[บ้านหมาป่า] ลานฝึกนอกบ้าน - Wolf House - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Moneka โพสต์ 2025-8-31 19:50:07

<span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 31 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แสงแดดอุ่นยามสายส่องลอดผ่านไร่องุ่นที่ทอดยาวเขียวชอุ่ม ลมเย็นพัดเบา ๆ พาเอากลิ่นดินชื้นและเสียงนกร้องแว่วมา ขับให้บรรยากาศลานฝึกนอกบ้านของบ้านหมาป่าดูทั้งงดงามและเข้มแข็งในเวลาเดียวกัน พื้นอิฐสีแดงสลับสนามหญ้าสีเขียวสดสะท้อนประกายแดดระยิบตา หุ่นฝึกมากมายยืนเรียงรายราวกับกองทัพไร้ชีวิตที่คอยท้าทายผู้กล้าให้เข้ามา โมนีก้าเดินมากับซูกิอย่างร่าเริง เธอเงยหน้ามองหมาป่าสีน้ำตาลร่างใหญ่ที่กำลังยืนคอยอยู่กลางลานแล้วโบกมือทักทาย “สวัสดีค่ะคุณลูปัส!” น้ำเสียงสดใสของเธอดังลั่นไปทั่วสนาม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปัสเหลือบตามองทั้งสอง หูแหลมกระดิกเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มจริงจัง “วันนี้เจ้าหนูคนใหม่ต้องเริ่มต้นกับหุ่น อย่าได้ประมาท มันอาจไร้ชีวิต แต่ก็ถูกสร้างมาเพื่อบ่มเพาะนักรบ” สายตาสีอำพันของเขาวาววับ คล้ายกำลังทดสอบจากภายใน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิพยักหน้าเรียบง่ายไม่ตอบอะไรยาวนัก เพียงก้าวเข้าหาหุ่นกราดิอุสที่ตั้งรออยู่ ท่วงท่าเธอนิ่งสงบแต่เปี่ยมด้วยสมาธิ มือเล็กยกดาบกราดิอุสไม้ข้าง ๆ ขึ้นอย่างมั่นคง ราวกับทำสิ่งนี้มานับครั้งไม่ถ้วน เสียงดาบฟันกับไม้ดังแกร๊ก กราดิอุสของเธอฟาดลงแม่นยำและเฉียบคมจนหุ่นแทบเอนไป เสียงกระแทกก้องกังวานสะท้อนทั่วลาน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าซึ่งยืนมองอยู่ข้าง ๆ ถึงกับทำตาโต “โอ้โห! นี่เธอเพิ่งมาถึงจริง ๆ เหรอซูกิ! แบบนี้เรียกว่ามือใหม่ตรงไหนกันเนี่ย!” เธอพูดพลางหัวเราะแต่ก็แอบกัดริมฝีปากน้อย ๆ เพราะรู้ดีว่าตอนเธอเริ่มนั้นแค่จับดาบยังแทบทำหลุดมือไปไม่รู้กี่รอบ ซูกิไม่ได้หันมามองเพียงเอ่ยเสียงเรียบ ๆ ระหว่างที่เหวี่ยงกราดิอุสอีกครั้ง “ฉันแค่ตั้งใจมองให้รอบด้านก่อนลงมือ มันก็ไม่ยากเท่าไรหรอก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">“แหม…ฉันก็ตั้งใจเหมือนกันนะ แต่ทำไมมันถึงไม่ออกมาแบบเธอบ้างล่ะเนี่ย” โมนีก้าถึงกับยู่หน้า เธอบ่นไปพลางยกกราดิอุสของตัวเองขึ้นบ้าง ฟาดลงกับหุ่นอย่างแรงจนดัง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ปั่ก<span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> …แรงจนหุ่นแทบโยก แต่ท่าทางกลับไม่มั่นคงจนดาบเฉียดเกือบหลุดจากมือ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปัสส่ายหัวช้า ๆ เสียงคำรามต่ำลอดคอ “โมนีก้า แรงเจ้ามีมากพอแล้ว แต่ไร้ความเฉียบคม แรงเปล่าไม่อาจฆ่าศัตรูได้ เจ้าต้องเรียนรู้จะ ‘ควบคุม’ ไม่ใช่แค่ระบาย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าแลบลิ้นแหย ๆ พลางหันไปหัวเราะขำกับซูกิ “เห็นไหมล่ะ ฉันก็ว่าแล้ว ต้องโดนบ่นอีกแน่ ๆ ฮะ ๆ” ซูกิปรายตามองเธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนพูดเสียงเรียบแต่น้ำเสียงฟังดูจริงจัง “อย่าดูถูกตัวเองนัก ถึงเธอจะหัวช้าเรื่องนี้ แต่เธอก็มีแรงใจไม่แพ้ใคร” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ดวงตาสีเทาเงินบริสุทธิ์ส่องประกายขึ้นเหมือนถูกเติมกำลังใจ ก่อนจะยิ้มกว้าง “ฮิ ๆ งั้นฉันจะตั้งใจให้มากขึ้น! ขอบใจนะซูกิ!” เสียงเหล็กฟาดกับไม้ดังขึ้นอีกครั้ง ก้องสะท้อนระคนกับเสียงหัวเราะสดใสของโมนีก้าและความนิ่งมั่นของซูกิ ท่ามกลางสายตาจับจ้องของหมาป่าสีน้ำตาลผู้เคร่งขรึมที่เหมือนจะพอใจอยู่ลึก ๆ เพราะนักรบทั้งสองแม้ต่างขั้ว แต่กำลังก้าวไปพร้อมกันทีละก้าวในลานฝึกที่โอบล้อมด้วยภูเขาและสายลมแห่งหุบเขาโซโนมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงกระทบไม้จากการฝึกยังคงดังก้องไปทั่วลานฝึก โมนีก้าเหงื่อท่วมหน้าผากแต่ยังคงหัวเราะร่า ร่างเล็กวิ่งวนรอบหุ่นฝึกพยายามออกท่าเหมือนนักรบโรมันในภาพฝัน แต่เพราะติดนิสัยชอบเล่น ขยับไปก็ดันทำเสียงประกอบเอง “แอ๊ะ! ตายซะ! โอ้โห แค่กกก…โอ๊ย!” แล้วดาบก็พลาดเฉียดแขนตัวเอง จนคุณลูปัสคำรามดุเสียงเข้ม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “โฟกัส โม-นี-ก้า! ถ้ายังเล่นอยู่แบบนี้ ศัตรูจริงคงเฉือนเจ้าไปแล้วสิบรอบ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงัก รีบยกมือไหว้ “ค่า ๆ เข้าใจแล้วค่าาา! หนูจะตั้งใจแล้วจริง ๆ” ทำหน้าเจื่อน ๆ  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ตรงข้ามกับเธอ ซูกิยืนนิ่งถือกราดิอุสไม้ในมือสายตาคมวาวจ้องเป้าหมายตรงหน้า ร่างสูงเพรียวเคลื่อนไหวมั่นคงราวกับกำลังคำนวณระยะทุกฝีก้าว ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีท่าทางเล่น เธอเหมือนนักรบที่ถูกฝึกมานานแล้ว แม้เพิ่งจับดาบได้ไม่นาน หลังจากนั้นลูปัสพยักหน้าช้า ๆ เหมือนพอใจกับความแตกต่างที่เห็นชัด ก่อนจะเอ่ยคำสั่งที่ทำให้ทั้งสองหันมามองกัน “พอแล้วกับหุ่น ฝึกกับคู่จริงดีกว่า เจ้าทั้งสองจะได้เรียนรู้จังหวะของกันและกัน จงสู้กัน อย่ากั๊ก แต่ก็อย่าเล่นให้ถึงตาย นี่คือกราดิอุสไม้ ตั้งใจซะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเบิกตากว้าง “ห๊ะ?! ให้ฉันสู้กับซูกิเนี่ยนะ! โอ๊ย ตายแน่ ๆ ดูท่าทางเธอแล้วเหมือนซามูไรนางแบบเดินลงมาจากเวทีเลยนะ!” เธอบ่นอุบ พลางยกดาบขึ้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิกลับไม่พูดอะไรมาก แค่ก้าวมาข้างหน้าท่าทางมั่นคง ริมฝีปากเอ่ยเบา ๆ แต่หนักแน่น “อย่ากลัวสิ…โมนีก้า เราอยู่ในสนามฝึกไม่ใช่สนามจริง ล้มก็แค่ล้ม เจ็บก็แค่เจ็บนิดหน่อย แต่ถ้าเธอไม่ลองสู้เต็มที่เธอจะไม่มีวันรู้ว่าเธอไปได้ไกลแค่ไหน” คำพูดนั้นทำให้โมนีก้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ “เธอนี่นะ…พูดเหมือนผู้ใหญ่เลย ทั้งที่อายุน้อยกว่าฉันตั้งปีนึงแน่ะ” แล้วเธอก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ยกดาบไม้ขึ้นท่าเตรียมพร้อมแม้มือจะยังสั่นนิด ๆ ก็ตาม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เริ่มได้!” เสียงลูปัสดังก้อง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ซูกิพุ่งเข้าไปด้วยก้าวสั้น ๆ แต่มั่นคง กราดิอุสไม้ฟาดลงตรงแนวป้องกัน โมนีก้าตกใจจนยกดาบขึ้นรับแทบไม่ทัน เสียงไม้กระแทกไม้ดัง <span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เพล้ง!<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สะเทือนถึงแขน เธอร้องโวยวาย “ว้ายยยย!! โหดชะมัด!” แต่ก็ยังพยายามสวนกลับด้วยแรงที่มีจนซูกิต้องถอยครึ่งก้าว การต่อสู้เริ่มจริงจังขึ้นทีละน้อย เสียงดาบไม้กระแทกกันถี่ขึ้น ลูปัสยืนมองด้วยสายตาพอใจเล็ก ๆ เพราะแม้โมนีก้าจะเล่นเกินจริงไปบ้าง แต่เมื่อถูกบังคับให้สู้จริง ๆ เธอก็พยายามสุดใจ ส่วนซูกิก็ยังคงนิ่ง สายตาคมไม่หลุดจากคู่ต่อสู้แม้แต่วินาทีเดียว ราวกับอ่านทุกการเคลื่อนไหวออกหมด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เสียงกราดิอุสไม้ยังคงดังสนั่นกลางลานฝึก <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เพล้ง เพล้ง<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สลับกับเสียงหอบหายใจถี่ ๆ ของโมนีก้า เธอพยายามเต็มที่ ยกดาบขึ้นรับทุกการโจมตีของซูกิ แม้จะมีเผลอหัวเราะโวยวายออกมาเหมือนเล่นอยู่ก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่เพราะไม่ตั้งใจ หากแต่เพราะนี่คือวิธีเดียวที่เธอจะไม่กดดันตัวเองจนเกินไป เด็กสาวผมม่วงครามที่หัวฟูเล็กน้อยค่อย ๆ รวบรวมสมาธิในแบบของเธอ ท่ามกลางเสียงฝึกนั้น จู่ ๆ เงาสีขาวขนาดใหญ่ก็ก้าวเข้ามาเงียบ ๆ นั้นแม่เทพีลูปา หมาป่าสีขาวผู้เป็นแม่แห่งเหล่าชาวโรมัน เดินสี่เท้ามาหยุดริมลาน หูตั้งขึ้น ดวงตาสีอำพันทอดมองสองเด็กสาวตรงกลางสนาม ฝีเท้าของเธอเงียบสงบ แต่กลับแผ่รัศมีอำนาจและความอบอุ่นไปพร้อมกัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าไม่รับรู้ถึงนางด้วยซ้ำแต่ซูกิไม่เงยหน้ามองมากนัก เพียงแค่รับรู้ถึงพลังอำนาจที่แผ่วผ่านลมแล้วกัดฟันแน่น จับดาบไม้มั่นคงกว่าเดิมเพราะรู้ว่ากำลังถูกจับตามอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปามองด้วยสายตาอ่อนโยนที่แตกต่างจากความน่าเกรงขาม เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาโมนีก้า แม้จะปนขี้เล่น แต่ก็มีประกายที่ไม่เคยยอมแพ้ และเธอก็เห็นความนิ่งสงบ ฉลาดเฉียบแหลมในตัวซูกิ ผู้เรียนรู้ได้เร็วราวกับดาบที่ถูกลับอย่างดี ลมพัดอ่อน ๆ ทำให้ขนสีขาวหนาของลูปาสะบัดไหวเล็กน้อย เธอยกหัวขึ้นคล้ายจะยิ้มในแบบของหมาป่า หางฟาดเบา ๆ กับพื้นหญ้า ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งเพียงกลิ่นหอมดอกไม้ป่าที่ติดมากับลมและความรู้สึกอุ่นใจไว้ในหัวใจเด็ก ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปัสที่ยืนคุมอยู่กลางสนามเหลือบตามองการจากไปของเจ้านายผู้เป็นแม่ แล้วคำรามต่ำ ๆ “ยังไม่จบ! ตั้งใจต่อไป!” แล้วเสียงกราดิอุสไม้ก็ปะทะกันอีกครั้ง ท่ามกลางท้องฟ้าใสของหุบเขาโซโนมา ขณะที่เงาของหมาป่าสีขาวยังคงติดอยู่ในใจของทั้งคู่ ราวกับเป็นการยืนยันว่าพวกเธอกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่ถูกต้องแล้ว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: รอบนี้มีคนสู้ด้วย ฮรึก ๆ โฮ๊ก ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; text-align: start; white-space-collapse: collapse; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา</div>

