังตั้งขึ้นเล็กน้อยซึ่งเป็นสัญญาณว่าเวลาฝึกเริ่มต้นแล้ว
<br><br><b><font color="#ffff00">
“สวัสดีตอนเช้า เซร่า”</font></b> เสียงทุ้มต่ำที่สื่อสารเป็นภาษามนุษย์ดังขึ้นจากลูปัส
<br><br><font color="#ffff00"><b>
“วันนี้เราจะฝึกการตั้งรับแบบโรมัน อย่าคิดว่าดาบคือทุกอย่าง ร่างกายต่างหากที่ต้องพร้อมก่อน”</b></font> เซราฟีนพยักหน้าแนบกราดิอุสไม้กับแขนตั้งท่าตามที่ ลูปัสเดินวนรอบตัวเธออย่างเชื่องช้าเหยียบย่างเงียบสนิทจนแทบไม่ได้ยินจากนั้นในเสี้ยววินาทีเขาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วของอัสนีเธอยกดาบรับสัญชาตญาณ แรงปะทะสั่นสะเทือนแขนจนชาแต่เธอพยายามกัดฟันทน
<br><br><b><font color="#ffff00">
“อย่ามองแค่ตัวฉัน”</font></b> ลูปัสสั่งพลางเคลื่อนที่รอบตัวเธอ
<br><br><b><font color="#ffff00">
“ดูเงาบนพื้น ดูการขยับของไหล่ ดูลมหายใจก่อนการพุ่ง จงอ่านศัตรูก่อนที่เขาจะลงมือ”</font></b> เซราฟีนเริ่มปรับสายตาแทนที่จะจ้องที่กรงเล็บเธอเหลือบมองการขยับของขนบนลำคอ การผ่อนลมหายใจเบา ๆ ก่อนการกระโจน ทุกอย่างเริ่มมีจังหวะเธอขยับเท้าเปลี่ยนมุม หลีกแรงปะทะแทนการรับตรง ๆ
<br><br>
เมื่อเธอพลาดและล้มลงกับพื้นลูปัสก็หยุดทันที ไม่ซ้ำ ไม่คำราม ไม่เร่งรัด เพียงเอ่ยเสียงราบเรียบ
<br><br><b><font color="#ffff00">
“ลุกขึ้น” </font></b>คำสั้น ๆ แต่มันหนักยิ่งกว่าสิ่งใด เซราฟีนยันพื้นลุกขึ้นทั้งที่เข่าระบม ลมหายใจถี่ แต่ดวงตายังไม่ละจากคู่ฝึก พยายามเริ่มใหม่ช้าลง เงียบขึ้นและแม่นยำกว่าเดิม เวลาผ่านไปโดยที่เธอแทบไม่รู้ตัว ลูปัสถอยออกมาหนึ่งก้าวและพยักหน้าให้เล็กน้อย
<br><br><b><font color="#ffff00">
“ดีขึ้นมาก” </font></b>เขาพูดสั้น ๆ แต่สำหรับเซราฟีน มันเหมือนคำชมที่หนักแน่นที่สุดในโลก เธอทรุดนั่งลงบนพื้น ลมหายใจหอบแต่หัวใจเต้นแรงด้วยความตั้งใจ ทุกเช้าแบบนี้ไม่ใช่แค่การฝึกดาบมันคือการฝึกจิตใจ ฝึกการรับมือกับความกลัวและการยืนหยัดแม้ในวันที่ร่างกายบอกว่าไม่ไหว
<br><br><b><font color="#696969">
“เหนื่อยดี แต่สนุก”</font></b> และนี่คือคำพูดแรกหลังจากที่ได้ลองฝึกฝน
</div>
<div class="sera-rp-footer">
<span><b>location: </b>ลานฝึกนอกบ้าน</span><span><b>date/time: </b>27/11/2025</span><span><b>หมายเหตุ: </b>ฝึกฝนประจำวัน +20 EXP / +5 คะแนน</span></div></div>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eagle+Lake&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Sarabun:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eczar:wght@400;500;600;700;800&display=swap" rel="stylesheet">
<main id="The-Deceiver-00" style="--Th-D-Color: maroon; width: 800px; max-width: 100%; margin: 0px auto;">
<div class="the-dec-ctn" style="width: 100%;">
<header style="font-size: 12px;">
<ln></ln>