Moneka โพสต์ 2025-9-1 19:03:39

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 01 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แดดยามสายสาดลงมากระทบลานฝึกนอกบ้านหมาป่า แสงทองสะท้อนกับพื้นอิฐแดงที่อบอุ่นปนร้อนเล็กน้อย ลมจากไร่องุ่นและเนินเขารอบด้านพัดโชยเอากลิ่นหญ้าสดเข้ามาผสมกับกลิ่นเหล็กและไม้จากอาวุธฝึกซ้อม เสียงเหยี่ยวบินโฉบไกล ๆ ดังคล้ายเสียงกลองรบที่ตั้งใจเร้าใจผู้ฝึก โมนีก้าก้าวเข้าลานฝึกด้วยสีหน้าพยายามซ่อนความเกร็ง แม้แขนซ้ายที่พันผ้าไว้ยังเจ็บแปลบทุกครั้งที่ยก แต่เธอก็ไม่ยอมทำหน้าเจ็บปวดออกมาให้ใครเห็น มือขวากำด้ามกราดิอุสไม้แน่น เหงื่อผุดขึ้นตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเพราะทั้งกังวลและตั้งใจจะไม่ให้ใครมองว่าเธออ่อนแอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริเดินเข้ามาข้าง ๆ ด้วยท่าทีมั่นคง สายตาคมกริบทอดมองไปยังหุ่นฝึกที่ตั้งเรียงรายอยู่ ร่างสูงโปร่งสมส่วนกับบุคลิกทอมบอยทำให้เธอดูเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวในทุกย่างก้าว ดาบไม้ในมือของเธอฟาดใส่อากาศเพื่อลองน้ำหนัก ร่างกายที่ผ่านการฝึกมาเพียงไม่นานแต่ก็รับมือได้ราวกับเคยชินมาก่อน “พร้อมยัง?” ซูริหันมาถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย มุมปากกระตุกยิ้มมั่นใจ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้าหงึก ๆ ยกดาบขึ้นตั้งการ์ด แต่ก็แอบกัดฟันเพราะแขนซ้ายที่ช่วยพยุงดาบยังตึงจนชา “พร้อมสิ…ใครกลัวกันเล่า!” เธอหัวเราะกลบเกลื่อนเสียงเจ็บ คุณลูปัสหมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ยืนมองจากข้างลาน ดวงตาสีเข้มดุร้ายกวาดมองทั้งสอง ไม่มีแววอ่อนโยนแม้แต่น้อย เสียงห้าวต่ำดังก้องในลำคอราวกับจะตวาด  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เริ่มได้!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทันทีที่คำสั่งออกมาซูริพุ่งเข้าหาโดยไม่ลังเลกราดิอุสไม้ฟาดตรงมาที่การ์ดของโมนีก้า เสียงไม้กระทบไม้ดัง "เพี้ยะ!" ทำเอาแขนของโมนีก้าสะท้านจนเจ็บจี๊ด แต่เธอกัดฟันยันไว้พยายามออกแรงโต้กลับด้วยการตวัดเฉียงไปข้างลำตัวของซูริ แต่ซูริก็เบี่ยงกายหนีอย่างรวดเร็ว ร่างปราดเปรียวของทอมบอยสาวเคลื่อนไหวคล่องแคล่วราวนักสู้ที่ฝึกมาอย่างช่ำชอง “แรงยังไม่พอเลยนะ” ซูริแกล้งแซวพลางโต้กลับด้วยการแทงตรงกลางอย่างรวดเร็ว <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าสะดุ้งรีบถอยหลังสองก้าวปลายเท้าเกือบสะดุดอิฐแต่เธอก็ยังตั้งดาบยันเอาไว้ได้ สีหน้าแดงก่ำทั้งเพราะเหนื่อยทั้งเพราะเจ็บ “ก็บอกแล้วไง…แขนเจ็บนะยะ! อย่ามาได้ใจนักเลยเชอะ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริหัวเราะในลำคอเบา ๆ ดวงตาที่มองโมนีก้าไม่ได้มีแต่ความท้าทายแต่ยังมีแววเอ็นดูผสมอยู่ด้วย เธอรู้ว่าโมนีก้ากำลังดื้อไม่ยอมถอยแม้จะเจ็บแค่ไหนและนั่นทำให้เธอชื่นชมอย่างเงียบ ๆ ทั้งสองสาวปะทะกันไปมา กราดิอุสไม้ปะทะกันจนเสียงดังสนั่นไปทั่วลานฝึก คุณลูปัสยืนเฝ้ามองโดยไม่เข้ามาขัดเขาปล่อยให้พวกเด็ก ๆ รับรู้รสชาติของการฝึกที่แท้จริง ทั้งเหงื่อ ความเจ็บและความกดดันที่มาพร้อมการต่อสู้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จนกระทั่งโมนีก้าพลาดถูกตีเข้าที่ข้างลำตัว เสียง “ปั้ก!” ดังขึ้นทำให้เธอเซไปหนึ่งก้าว แทบจะล้ม แต่เธอกลับหัวเราะออกมาเอง “โอ๊ย…เจ็บ! แต่ไม่ยอมแพ้หรอกนะ!” เธอตั้งการ์ดขึ้นอีกครั้งด้วยแรงใจที่ยังเต็มเปี่ยม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริถอนหายใจน้อย ๆ “เธอนี่มันจริง ๆ เลย…” แล้วปรับแรงลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้พักง่าย ๆ เพราะรู้ว่าถ้าลดมาตรฐานมากเกินไปโมนีก้าจะไม่ยอมรับเอง การฝึกยังดำเนินต่อ เสียงดาบไม้กระทบกันดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางแดดยามสายที่ร้อนแรงและสายลมเย็นจากหุบเขาที่พัดพาเหงื่อบนหน้าผากให้แห้งไว บรรยากาศในลานฝึกเต็มไปด้วยทั้งความเข้มงวดและความมีชีวิตชีวา เป็นการต่อสู้ที่ไม่ได้มีแค่ดาบกับดาบ แต่เป็นการประลองของหัวใจที่ไม่ยอมถอยเช่นกัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ขณะนั้นร่างสีขาวบริสุทธิ์ของแม่หมาป่าลูปาก็ปรากฏขึ้นตรงขอบลาน นางก้าวเดินสี่เท้าอย่างสง่างาม ขนสีขาวขลับสะท้อนแดดจนดูราวกับปุยหิมะ ดวงตาสีอำพันจับจ้องไปที่เด็กสาวผมฟูผู้พยายามยันดาบทั้งที่แขนยังพันแผลอยู่ ความจริงแล้วการที่โมนีก้าสามารถหนีรอดจากฝูงฮาร์ปี้เมื่อวาน และยังกล้าหาญพอจะสังหารก๊อบลินได้ นั่นเป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายสำหรับใครหลายคน แม้แต่ลูปาเองก็ไม่คิดว่าเด็กที่มักเล่นหัวและติดดื้อบ่อย ๆ อย่างโมนีก้าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์นั้นได้ แต่เธอก็ทำได้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แววตาของลูปาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากที่เหมือนรอยยิ้มของหมาป่าเผยอขึ้นน้อย ๆ เป็นการแสดงออกถึงความชื่นชม นางรู้ดีว่าความอดทนและหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ของเด็กคนนี้ กำลังงอกงามชัดเจนขึ้นทุกวัน และหากยังคงเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีแบบนี้ อีกไม่นานนัก…หนทางสู่ค่ายจูปิเตอร์ก็จะเปิดรับเธอ แต่ลูปาไม่ได้พูดอะไร นางเพียงทอดสายตามองโมนีก้าอีกครั้ง ก่อนหมุนกายเดินออกไปเงียบ ๆ ราวเงาขาวที่กลืนหายไปในทิวทุ่งปลายเขา ปล่อยให้เสียงฝึกยังดำเนินต่อไป<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าไม่รู้เลยว่ามีสายตาคอยเฝ้ามองด้วยความภูมิใจอยู่ เพียงเอ่ยเสียงหัวเราะหอบเหนื่อย “เฮ้! ซูริ! ครั้งหน้าฉันจะตีโดนเธอแน่!” เธอพูดทั้งที่แขนยังสั่นเล็กน้อย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริขมวดคิ้วหอบลมหายใจแต่ก็ยิ้มกวนตอบกลับ “หึ…ลองดูสิ ถ้าเธอไม่ล้มไปก่อนนะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงดาบไม้กระทบกันดังขึ้นอีกครั้งฝุ่นดินที่ปลิวขึ้นในลานฝึกสะท้อนกับแสงแดด กลายเป็นประกายเล็ก ๆ ดุจละอองทองที่โอบล้อมทั้งสองไว้ โดยที่พวกเธอไม่รู้เลยว่าก้าวต่อไปของพวกเธอกำลังถูกจับตามองโดยผู้ที่เตรียมผลักดันไปสู่เส้นทางใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <div style="text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: แมร๊ หนูโดนทำร้าย โฮ๊กๆๆๆๆ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา</div>

Moneka โพสต์ 2025-9-2 18:41:10

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเที่ยง เวลา 11.00 - 13.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเดินออกมาที่ลานฝึกกลางแจ้งในบ้านหมาป่าด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง มือหนึ่งหิ้วดาบไม้กราดิอุสคู่ใจอีกมือสะพายกระเป๋าสีชมพูของเธอที่เอาไว้ใส่หนังสือเรียน เธอกวาดสายตามองรอบ ๆ พื้นอิฐสีแดงสลับหญ้าเขียวสดที่แผ่กว้างไปรอบลาน หุ่นฝึกซ้อมเรียงรายเหมือนทหารรอรับคำสั่ง ลมเย็นยามเที่ยงสายพัดผ่านไร่องุ่นจนเกิดกลิ่นหอมอ่อน ๆ คล้ายจะช่วยกล่อมใจให้สงบลง “สวัสดีค่ะคุณลูปัส” โมนีก้าทักทายหมาป่าสีน้ำตาลผู้สง่างามที่นั่งคุมเชิงอยู่ข้างลาน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อา…โมนีก้า” เสียงทุ้มต่ำดังก้องเพราะเขาพูดได้ตามแบบวิถีของสัตว์ที่พูดออกมาได้ “วันนี้ไม่ต้องรีบร้อนรอสักครู่ก่อน เจ้าจะมีบัดดี้มาฝึกด้วย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เธอชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวเลิกขึ้นอย่างงง ๆ “หืม? บัดดี้? ฉันนึกว่าซูริฝึกไปแล้วนี่นา…ฉันไปเรียนวิชาละตินโรมันเลยมาช้า” ยังไม่ทันขาดคำเสียงฝีเท้าก็แว่วมา ซูริปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มกว้างและผมยาวกึ่งไหล่ที่ตัดสั้นลงนิดหน่อยกระดกสะบัดตามแรงเดิน “ก็เลยรอเธอน่ะสิ” ซูริยักไหล่พลางชูกราดิอุสสั้นขึ้นเหมือนประกาศศึก  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ฝึกด้วยกันดีกว่า สนุกกว่าฝึกคนเดียวเยอะ” <span style="font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve; background-color: transparent;"> โมนีก้าเผลอยิ้มออกมาก้าวขาออกไปยืนข้างซูริพลางชูกราดิอุสไม้ขึ้นเหนือไหล่ “ก็ได้สิซ้อมด้วยกัน งั้นอย่าออมมือนะฉันไม่ชอบซ้อมแบบเล่น ๆ อยู่แล้ว” ซูริหัวเราะเบา ๆ พลางหมุนดาบในมือเล่นจนเกิดเสียงหวือแหวกอากาศ “นั่นแหละที่อยากได้ยิน วันนี้ลานฝึกคงได้เสียงดังสนั่นจนคุณลูปัสต้องปวดหูแน่” หมาป่าสีน้ำตาลเพียงปรายตามองทั้งคู่ ยกหางขึ้นสะบัดทีหนึ่งราวกับให้สัญญาณเริ่มการฝึก เสียงดาบแรกจึงดังขึ้นกลางลาน ฝีเท้าของสองสาวประสานเข้าหากันเหมือนจังหวะเพลงรบ เสียงดาบกระทบกันก้องสะท้อนท่ามกลางสายลม เที่ยงวันนี้ทั้งคู่ต่างรู้แล้วว่า การฝึกคนเดียวคงไม่มีทางเท่าการฝึกไปด้วยกันแน่นอน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงดาบไม้กระทบกันดัง “เพี้ยง! เพี้ยง!” ก้องไปทั่วลานฝึกกลางแจ้ง โมนีก้ากับซูริขยับฝีเท้าอย่างมั่นคง ดวงตาจับจ้องกันแน่วแน่ ไม่มีใครยอมใครแม้แต่วินาทีเดียว โม้นีก้าหมุนกราดิอุสไม้ในมืออย่างคล่องแคล่ว รุกเข้าหาซูริด้วยแรงและความมั่นใจที่เปี่ยมล้น ทว่าซูริกลับเบี่ยงตัวหลบฉากพลิกดาบขึ้นสวนแนวเฉียงไปยังไหล่ของโมนีก้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “เร็วขึ้นอีกหน่อยโมนี่! อย่าเผลอเปิดช่องว่าง!” เสียงทุ้มทรงอำนาจของคุณหมาป่าสีน้ำตาลคุณลูปัสดังขึ้นคล้ายจะเป็นทั้งครูฝึกและกรรมการตัดสิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ค่ะ!” โมนีก้าตอบเสียงหอบสั้น ๆ พลางใช้ฝ่าเท้าถีบพื้น ออกแรงบุกสวนกลับไปด้วยท่าฟันตรงกลางพร้อมเสียงตวัดหอบหายใจ ซูริรับไว้ได้อย่างเฉียดฉิวแต่แรงปะทะทำให้แขนสั่นสะท้าน ทั้งสองฝึกซ้อมด้วยความตั้งใจจนเสียงฝีเท้ากระทบอิฐแดงเป็นจังหวะถี่เร็วราวกับกำลังเต้นรำแห่งสงครามในลานฝึกที่เงียบสงบนี้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ขณะเดียวกัน เงาสีขาวสะท้อนใต้แดดยามเที่ยงปรากฏขึ้นที่ขอบลาน หมาป่าขาวตัวใหญ่ก้าวเข้ามาอย่างสง่างามลูปานั้งเอง นางยืนหยุดเพียงครู่จ้องมองสองสาวเดมิก็อดที่ฝึกซ้อมกันอย่างจริงจัง ดวงตาสีอำพันของนางเต็มไปด้วยความชื่นชมและความภาคภูมิใจ “พวกเจ้ายังไม่รู้ตัวเองเลยสินะ…อีกไม่นานเส้นทางของพวกเจ้าจะไม่ได้หยุดอยู่แค่ในบ้านหมาป่านี้แล้ว” เสียงแผ่วเบาราวกับลมหนาวลอดผ่านหู แต่เด็กสาวทั้งสองมัวแต่จดจ่อกับการฝึกจนไม่ได้ยิน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริตวัดดาบไม้ใส่โมนีก้าอีกครั้งคราวนี้โมนีก้ากลับใช้เท้าก้าวเฉียง เบี่ยงตัวหลบอย่างสวยงาม ก่อนจะหมุนตัวสวนกลับด้วยแรงที่มั่นคงจนซูริต้องถอยหนึ่งก้าว “ดี! แบบนั้นแหละ!” ลูปัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงพอใจ หางหนาสีน้ำตาลฟาดพื้นดังตุบราวกับเป็นการปรบมือให้ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปามองอยู่อีกครู่ก่อนจะก้าวเดินหายไปทางแนวต้นองุ่น ปล่อยให้เด็กสาวทั้งสองยังคงฝึกฝนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นเสียงดาบไม้ยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับประกาศให้รู้ว่าไม่ว่าอีกไม่กี่วันจะต้องออกเดินทางไปเผชิญสิ่งใด ขณะนี้พวกนางกำลังเตรียมใจและร่างกายให้พร้อมที่สุดแล้ว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: มาซ้อมแล้วจ้าาาา แบบตั้งใจ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-2 20:44:18