<div class="The-dc-icon"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/IMG_5421_polarr.jpg"></div>
</header>
<section> Y <br>
<span style="font-size: 40px; font-weight: bold; font-family: 'Eczar', cursive;">CARLOTTA</span>
<br>
<span style="font-size: 15px; font-weight: bold; font-family: 'Eagle Lake', cursive;"><i>“ VENI, VIDI, VICI ”</i></span>
<br><br>
<div style="font-family: 'Sarabun', sans-serif; line-height: 1.6;">
<span style="font-size: 15px;"><i><b><font color="#ffffff">
เศษเสี้ยวชีวิต :</font> 27 พฤศจิกายน,
<br> ณ ลานฝึก เวลา 06:11 AM </b></i><br><br>
<span style="font-size: 14px;"><i>
เธอจำได้ดีว่าเมื่อวานนี้เป็นวันที่อ่อนล้าทางใจขนาดไหน </i><br><br>
คาร์ล็อตต้าสลบเหมือดแทบจะทันทีที่ถึงห้อง เธอพุ่งตัวลงเตียง กอดหมอนประหนึ่งมันเป็นแฟนคนโปรดและหลับเป็นตายในเวลาต่อมา — แสงอรุณยามเช้าส่องกระทบ หยอกเย้าเปลือกตาที่ปิดสนิท เจ้าหล่อนต้องจำใจลุกขึ้นอย่างช่วยไมได้ กระนั้นกลับกระปรี้กระเปร่าเกินบรรยาย ภาระหน้าที่ที่ต้องทำในหอสมุดไม่มีอีกต่อไป ด้วยเหตุนี้ คาร์ล็อตต้าจึงให้รางวัลคนตั้งใจเรียนอย่างมุมานะแก่ตัวเอง <br><br><i>
ด้วยการมาออกแรงในลานฝึก </i><br><br>
ดาบไม้กลาดิอุสถูกหยิบยกขึ้นมาไวว่อง มันแทบจะปลิวว่อนถ้าคาร์ล็อตต้าไม่คุมแรงไว้ รู้สึกว่าตั้งแต่ปลุกพลังสายเลือดมาพละกำลังจะก้าวกระโดดไปมาก อนึ่ง การฝึกฝนในหลายเดือนที่ผ่านมาก็มีส่วนช่วยเช่นกัน แม้เจ้าดาบนี้จะอิงจากน้ำหนักจริงของดาบ แต่เธอก็ไม่ได้สัมผัสถึงความหนักอึ้งเหมือนที่เคยเจอเมื่อคราวแรกแล้ว <br><br><i><b><font color="#ffffff">
"วันนี้มีเรื่องดี ๆ รึ" </font></b></i><br><br>
ลูปัส, หมาป่าผู้ควบคุมการฝึกสำหรับที่นี่เปล่งเสียงทักทาย คาร์ล็อตต้ายังคงจดจ่ออยู่กับดาบไม้ ลองพินิจมันด้วยฝ่ามือ จับพลิกซ้ายขวา ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ <br><br>
<font color="#FF5555"><b>"ค่อนข้างดีเลยค่ะ ฉันทดสอบภาษาละตินเสร็จไปแล้ว ตอนนี้ในตารางประจำวันเลยเหลือแค่การฝึกร่างกายน่ะ"</b></font> กระนั้นเอง โสตประสาทยังคงรับรู้ได้ดีเยี่ยมในขณะที่ปากก็กล่าวถ้อยคำฉะฉาน เธอควงอาวุธจำลองในมือเล่น ก่อนจะพบว่ามันคล่องกว่าที่คิดเสียอีก ...หรือต้องพูดว่า 'มีความชำนาญขึ้นอย่างเห็นได้ชัด' กันหนอ <br><br>
ลูปัสครางในลำคอตอบกลับมา เสียงของเขาเจือความหยอกล้อ <font color="#ffffff"><i><b>"เช่นนั้นวันนี้ต้องฝึกหนักกว่าปรกติเสียหน่อย, เจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ?" </b></i></font><br><br>
คาร์ล็อตต้ายิ้มแหย เลิกเล่นดาบไม้ในมือแล้วตั้งท่าเตรียมพร้อม นัยนาฉาบประกายความมั่นใจมากกว่าที่เคย <br><br>
<font color="#FF5555"><b>"กลัวที่ไหน?"</b></font> <br><br>