<h2 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></h2><h2 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;">วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558</h2><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเที่ยง เวลา 11.00 - 13.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ลูปัสบอกว่ามีฝึกพิเศษ) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แดดแรงในยามเที่ยงยังคงส่องทั่วลานฝึกจนพื้นอิฐสีแดงอุ่นระอุ โมนีก้ากับซูรินั่งแหมะอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ เหงื่อซึมเต็มแผ่นหลังจากการฝึกตอนเช้า ทั้งสองต่างพ่นลมหายใจแรง ๆ คล้ายคนหมดแรง โมนีก้าเอนหลังพิงเสาต้นหนึ่งแล้วเหม่อมองท้องฟ้าอึน ๆ ขณะที่ซูริเอาผ้าขนหนูซับเหงื่อบนใบหน้าไปพลาง ไม่นานเสียงอุ้งเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาใกล้ทำให้ทั้งคู่หันไปมอง คุณหมาป่าสีน้ำตาลเข้ม คุณลูปัส เดินตรงมาหาพวกเธอ ดวงตาคมกริบฉายแววจริงจังเขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “โมนีก้า แม่หนูซูกิ คืนนี้พวกเจ้าสองคนไปพบข้าที่ป่าเรดวู้ด มีการฝึกพิเศษรออยู่” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าถึงกับเบิกตากว้าง แทบผงะจากที่นั่ง “ฮะ!? คืนนี้หรอคะ!? หนูยังอยากนอนข้ามวันเลยนะ! ฝึกเช้ายังไม่หายเหนื่อยเลย!” เธอบ่นเสียงดังพลางยกมือกอดอกหน้าตางอง้ำราวกับเด็กโดนบังคับการบ้าน ตรงกันข้ามกับซูริที่เพียงพยักหน้าสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบง่ายแต่หนักแน่น “ค่ะ คุณลูปัส” เธอตอบรับโดยไม่ลังเลราวกับคำสั่งนั้นเป็นเรื่องปกติที่ควรทำ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหันขวับมามองเพื่อนสาวทอมบอยด้วยสายตาตกใจ “เฮ้! เธอตอบง่ายไปหรือเปล่า!? ไม่คิดจะต่อรองเลยหรือยังไง!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูริเพียงยกคิ้วยักไหล่เล็กน้อยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไรชัดเจน “มันก็แค่การฝึก ถ้าฉันไปเธอก็ต้องไปด้วย ใช่ไหมล่ะ?” ประโยคเดียวทำเอาโมนีก้าชะงักไปเล็กน้อย แก้มขึ้นสีจาง ๆ ก่อนจะทำปากขมุบขมิบ “ก็ได้หรอกน่า! แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมต้อง ‘คืนนี้’... ทั้งที่ฟ้ามันก็สว่างโคตร ๆ อยู่ตลอดเวลา ไม่เห็นจะต่างอะไรเลย!” เธอยังคงบ่นอุบอิบแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธออกมาเต็มปาก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปัสแค่มองทั้งสองเงียบ ๆ ด้วยสายตาคมเข้ม เขาไม่เสียเวลาตอบคำถามฟันขาวแย้มออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังข่มให้ตั้งใจ “คืนนี้เจอกัน” จากนั้นหมาป่าน้ำตาลก็หันหลังเดินหายไปอย่างเงียบงัน โมนีก้าทรุดตัวนั่งลงเหมือนเดิมถอนหายใจยาว “โอ๊ยยย...ชีวิตฉันมันจะรอดคืนนี้ไหมเนี่ย...” แต่เมื่อหันไปเห็นซูริที่ยังคงนั่งนิ่งเหมือนหินผา เธอก็ได้แต่ส่ายหัวพร้อมหัวเราะหึเบา ๆ อย่างยอมแพ้สุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดีนั่นแหละ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: ฝึกพิเศษ อ๊าคคคคคคคค<div style="text-align: center;"><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-9-4 19:30:23

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 04 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ลานฝึกนอกบ้าน บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกกราดิอุส ประจำวัน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงลมพัดพาเอากลิ่นหญ้าสดและดินแห้งเข้ามาในลานฝึกนอกบ้าน เสียงฝีเท้าของโมนีก้าและซูกิดังขึ้นพร้อมกันเมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในเขตฝึกที่เต็มไปด้วยหุ่นไม้เรียงรายราวกับกองทัพเงียบสงัด ร่างสูงใหญ่ของหมาป่าสีน้ำตาลเข้มอย่างลูปัสนั่งทอดกายอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ ร่างนั้นดูผ่อนคลายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เมื่อคืนก่อนเขาเพิ่งลากทั้งคู่ไปเจอกับไซคลอปส์แท้ ๆ โมนีก้าเบิกตาแล้วรีบชี้นิ้วใส่ทันที “นี่! ยังจะกล้าทำเนียนอยู่อีกหรอลูปัส! คิดว่าฉันจะลืมเรื่องเมื่อคืนก่อนหรือไง!” น้ำเสียงติดจะงอนปนหงุดหงิด ดวงตาสีเงินเทาวาววับราวกับอยากจะเอากราดิอุสฟาดหัวหมาป่าน้ำตาลตรงหน้าให้เข็ด <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แต่ลูปัสเพียงเหลือบตามองแวบหนึ่ง ก่อนหาวแล้วลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเหมือนหมาเกียจคร้านที่ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น แววตาคมที่ทอดมามีเพียงความเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่า <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เมื่อคืนก่อนอะไรนะ? จำไม่ได้หรอก <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “โอ๊ยยย ฉันพูดกับกำแพงยังได้คำตอบมากกว่าอีก” โมนีก้าบ่นเสียงดังพลางยกกราดิอุสไม้ขึ้นมาหมุนในมือเหมือนกำลังระบายอารมณ์  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ซูกิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แค่ถอนหายใจ มือเรียวยกดาบขึ้นมาอย่างสงบ พลางพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “เลิกบ่นเถอะน่าโมนีก้า ถึงเขาจะตีเนียนยังไงก็เปลี่ยนไม่ได้ว่าเราต้องฝึกวันนี้อยู่ดี” โมนีก้าหันไปมองเพื่อนสาวทอมบอยตีหน้าเอ๋อไปชั่วขณะ ก่อนจะทำแก้มพองแล้วพึมพำเบา ๆ “ก็รู้แหละ…แต่หมั่นไส้น่ะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แล้วทั้งสองก็เข้าสู่การฝึกจริงจัง เสียงกราดิอุสไม้ฟาดใส่หุ่นดัง <span style="background-color: transparent; font-style: italic; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ป้าบ! ป้าบ!<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สลับกับเสียงฝีเท้าวิ่งวนรอบสนาม ลูปัสเองยืนมองด้วยสายตานิ่ง ๆ แต่ทุกครั้งที่โมนีก้าพลาดท่าหรือเผลอหัวเราะเล่นมากเกินไป เสียงคำรามต่ำ ๆ ของเขาก็ดังขึ้นเหมือนเป็นการเตือนให้กลับมาโฟกัสการฝึก โมนีก้าหน้างอแต่ก็ต้องกัดฟันตั้งใจมากขึ้นเพราะไม่อยากถูกมองว่าเหลาะแหละต่อหน้าเพื่อน บรรยากาศจึงกลายเป็นทั้งจริงจังและเต็มไปด้วยเสียงบ่นหยอกไปพร้อมกัน <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เรียกได้ว่าการฝึกกราดิอุสประจำวันครั้งนี้ของโมนีก้า…ไม่ใช่แค่การฝึกดาบ แต่เป็นการดวลอารมณ์กับหมาป่าน้ำตาลตัวป่วนไปในตัวด้วยเลยทีเดียว โดนที่มีลูปามองจากที่ไกล ๆ (ขี้เกียจเขียนง่ะ นอนแผ่ เอาไปแค่นี้ก่อน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: มาซ้อมแล้วจ้าาาาครั้งสุดท้ายแล้วจ้าาา<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล : +20 EXP, +5 คะแนนบัดดี้<p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><p dir="ltr" style="margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt; font-family: Hei, Tahoma, SimHei, "sans-serif", "Microsoft YaHei", SimHei, Tahoma, Hei, sans-serif, MicrosoftYaHeiLight, "Microsoft YaHei Light", "Microsoft YaHei"; font-size: 5px; text-align: center; line-height: 1.38;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">มุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา<div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Esper โพสต์ 2025-9-10 01:56:04

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Esper เมื่อ 2025-9-10 01:59

08 · กันยายน · 2025 · 20.00 น.
หุบเขาโซโนมาโอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมขององุ่นสดเนินเขาเขียวขจีสลับซับซ้อนดังภาพวาดจากจิตรกรเอก ไร่องุ่นเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สายลมพัดเอื่อย ๆ ทำให้ใบไม้สั่นไหว
ท่ามกลางความงดงามนั้น มีลานฝึกเล็ก ๆ ที่ปูด้วยหินกรวดและล้อมรอบด้วยเสาไม้โอ๊คแข็งแรง ตั้งอยู่อย่างโดดเด่นท่ามกลางไร่องุ่น ลานแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อการฝึกฝนโดยเฉพาะ รอยขีดข่วนบนพื้นกรวดคือหลักฐานของการต่อสู้จำลองที่เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
เอสเปอร์ สเปนเซอร์ เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีอยู่ในชุดฝึกแบบง่าย ๆเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวแขนยาวถูกรวบขึ้นเหนือข้อศอก กางเกงผ้าสีดำเข้ารูป ร่างเพรียวสูงโปร่งสะท้อนความสง่างามจากการเลี้ยงดูที่เข้มงวดของตระกูลขุนนางฝรั่งเศส เส้นผมสีเงินอ่อนสะท้อนแดดยามเช้าเป็นประกายราวกับแสงจันทร์ที่ถูกจับต้องได้ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกลับมักทอดมองสิ่งรอบตัวอย่างคนที่พร้อมท้าทายโลก ท่วงท่าของเขาดูมั่นใจ แต่ภายในใจกลับซ่อนความอ่อนไหว ความโหยหาที่ไม่เคยมีใครรับรู้
ที่กลางลานฝึกเด็กหนุ่มอีกคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาดูตัวสูงกว่าเอสเปอร์เล็กน้อย อายุเพียงสิบสามปี แต่ท่วงท่าที่มั่นคงและแววตาที่สงบนิ่งกลับทำให้เขาดูไม่ต่างอะไรจากนักรบผู้ผ่านศึก เส้นผมสีม่วงเข้มสะท้อนแสงตะวันตัดกับปอยผมสีขาวบริสุทธิ์ที่พลิ้วลงมาข้างขมับ ความแปลกประหลาดนี้กลับทำให้รูปลักษณ์ของเขาโดดเด่นราวกับสิ่งมีชีวิตจากโลกอื่น ใบหน้าขาวเนียนแฝงความเย็นชา แววตาที่นิ่งสงบเหมือนผืนน้ำในคืนไร้ลมเผยให้เห็นความสุขุมเกินวัย
เอสเปอร์หยุดก้าวเมื่อสายตาทั้งคู่สบกัน ความเงียบแผ่ซ่านออกมาในทันที
“นี่คือ ไกด์” เสียงทุ้มต่ำของหมาป่าสีน้ำตาลดังขึ้น แผ่วเบาแต่ทรงอำนาจ ร่างสูงใหญ่ปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลเข้ม ก้าวออกมาจากเงาองุ่นที่เรียงราย ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องทั้งสองหนุ่ม “ตั้งแต่วันนี้ เจ้าทั้งสองจะต้องเรียนรู้ร่วมกัน มิใช่เพียงท่วงท่าของนักรบ แต่ยังรวมถึงสายใยที่จะเชื่อมเจ้าเข้าหากัน”
เอสเปอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาเย่อหยิ่งฉายชัดในทันที เขามักไม่ชอบถูกบังคับให้ผูกพันกับใคร แต่เมื่อมองเห็นสายตาสงบนิ่งของไกด์ที่ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มกลับรู้สึกแปลกประหลาด เหมือนถูกท้าทายโดยไม่ต้องเปล่งคำพูด
“เอสเปอร์ สเปนเซอร์” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความมั่นใจ “ไม่ต้องถามเรื่องอื่น ฉันตอบเฉพาะที่อยากตอบ”
ไกด์กระพริบตาช้า ๆ ก่อนตอบกลับด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่เกินวัย “ผม ไกด์… แค่ไกด์ก็พอ” ไม่มีการแนะนำยืดยาว ไม่มีการโอ้อวด มีเพียงคำพูดเรียบง่ายที่สะท้อนถึงความตรงไปตรงมา
เอสเปอร์ชะงักเล็กน้อย แววตาน้ำทะเลวาววับ ก่อนจะหลุดหัวเราะหยันเบา ๆ “นายดูเหมือนพวกที่ไม่ชอบเสียเวลาพูดมากสินะ… น่าสนใจ”
ไกด์ไม่ตอบอะไร เพียงก้าวถอยออกหนึ่งก้าวเหมือนเตรียมพร้อม ราวกับว่าความเงียบคือเกราะป้องกันของเขา
“พอแล้ว” เสียงลูปัสดังก้องไปทั่วลาน “วันนี้เจ้าทั้งสองจะเริ่มจากสิ่งง่ายที่สุด แต่ก็สำคัญที่สุดการต่อสู้ด้วยกราดิอุสไม้”
ทันทีที่เขาพูด ร่างหมาป่าใช้ปากคาบกราดิอุสไม้สองเล่ม วางลงบนพื้นหินกรวดต่อหน้าเด็กหนุ่มทั้งสอง
เอสเปอร์ก้มเก็บอาวุธ ดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย เขาหมุนดาบไม้เบา ๆ ในมือ ท่าทางคล่องแคล่วราวกับเคยจับอาวุธจริงมาก่อน ความเย่อหยิ่งฉายชัดบนสีหน้า
ไกด์ก้าวเข้ามาอย่างสงบ เขาเอื้อมมือหยิบกราดิอุสขึ้นโดยไม่รีบร้อน นิ้วเรียวโอบรอบด้ามจับแน่นหนา แม้ท่วงท่าจะเรียบง่าย แต่กลับแฝงความมั่นคงที่ดูแล้วทำให้เอสเปอร์เผลอจ้อง
“กฎมีเพียงข้อเดียว” ลูปัสเอ่ยพลางก้าววนรอบลานฝึก “จงโจมตีและป้องกันโดยไม่หวั่นไหว… และจงเรียนรู้จักกันผ่านเสียงกระแทกของไม้แทนคำพูด”
สายลมพัดเอื่อยพาดผ่านไร่องุ่น เสียงใบไม้เสียดสีกันดังแผ่ว ก่อนที่ความเงียบจะถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าของเอสเปอร์ที่พุ่งเข้าหาไกด์โดยไม่รอช้า
ไม้กระทบไม้ เพล้ง! เสียงกังวานสะท้อนก้องกลางไร่องุ่น ดวงตาสีฟ้าของเอสเปอร์วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น แต่ไกด์กลับยังคงนิ่งสงบ แรงปะทะของเขามั่นคงดั่งภูผา มือที่จับกราดิอุสไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
การต่อสู้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง เหงื่อเริ่มเกาะบนหน้าผากของเด็กหนุ่มทั้งคู่ แต่แววตาที่จ้องมองกันกลับยิ่งแน่วแน่ ราวกับว่ากำลังสื่อสารกันด้วยภาษาที่ไม่ต้องใช้ถ้อยคำ
“ดี ใช้พลังที่เจ้ามีออกมาให้หมด!” ลูปัสคำรามเสียงต่ำ “แต่จงจำไว้ ความแข็งแกร่งที่แท้จริงมิได้อยู่ที่การโจมตีหากแต่อยู่ที่ความเข้าใจ”
เสียงดาบไม้กระแทกกันก้องต่อเนื่อง ท่ามกลางไร่องุ่นที่โอบล้อม สายสัมพันธ์บางอย่างเริ่มถูกถักทอขึ้นทีละน้อย ระหว่างเอสเปอร์ เด็กหนุ่มผู้เย่อหยิ่งแต่เปราะบาง และไกด์ เด็กหนุ่มผู้สุขุมผู้เงียบงันเกินวัย

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนนมุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง (ลานฝึก)(ประจำวัน)+10 ความโปรดปรานลูปา