ยืดเส้นยืดสายมามากพอแล้ว ทันทีที่ลูปัสให้สัญญาณ แรงที่รวมอยู่ปลีน่องก็เป็นตัวช่วยให้เธอพุ่งไป ด้วยความเร็วที่ไวกว่าปรกติ คาร์ล็อตต้าหมุนตัวฟาดปลายดาบไม้ลงต่ำ สุนัขหมาป่าตัวเขื่องสะบัดหางพลิกหลบอย่างง่ายดาย กระนั้นใช่ว่าสิ่งที่โจมตีได้จะมีเพียงอาวุธในมือ เธอปล่อยดาบให้ลอยเคว้งเพื่อใช้ฝ่ามืออีกข้างคว้าจับไว้ทันท่วงนี้ ชั่วขณะนั้นเองฝ่าหัตถ์ขวาทิ้งลงพื้น ใช้มันค้ำจุนน้ำหนักตัวเพียงชั่วครู่ ส่งแรงถีบเข้าใส่ข้างลำตัวที่ลูปัสเบี่ยงมาพอดี <br><br>
เสียง <i><b>'ปึก'</b></i> ดังขึ้นพร้อมกับร่างที่ถอยกรูด เช่นกัน คาร์ล็อตต้ารีบทรงตัวขึ้นยืน สองขาผ่อนคลายและวางท่าให้พร้อม ดาบไม้บัดนี้ถูกกุมไว้ด้วยสองมือ ทั้งกระชับและผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน <br><br>
คาร์ล็อตต้าไม่สามารถพึงพอใจกับอะไรง่าย ๆ เช่นการโจมตีโดนตัวเขาแค่ครั้งเดียว, เธอรู้ตัวเองดี <br><br>
สาวเจ้ากระตุกยิ้ม คิ้วกดลง แม้นมีความเชื่อมั่นในตนเองแต่ก็ใช่ว่าจะสะเพร่าจนคลายความกังวลต่อปัจจัยอื่นได้ <br><br><b><font color="#ffffff">
"อีกครั้ง"</font></b> ลูปัสกล่าว สิงคาลเขื่องเพิ่มความกดดันในบรรยากาศ ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปตั้งรับ แต่ดูแล้วแทบป้องกันได้ทุกทิศหากเธอเข้าไปฟาดฟันอีกรอบจริง ๆ คงไม่วายถูกสวนกลับด้วย <br><br>
คาร์ล็อตต้าไม่คลายรอยยิ้ม นี่คือช่วงเวลาที่เธอชื่นชอบ, แน่นอนว่ากระตุ้นความอยากเอาชนะได้อักโข <br><br>
<font color="#FF5555"><b>"แน่นอน"</b></font> <br><br>
ห่างไกลออกไป— เสียงตกกระทบของอาวุธและการปะทะยังดังต่อเนื่อง แค่ได้ยิน ผู้คนก็สามารถจินตนาการถึงสถานที่ฝึกที่คลุ้งไปด้วยฝุ่นได้
<br><br><br><b>
หมายเหตุ : </b><br>
— <font color="#FF5555"><b>รางวัลการฝึกประจำวัน</b></font> : ณ ลานฝึก +20 EXP / +5 คะแนน <br>
— <b><font color="#FF5555">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง</font> </b>: +10 ความโปรดปรานจากลูปา <br>
—<b> <font color="#FF5555"></font></b> : โบนัสเพิ่มความโปรดปรานทวยเทพ+25 <br>
— <font color="#FF5555"><b>[ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ]</b></font> : ได้รับโบนัสความโปรดปราน +15 <br><b>
หมายเหตุ (ooc) : <br>
— Color <font color="#FF5555">#FF5555</font></b>
</span>
</span></div>
</section>
<footer style="font-size: 12px;"><i class="game-icon game-icon-dagger-rose"></i></footer>
</div>
<a href="https://ciaransoul.tumblr.com" style="font-size: 12px;"></a>
</main>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Merriweather:ital,opsz,wght@0,18..144,300..900;1,18..144,300..900&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/s/thpzqkqhf1pzqnx/game-icons.css" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/pnutvpsvquzdk9ed9jhqf/54-The-dec.css?rlkey=nc0q7iwplngkffk2t42ke9sw5&st=khi4td34&dl=0" rel="stylesheet">