Esper โพสต์ 2025-9-10 21:06:29

09 · กันยายน · 2025 · 21.00 น.
ไร่องุ่นที่เรียงตัวเป็นแถวตรงงดงามราวกับคลื่นสีมรกตซัดสาดไปตามลาดเขา ลมพัดอ่อน ๆ หอบกลิ่นหญ้า กลิ่นดิน และกลิ่นองุ่นสดใหม่โชยเข้ามาในลานฝึกซึ่งตั้งอยู่อย่างโดดเด่นท่ามกลางธรรมชาติที่งดงาม
กลางลานฝึกเป็นพื้นที่กว้างที่ถูกถางหญ้าและปูพื้นดินให้เรียบเพื่อใช้ในการฝึกกราดิอุสไม้ เสียงนกที่ร้องประสานกับสายลมทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย แต่ตรงข้ามกับความเคร่งครัดที่กำลังจะเกิดขึ้น
เอสเปอร์และไกด์ยืนอยู่ในลานฝึก ขณะที่เบื้องหน้าของพวกเขา หมาป่าสีน้ำตาลผู้มีนามว่า ลูปัส ยืนด้วยท่าทางสง่างาม แววตาของมันฉายประกายเฉลียวฉลาดและเต็มไปด้วยความรู้ราวกับผ่านการสั่งสมประสบการณ์มายาวนานเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะเข้าใจ
เสียงทุ้มที่หนักแน่นของลูปัสดังขึ้นในหัวพวกเขาอย่างชัดเจน “วันนี้พวกเจ้าจะได้เรียนรู้มากกว่าการถือดาบ…แต่จะเรียนรู้ถึงหัวใจของนักรบแห่งโรมัน ความกล้าหาญ ความมีระเบียบ และการควบคุมตัวเอง”
เอสเปอร์กำมือแน่นรอบกราดิอุสไม้ เขาเงยหน้ามองไกด์ที่ยืนข้าง ๆ และเอ่ยเสียงเรียบแต่แฝงความตึงเครียด “ดูเหมือนพวกเราคงจะเจ็บตัวกันจริง ๆ วันนี้”
ไกด์หันมามอง ดวงตาเรียบนิ่งดังเดิม แต่ริมฝีปากขยับเล็กน้อย “เจ็บตัวไม่เป็นไร.แค่ห้ามพ่ายแพ้ให้ตัวเอง”
เอสเปอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย “พูดเหมือนคนแก่เลยนะ นายอายุสิบสามเองไม่ใช่หรือไง”
ลูปัสเดินวนรอบพวกเขาอย่างสง่างาม “เริ่มต้นด้วยการจับดาบให้มั่น ฝ่ามือไม่ควรเกร็งเกินไป แต่ต้องแน่นพอที่จะรับแรงปะทะ” เสียงคำสอนแทรกเข้ามาในจิตใจของเด็กหนุ่มทั้งสอง
เอสเปอร์ลองยกกราดิอุสไม้ขึ้นแล้วหมุนเบา ๆ แต่ลูปัสกระแทกเสียงทันที “ผิด—เจ้ากำลังถือมันเหมือนของเล่น ไม่ใช่อาวุธแห่งชีวิตและเกียรติยศ”
เอสเปอร์ชะงัก คิ้วขมวดเขาหันไปสบตาไกด์ที่กำลังยกดาบไม้ขึ้นอย่างมั่นคง มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย “อย่าบอกนะว่านายทำได้ดีกว่าฉันตั้งแต่แรก”
ไกด์ไม่ตอบแต่ท่าทางมั่นคงของเขาก็เหมือนคำตอบอยู่แล้ว
เอสเปอร์กัดฟันเบา ๆ แล้วขยับท่าจับใหม่จนกระทั่ง…
ลูปัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “ดีขึ้นแล้ว…อย่าลืมว่านักรบไม่ได้เกิดมาเพื่อเล่นสนุก แต่เพื่อปกป้อง”
เสียงสัญญาณเริ่มฝึกดังขึ้นจากการเห่าแผ่วต่ำของลูปัส ทั้งสองพุ่งเข้าใส่กัน กราดิอุสไม้ฟาดฟัน ปะทะกันจนเกิดเสียงดังก้องไปทั่วลาน
เอสเปอร์โจมตีอย่างเร่งรีบราวกับต้องการพิสูจน์ความสามารถในทันที แต่ไกด์กลับป้องกันทุกครั้งด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ แทบไม่ขยับเกินความจำเป็น
“นายตั้งรับเก่งเกินไปแล้ว!” เอสเปอร์ตะโกนพลางพยายามกดดันด้วยการโจมตีหนักขึ้น
“เพราะพี่เอสเปอร์บุกแบบไม่มีแบบแผน” ไกด์ตอบเรียบ ๆ พร้อมสวนกลับด้วยแรงดาบหนึ่งครั้งที่ทำเอาเอสเปอร์ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เอสเปอร์กัดฟันแน่น ใจเต้นแรงทั้งจากความเหนื่อยและความหงุดหงิด “ฉันไม่ยอมแพ้นายหรอก”
เสียงของลูปัสดังขึ้นก้องในหัว “การต่อสู้ไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ หากเจ้าปล่อยให้ความโกรธนำพา เจ้าจะพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม”
เอสเปอร์หยุดหายใจแรง ๆ สูดลมเข้าลึกพยายามควบคุมอารมณ์ เขามองไกด์ที่ยังยืนสงบ “ฉันเข้าใจแล้ว” เอสเปอร์พูดเบา ๆ เหมือนกับพูดกับตัวเอง
จากนั้นเขาเริ่มขยับใหม่คราวนี้ไม่ใช่การบุกเร่งรีบ แต่เป็นการรอจังหวะและใช้สมาธิ ไกด์ยิ้มมุมปากเล็กน้อยราวกับพอใจ ก่อนพวกเขาทั้งคู่จะแลกการโจมตีที่ดุเดือดยิ่งกว่าเดิม แต่กลับมีระเบียบและความสมดุล
เสียงกราดิอุสไม้ฟาดฟันดังต่อเนื่อง ประกายแสงแดดสะท้อนบนเหงื่อที่ไหลจากหน้าผากของทั้งสอง
จนในที่สุดลูปัสจึงเห่าต่ำ ๆ ให้สัญญาณหยุด
ทั้งคู่หอบหายใจแรง เหงื่อชุ่มไปทั่วร่าง เอสเปอร์หัวเราะหอบ ๆ พลางเอ่ยขึ้น “นี่สินะ…ที่เขาเรียกว่าการต่อสู้จริง ๆ”
ไกด์เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ตอบเสียงนิ่งแต่แฝงความพอใจ “อย่างน้อยพี่ก็เลิกบ้าพลังแล้ว”
เอสเปอร์หันมามองแล้วยิ้มมุมปาก “แล้วนายก็เลิกทำเป็นกำแพงหินสักที”
หลังเสียงสัญญาณของลูปัสให้หยุดฝึก กราดิอุสไม้ทั้งสองข้างตกลงบนพื้นหญ้า เด็กหนุ่มทั้งคู่หอบหายใจแรง ใบหน้าของเอสเปอร์แดงจัดเพราะเหนื่อย แต่เขาก็เชิดคางขึ้นเหมือนจะบอกว่า ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ
เอสเปอร์หันไปมองไกด์ที่ยังยืนนิ่ง ราวกับไม่เหนื่อยเท่าไร “หึ…นายทำท่าจะล้มฉันได้ก็จริง แต่ถ้าฉันตั้งใจจริง ๆ ล่ะก็ นายไม่มีทางหรอก”
ไกด์หันมามองเพียงเล็กน้อย ตอบเรียบ ๆ “ก็ลองสิ”
เอสเปอร์ชะงักไปนิดเพราะคิดว่าจะได้คำตอบแบบอื่น เขาเลยทำเป็นเบือนหน้าไปทางอื่น “ชิ ปากดีเหมือนกันนี่” แต่รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏที่มุมปากของเขา
ไกด์สังเกตเห็นแต่ไม่พูดอะไร เพียงเดินไปหยิบขวดน้ำแล้วโยนให้อีกฝ่าย เอสเปอร์รีบรับไว้ด้วยท่าทางงก ๆ แต่ก็ทำเป็นพูดเสียงขรึม “ขอบคุณก็แล้วกัน…แค่ครั้งนี้นะ”
“ผมไม่ได้ต้องการคำขอบคุณ” ไกด์ตอบเสียงนิ่ง “ผมแค่ไม่อยากเห็นพี่เป็นลมไปก่อน”
เอสเปอร์หัวเราะหึเบา ๆ “งั้นเหรอ…แสดงว่านายก็เป็นห่วงฉันอยู่บ้างสินะ”
ไกด์ไม่ตอบ แต่สายตาที่มองกลับมาเต็มไปด้วยความสงบและมั่นคงจนเอสเปอร์เผลอกะพริบตาไปหนึ่งที

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน

Esper โพสต์ 2025-9-11 00:17:37

10 · กันยายน · 2025 · 07.00 น.
เช้าวันใหม่ยามแดดสายเริ่มทอดแสงอุ่นลงบนไร่องุ่น หยดน้ำค้างบนใบเถาองุ่นส่องประกายราวอัญมณี ลานฝึกที่ถูกปูด้วยหญ้าเขียวสดเหมือนผืนพรมธรรมชาติยังคงเงียบสงบอยู่ชั่วครู่ ก่อนเสียงฝีเท้าของเด็กหนุ่มสองคนจะดังขึ้น
เอสเปอร์ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ แม้จะยังมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการฝึกเมื่อวาน แต่เขาก็เชิดศีรษะขึ้นสูงเหมือนจะบอกว่า ‘สำหรับฉัน แค่นี้มันไม่สะเทือนหรอก’ ด้านข้างไกด์เดินตามมาด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขาไม่พูดอะไร แต่แววตาคมสงบคอยจับจ้องสิ่งรอบตัวอย่างมีสมาธิ
“อ้าว ในที่สุดก็มากันแล้ว” เสียงทุ้มของลูปัสดังขึ้น หมาป่าสีน้ำตาลตัวใหญ่ยืนรออยู่กลางลานฝึก ดวงตาแวววาวของเขาเต็มไปด้วยความฉลาดเฉลียว “วันนี้เราจะเริ่มจากการจับจังหวะการโจมตีและการป้องกันต่อเนื่อง อย่าลืมว่า กราดิอุสไม่ได้มีไว้แค่เพื่อฟัน แต่ยังต้องรู้จักรับและสวนกลับด้วย”
เอสเปอร์ยักไหล่เล็กน้อย “เรื่องแบบนี้สำหรับฉันไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว”
ไกด์เหลือบตามามอง เอสเปอร์พูดต่อด้วยรอยยิ้มมุมปาก “แค่ระวังตัวให้ดี อย่าให้พลาดเหมือนเมื่อวานก็แล้วกัน”
“หึ” ไกด์เพียงปล่อยเสียงในลำคอ ไม่ได้โต้ตอบยืดยาว แต่ความเงียบแบบนั้นกลับทำให้เอสเปอร์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเม้มปากแน่นแล้วก้าวไปหยิบกราดิอุสไม้จากชั้นวาง
“เอาล่ะ เริ่มได้” ลูปัสส่งสัญญาณ
เสียงไม้กระทบกันดังก้องในลานฝึกทันที เอสเปอร์เป็นฝ่ายพุ่งเข้าก่อนด้วยท่าฟันตรง รวดเร็วและแรงกว่าที่เคย ไกด์ยกดาบขึ้นรับอย่างมั่นคง เกือบไร้เสียงสะดุ้งจากแรงปะทะ
“ไม่เลวนี่” เอสเปอร์หัวเราะหึ ขยับเท้าอย่างปราดเปรียวแล้วหมุนตัวฟันเฉียง “แต่รับได้อย่างเดียว นายคงเบื่อแย่สิ”
“ฉันไม่ได้เบื่อ” ไกด์เอ่ยเสียงเรียบ พลางเบี่ยงตัวหลบแล้วสวนกลับด้วยการแทงที่รวดเร็วพอ ๆ กัน เอสเปอร์เบิกตากว้างแต่รีบยกดาบขึ้นเบี่ยงแรงปะทะออกไป
เสียงไม้กระทบกันดังต่อเนื่องจนไร่องุ่นรอบ ๆ สะท้อนสะเทือนด้วยเสียงฝึก เอสเปอร์กัดฟันแน่น แต่ดวงตากลับเปล่งประกายวาววับ ความดื้อดึงและความหยิ่งของเขาถูกผลักให้พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ
“นายคิดว่าจะกดฉันได้ง่าย ๆ เหรอ ไกด์?”
“ผมไม่ได้คิดจะกดใคร” ไกด์ตอบทั้งที่ยังต่อสู้ไม่หยุด “ผมแค่จะไม่ถอย”
คำตอบสั้น ๆ แต่มั่นคงนั้นทำให้เอสเปอร์ชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เหมือนยอมรับในใจ “นายนี่…ช่างน่าหงุดหงิดจริง ๆ”
“นั่นเป็นคำชมเหรอ” ไกด์ถามเสียงเรียบ
“จะคิดยังไงก็แล้วแต่นาย” เอสเปอร์โต้ พร้อมกับพุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าครั้งไหน ๆ
ลูปัสที่ยืนดูอยู่เฝ้ามองทั้งสองด้วยความพอใจ “ดีมาก! พลังและความมุ่งมั่นทั้งคู่สูสี พยายามรักษาจังหวะให้ได้นานที่สุด อย่าแพ้ให้กับความเหนื่อย!”
เสียงหอบหายใจเริ่มดังขึ้นทีละน้อย แต่ไม่มีใครหยุด เอสเปอร์กัดฟัน ยังคงเชิดหน้าสูงไม่ยอมแสดงความอ่อนล้าให้เห็น ส่วนไกด์ยังคงใบหน้านิ่งสงบ แต่เหงื่อที่หยดลงบนพื้นหญ้าก็เป็นหลักฐานว่าร่างกายของเขาถูกผลักถึงขีดจำกัดแล้ว
หลังจากเวลาผ่านไปนาน เสียงกราดิอุสไม้กระแทกกันหนักหน่วงครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทั้งคู่จะถอยห่างออกมาพร้อมกัน หอบหายใจแรงแทบจะล้มลงไปนั่ง แต่เอสเปอร์ยังฝืนยืนตรง แค่มือข้างหนึ่งกดที่เอว
“เห็นไหม” เขาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มมุมปากที่พยายามจะดูเหนือกว่า “ฉันยังไม่ล้ม”
ไกด์เงยหน้าขึ้นสบตา “ผมก็ยังไม่ล้ม”
เอสเปอร์เบือนหน้าหนีอย่างหัวเสีย แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงจัดด้วยความเหนื่อยผสมความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย “นายมันดื้อ”
“เราคงไม่ต่างกันนักหรอก” ไกด์ตอบ
เอสเปอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ “อาจจะจริง”
ลูปัสก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิ “ทั้งสองทำได้ดีมาก วันนี้ต่างฝ่ายต่างผลักดันกันและกันไปอีกขั้น นี่แหละคือสิ่งที่นักรบต้องเรียนรู้ไม่ใช่แค่การชนะ แต่คือการไม่ยอมแพ้ต่อความเหนื่อยและความท้อถอย”
เอสเปอร์หันไปมองไกด์แวบหนึ่ง แต่ก็รีบเชิดหน้าขึ้นสูง “หึ…งั้นก็ไว้พรุ่งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เขามีโอกาสสวนกลับได้อีก”
ไกด์เพียงยกดาบไม้ขึ้นเล็กน้อยราวกับตอบรับคำท้าโดยไม่ต้องเอ่ยอะไร

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน

Esper โพสต์ 2025-9-11 04:23:49

11 · กันยายน · 2025 · 09.00 น.
ท้องฟ้ายามสายของหุบเขาโซโนมาในวันนั้นสดใสจนเกือบแสบตา แสงแดดโปรยลงมาส่องไร่องุ่นที่ทอดตัวยาวสุดสายตา ลมพัดเอื่อยทำให้เถาองุ่นไหวเอียงไปตามจังหวะราวกับคลื่นเขียวขจี ข้างล่างเป็นลานฝึกซึ่งถูกปรับพื้นที่ให้เรียบกว้าง หญ้าสีเขียวสดแตกต่างจากสีน้ำตาลหม่นของกำแพงหินที่เก่าแก่ด้านข้าง มันเป็นสถานที่ที่ผสมผสานความงดงามกับความเข้มแข็งอย่างประหลาด
เอสเปอร์ยืนอยู่กลางลาน มือเรียวยกกราดิอุสไม้ขึ้นอย่างมั่นใจ ท่าทางของเขายังเต็มไปด้วยความหยิ่งแบบคุณชาย แม้ในหัวใจจะเต็มไปด้วยความกังวลว่าการฝึกครั้งนี้จะยากเพียงใดก็ตาม ด้านตรงข้าม ไกด์ที่อายุน้อยกว่าแต่สูงกว่าเล็กน้อย ก็กำลังยกดาบไม้ขึ้นตั้งรับ เขายังคงเป็นเด็กหนุ่มที่สุขุมเกินวัย ดวงตาเงียบสงบเหมือนสายน้ำที่ยากคาดเดา
เสียงแหบต่ำของหมาป่าสีน้ำตาลดังขึ้นจากด้านข้าง “วันนี้พวกเจ้าต้องเรียนรู้การโจมตีและการตั้งรับ อย่ามัวลังเล กราดิอุสไม้ในมือของพวกเจ้าไม่ใช่ของเล่น แต่คือรากฐานของนักรบ”
ลูปัสเดินวนรอบลานฝึกอย่างช้า ๆ ดวงตาของเขาคมกริบ มองพวกเด็กหนุ่มสองคนราวกับครูผู้เคร่งครัด “เริ่มได้”
เสียงดาบไม้กระทบกันดัง ปัง! ทันทีที่เอสเปอร์พุ่งเข้าหาไกด์ ท่วงท่าเต็มไปด้วยแรงฮึดที่มากเกินจำเป็น เขาฟาดลงมาเหมือนต้องการพิสูจน์ศักดิ์ศรี ไกด์ก้าวถอยหลังเพียงก้าวเดียว แล้วยกดาบไม้ขึ้นกันได้อย่างง่ายดาย
“ช้ากว่านี้หน่อยสิ” ไกด์เอ่ยเสียงเรียบ “พี่ฟันแรงเกินไป ผมรับได้ง่ายเกิน”
เอสเปอร์กัดฟัน กวาดตามองด้วยความหงุดหงิด “หึ นายก็แค่โชคดี” เขากระโจนเข้าใส่อีกครั้ง คราวนี้เปลี่ยนมุมโจมตี แต่ไกด์ก็ยังปัดป้องได้อย่างมั่นคง
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของลูปัสดังขึ้น “เอสเปอร์ เจ้าพุ่งแรงแต่ไร้ความสมดุล พลังนั้นไม่มีค่า หากเจ้าล้มลงเองก่อนจะชนะ”
“แต่ฉันไม่เคยยอมแพ้ให้ใครง่าย ๆ” เอสเปอร์สวนทันควัน เหงื่อเริ่มซึมตามขมับ
ไกด์ขยับตัวเข้ามาใกล้ พลิกดาบไม้ฟาดสวนอย่างแม่นยำจนเอสเปอร์ต้องถอยหลังไปหลายก้าว “ผมก็ไม่ได้อยากให้พี่ล้ม…แต่หากพี่ดื้อดึงเกินไป พี่จะเจ็บเอง”
เสียงหอบดังขึ้นจากเอสเปอร์ แต่ประกายดวงตายังคงท้าทาย “นายพูดเหมือนนายรู้ทุกอย่าง”
ไกด์เงียบ ไม่ตอบโต้ มีเพียงดวงตานิ่งสงบที่มองเอสเปอร์เหมือนรอให้เขาเรียนรู้ด้วยตนเอง
ดาบไม้กระทบกันต่อเนื่อง ปัง! ปัง! แต่ละครั้งสะท้อนก้องท่ามกลางไร่องุ่นราวกับเสียงกลองศึก เอสเปอร์พยายามเร่งจังหวะเพื่อกดดัน แต่ไกด์กลับยังคงเยือกเย็น ค่อย ๆ ปัดป้องและโต้กลับอย่างเป็นระบบ
“หากพี่ควบคุมลมหายใจได้ดีขึ้น พี่จะไม่เสียแรงมากเกินไป” ไกด์พูดเสียงสั้น พลางเบี่ยงตัวเล็กน้อยก่อนใช้ดาบไม้แตะข้อมือของเอสเปอร์เบา ๆ
“อึก!” เอสเปอร์ชะงัก หันมามองด้วยความโกรธปนตกใจ “ไกด์…!”
ลูปัสยกหางฟาดพื้นเบา ๆ “ไม่เลวทั้งสอง แต่ยังต้องเรียนรู้มากกว่านี้ เอสเปอร์ เจ้าต้องลดความดื้อรั้น ไกด์ เจ้าต้องกล้าโจมตีมากกว่าป้องกัน”
เสียงลมพัดผ่านไร่องุ่นทำให้บรรยากาศรอบ ๆ สงบลง ทั้งสองเด็กหนุ่มยืนนิ่ง หอบหายใจแรง แต่ในแววตาของพวกเขามีบางสิ่งที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่คู่ฝึกอีกต่อไป แต่เริ่มมีความเข้าใจเล็ก ๆ ก่อตัวขึ้น
เอสเปอร์ถอนหายใจแรง “นายชนะฉันในรอบนี้…แต่คราวหน้า ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีก”
ไกด์เพียงยิ้มบาง ๆ “ผมไม่ได้อยากชนะพี่ ผมเพียงอยากให้เราฝึกไปด้วยกัน”
คำพูดนั้นทำให้เอสเปอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็แกล้งหันหน้าหนี ไม่ตอบรับตรง ๆ ริมฝีปากยังคงยกยิ้มเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เสียงดาบไม้ที่ถูกยกขึ้นใหม่ดังขึ้นอีกครั้ง ลานฝึกไร่องุ่นยังคงเป็นเวทีแห่งการเรียนรู้ ระหว่างคุณชายผู้หยิ่งทระนง และเด็กหนุ่มสุขุมผู้เก็บงำความลับในใจเส้นทางที่ทั้งคู่ต้องก้าวเดินร่วมกัน เริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย

รางวัล: +20 EXP / +5 คะแนน

Esper โพสต์ 2025-9-17 22:40:29

13 · กันยายน · 2025 · 07.00 น.
แสงแดดเที่ยงวันส่องลงบนสนามหญ้ากว้าง ลมจากไร่องุ่นรอบ ๆ พัดเอากลิ่นหวานอ่อน ๆ ของใบองุ่นเข้ามา เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคุณลูปัส หมาป่าสีน้ำตาลดังขึ้นเป็นจังหวะ เขาเดินวนไปรอบ ๆ ราวกับครูฝึกคอยตรวจดูพวกเด็กหนุ่ม
เอสเปอร์ยืนถือกราดิอุสไม้ด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก เขาหมุนดาบเล่นพลางถอนหายใจ “ทำไมต้องเป็นดาบอีก… ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่ชอบ”
ไกด์ที่ยืนตรงข้าม หัวเราะน้อย ๆ “พี่ไม่ชอบ แต่ก็ต้องฝึกใช่ไหม? ไม่งั้นโดนเฟอร์รัสกัดแน่ ๆ” เขาเหลือบตามองหมาป่าที่กำลังยืนมองนิ่ง ๆ อยู่ห่างออกไป แววตาคมทำเอาไกด์ขนลุกน้อย ๆ
เอสเปอร์เบือนหน้าไปอีกทาง “หมาป่าพวกนี้จริงจังเกินไป”
“แต่ก็ดีออก อย่างน้อยเรายังได้แข็งแรงขึ้น” ไกด์ยกดาบไม้ขึ้นลองตั้งท่าแบบที่เคยเห็นทหารทำ “ลองหน่อยไหมพี่ อย่างน้อยให้มันดูเหมือนพยายามก็ยังดี”
เอสเปอร์ปรายตากลับมา เขาไม่พูด แต่ก้าวเข้าไปใกล้แล้วฟาดดาบไม้ใส่ไกด์ทันที เสียงไม้กระทบกันดังปัง! ไกด์ตกใจนิดหน่อย แต่ก็ยกดาบขึ้นรับไว้ทัน
“โห พี่ เล่นจริงเลยนะ!” ไกด์หัวเราะพลางถอยหลัง
“ก็ลองแล้วนี่ไง” เอสเปอร์ตอบสั้น ๆ แต่ในแววตากลับมีประกายสนุกอยู่ลึก ๆ
การฝึกดำเนินไปเรื่อย ๆ ไม้กระทบไม้ดังเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ เสียงหอบหายใจดังขึ้นมากขึ้นตามแรงปะทะ ไกด์พยายามจู่โจม แต่เอสเปอร์แม้ไม่ชอบใช้ดาบก็ยังเร็วและแม่นยำกว่าเล็กน้อย เขาหลบได้หลายครั้งจนไกด์เริ่มหงุดหงิด
“พี่ไม่ชอบใช้ดาบ แต่ดูเหมือนจะถนัดกว่าฉันนะ” ไกด์เอ่ยพลางยืนหอบ มือกำดาบแน่น
เอสเปอร์ส่ายหน้า “ฉันไม่ชอบเพราะมันน่ารำคาญ ต้องออกแรงมากเกินไป”
“งั้นพี่ชอบแบบไหนล่ะ?”
เอสเปอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเบา ๆ “ฉันชอบใช้สมองมากกว่า ไม่ใช่แค่แกว่งไม้ไปมา”
ไกด์หัวเราะ “ก็จริงนะ แต่บางครั้งใช้สมองอย่างเดียวก็ไม่รอดหรอก อย่างน้อยก็ต้องตีบ้าง เผื่อมันช่วยให้พี่รอดวันไหนที่คิดอะไรไม่ออก”
เอสเปอร์กลอกตาเล็กน้อย แต่ไม่ตอบ เขาเพียงยกดาบขึ้นใหม่เหมือนจะบอกว่า “ฝึกต่อเถอะ”
ลูปัสที่ยืนมองอยู่ส่งเสียงครางต่ำ ๆ คล้ายพอใจที่เห็นทั้งสองไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แม้จะต่างนิสัยกัน แต่ก็ยังฝึกต่อไป
เวลาผ่านไปจนเหงื่อไหลชุ่มตัว ทั้งสองหยุดพัก นั่งลงบนหญ้า ไกด์ทิ้งตัวนอนหงาย มองท้องฟ้าที่ไร้เมฆ “เหนื่อยแฮะ… แต่ก็รู้สึกดีนะพี่ อย่างน้อยเราก็ไม่ได้อยู่เฉย ๆ”
เอสเปอร์นั่งพิงเข่า มองดาบไม้ในมือ “ฉันไม่เห็นว่ามันจะดีตรงไหน”
“ก็ดีตรงที่เราได้อยู่ด้วยกันไง” ไกด์ตอบพลางหันมายิ้มกว้าง
เอสเปอร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี ไม่ตอบ แต่หูแดงขึ้นนิด ๆ โดยที่เจ้าตัวคงไม่รู้ตัว

รางวัล : +20 EXP, +5 บ้านมุมานะตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง - ความโปรดปราน + 10 ลูปา

หน้า: 1 2 3 4 [5] 6

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver