[บ้านหมาป่า] ห้องสมุด - Wolf House - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Soyeon โพสต์ 2025-8-27 00:24:08

<div style="max-width: 900px; margin: auto; background: linear-gradient(145deg, rgb(26, 11, 11), rgb(61, 15, 15)); border: 6px solid rgb(183, 28, 28); border-radius: 15px; padding: 20px; font-family: Cinzel, serif; box-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.5) 0px 20px 40px, rgba(255, 255, 255, 0.2) 0px 1px 0px inset; position: relative; overflow: hidden; animation: 4s ease-in-out 0s infinite normal none running glow;">


<div id="sparkle-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; z-index: 0;"></div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; background: linear-gradient(135deg, rgb(183, 28, 28), rgb(139, 0, 0)); padding: 25px; border-bottom: 4px double rgb(255, 215, 0); position: relative; animation: 6s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">
 <div style="font-family:'Playfair Display',serif;font-size:60px;font-weight:700;text-shadow:3px 3px 6px rgba(0,0,0,0.5);letter-spacing:2px;background:linear-gradient(90deg,#ffd700,#ff4d4d,#ffd700);-webkit-background-clip:text;-webkit-text-fill-color:transparent;">Jung Soyeon</div>
 <div style="font-size:18px;opacity:0.9;margin-top:5px;">26 สิงหาคม 2025 | ห้องสมุด</div>
 <div style="position:absolute;top:10px;left:10px;right:10px;bottom:10px;border:2px solid rgba(255,215,0,0.3);border-radius:8px;pointer-events:none;"></div>
</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; margin: 30px 0px; position: relative; z-index: 1;">
 <div style="display:inline-block;border:4px solid #b71c1c;border-radius:50%;padding:4px;background:linear-gradient(45deg,#ffd700,#ff4d4d);box-shadow:0 8px 16px rgba(0,0,0,0.3);animation:pulse 4s ease-in-out infinite;">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/1000065311.md.jpg" alt="Jung Soyeon" style="width:150px;height:150px;border-radius:50%;object-fit:cover;border:2px solid #fff;transition:transform 0.3s ease;" onmouseover="this.style.transform='scale(1.1)'" onmouseout="this.style.transform='scale(1)'">
 </div>
</div>


<div style="position: relative; z-index: 1;">

 
 <div id="rose-container" style="color: rgb(255, 215, 0); position: absolute; top: 0px; left: 0px; width: 100%; height: 100%; pointer-events: none; overflow: hidden; z-index: 0;"></div>

 <div style="display: grid; grid-template-columns: 1fr 1fr; gap: 25px; margin-bottom: 25px; position: relative; z-index: 1;">

 
 <div style="background: rgba(0, 0, 0, 0.6); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; max-height: 250px; overflow-y: auto; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">📝 เนื้อหาหลัก</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;">หัวข้อ: The Latin Test</div><div style="color: rgb(255, 77, 77); font-size: 26px; font-weight: 700; margin-bottom: 12px;"> </div>
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">     แสงยามบ่ายส่องต้องพื้นหญ้าที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากการฝึกระเบียบวินัยอันหนักหน่วงของกองทหารโรมัน แต่สำหรับ จอง โซยอน วัย 12 ปี มันคือความคุ้นเคยที่หล่อหลอมร่างกายและจิตใจของเธอให้แข็งแกร่ง เธอค่อย ๆ ก้าวออกจากลานฝึก เดินมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดประจำค่ายหลวงอย่างสงบเสงี่ยม</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  บรรยากาศภายในห้องสมุดแตกต่างจากลานฝึกอย่างสิ้นเชิง ความเงียบสงบโอบล้อมรอบตัวหนังสือโบราณที่เรียงรายอยู่บนชั้น ความรู้สึกอบอุ่นจากเตาผิงที่คุคุกรุ่นทำให้กลิ่นหอมของสมุนไพรและหนังสือเก่าคละคลุ้งไปทั่วห้อง วันนี้ไม่ใช่การฝึกภาษาทั่วไปอย่างที่เคย แต่เป็นการทดสอบวัดระดับความรู้ภาษาละตินที่เธอเตรียมพร้อมมาอย่างดี</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> คุณลูปา หมาป่าสีขาวตัวใหญ่เดินเข้ามาหาเธออย่างเงียบงัน ดวงตาสีทองของมันทอประกายฉลาดเฉลียว โซยอนประสานมือพร้อมกล่าวคำปฏิญาณอย่างมั่นคง</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">“In nomine Apollinis et Veneris, ego, Jong Soyeon, parata sum ad examen Latinum.”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">(ในนามของบุตรีแห่งเทพอพอลโล่และลูกหลานบรรพบุรุษโรมวีนัส ข้าจองโซยอนพร้อมแล้วสำหรับเข้ารับการทดสอบภาษาละติน)</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   คุณลูปาพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงรับทราบ ก่อนจะยื่นกระดาษคำถามชุดหนึ่งให้แก่เธอ การทดสอบเริ่มต้นขึ้นแล้ว</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">การทดสอบบทเรียนตำนานแห่งกรุงโรม</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  โซยอนอ่านคำถามและเลือกคำตอบอย่างแม่นยำ ทุกตัวอักษรที่เธอเขียนลงไปสะท้อนถึงความเข้าใจอันลึกซึ้งในตำนาน โรมูลัสและเรมัส ที่เธอศึกษามา</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  โรมูลัสและเรมัสถูกพบและเลี้ยงดูโดยใคร? เธอเลือก 'ก. หมาป่า' โดยไม่ลังเล</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   เหตุผลหลักที่ทำให้โรมูลัสและเรมัสถูกทิ้งคืออะไร? เธอเลือก 'ค. เนื่องจากความขัดแย้งในราชวงศ์'</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   โรมูลัสและเรมัสตัดสินใจสร้างเมืองบนเนินเขาใด? คำตอบคือ 'ก. พาลาติน'</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   เหตุการณ์ใดที่นำไปสู่การเสียชีวิตของเรมัส? เธอตอบ 'ค. การทะเลาะวิวาทกับโรมูลัส'</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   โรมูลัสได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองอะไร? เธอลงปากกาอย่างมั่นใจในตัวเลือก 'ข. กรุงโรม'</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">  เมื่อมาถึงส่วนอัตนัย เธอแสดงทัศนคติที่เติบโตเกินวัยได้อย่างน่าประทับใจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   ในการอธิบายความสำคัญของตำนาน เธอมองว่าตำนานนี้คือ รากฐานความยิ่งใหญ่ ที่สร้างความภาคภูมิใจและเน้นย้ำถึงคุณค่าอย่าง ความกล้าหาญ การเสียสละ และ ความเป็นผู้นำ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   เมื่อให้เปรียบเทียบบุคลิกของสองพี่น้อง เธอวิเคราะห์ว่า โรมูลัสมีวิสัยทัศน์ และความทะเยอทะยานที่นำไปสู่การสร้างอาณาจักร ขณะที่ เรมัสมีความเป็นอิสระ และเย่อหยิ่ง ซึ่งความขัดแย้งนี้สะท้อนความตึงเครียดระหว่างการมองการณ์ไกลกับการกระทำที่ขาดสติ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   ในคำถามที่ต้องแสดงความคิดเห็นส่วนตัว หากเธอเป็นโรมูลัส เธอจะเลือก เจรจา หรือแม้แต่ ให้เรมัสมีบทบาทสำคัญในเมือง เพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรม และในคำถามสุดท้ายที่ถามถึงสิ่งที่ตำนานสอน เธอสรุปได้อย่างเฉียบคมว่า การสร้างเมืองและชาติ ต้องอาศัยทั้งความกล้าหาญ การเสียสละ และสติปัญญา เพราะความขัดแย้งภายในอาจทำลายทุกสิ่งได้</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">เรื่องราวบทสรุปของการเรียนรู้</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   การทดสอบยังไม่จบเพียงเท่านี้ คุณลูปาเลื่อนกระดาษแผ่นใหม่มาตรงหน้าเธอ มันคือบทกวีภาษาละตินที่เธอต้องแปลและทำความเข้าใจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   โซยอนค่อย ๆ อ่าน Fabula Fratrum (เรื่องราวของสองพี่น้อง) และแปลความหมายออกมาอย่างลึกซึ้ง เธอเข้าใจความยิ่งใหญ่ของโรมูลัส แต่ก็รับรู้ถึงความโศกเศร้าในประโยคสุดท้ายที่ว่า "Mūrus non est fortis sine fratre" (กำแพงไม่อาจแข็งแกร่งได้หากปราศจากพี่น้อง) มันเป็นประโยคที่สะท้อนถึงความโดดเดี่ยวของผู้นำที่ต้องสูญเสียคนที่รักที่สุดไปในเส้นทางแห่งอำนาจ</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">หลังจากสอบเสร็จสิ้น คุณลูปาพยักหน้าให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะให้การบ้านเพิ่มเติมเป็นการแนะนำตัวเป็นภาษาละตินสำหรับชีวิตใหม่ในค่ายทหาร เธอเขียนประโยคที่ผสมผสานความเชื่อและความเป็นตัวตนของเธอได้อย่างลงตัว</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   “Ego sum Jong Soyeon, filia Apollinis, et stirps Veneris Romanae.”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">(ข้าคือจอง โซยอน บุตรีของเทพอพอลโล่ และผู้สืบเชื้อสายลูกหลานบรรพบุรุษโรมจากเทพีวีนัส)</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   “Cupio ut me sicut sororem cognoscātis, quae musicam et artem amat.”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">(ข้าอยากให้พวกท่านรู้จักข้าในฐานะน้องสาวคนหนึ่งที่รักในเสียงดนตรีและศิลปะ)</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   “In domo, amīca fidelis et consiliatrix bona vobīs ero.”</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">   (ในบ้านนี้ ข้าจะเป็นเพื่อนซื่อสัตย์และที่ปรึกษาที่ดีสำหรับพวกท่าน)</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">    โซยอนเก็บกระดาษคำถามและบทกวีใส่กระเป๋า เธอเดินออกจากห้องสมุดอย่างช้า ๆ ในใจไม่ได้เต็มไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจในคะแนนสอบ แต่เป็นความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นในปรัชญาของชาวโรมัน ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องของอำนาจและการรบพุ่ง แต่ยังรวมถึงความสัมพันธ์ ความรัก และการเสียสละอีกด้วย</div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;">    </div><div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: justify; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;">รางวัลทดสอบสำเร็จภาษาละติน: +1 Level up / +5 Point และ +15 INT/ +10 คะแนน</div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div><div style="text-align: center; color: rgb(255, 215, 0); line-height: 1.9; font-size: 18px;"> </div>
 </div>

 
 <div style="color: rgb(255, 215, 0); background: rgba(0, 0, 0, 0.5); border-radius: 10px; border: 2px solid rgb(183, 28, 28); padding: 15px; backdrop-filter: blur(5px); transition: 0.3s;">
 <div style="font-size:26px;font-weight:700;color:#ff4d4d;margin-bottom:12px;">🔮 คำคมโซยอน</div>
 <div style="font-style:italic;background:linear-gradient(135deg, rgba(183,28,28,0.1), rgba(255,215,0,0.1));padding:15px;border-radius:8px;border-left:4px solid #b71c1c;color:#ffd700;transition:all 0.3s ease;font-size:18px;line-height:1.9;">
 "ข้าคือโซยอน บุตรแห่งแสงทองของอพอลโล่ 
 และเลือดแห่งวีนัสไหลเวียนในใจ ข้าจะเปล่งประกาย 
 เหนือกาลเวลาและความมืดมิด 
 ให้ความงามและพลังแห่งดวงดาวคุ้มครองทุกย่างก้าวของข้า"
 </div>
 </div>

 </div>
</div>


<div style="color: rgb(183, 28, 28); text-align: center; font-size: 32px; margin: 25px 0px; text-shadow: rgba(0, 0, 0, 0.3) 1px 1px 2px; animation: 3s ease-in-out 0s infinite normal none running pulse;">🌹 ❦ 🌹 ❦ 🌹</div>


<div style="color: rgb(255, 215, 0); text-align: center; display: flex; justify-content: center; gap: 15px; flex-wrap: wrap; margin-top: 20px;">
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('✨ แสงทองของอพอลโล่ส่องประกายรอบตัวเธอ ✨')">✨ เวทมนตร์แห่งแสง</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('🔥 พลังแห่งดวงอาทิตย์ไหลเวียนในเลือด 🔥')">🔥 พลังแห่งอพอลโล่</div>
 <div style="background:linear-gradient(145deg, #b71c1c, #8b0000);border:2px solid #ffd700;color:#ffd700;padding:12px 24px;border-radius:25px;font-family:'Cinzel',serif;font-weight:600;cursor:pointer;transition:all 0.3s ease;position:relative;overflow:hidden;" onclick="alert('💖 เสน่ห์แห่งวีนัสเปล่งประกายจากหัวใจ 💖')">💖 เสน่ห์แห่งวีนัส</div>
</div>

</div>

Moneka โพสต์ 2025-8-27 12:39:43

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0">วันที่ 27 เดือนสิงหาคม ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงบ่าย เวลา 13.00 - 15.00 น. ณ ห้องสมุด บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกภาษาละติน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ห้องสมุดของบ้านหมาป่าดูราวกับเป็นโลกอีกใบ ผนังสูงโปร่งที่ถูกประดับด้วยภาพวาดเล่าเรื่องราวเทพเจ้ากับวีรบุรุษในอดีต ชั้นหนังสือไม้เข้มเรียงรายสูงจรดเพดานเต็มไปด้วยตำราหายากทั้งวรรณกรรม ตำราสงคราม และบันทึกเก่าแก่ กลิ่นกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นไม้โอ๊คเก่า ละมุนชวนให้เหมือนกำลังหลุดไปอยู่ในห้วงเวลาอื่น แสงแดดอุ่นลอดผ่านกระจกสีประดับลวดลายโรมันแตกกระจายเป็นประกายรุ้งบนโต๊ะไม้โอ๊คใหญ่ตรงกลางห้อง โมนีก้าก้าวเข้ามา ดวงตาสีเงินกวาดมองรอบห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ “โห…สวยจังเลยนะคะเนี้ย…” เธอเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา แม้ยังรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนฝัน แต่ความเงียบสงบของที่นี่ทำให้หัวใจเธอคลายความตึงเครียดลงนิดหน่อย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาในร่างหญิงสาวสูงสง่าพาเธอไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง ก่อนนั่งลงฝั่งตรงข้าม เส้นผมทองยาวสะท้อนแสงกระจกสีราวกับเรืองแสงเอง นางวางมือบนตำราเล่มหนาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบแต่ชัดเจน “เจ้าจะเรียนที่นี่กับข้าทุกครั้งนะ แต่ก่อนอื่นเจ้าต้องเข้าใจบางสิ่งให้ดีเสียก่อน โมนีก้า…เจ้าจะไม่ได้ฝึกภาษาละตินรวดเร็วเหมือนคนอื่น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “หา? ทำไมล่ะคะ? หนูทำอะไรผิดตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มแล้วหรือไงเนี่ย?” โมนีก้าหันขวับกลับมามองอีกคนตาโตจากการเอาแต่มองรอบห้อง  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาแค่มองเธอแล้วส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่เช่นนั้น…แต่เดมิก็อดส่วนใหญ่เกิดมาพร้อมความแตกต่าง สมองของพวกเขามีสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าดิสเล็กเซีย เป็นปัญหาในการใช้ภาษา คำจะสั่นไหว หลุดลอย หรือผสานกันบนหน้า ทำให้การอ่านภาษาอย่างอังกฤษยากลำบาก แต่ความจริงแล้ว…นั่นไม่ใช่ข้อบกพร่อง แต่เป็นการตั้งค่าโดยกำเนิดของสายเลือดกึ่งเทพ” นางใช้ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ บนตำราละตินเพื่ออธิบายต่อ “เพราะสมองของพวกเขาถูกสร้างมาเพื่อภาษาละติน ภาษาโรมันโบราณที่เทพเจ้ากำหนดไว้ให้เป็นรากฐานแห่งอำนาจและวัฒนธรรม มันจึงเป็นสิ่งเดียวที่พวกเขาจะเรียนรู้ได้เร็วและเข้าใจได้ลึกซึ้ง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้านิ่งฟังไปเรื่อย ๆ ก่อนจะชี้ตัวเองด้วยหน้าตาเหวอ ๆ “แต่…เอ่อ…งั้นก็หมายความว่าไงคะ? หนูไม่ได้ดิสเล็กเซียสักหน่อย ภาษาอังกฤษหนูยังอ่านได้อยู่นะคะ!” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาพยักหน้าช้า ๆ “นั่นแหละคือเหตุผล…เจ้าต่างออกไปจากพวกเขา เจ้าไม่มีโรคดิสเล็กเซียภาษาอังกฤษไม่ใช่กำแพงของเจ้า แต่เพราะแบบนั้นเจ้าจะไม่สามารถเชื่อมสมองเข้ากับละตินได้เร็วเหมือนคนอื่น” หญิงสาวผมทองพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคงต่อไปไม่ลดละ “ถ้าคนอื่นอาจใช้เวลาเพียงสองครั้งก็เข้าใจ…เจ้าอาจต้องใช้สี่หรือห้าครั้งบางทีมากกว่านั้น เพื่อที่จะเข้าถึงภาษานี้อย่างแท้จริง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าอ้าปากค้าง กอดกระเป๋าของตัวเองแน่น “โอ๊ย…นี่มันโคตรไม่แฟร์เลยค่ะ! พวกเขาได้โบนัสสมองสำหรับภาษาละตินฟรี ๆ แต่หนูนี่ต้องเรียนหนักสองเท่าเนี่ยนะ!?” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปาเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ในดวงตาสีทองกลับแฝงประกายขันบาง ๆ “ข้าไม่เคยบอกว่าหนทางนี้จะง่าย…แต่เจ้าคือคนที่อาจจะต้องพยายามกว่าคนอื่นสักหน่อย เจ้าต้องก้าวผ่านทุกกำแพงที่ขวางเจ้าให้ได้” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเงียบไป หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงอีกครั้ง เธอกัดริมฝีปากนิด ๆ ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ “โอเคค่ะ…ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูเลย หนูจะไม่ยอมแพ้แค่เพราะภาษาแน่นอน” แววตาของลูปาฉายความพึงพอใจชัดเจนหลังจากโมนีก้าพูด ก่อนที่นางจะเปิดตำราละตินออก แสงจากกระจกสีตกกระทบหน้ากระดาษเก่าเหมือนส่องสว่างเส้นทางใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นของโมนีก้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงหนังสือเก่าถูกเปิดดัง ฟลึบ แสงแดดลอดผ่านกระจกสีสาดลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตรงหน้า ลูปานั่งสง่า มือเรียวยกตำราขึ้นชี้บรรทัดแรก “Salve … แปลว่า สวัสดี” โมนีก้าจ้องคำตัวเล็ก ๆ นั้นด้วยตาเบิกกว้างเหมือนมันเป็นปริศนาแห่งจักรวาล “ซัล…วี่…ซาล…เว่? อะไรเนี่ย… หนูพูดเหมือนเรียกชื่อเครื่องสำอางเลยง่ะ” เธอทำหน้าเอ๋อเต็มขั้นจนลูปาเผลอหลุดหัวเราะเบา ๆ แต่ยังคงบุคลิกขรึม <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ลองใหม่สิ” เสียงของลูปานิ่งเรียบแต่หนักแน่น โมนีก้าสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วออกเสียงใหม่ “ซัลเว” คราวนี้แม้จะยังไม่เป๊ะแต่ก็พอใช้ได้ ลูปาพยักหน้า “ดีขึ้นแล้ว…ถัดไป Vale แปลว่า ลาก่อน” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าขมวดคิ้ว “วาเล่…? นี่มันชื่อแบรนด์น้ำดื่มหรือเปล่าคะเนี้ย…” แล้วก็หัวเราะแห้ง ๆ กับตัวเอง แต่เมื่อได้ยินเสียงจังหวะสอนของลูปาซ้ำ ๆ เธอเริ่มตั้งใจมากขึ้น พออ่านไปสองสามครั้ง เสียงที่ออกมาก็เริ่มกลมกลืนใกล้เคียงขึ้นเรื่อย ๆ ตอนแรกเธอนั่งเอ๋อตาลอยเหมือนสมองตีกันไม่เข้าใจเลย แต่พอจับจังหวะได้ สมองของเธอเริ่มคลายล็อกอย่างประหลาด คำศัพท์ที่เมื่อครู่ยังเหมือนตัวประหลาดค่อย ๆ เรียงเป็นความหมายและเมื่อหัวข้อกลายเป็นเรื่องที่เธอสนใจจริง ๆ เช่น Dea Ceres (เทพีเซเรส) โมนีก้าก็ตั้งตัวตรงทันที <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “อันนี้…แม่หนูใช่ไหมคะ?” ดวงตาสีเงินของเธอเปล่งประกาย ลูปาพยักหน้าช้า ๆ “ใช่แล้ว…เจ้ามีสายเลือดแห่งเธออยู่ในกาย” เท่านั้นแหละ โมนีก้าก็โน้มตัวมาข้างหน้า ใบหน้าจริงจังผิดจากเมื่อครู่ที่นั่งบ่นเป็นเด็ก ๆ มือรีบจด จำ และพยายามออกเสียงซ้ำไม่หยุด หัวสมองที่ตอนแรกเอ๋อเหมือนติดสนิม กลับไหลลื่นเหมือนเปิดประตูใหม่ออกสู่โลกอีกใบ ลูปามองภาพนั้นแล้วแววตานางอ่อนลงเล็กน้อย พลางเอ่ยเบา ๆ “ดีมาก…นี่แหละคือสิ่งที่ข้าต้องการเห็นจากเจ้า ความตั้งใจจะพุ่งไปยังสิ่งที่รักและเชื่อมโยง” โมนีก้ายกหน้าขึ้นยิ้มตอบภายในใจรู้ตัวเองแล้วว่าเธออาจไม่ได้เข้าใจทุกคำ แต่ความอยากเรียนรู้เพื่อเข้าถึงความจริงของตัวเองกำลังผลักเธอให้ไปข้างหน้า <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> สองชั่วโมงเต็มผ่านไปในห้องสมุด แสงสีจากกระจกโรมันค่อย ๆ เคลื่อนตามตะวัน เปลี่ยนจากประกายทองส้มเป็นโทนอบอุ่นอ่อน ๆ ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องแต่ก็ยังไม่วานที่จะไม่มีแสงอย่างน้อยมันก็เกิดจากการที่ดวงอาทิตย์ยังคงขยับอยู่แม้โลกจะมีแต่ช่วงกลางวันก็ตาม โมนีก้าก้มหน้าก้มตาทั้งอ่านทั้งจด ทั้งออกเสียงตามที่ลูปาคอยแก้ไข เธอไม่ได้หลับเลยสักนิดกลับรู้สึกเพลินกับความแปลกใหม่ของภาษาที่โบราณแต่มีจังหวะฟังแล้วไพเราะ บางครั้งโมนีก้าจะหยุดชะงักไปกะทันหัน เพราะได้ยินคำที่คุ้นหู…มันคือคำที่แม่ของเธอเคยหลุดพูดออกมาในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ในร่างมนุษย์ คำที่เธอไม่เคยเข้าใจ ตอนนี้กลับมีความหมายชัดเจนในใจ Cibus est vita อาหารคือชีวิต…หรือ Semper parataจงพร้อมอยู่เสมอ ความทรงจำวูบแล่นทำให้หัวใจเธอบีบรัด แต่ก็เพิ่มแรงผลักดันให้อยากเรียนรู้ต่อ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> จนกระทั่งลูปาปิดตำราลงอย่างช้า ๆ เสียงดัง ปึบ ที่ทำให้โมนีก้าเงยหน้าขึ้นทันที “พอแล้วสำหรับวันนี้ เจ้าทำได้ดีกว่าที่ข้าคิดไว้มาก” โมนีก้ายืดแขนบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่น กร๊อบ เมื่อจบคาบเรียนเรียบร้อย “โห…เล่นเอาเมื่อยเลยค่ะ แต่สนุกนะ สำเนียงมันตลกดี” เธอหัวเราะเบา ๆ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปามองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แฝงความภูมิใจ ก่อนจะกล่าวต่อ “จากนี้เจ้าสามารถพักผ่อนตามใจชอบ บ้านหลังนี้จะเป็นที่อยู่ของเจ้าจนกว่าเจ้าจะพร้อมสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ครั้งต่อไป?...อ้อ โมนีก้าชะงักดวงตาสีเงินจ้องตรงไปที่ลูปา “แล้ว…ตกลงค่ายจูนิเปอร์คือยังไงนะคะ? มันคือค่ายอะไรหรอคะ?” โมนีก้าถามขึ้นมาด้วยความสงสัยใคร่รู้ของเธอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> หญิงสาวผมทองหัวเราะเบา ๆ ส่ายหน้า “ค่ายจูปิเตอร์…ไม่ใช่จูนิเปอร์” น้ำเสียงเคร่งขรึมผสานกับอารมณ์ขันน้อย ๆ ก่อนนางจะอธิบายต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ “ค่ายจูปิเตอร์คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของเหล่าลูกครึ่งเทพโรมัน ถูกสร้างขึ้นเพื่อคุ้มครองและฝึกฝนบุตรหลานแห่งเหล่าเทพรวมถึงผู้สืบเชื้อสายของพวกเขา สถานที่นั้นอยู่ใกล้เมืองซานฟรานซิสโก ซ่อนตัวในอุโมงค์บริการข้างอุโมงค์คัลลีคอตต์บนเนินโอ๊คแลนด์” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้าเบา ๆ พึมพำกับตัวเอง “แอบเนียนมาก…คงไม่มีใครรู้เลยว่ามีค่ายเทพอยู่ข้าง ๆ ถนนเลยเราะ หมอกบังตา? หรือแดนลับแลวะเนี้ย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทว่าลูปาก็พูดต่อน้ำเสียงมั่นคงจริงจังขึ้น “ผู้บัญชาการสูงสุดของค่ายหรือที่เราเรียกว่าพรีเตอร์ตอนนี้คือ ยาสมิน อาเดน และ ควินตัส แอนเดอร์สัน ทั้งสองคือผู้นำที่เด็ดเดี่ยว และค่ายแห่งนั้น…คือคู่ขนานของค่ายฮาล์ฟบลัดในตำนานกรีก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเบิกตากว้าง ปากอ้าหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะร้องออกมา “เดี๋ยวๆๆๆ คือ…นอกจากฝึกเป็นทหารแล้ว หนูยังต้องไปอยู่ในค่ายที่เต็มไปด้วยครึ่งเทพโรมันด้วยเหรอ!? พระเจ้า…นี่มันไม่ใช่ชีวิตแม่บ้านที่หนูใฝ่ฝันไว้เลยนะคะ!!” ลูปาหัวเราะน้อย ๆ แววตาคมมองเธอเหมือนผู้ใหญ่ที่กำลังเห็นเด็กเอาแต่ใจ “เจ้าจะได้สิ่งที่มากกว่านั้นสิทธิ์ในการเลือกชะตาชีวิตของตัวเอง ใครจะรู้เหล่าบุตรครึ่งเทพหลายคนมีอะไรบางอย่างน่าสนใจนัก” โมนีก้าเม้มปากแน่นเมื่อได้รับรู้ทุกอย่างตอนนี้หัวใจเธอเต้นแรง…ทั้งกลัว ทั้งตื่นเต้น ทั้งไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะต้องก้าวเข้าสู่โลกแบบนั้นจริง ๆ ก่อนที่เธอจะก้มหัวลาอีกฝ่าย เพื่อที่จะออกไปจากห้องสมุดแห่งนี้ต่อไป เอาล่ะ ยังเหลือเวลาหน่อย เธออาจจะไปฝึกอย่างอื่นได้ก็ได้นะ อาจจะมึน ๆ ไปหน่อย แต่ก็อาจจะดีก็ได้ สำหรับคนที่ต้องฝึกอะไรหลาย ๆ อย่าง ตอนนี้ในหัวของเธอเต็มไปด้วยคำว่า บินให้สูงจนเอื้อมไม่ถึง ชีวิตเธอถึงจะสงบสุข<div style="text-align: center;"> </div><div style="text-align: center;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="text-align: center;"> </div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อื่น ๆ: มาเรียนจ้าาา มาเรียนแล้ววว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รางวัล: +15 EXP, +2 คะแนนบัดดี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15 ลูปา<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 <div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Moneka โพสต์ 2025-8-30 21:01:38

วันที่ 30 เดือนสิงหาคม ปี 2558ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ห้องสมุด บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกภาษาละติน)
      ห้องสมุดอันเงียบสงัดของบ้านหมาป่าอบอวลด้วยกลิ่นหมึกและกระดาษเก่า ผสานกับแสงแดดที่ลอดผ่านกระจกสีสะท้อนลงมาบนโต๊ะไม้โอ๊คกลางห้อง เสียงก้าวเท้าเบา ๆ ของโมนีก้าดังก้องไปตามพื้นไม้ เธอถือหนังสือเรียนภาษาละตินไว้ในมือก่อนจะยกสายตาขึ้นเห็นลูปาในร่างมนุษย์นั่งรออยู่ที่ฝั่งตรงข้าม เขายกคิ้วขึ้นน้อย ๆ พลางวางมือบนตำราเล่มหนาที่เปิดค้างเอาไว้
      “Salve, Moneka.” เสียงกังวานเรียบเอ่ยเป็นภาษาละตินอย่างชัดเจน
      โมนีก้ายักคิ้วแล้วตอบกลับด้วยสำเนียงที่ยังติดขัดนิด ๆ “Salve… ลูปา” เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากปากเธอ เธอยกมือเกาหัวพลางพึมพำ “โอ้ย ฟังเหมือนโรแมนติกจังเลยนะ ภาษาโรมันเนี่ย” ดวงตาสีอำพันของลูปาหยีลงเล็กน้อยคล้ายยิ้ม เธอเอื้อมมือพลิกหน้ากระดาษแล้วเคาะเบา ๆ ที่บรรทัดถัดไป “Hodie discimus verba cotidiana วันนี้เราจะเรียนคำทักทายและประโยคใช้ในชีวิตประจำวัน”
      โมนีก้าหัวฟูเล็กน้อยจากการรีบวิ่งมาห้องสมุด เธอก้มมองตัวอักษรละตินยาวเหยียดแล้วทำหน้ามึนไปแวบหนึ่ง แต่เมื่อฟังลูปาอธิบายทีละประโยค ความเข้าใจค่อย ๆ ซึมซับเข้ามาเหมือนสายลม เธอพยายามออกเสียงตาม “Quid agis?” แล้วหัวเราะคิกเมื่อสำเนียงของตัวเองฟังคล้ายจะกลายเป็นภาษาเอเลี่ยน “ไม่เลวนี่” ลูปาเอ่ยเสียงเรียบแต่แววตายังอบอุ่น โมนีก้าแอบเชิดคางอย่างภูมิใจ ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาหนังสือแล้วลองต่อบทสนทนาง่าย ๆ “Quid agis? … Bene, gratias.”
      เธอเอ่ยพร้อมระบายยิ้มหวาน ลูปาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วพยักหน้าให้เป็นสัญญาณว่าทำได้ดี “ดีมาก ลูกข้า” เธอเผลอหลุดคำเรียกอ่อนโยนออกมาโดยไม่รู้ตัว โมนีก้าเบิกตากว้างหัวใจเต้นวูบหนึ่ง แต่เธอรีบก้มหน้ากับหนังสือกลบเกลื่อนแล้วเอ่ยงึมงำ “ภาษานี้…โรแมนติกเกินไปแล้วจริง ๆ ด้วย” เธอพูดไปพลางยิ้มกว้าง รู้สึกว่าการเรียนภาษาละตินไม่ใช่เรื่องน่าเบื่ออีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่เธอเฝ้ารอเสียแล้วละมั้ง
      เมื่อบทเรียนภาษาละตินจบลงโมนีก้าก็ยังนั่งควงปากกาดินสอเล่นไปมา เธอลอบเหลือบสายตาขึ้นสบกับลูปาในร่างมนุษย์ที่กำลังจัดเรียงตำราบนโต๊ะไม้ข้าง ๆ ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งพล่านจนทนไม่ไหว เธอเลยถามออกไปเสียงแผ่ว “คุณลูปา… หนังสือพิมพ์เมอร์คิวรี่นี่มันคืออะไรกันแน่หรอคะ?”
      สตรีงามหยุดมือชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงนั้นงามแต่แฝงความอบอุ่น “สนุกหรือเปล่าล่ะ เวลาอ่าน?” เธอไม่ได้ตอบตรง ๆ แต่หันมาช้อนตามองเธอราวกับกำลังล้อเลียน
      โมนีก้าหน้าแดงนิด ๆ ก้มลงกอดหนังสือไว้แน่นแล้วพึมพำ “ก็…สนุกดีนะคะ แต่มันทำให้เขินแปลก ๆ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนแอบสอดรู้เรื่องคนอื่นยังไงไม่รู้” ลูปายกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ เอื้อมมือแตะเบา ๆ บนหน้าหนังสือเรียนละตินที่เปิดค้างอยู่แล้วเอ่ยช้า ๆ “งั้นก็ศึกษาไว้เถอะ มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตชาวเดมิก็อด ต่อให้เจ้ามาจากโลกมนุษย์ แต่ที่นี่…ทุกคนก็ยังเป็นวัยรุ่นอยู่ มีสิทธิ์หัวเราะ มีสิทธิ์รัก มีสิทธิ์เผลอโง่ในเรื่องเล็ก ๆ เหล่านี้ สนุกกับช่วงวัยให้เต็มที่ อย่ารีบโตเกินไป แต่ก็ต้องเข้มแข็งพอที่จะดูแลตนเองได้” คำพูดนั้นทิ้งค้างไว้ราวกับบรรยากาศในห้องหยุดนิ่ง โมนีก้านั่งอึนไปหลายอึดใจ ดวงตากลมโตจ้องแผ่นหลังของลูปาที่กำลังเดินออกจากห้องสมุดไปอย่างสง่างาม ประตูไม้ปิดลงเงียบงันทิ้งเธอให้นั่งฟุบกับตำราภาษาละตินที่ยังเปิดอยู่ตรงหน้า
      “ให้เต็มที่…เหรอ” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ แล้วหัวเราะแห้ง ๆ คนเดียว พลางใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนหน้ากระดาษราวกับอยากสลักคำทิ้งท้ายของลูปาเก็บไว้ในหัวใจ
https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png
อื่น ๆ: เขิน มาเขินนน เห่ออ สาวสวยรางวัล: +15 EXP, +2 คะแนนบัดดี้ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15 ลูปาโบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของเทพ +25

Moneka โพสต์ 2025-9-2 17:33:58

<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 02 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงสาย เวลา 09.00 - 11.00 น. ณ ห้องสมุด บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (ฝึกภาษาละติน) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ภายในห้องสมุดเงียบสงบจนได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของโมนีก้าที่ก้าวเข้าไปที่ห้องสมุด เธอเงยหน้ามองรอบห้องด้วยความตื่นตาเหมือนเคยเพราะที่นี่ความโอ่อ่าและศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่นี้ทำให้เธอเหมือนถูกพาออกจากโลกภายนอกทันที ชั้นหนังสือสูงเสียดเพดานเรียงรายไปด้วยตำราโบราณ กลิ่นไม้เก่าผสมกับกลิ่นหมึกจาง ๆ คล้ายจะสะกดให้เธอจมลึกสู่โลกแห่งความรู้โดยไม่รู้ตัว สายตาของโมนีก้าหยุดลงเมื่อเห็นร่างของสตรีผู้เลอโฉมยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้โอ๊คกลางห้อง หญิงสาวเรือนผมสีทองยาวดุจแพรไหม สวมชุดสีขาวประดับลวดลายเงินระยับ ดวงตาสีอำพันสงบเย็นแฝงประกายลึกล้ำ และใบหูเรียวยาวที่ยืนยันชัดเจนว่านางไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาหากแต่คือเทพีลูปาแม่หมาป่าผู้ยิ่งใหญ่ในร่างมนุษย์ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ายกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายสดใส “วันนี้มาเรียนแล้วค่ะ คุณลูปา!” เสียงใสของเธอสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุด ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบเดินไปทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอี้หนังนุ่มข้างโต๊ะอย่างกระตือรือร้น  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปายกยิ้มบาง ๆ ตอบรับ น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงด้วยความหนักแน่น “ดีมาก โมนีก้า… ความพยายามของเจ้าจะเป็นประตูที่เปิดไปสู่สิ่งยิ่งใหญ่ จำไว้นะ ภาษาโรมันมิใช่แค่ถ้อยคำ หากคือกุญแจไขเรื่องราวของสายเลือดรอบกายเจ้า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าหัวเราะคิกเล็กน้อยพลางหยิบสมุดบันทึกและปากกามาเตรียมตัว “ค่ะ! ถึงหนูจะไม่ฉลาดมากแต่จะพยายามเต็มที่เลยนะคะ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บทเรียนเริ่มต้นขึ้น แสงแดดอ่อนที่ส่องผ่านกระจกสีหลากเฉดกระทบหน้ากระดาษตรงหน้าของโมนีก้าเธอเอียงคอจดอักษรละตินทีละตัว เสียงของลูปาที่เอื้อนเอ่ยคำโบราณดังก้องชัดเจนในหัวใจ สร้างทั้งความท้าทายและความตื่นเต้น แม้จะสะกดผิดบ้าง เสียงอ่านยังติด ๆ ขัด ๆ แต่ดวงตากลมโตของโมนีก้าก็เปล่งประกายด้วยความตั้งใจ ลูปายกสายตาขึ้นจากหนังสือ มองเด็กสาวด้วยความชื่นชมในความพยายาม ทั้งที่เธอไม่จำเป็นต้องทำก็ได้แต่เลือกจะเรียนรู้ด้วยหัวใจของตัวเอง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บรรยากาศห้องสมุดอบอวลด้วยพลังบางอย่าง พลังที่ทำให้ทุกตัวอักษรที่ถูกจดลงไปในสมุดของโมนีก้าเหมือนมีชีวิต และทุกคำสอนจากลูปาก็กลายเป็นเส้นทางที่ค่อย ๆ หล่อหลอมจิตวิญญาณนักรบในตัวเธอให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าวางปากกาลงกับโต๊ะไม้โอ๊คแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เมื่อใกล้เรียนคาบนี้เสร็จแล้ว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตมองตัวอักษรละตินที่เขียนจนเต็มหน้าสมุด ก่อนที่ริมฝีปากแดงอิ่มจะเบะน้อย ๆ พร้อมเสียงบ่น “ทำไมหนูไม่เกิดมาเป็นโรค...ดิสเล็กเซียอะไรนั่นบ้างนะคะ จะได้อ่านภาษาโรมันออกเหมือนพวกครึ่งเทพคนอื่นสิ คนอื่นเขาเรียนกันสองครั้งก็อ่านได้แล้ว... แต่ดูหนูสิ เรียนมา 3 ครั้งแล้ว ยังพอพูดได้บ้างอ่านได้บ้างนิด ๆ หน่อย ๆ เอง” น้ำเสียงเต็มไปด้วยทั้งความน้อยใจและขี้เล่นในแบบของเธอ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปายกสายตาจากหนังสือเล่มหนาที่กำลังเปิดอยู่ หญิงสาวผู้เปี่ยมอำนาจในร่างมนุษย์หมาป่าขาวหัวเราะเบา ๆ แววตาเป็นประกายอ่อนโยน “ถ้าเจ้าจะบ่น... ก็ลองบ่นเป็นภาษาละตินสิ” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะแกะริมฝีปากบ่นต่อทันที คราวนี้ใช้ภาษาละตินที่เพิ่งเรียนมา เสียงของเธอคล่องและชัดเจนกว่าที่คิด ราวกับกำลังพรั่งพรูออกมาจากหัวใจโดยไม่ทันรู้ตัว เมื่อเธอหยุดพูดบรรยากาศในห้องก็เงียบกริบ แล้วเสียงหัวเราะใสของลูปาก็ดังขึ้น “ชัดเจนยิ่งกว่าที่เจ้าคิดเสียอีก” นางวางมือลงบนโต๊ะ ก้มศีรษะเล็กน้อยมองเด็กสาวด้วยแววตาที่ทั้งเอ็นดูและชื่นชม  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ครั้งหน้า... จะเป็นครั้งสุดท้ายของการฝึกแล้ว จากที่ข้าดูมาเจ้าพร้อมแล้วโมนีก้า สิ่งที่เจ้าขาดไม่ใช่ความสามารถแต่คือความเชื่อมั่นในตนเอง” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าเบิกตากว้าง แก้มแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ “จริงหรอคะ?! ครั้งหน้ารอบสุดท้ายแล้วนี้หนู...พูดได้จริง ๆ หรอคะเมื่อกี้?...นึกว่าพูดมั่ว ๆ เสียอีก” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ไม่ใช่แค่พูดได้แต่เจ้าพูดได้อย่างไพเราะทีเดียว” ลูปายิ้มบาง น้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงด้วยความอ่อนโยน “เจ้าต้องมั่นใจในตัวเองให้มากขึ้นเชื่อในหัวใจของเจ้า เพราะนั่นคือสิ่งที่จะนำพาเจ้าไปสู่ค่ายจูปิเตอร์ได้” โมนีก้าเม้มปากหัวใจเต้นแรง เธอยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองเบา ๆ พยักหน้ารับอย่างจริงจัง แต่สายตาก็ยังเป็นประกายสดใสเหมือนเด็กที่พึ่งถูกชมครั้งใหญ่ บรรยากาศระหว่างทั้งสองอบอุ่นจนกระทั่งแสงแดดอ่อนส่องลอดหน้าต่างกระจกสีเข้ามาเปลี่ยนช่วงเวลาเรียนที่แสนหนักใจให้กลายเป็นช่วงเวลาที่โมนีก้าจะไม่มีวันลืม<div style="color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div><div style="color: rgb(105, 105, 105); text-align: center;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></div><div style="color: rgb(105, 105, 105);"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><div align="center" style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">อื่น ๆ: อีกรอบก็ครบแล้วโว้ยยยยย</div><div align="center" style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">รางวัล: +15 EXP, +2 คะแนนบัดดี้</div><div align="center" style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15 ลูปา</div><div align="center" style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15</div><div align="center" style="outline-style: none; white-space-collapse: collapse;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของเทพ +25</div></div>

Moneka โพสต์ 2025-9-5 00:06:57

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2025-9-5 00:31 <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">วันที่ 05 เดือนกันยายน ปี 2558<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ช่วงเปลี่ยนวันใหม่ 00.00 - 02.00 น.  ณ ห้องสมุด บ้านหมาป่า หุบเขาโซโนมา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐอเมริกา (เรียนละติน - ทดสอบภาษาละติน)  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โถงห้องสมุดที่เงียบสงัดในยามค่ำคืนที่เป็นช่วงกลางวันอันยาวนานยิ่งกว่าเดิม โมนีก้าในชุดนอนกระโปรงผ้าโปร่งสีม่วงครามยังไม่ทันเปลี่ยนชุดด้วยซ้ำ เธอวิ่งเท้าเบามาถึงหน้าประตูห้องสมุดแล้วผลักเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าสวยสดใสเจือรอยตื่นเต้นจนหายง่วงไปหมด “คุณลูปา หนูพร้อมแล้วค่ะ!” เสียงใสของเธอดังก้องไปทั่วห้อง ร่างหญิงสาวผมขาวยาวสลวยที่ยืนอยู่กลางแสงไฟ ลูปาในร่างสตรีงามหันมามองพร้อมรอยยิ้มบางที่เต็มไปด้วยความสงบและความเมตตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> “ใจร้อนเหลือเกิน เด็กน้อย ก่อนจะทดสอบ เจ้าควรทบทวนอีกครั้ง” เสียงทุ้มนุ่มแฝงอำนาจดังขึ้น นางกวักมือเรียกให้โมนีก้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงหน้า โมนีก้าวิ่งมานั่งลง แก้มแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีเงินเทาเป็นประกายวาว เธอพยักหน้าหงึก ๆ “ได้เลยค่ะ หนูจะตั้งใจสุด ๆ เลย” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> บนโต๊ะมีตำราละตินโรมันวางอยู่หลายเล่ม เปิดหน้าที่เต็มไปด้วยตัวอักษรโบราณ ลูปาใช้ปลายนิ้วเรียวยกบรรทัดขึ้นมา ชี้ให้โมนีก้าอ่านออกเสียงทีละคำ เสียงของเธอสั่นน้อย ๆ ตอนแรก แต่เพราะความตื่นเต้นมากกว่าความกลัว ยิ่งอ่านยิ่งไหลลื่นขึ้นเรื่อย ๆ “Vita est iter…” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้บางคำจะติดขัด แต่ก็ไม่ถอย ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กกำลังเล่นเกมที่ชอบที่สุด ลูปาหัวเราะเบา ๆ กับท่าทางที่ทุ่มเทเกินคาด “ดีมากโมนีก้า ดวงตาของเจ้าบอกข้าว่าเจ้าเข้าใจแล้ว แม้ยังไม่สมบูรณ์ แต่หัวใจเจ้ามีไฟ…นั่นแหละคือสิ่งที่สำคัญที่สุด” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้ายิ้มกว้าง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก เธอพลิกหน้าหนังสือไปอ่านต่อเองโดยไม่ต้องให้บอก “หนูทำได้แน่ค่ะ หนูอยากไปค่ายจูปิเตอร์แล้วจริง ๆ เลย!” ในบรรยากาศเงียบสงัดของห้องสมุด เสียงใสของเด็กสาวผู้เปี่ยมด้วยความหวังยังคงก้องกังวาน แม่หมาป่าลูปายืนมองอย่างอ่อนโยนราวกับมารดาที่เฝ้าดูการเติบโตของลูก ความอบอุ่นและแรงศรัทธาจากผู้เป็นครูและศิษย์ส่องประกายจนทำให้ค่ำคืนนั้นต่างจากทุกคืนที่ผ่านมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เมื่อจบการทบทวนลูปายกมือขึ้น พลิกฝ่ามือเบา ๆ ข้อสอบที่เหมือนม้วนพาไพรัสถูกเสกขึ้นกลางอากาศก่อนจะวางลงตรงหน้าโมนีก้าอย่างสง่างาม กลิ่นหมึกเก่าโชยออกมาแผ่ว ๆ ราวกับบททดสอบนี้ผ่านการใช้มานับพันปี (ทั้งที่พึ่งคิด) “นี่คือบททดสอบสุดท้ายของเจ้า เขียนตามความเข้าใจของเจ้าให้ครบ อย่าเพียงลอกคำ แต่จงใส่หัวใจของเจ้าไปด้วย” น้ำเสียงของลูปาเต็มไปด้วยความหนักแน่นและเมตตา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าพยักหน้าหงึก ๆ ตาเป็นประกาย มือรีบคว้าปากกาหมึกซึมขึ้นมาอย่างกับกำลังแข่งวิ่งร้อยเมตร เสียงปากกาครูดไปบนแผ่นกระดาษดังกรีดกรายรวดเร็วอย่างกับมือเธอถูกไฟเร่งเร้า ทุกประโยคที่เขียนเต็มไปด้วยความพยายามและความมั่นใจ แต่ลายมือ…โอ้โห อย่างกับไก่กระโดดเล่นหมึกสาด ตัวหนังสือละตินที่เขียนลงไปบิดเบี้ยวไปหมด บางคำเหมือนเขียนด้วยเท้าด้วยซ้ำ <div style="text-align: center;"><div>บททดสอบภาษาละติน</div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">1) โรมูลัสและเรมัสถูกพบและเลี้ยงดูโดยใคร?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ก. หมาป่า<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">2) เหตุผลหลักที่ทำให้โรมูลัสและเรมัสถูกทิ้งคืออะไร?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ค. เนื่องจากความขัดแย้งในราชวงศ์<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">3) โรมูลัสและเรมัสตัดสินใจสร้างเมืองบนเนินเขาใด?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ก. พาลาติน<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">4) เหตุการณ์ใดที่นำไปสู่การเสียชีวิตของเรมัส?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ค. การทะเลาะวิวาทกับโรมูลัส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">5) โรมูลัสได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองอะไร?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ข. กรุงโรม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">6) อธิบายความสำคัญของตำนานโรมูลัสและเรมัสต่อชาวโรมันโบราณ<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตำนานโรมูลัสและเรมัสมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อชาวโรมันโบราณเพราะทำหน้าที่เป็น Foundation Myth แปลไทยคือ ตำนานกำเนิด ที่ให้ความคำอธิบายในการก่อตั้งกรุงโรม อธิบายจุดเริ่มต้นของแง่มุมทางธรรมชาติ เหนือธรรมชาติหรือทางสังคม เป็นเรื่องราวที่สองพี่น้องเป็นลูกหลานของเทพมาร์สและถูกเลี้ยงดูโดยหมาป่า ไม่เพียงแต่สะท้อนถึงความเหนือธรรมชาติแต่ยังเชื่อมโยงโรมเข้ากับคุณลักษณะของความแข็งแกร่ง ความกล้าหาญ และโชคชะตาที่ถูกลิขิตแล้วว่าจะยิ่งใหญ่ ตำนานนี้จึงไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล่า แต่เป็นเครื่องมือทางการเมืองและอัตลักษณ์ที่ช่วยชาวโรมันนิยามตนเองในฐานะผู้สืบสายเลือดกึ่งเทพเพื่อหาความชอบธรรมในการปกครองชนชั้นแรงงานและผู้ถูกกำหนดให้เป็นผู้นำในอนาคต <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">7) เปรียบเทียบและวิเคราะห์บุคลิกของโรมูลัสและเรมัส<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โรมูลัส มักถูกมองว่าเป็นตัวแทนของความทะเยอทะยาน อำนาจและการตัดสินใจเด็ดขาด การที่เขาฆ่าเรมัสเพื่อยืนยันสิทธิในการก่อตั้งเมืองแสดงลักษณะบุคลิกที่มีความเป็นผู้นำแบบบังคับบัญชาหรือ authoritarian leadership ที่พร้อมยอมเสียสละสายสัมพันธ์ใกล้ชิดเพื่อความอยู่รอดของรัฐ ซึ่งในเชิงจิตวิทยาสะท้อนการให้อัตลักษณ์ส่วนรวมเหนือกว่าสายสัมพันธ์ส่วนบุคคล <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เรมัสเป็นในทางตรงข้ามบุคลิกของเขามักถูกมองว่าเป็นตัวแทนของการท้าทาย หัวขบถและความเป็นพี่น้อง เขาไม่ยอมรับอำนาจของโรมูลัสและแสดงออกผ่านการล้อเลียน บุคลิกนี้สะท้อนแนวโน้มของผู้ที่ยึดถือความสัมพันธ์และการท้าทายอำนาจที่ไม่เป็นธรรมมากกว่าความทะเยอทะยานทางการเมือง <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ตำนานนี้ชี้ให้เห็นว่าโรมันเลือกยืนข้างโรมูลัสคือการเลือกความเป็นรัฐ ที่เหนือกว่าความสัมพันธ์ด้านเครือญาติ และในเชิงจิตวิทยาสะท้อนถึงความขัดแย้งดั้งเดิมของมนุษย์ระหว่างความผูกพันส่วนตัวกับการยอมสละเพื่อเป้าหมายที่ใหญ่กว่า<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">8) หากคุณเป็นโรมูลัส คุณจะแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเรมัสอย่างไร?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">หากโมนีก้าต้องอยู่ในบทบาทโรมูลัส ฉันคงไม่เลือกฆ่าเรมัสตรง ๆ แบบในตำนาน แต่จะใช้วิธี เจรจาและสร้างพื้นที่ร่วมเพื่อประนีประนอม ฉันมองว่าความขัดแย้งระหว่างพี่น้องเกิดจากการแย่งชิงอัตลักษณ์และพื้นที่ยืน ถ้าสามารถยอมรับความแตกต่างและสร้างระบบที่ให้ทั้งสองคนรู้สึกมีคุณค่าได้ ก็อาจเปลี่ยนโศกนาฏกรรมให้เป็นพันธมิตรของสองเสาหลักที่ก่อร่างเมืองให้แข็งแรงกว่าการก่อตั้งด้วยเลือดเพียงฝ่ายเดียว<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">9) คุณคิดว่าตำนานนี้สอนอะไรเราเกี่ยวกับการก่อตั้งเมืองและการสร้างชาติ?<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ในมุมของฉันเรื่องนี้ชี้ให้เห็นว่า การสร้างชุมชนหรือรัฐใหม่มักต้องเผชิญกับความขัดแย้งพื้นฐานระหว่าง สายสัมพันธ์ส่วนตัว (เช่น พี่น้อง ครอบครัว) กับ อุดมการณ์ส่วนรวม (การอยู่รอดและความเป็นปึกแผ่นของเมือง) การที่โรมูลัสเลือกเมืองเหนือสายเลือด บ่งบอกถึงกลไกทางจิตที่ยอมสละความผูกพันเพื่ออุดมการณ์ที่ใหญ่กว่าแม้จะเจ็บปวดก็ตาม<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แต่ในอีกด้านตำนานนี้สอนว่า การก่อตั้งรัฐย่อมต้องอาศัยการตัดสินใจเด็ดขาดและการนิยามอัตลักษณ์ร่วมของผู้คน แม้ต้องแลกด้วยความรุนแรงหรือการสูญเสีย ตำนานการฆ่าพี่น้องจึงเป็นรหัสวัฒนธรรม ที่ชาวโรมันใช้ย้ำว่าเมืองของพวกเขาถูกสร้างขึ้นจากการเลือกเมืองเหนือสิ่งอื่นใด และนั่นคือพื้นฐานที่ทำให้โรมมีความเข้มแข็งทางจิตวิญญาณและพร้อมจะเป็นจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่ <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">10) จงเขียนเรื่องราวสั้นๆ (แฟนฟิคสมมติ) โดยมีโรมูลัสและเรมัสเป็นตัวละครหลัก<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Sub sole occidente, gemini filii lupa nutriti super colles steterunt. Ventus leniter per herbas flaventes cucurrit, quasi dii ipsos spectarent.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ณ ยามอาทิตย์ลับขอบฟ้า สองพี่น้องผู้ถูกเลี้ยงดูโดยหมาป่ายืนอยู่บนเนินเขา ลมพัดอ่อนโยนผ่านทุ่งหญ้าสีทองราวกับเหล่าเทพเจ้ากำลังทอดมองลงมา <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Romulus oculos in Palatinum fixit et dixit: "Hic, Remi, futura Roma orietur."<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โรมูลัสจ้องมองไปยังเนินพาลาทีนแล้วกล่าวว่า “ที่นี่แหละเรมัส ที่ซึ่งโรมในอนาคตจะถือกำเนิดขึ้น” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Remus autem super Aventinum ascendit et risit: "At hic collis altior est, frater. Urbs mea plus caeli tanget."<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แต่เรมัสกลับก้าวขึ้นสู่เนินอาเวนไทน์แล้วหัวเราะ “แต่ว่าเนินนี้สูงกว่าพี่ชาย เมืองของข้าจะสัมผัสท้องฟ้าได้มากกว่า” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Silentium breve inter eos cecidit. In vultibus eorum non solum certamen, sed etiam amor fraternus ardebat.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ความเงียบโรยตัวลงระหว่างพวกเขา บนใบหน้านั้นมิใช่เพียงการแก่งแย่ง หากยังมีความรักแบบพี่น้องลุกโชนอยู่ด้วย <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Romulus murmuravit: "Non contra te pugno, sed pro urbe quae aeternitatem merebitur."<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โรมูลัสเอ่ยเบา ๆ “ข้ามิได้ต่อสู้เพื่อต่อต้านเจ้า แต่เพื่อเมืองที่จะคู่ควรแก่ความเป็นนิรันดร์” <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Remus respondit: "Si ita est, frater, tunc in memoria populi nostri ambo stabimus: tu conditor, ego umbra quae admonet."<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เรมัสตอบกลับ “ถ้าเป็นเช่นนั้น พี่ชาย ในความทรงจำของผู้คน เราจะยืนอยู่ด้วยกัน เจ้าคือผู้ก่อตั้ง ส่วนข้าคือเงาที่คอยเตือนใจชาวประชา”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">11) แนะนำตัวเอง สายเลือด และสิ่งที่อยากให้เพื่อนในบ้านรู้จัก (เป็นภาษาละตินพร้อมคำแปล) <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Nomen mihi est Moneka M. Blossom, sive Moneka Marantear Blossom. Nomen “Mone” ex voce “Anemone” ortum est, quod significat “filia venti” vel “flos venti.” Hoc nomen symbolizat fragilitatem vitae, incertitudinem, spem, tutelam, atque amorem et desiderium.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ฉันชื่อ Moneka M. Blossom หรือ Moneka Marantear Blossom ซึ่ง Mone มาจากคำว่า Anemone คือดอกไม้ที่แปลว่า "บุตรสาวแห่งสายลม" หรือ "ดอกไม้แห่งสายลม" สื่อถึงความเปราะบาง ความไม่เที่ยงแท้ของชีวิต ความคาดหวัง การปกป้อง รวมถึงความรักและความอาลัย  <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">Ego sum filia Cereris, nepotesque Iani dei. Quod volo ut amici mei in domo sciant est hoc: sum natura laeta et amo amplexus calidos. Cupio amorem et intellectum a me ad omnes dare atque ab omnibus accipere.<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ฉันเป็นธิดาแห่งเซเรส ลูกหลานของเทพเจนัส สิ่งที่อยากให้เพื่อนๆ รู้จักคือ ฉันเป็นคนร่าเริงที่ชอบอ้อมกอดอันอบอุ่นและการได้รับและส่งมอบความรักและความเข้าใจให้ทุกคนนะ</div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> แต่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงกระดาษก็เต็มพรืด โมนีก้าเงยหน้าขึ้นมา หอบนิด ๆ เหมือนเพิ่งวิ่งเสร็จ แล้วชูข้อสอบยื่นให้ด้วยรอยยิ้มสดใส “เสร็จแล้วค่าาา~”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ลูปารับกระดาษมา ดวงตาคมกริบกวาดมองลายมือที่เหมือนร่องรอยการต่อสู้กับไก่ทั้งเล้า นางกลั้นหัวเราะไว้ พลางพยักหน้าช้า ๆ “เจ้าทำได้เร็วกว่าที่คิด ข้าจะตรวจให้เอง…”<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าถอนหายใจเฮือกใหญ่เหมือนยกภูเขาออกจากอก ก่อนยิ้มตาหยีแล้วโบกมือ “งั้นหนูไปพักก่อนนะคะ บายยยย~” ไม่รอให้ลูปาพูดอะไรต่อ เธอวิ่งตัวปลิวออกจากห้องสมุด ผมยาวสีม่วงครามปลิวสะบัดเหมือนธงแห่งชัยชนะ กลายเป็นภาพของเด็กสาวผู้เปี่ยมพลังและความสดใสที่ทั้งน่าขำและน่ารักไปพร้อมกัน ทิ้งให้แม่หมาป่าลูปาส่ายหน้ายิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดูในความรีบเร่งไร้แบบแผนของศิษย์คนนี้<span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> <span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">อื่น ๆ: กร๊ีดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">รางวัล: +1 Level up / +5 Point และ +15 INT  / +10 คะแนน</div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">+15 EXP, +2 คะแนนบัดดี้</div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15 ลูปา</div><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">โบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15</div><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><div align="center" style="outline-style: none; font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;">โบนัสจาก HONOR (คนมีเกียรติ) - โบนัสเพิ่มความโปรดปรานของเทพ +25</div><div><span style="font-size: 12pt; font-family: Sarabun, sans-serif; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> </div>

Esper โพสต์ 2025-9-9 22:09:55

08 · กันยายน · 2025 · 19.00 น.
แสงสุดท้ายของวันคล้อยต่ำลงหลังแนวป่า หุบเขาโซโนมาโอบล้อมด้วยหมอกบางที่ลอยเอื่อยราวกับม่านแห่งความลับ ค่ำคืนนี้ความเงียบสงบปกคลุมทั่วบริเวณบ้านไม้เก่าแก่ที่ฝังตัวอยู่ท่ามกลางหมู่ต้นสนสูงใหญ่ แสงตะวันอัสดงแต้มสีทองอมส้มบนฟ้า ก่อนจะค่อย ๆ ถูกกลืนด้วยม่วงครามแห่งรัตติกาล
เอสเปอร์นั่งอยู่ในห้องสมุดซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของบ้านหมาป่า ห้องขนาดใหญ่ที่ผนังไม้โอ๊คเก่าแก่ถูกสลักลวดลายวิจิตรจนเผยให้เห็นร่องรอยของกาลเวลา แถวตู้หนังสือสูงตระหง่านทอดยาวไปจนสุดสายตา เต็มไปด้วยตำราโบราณที่ภาษาส่วนใหญ่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ หากแต่เป็นอักษรละติน กรีกโบราณ และสัญลักษณ์ลึกลับที่เด็กหนุ่มไม่เคยพบเห็น
เขานั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังสีน้ำตาลเข้ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลทอดมองไปรอบห้อง ร่างกายยังอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวสะอาด กางเกงสแล็กเข้ารูป และโค้ทสีเทาที่พ่อเลือกมาให้ ท่าทางของเขาดูสง่างามแม้จะนั่งเฉย ๆ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความไม่สบายใจ มือข้างหนึ่งกำลังบีบเข้าหากันแน่นอยู่บนตัก เขายังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ที่เต็มไปด้วยความลึกลับ
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ก่อนที่ร่างสีขาวที่เขาเคยวิ่งตามมาทั้งวันจะเปลี่ยนรูปร่างต่อหน้าต่อตา เส้นขนสีหิมะหดหาย กลายเป็นเส้นผมยาวตรงสลวยสีเงินขาวที่ส่องประกายภายใต้แสงโคมไฟ ดวงตาสีเหลืองอำพันยังคงเดิม ดวงตาที่ทั้งสง่า ดุดัน และแฝงปัญญาล้ำลึก
หญิงสาวในร่างมนุษย์ก้าวออกมาด้วยความมั่นใจ ผิวขาวเนียนราวกับงาช้าง โครงหน้าได้รูปที่งดงามเกินกว่าจะเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดา เธอสวมชุดคลุมยาวสีน้ำตาลเข้มที่ถักทอจากขนสัตว์ บนคอมีจี้เงินรูปหมาป่าแขวนอยู่ แสงไฟสะท้อนประกายออกมาราวกับมีชีวิต
เอสเปอร์กลั้นหายใจชั่วขณะ ดวงตาเบิกเล็กน้อย แต่ยังพยายามเก็บท่าทีให้สงบที่สุดตามนิสัยที่ถูกฝึกมา “คุณ เป็นใครกันแน่”
หญิงสาวยกยิ้มเล็กน้อย ริมฝีปากบางขยับอย่างเชื่องช้า “ข้า… คือ ลูปา ผู้ที่เจ้าควรเรียกว่านำทาง มิใช่เพียงหมาป่าที่เจ้าตามมา มารดาแห่งลูกหลานโรม”
เอสเปอร์ชะงักไป หัวใจเต้นรัว เสียงพ่อในความทรงจำพลันดังขึ้นอีกครั้ง “คุณ!! พูดจริงเหรอครับ!!”
เขากำหมัดแน่น พยายามหาคำพูดแต่หญิงสาวกลับเอ่ยขึ้นต่อเสียก่อน “เจ้าจำเป็นต้องเรียนรู้ ไม่ใช่เพียงความจริง แต่ยังรวมถึงภาษาที่สายเลือดของเจ้าใช้สื่อสารกับทวยเทพและสัญลักษณ์แห่งพลัง”
เธอเดินไปหยุดตรงโต๊ะไม้โอ๊คใหญ่ ตำราหนังสือปกหนาสีดำถูกวางลงตรงหน้า เสียงกระดาษเก่าที่กรอบแกรบเหมือนกระซิบจากกาลเวลา “ละติน คือรากเหง้าของภาษามากมาย คือภาษาที่สายเลือดโรมของเจ้าจะเข้าใจได้ด้วยสัญชาตญาณ”
เอสเปอร์มองหน้าหนังสือ ริมฝีปากขบแน่นความกดดันในใจถาโถม เขาไม่อยากยอมรับว่าตนถูกผลักเข้าสู่โลกที่ไม่เข้าใจ แต่ดวงตาสีเหลืองอำพันของลูปากลับดึงดูดเขาไว้
เธอเขียนอักษรละตินโบราณลงบนแผ่นกระดาษด้วยปากกาขนนก
“Lupus.”
“หมาป่า” เธอเอ่ยแปลเสียงนุ่มลึก ดวงตาคมจับจ้องเอสเปอร์ราวกับกำลังทดสอบ
เอสเปอร์เลิกคิ้ว หายใจช้า ๆ แล้วลองออกเสียง “ลู-ปุส…”
หญิงสาวพยักหน้า ดวงตาอำพันเป็นประกายวาววับ เธอเขียนคำต่อไป
“Sanguis.”
“เลือด”
เอสเปอร์ขมวดคิ้ว มองตัวอักษรที่ไม่คุ้นตา เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสลายเส้น ก่อนจะลองออกเสียงด้วยเสียงที่ยังไม่มั่นใจ “ซาน-กวิส”
“ดีมาก” ลูปากล่าวช้า ๆ ราวกับครูผู้สอนที่เข้มงวดแต่เปี่ยมด้วยความหวัง
การสอนดำเนินต่อไป เธอเขียนคำทีละคำ—Luna (ดวงจันทร์), Ignis (ไฟ), Terra (แผ่นดิน) แต่ละคำที่เอสเปอร์เปล่งออกมาทำให้หัวใจเขาเต้นแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดไหลวนอยู่ในกาย เหมือนคำเหล่านั้นปลุกบางสิ่งในเลือดเนื้อที่เขาไม่เคยเข้าใจมาก่อน
ทุกครั้งที่เอ่ย เขาสัมผัสได้ถึงภาพแวบในหัว ดวงจันทร์ส่องแสงบนยอดเขา, เปลวไฟลุกโชน, เลือดแดงสดหยดลงบนหินสีเทา ความรู้สึกนั้นทั้งน่ากลัวและน่าหลงใหล
ลูปาเอ่ยน้ำเสียงทั้งอบอุ่นและกดดันในคราเดียวกัน “จำไว้นะ เอสเปอร์ ภาษาคือสายใยที่เชื่อมเจ้ากับสายเลือดอีกครึ่งหนึ่งของเจ้า ยิ่งเจ้ารู้จักมัน เจ้าจะยิ่งควบคุมพลังในกายได้”
เอสเปอร์นั่งนิ่งหายใจแรงเล็กน้อย ใบหน้าซีดขาวสะท้อนแสงโคมไฟจนดูเปราะบาง แต่ในดวงตาสีฟ้ากลับมีแสงริบหรี่แห่งความมุ่งมั่นปรากฏขึ้น เขาไม่ได้ยอมรับอย่างเต็มใจนัก
เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “แล้วคุณจะให้ผมเรียนรู้อะไรต่อจากนี้”
หญิงสาวยกยิ้มบาง แต่แฝงความลึกลับ “สิ่งที่เจ้าจะได้เรียนต่อไป… มิใช่เพียงภาษา หากแต่เป็นหนทางที่เลือดในกายเจ้ากำหนดไว้ให้”
ในความเงียบสงัดของห้องสมุด เสียงนาฬิกาโบราณดังก้อง ติ๊ก ต็อก… ติ๊ก ต็อก เป็นจังหวะที่สอดประสานกับการเต้นของหัวใจเอสเปอร์ เส้นทางที่เขาถูกบังคับให้ก้าวสู่เริ่มเด่นชัดขึ้นทุกขณะ และเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีก็รู้ดีว่า นี่คือก้าวแรกที่ไม่อาจหวนกลับได้อีกต่อไป…

ลูปาโบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15 BELIEVER (ผู้ศรัทธาเหล่าเทพ)- โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15ฝึกภาษาละตินรางวัล: +15 EXP/ +2 คะแนน

Esper โพสต์ 2025-9-11 01:01:37

11 · กันยายน · 2025 · 06.00 น.
รุ่งเช้าวันใหม่ที่หุบเขาโซโนมา แสงแดดอ่อนแรกเริ่มเล็ดลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของห้องสมุดไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมอุ่นของกระดาษหนังสือโบราณลอยคลุ้งปะปนกับไอหมอกที่ยังหลงเหลือจากยามรุ่งสาง เงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงฝีเท้าเบา ๆ ของผู้ที่เข้ามา
ลูปาในร่างมนุษย์นั่งอยู่ตรงโต๊ะไม้ยาวกลางห้อง ดวงตาสีเหลืองอำพัน ของเธอเปล่งประกายสุกใส ทั้งอบอุ่นและเฉียบแหลมในคราวเดียวกัน ราวกับสามารถมองทะลุความคิดลึกที่สุดของใครต่อใครได้ เธอเอียงคอเล็กน้อย มือเรียวพลิกหนังสือปกหนาสีน้ำตาลเข้มที่เต็มไปด้วยตัวอักษรโบราณ ก่อนจะเลื่อนสายตามองสองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้าม
เอสเปอร์นั่งหลังตรงเหมือนคุณชายผู้ถือเกียรติ เขาพยายามวางท่าทีสง่างาม ถึงแม้ในดวงตาจะยังมีร่องรอยความง่วงงุนจากการฝึกหนักเมื่อวันก่อนก็ตาม ส่วนไกด์นั่งนิ่งเงียบข้าง ๆ ภายนอกดูเย็นชา สุขุมเกินวัย แต่แววตาที่ซ่อนอยู่กลับเต็มไปด้วยความสนใจ เขาไม่ค่อยแสดงอารมณ์ แต่เมื่อหนังสือถูกเปิดตรงหน้า สายตาก็จดจ่อราวกับถูกดึงดูด
ลูปาวางมือบนหน้ากระดาษ เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ เน้นทุกพยางค์ให้สองเด็กหนุ่มรับฟัง
“Lingua Latina … ภาษาละติน” เธอออกเสียงช้า ๆ ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องตรงมาที่เอสเปอร์และไกด์ “วันนี้ ข้าจะสอนพวกเจ้าให้รู้จัก คำราก ของมัน เพื่อให้พวกเจ้าสามารถเข้าใจโลกเก่าแก่และพลังที่ถูกสืบทอด”
เอสเปอร์ยกคิ้วเล็กน้อยเหมือนจะข่มความเบื่อ แต่เมื่อเธอเอ่ยประโยคต่อมา ความสนใจก็พลันถูกกระตุ้น
“Virtus … หมายถึง คุณธรรม ความกล้าหาญ ของนักรบ”
ลูปาเอื้อมมือไปหยิบแท่งชอล์ก เขียนคำนี้บนกระดานไม้ดำที่ตั้งพิงผนัง ทุกเส้นตัวอักษรคมชัด ราวกับเธอต้องการให้คำนี้ฝังแน่นในความทรงจำ
เอสเปอร์พึมพำออกมา “Virtus” เสียงของเขาลากยาวเล็กน้อย เหมือนอยากลองลิ้มรสถ้อยคำที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะยกคางสูงขึ้น “ดูเข้มแข็งดี… ไม่เลวเลย”
ไกด์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เอ่ยเสียงทุ้มเรียบ “ความกล้าหาญ… ไม่ใช่เพียงต่อสู้กับศัตรู แต่ยังรวมถึงการต่อสู้กับความอ่อนแอของตนเอง”
เอสเปอร์เหลือบตาไปทางไกด์ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจาง ๆ “พูดซะเหมือนนักปราชญ์”
ไกด์ไม่ตอบแต่สายตาคมยังคงมุ่งตรงไปที่กระดาน แววตาเต็มไปด้วยสมาธิจนไม่สนใจคำหยอกของเอสเปอร์
ลูปาพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนเขียนคำต่อไป
“Disciplina … หมายถึง ระเบียบวินัย”
เสียงเธอก้องในห้องสมุดเงียบสงบ
เอสเปอร์ถอนหายใจเบา ๆ “คำนี้ คงจะเป็นของโปรดของพวกหมาป่าแน่ๆ คำว่าระเบียบวินัยเนี่ย”
ลูปาหัวเราะเบา ๆ แววตาของเธอส่องประกายคม “ใช่แล้ว เอสเปอร์ ถ้าเจ้าขาด Disciplina เจ้าจะไม่มีทางควบคุมพลังที่กำลังเติบโตในตัวเจ้าได้”
คำพูดนั้นทำให้เอสเปอร์ชะงักเล็กน้อย เขาก้มมองแขนขวาของตน ที่ใต้ผ้าคลุมยังมีร่องรอยจาง ๆ จากเปลวไฟที่ปรากฏเมื่อคืน ดวงตาของเขาไหววูบ แต่ก็รีบเชิดหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา
ลูปายิ้มบาง ๆ แล้วเขียนคำสุดท้ายบนกระดาน
“Fides … ความศรัทธา ความไว้วางใจ”
เธอหันกลับมา ดวงตาสีเหลืองอำพันจับจ้องเด็กทั้งสอง “หากพวกเจ้าจะก้าวไปข้างหน้า ไม่ว่าจะในฐานะนักรบหรือในฐานะมนุษย์ เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะมี Fides ต่อสหายของเจ้า”
เอสเปอร์หัวเราะเบา ๆ ยกไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ แต่สายตาแวบหนึ่งก็เหลือบมองไปทางไกด์ที่ยังนั่งนิ่ง “ความไว้วางใจงั้นหรือ… ผมไม่คิดว่าจะง่ายนักหรอก”

ลูปาโบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +25ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15
รางวัล: +15 EXP/ +2 คะแนน(โรคดิสเล็กเซียแค่ 2 ครั้งก็เข้าใจภาษาละติน)

Esper โพสต์ 2025-9-11 04:00:52

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Esper เมื่อ 2025-9-11 04:08

11 · กันยายน · 2025 · 07.00 น.
แสงแดดยามสายลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ของห้องสมุด กระทบกับฝุ่นละอองที่ลอยในอากาศราวกับประกายเล็ก ๆ ส่องสะท้อน เอสเปอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจแบบคุณชายผู้ไม่เคยคิดว่าตนจะแพ้สิ่งใด เขายกคางขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยกับลูปาซึ่งกำลังจัดเรียงหนังสือโบราณลงบนชั้น
“ผมอยากได้…บททดสอบ” เสียงของเอสเปอร์แฝงความหยิ่งทะนง แต่ยังมีประกายท้าทายอยู่ในที “คุณสอนคำเหล่านั้นให้ผมแล้ว ผมต้องการพิสูจน์ว่าตนเข้าใจจริง ไม่ใช่เพียงฟังผ่านหู”
ลูปาหันมามอง ดวงตาสีเหลืองอำพันส่องประกายคม เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงกระดาษแผ่นขาวสะอาดและปากกาขนนกออกมาวางบนโต๊ะไม้เก่า “หากเจ้าเรียกร้องเช่นนั้น ข้าก็จะให้”
เธอเขียนด้วยลายมือเรียบคม ตัวอักษรละตินเรียงกันอย่างงดงาม เส้นหมึกเข้มเป็นระเบียบไม่ต่างจากรอยเท้าของนักรบในสนาม “จงแปล จงอธิบาย และจงเขียนประโยคของเจ้าเอง” เธอกล่าวเสียงนิ่ง แล้วเลื่อนกระดาษให้เอสเปอร์
เด็กหนุ่มเอื้อมมือรับด้วยท่าทีมั่นใจ ราวกับไม่มีสิ่งใดทำให้เขาหวั่น เขาก้มหน้าลง ดวงตาสีเงินเข้มกวาดอ่านตัวอักษรทีละบรรทัด ก่อนจะเริ่มเขียนตอบอย่างไม่รีรอ เสียงปลายปากกาขนนกเสียดสีกับกระดาษดังเบา ๆ ในห้องเงียบงัน
เวลาผ่านไปทีละน้อย เอสเปอร์ยังคงนั่งหลังตรง เขียนไปด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เหมือนต้องการให้ทุกถ้อยคำแสดงถึงศักดิ์ศรีของเขาเอง แม้บางครั้งจะชะงักเมื่อเจอคำที่ไม่คุ้น แต่ก็เพียงกัดฟัน กดปลายปากกาแรงขึ้นเล็กน้อยแล้วเขียนต่อไป ไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้

ส่วนที่ 1: ไวยากรณ์และการผันคำ (Grammar & Conjugation)1).คำกริยา "amāre" (รัก) ในรูปปัจจุบันกาล (present tense) สำหรับสรรพนาม "Ego" (ฉัน) คือข้อใด?a. Amo
2).“Lupus” (หมาป่า) และ “dea” (เทพี) เป็นคำนามที่มีเพศ (gender) ตรงกับข้อใด?a. เพศชาย (masculine) และ เพศหญิง (feminine)
3).ในประโยคที่ Jason Grace อาจใช้: "Miles gladium tenet." (ทหารถือดาบ) คำใดทำหน้าที่เป็นกรรมตรง (direct object)?b. Gladium
4).คำว่า "Et tu, Brute?" ที่จูเลียส ซีซาร์กล่าว หมายความว่า "แม้แต่เจ้าก็ด้วยหรือ บรูตุส?" คําว่า "tu" คือสรรพนามบุรุษที่เท่าไหร่?b. บุรุษที่ 2 (คุณ, พวกคุณ)

ส่วนที่ 2: คำศัพท์ (Vocabulary)1)."SPQR" ที่เป็นตราสัญลักษณ์ของโรมและปรากฏบนธงของค่ายจูปิเตอร์ ย่อมาจาก "Senātus Populusque Rōmānus" แปลว่าอะไร?a. สภาและประชาชนแห่งโรม
2)."Praetor" (ไพร์เตอร์) คือตำแหน่งผู้นำแห่งกองพันโรมัน คำนี้มาจากคำกริยา "praeire" ซึ่งหมายถึง...b. การเดินนำ
3).ชาวโรมันเรียกเทพเจ้าแห่งสายฟ้าว่า "Iuppiter" เทียบเท่ากับเทพเจ้าใดในภาษากรีก?c. Zeus
4).คำว่า "bellum" ที่แปลว่า "สงคราม" สอดคล้องกับค่ายแห่งไหนมากที่สุด?a. Camp Jupiter
ส่วนที่ 3: การแปลประโยค (Sentence Translation)1).จงแปลประโยคต่อไปนี้เป็นภาษาไทย: "Iūnō Iovem amat." (Iūnō คือเทพีจูโน่, Iovem คือเทพเจ้าจูปิเตอร์)a. จูโน่รักจูปิเตอร์
2).จงแปลประโยคต่อไปนี้เป็นภาษาละติน: "ฉันคือฮีโร่" (ใช้คำว่า "ego" สำหรับ "ฉัน", "sum" สำหรับ "คือ" และ "heros" สำหรับ "ฮีโร่")a. Ego sum heros.
ส่วนที่ 4: การอธิบายความรู้ภาษาละตินจากความเข้าใจของตัวเอง1).อธิบายความสำคัญของตำนานโรมูลัสและเรมัสต่อชาวโรมันโบราณตำนานนี้เล่าเรื่องการกำเนิด กรุงโรม ซึ่งเป็นศูนย์กลางอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ แสดงให้เห็นถึง “ความเป็นลูกของเทพ” (ลูกของเทพมาร์ส) ทำให้ชาวโรมันเชื่อว่าตัวเองมีสายเลือดพิเศษ เป็นเรื่องที่ให้ความภาคภูมิใจและเป็นเอกลักษณ์ของชาวโรมัน ว่าเมืองของตนมีที่มาไม่ธรรมดา
2).เปรียบเทียบและวิเคราะห์บุคลิกของโรมูลัสและเรมัสโรมูลัส: มุ่งมั่น เด็ดขาด จริงจังกับการสร้างเมือง แม้ต้องใช้ความรุนแรงก็ยอมเพื่อบรรลุเป้าหมายเรมัส: ใจกว้างกว่า ชอบล้อเลียน ไม่ค่อยจริงจังเท่าพี่ชาย (เช่น ล้อว่าโรมูลัสสร้างกำแพงไม่แข็งแรง)👉 สรุป: โรมูลัสคือผู้นำที่แข็งกร้าว ส่วนเรมัสมีนิสัยเบาสบาย แต่ขาดความจริงจัง
3).หากคุณเป็นโรมูลัส คุณจะแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเรมัสอย่างไร?ไม่ใช้อารมณ์ แต่หันมาคุยตรง ๆ กับเรมัสว่าเราทั้งคู่ต้องการสิ่งเดียวกัน คือสร้างเมือง เสนอให้แบ่งบทบาทกัน เช่น โรมูลัสดูแลด้านทหารป้องกันเมือง ส่วนเรมัสดูแลด้านประชาชนและความเป็นอยู่ การประนีประนอมจะทำให้ไม่ต้องจบลงด้วยการฆ่ากันเอง และยังได้กำลังใจจากพี่น้องร่วมมือ
4).คุณคิดว่าตำนานนี้สอนอะไรเราเกี่ยวกับการก่อตั้งเมืองและการสร้างชาติ?การสร้างเมืองหรือชาติไม่ง่าย ต้องมีความเสียสละและความมุ่งมั่น ความขัดแย้งภายในอาจทำลายทุกอย่างได้ ถ้าไม่รู้จักหาทางออก ผู้นำต้องเด็ดขาด แต่ก็ต้องหาวิธีรวมผู้คนให้สามัคคีกัน
5).จงเขียนเรื่องราวสั้นๆ (แฟนฟิคสมมติ) โดยมีโรมูลัสและเรมัสเป็นตัวละครหลัก(ใช้ภาษาละติน และ คำแปลภาษาไทย)เรื่องสั้นแฟนฟิค: Umbra Fraternitatis (เงาแห่งสายสัมพันธ์พี่น้อง)
Romulus: "Hic locus erit regni mei fundamentum. Sub hoc caelo urbs magna nascetur."โรมูลัส: “ที่แห่งนี้จะเป็นรากฐานของอาณาจักร ข้างใต้ท้องฟ้านี้ เมืองอันยิ่งใหญ่จะถือกำเนิด”
Remus: "Romule, murus tuus altus esse potest, sed sine fratre, vacuus erit."เรมัส: “โรมูลัส กำแพงเจ้าจะสูงแค่ไหนก็ได้ แต่หากไร้พี่น้อง เมืองนั้นก็จะว่างเปล่า”Romulus: "Non est tempus ludendi, Remi. Populus quaerit ducem unum, non geminos discordes."โรมูลัส: “นี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น เรมัส ประชาชนต้องการผู้นำเพียงหนึ่ง มิใช่ฝาแฝดที่แตกแยก”
6). แนะนำตัวเอง สายเลือด และสิ่งที่อยากให้เพื่อนในบ้านรู้จัก (เป็นภาษาละตินพร้อมคำแปล)"Ego sum Esper Spencer, ex sanguine Triviae. Superbus videor, ita est… sed non est superbia, sed electio: loquor non cum omnibus, sed tantum cum iis quos dignos arbitror.”“ฉันคือเอสเปอร์ สเปนเซอร์ สายเลือดแห่งไทรเวีย ฉันอาจดูหยิ่ง ใช่ มันก็จริง… แต่ไม่ใช่ความหยิ่งหรอก หากเป็นการเลือกต่างหาก ฉันไม่คุยกับทุกคน แต่ฉันเลือกคุยเฉพาะคนที่ฉันเห็นว่าสมควร”

ในที่สุด เขาก็วางปากกาลงอย่างมั่นคง กระดาษเต็มไปด้วยลายมือชัดเจน เขาเงยหน้าขึ้น ยื่นกระดาษกลับให้ลูปาด้วยท่าทางผู้ชนะ “นี่คือคำตอบของผม”
ลูปารับกระดาษมา ดวงตาสีเหลืองอำพันกวาดมองเนื้อหาในนั้นอย่างเงียบงัน ริมฝีปากของเธอโค้งขึ้นน้อย ๆ แต่ไม่เอ่ยคำชม เธอเพียงพับกระดาษเก็บอย่างระมัดระวัง ก่อนหันกลับมาจ้องเอสเปอร์ตรง ๆ

ลูปาโบนัสจาก (ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ) - โบนัสความโปรดปราน +15HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) - โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +25ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา - ความโปรดปราน + 15รางวัลทดสอบสำเร็จภาษาละติน: +1 Level up / +5 Point และ +15 INT/ +10 คะแนน

Carlotta โพสต์ 2025-9-19 15:24:31

Carlotta โพสต์ 2025-11-26 21:18:40

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Carlotta เมื่อ 2025-11-26 23:49 <link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eagle+Lake&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Sarabun:wght@400;700&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Eczar:wght@400;500;600;700;800&display=swap" rel="stylesheet">

<main id="The-Deceiver-00" style="--Th-D-Color: maroon; width: 800px; max-width: 100%; margin: 0px auto;">
<div class="the-dec-ctn" style="width: 100%;">
<header style="font-size: 12px;">
<ln></ln>

<div class="The-dc-icon"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/IMG_5421_polarr.jpg"></div>
</header>
<section> Y 

CARLOTTA
 

“ VENI, VIDI, VICI ”
 
<div style="line-height: 1.6;">

เศษเสี้ยวชีวิต : บทฝึกสอนที่ [???]
 ละเลงคุณค่าในหนึ่งหน้ากระดาษ 



หอสมุดยังคงอัตคัดไปด้วยหนังสือมากมายจนแทบเมลืองล้นออกมาอยู่รอมร่อ กลิ่นกระดาษใหม่ปะปนเก่าปกคลุมชั้นบรรยากาศบางเบา ทว่ากลับขับโหมให้ที่แห่งนี้ดูเก่าคร่ำคร่าขึ้นไปอีก ณ โต๊ะแห่งหนึ่งในมุมห้อง ท่ามกลองหนังสือมากมาย คาร์ล็อตต้าก้มฟุบอยู่กับแขนของตนเอง จังหวะหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าของร่างนี้กำลังเริงระบำอยู่ในห้วงนิทราอย่างน่าพึงพอใจ แม้กระทั่งลูปาที่ออกไปได้สักพักทอดน่องกลับมา ผมที่น้ำตาลไหม้ที่แผ่สยายอยู่บนโต๊ะก็ไม่มีท่าทีจะขยับไหวนอกเหนือจากการถูกกระตุ้นจากแรงลมเลยแม้แต่น้อย 

วันนี้เป็นวันสอบ, ลูปายื่นกระดาษให้เธอมา ตัวหนังสือขนาดใหญ่ที่สุดถูกเขียนกำกับด้วยภาษาละตินว่า "แบบทดสอบภาษาละติน" — นางสั่งให้ทำมันเมื่อราว ๆ 2-3 ชั่วโมงก่อน อันที่จริงก่อนหน้านั้นก็มีเรียนบททดสอบสุดท้ายนิดหน่อย จนกลายมาเป็นแผ่นข้อสอบอย่างที่เห็นนี้ 

ด้วยเหตุผลบางประการ วันนี้เราแทบไม่ได้เรียนอะไรเพิ่มเติมเลย และลูปากำชับไว้แค่ว่า 'หลังจากทำแบบทดสอบนี้เสร็จ ก็ไม่จำเป็นต้องมาเรียนแล้ว' 

หมายความว่าในตารางหนึ่งวันของเธอ การเรียนภาษาละตินทุก ๆ 3 วันจะถูกขีดฆ่าออกไปถาวร คาร์ล็อตต้ารู้สึกผิดที่ต้องบอกแบบนี้ แต่เธอรู้สึกดีมากที่จะได้ปลดระวางหน้าที่จากการนั่งท่องจำและเรียนรู้ด้วยสมองเพียงอย่างเดียวเสียที มันยากยิ่งกว่าการต่อสู้ และเหนื่อยยิ่งกว่าการฝึกฝนด้วยกำลังกายล้วน ๆ ทั้งวัน 

อืม...ยอมรับก็ได้ ฉันมันหัวขี้เลื่อย 

แถมเรียนจบไฮสคูลแล้ว มหาวิทยาลัยก็ไม่ได้มีแพลนจะเรียนต่อ ความรู้ฉันก็คายคืนครู โยนทิ้งทุกสรรพวิชาการลงถังขยะไปจนหมด... — และยิ่งถูกพับเก็บไปเลยหลังหนีตายมาจนถึงที่นี่ หรือต่อให้เข้าค่ายจูปิเตอร์ไป เธอก็ไม่อยากเรียนมหาวิทยาลัยอะไรเทือกนั้นอยู่ดี 

แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกความในใจนี้ให้แก่ผู้สอนฟัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพยายามเก็บสีหน้า แต่เธอคิดว่ายังไงลูปาก็คงรู้ความในใจอันน่าขบขันนี้อยู่ดี — แม้คาร์ล็อตต้าสามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าตั้งใจเรียนทุกรอบ แทบจะสาบานว่าไม่เคยเกียจคร้านระหว่างพยายามอ่าน เขียน หรือจดอักษรพวกนี้ลงไปเลย แต่มันก็เป็นเรื่องยากกว่าอะไรก็ตามที่เธอเคยทำมานับตั้งแต่อาศัยอยู่ในบ้านหมาป่าจริง ๆ 

ด้วยเหตุนี้ 

หลังทำข้อสอบเสร็จ ความเหนื่อยล้าย้อนหลังก็ตรงดิ่งเข้าหาเธอที่เพิ่งปลดแอกจากการเรียนได้ ถาโถมเข้ามาพร้อมกับความง่วงงุน จนต้องฟุบหลับในที่สุด ยังไงก็ไม่ได้เรียนต่ออีกแล้ว แบบทดสอบก็ทำเสร็จหมดทุกข้อ วันนี้ที่ปรกติจะทุ่มให้การเรียนละตินทั้งวันจึงเว้นว่างไปโดยปริยาย 

มารดาแห่งหมาป่าในร่างจำแลงกายของมนุษย์หยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของเธอ นางยังคงมีนัยน์ตาอ่อนโยนและปลอบประโลม ไม่ต่างจากที่คาร์ล็อตต้าเคยเห็นตั้งแต่วันแรกและกล่าวว่ามันทำให้เธอนึกถึงแม่ 

คาร์ล็อตต้าประสาทสัมผัสเฉียบไวอย่างกับนก ทันทีที่มีแรงลมพัดผ่านแปลกไปจากก่อนหน้า และการพาดไหวไปเพียงครู่แล้วหายไป เธอจึงเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งเปิดขึ้นแช่มช้า ก่อนตามมาด้วยความตกใจที่เห็นอาจารย์ประจำวิชายืนสงบอยู่ ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร 

"...." 

เธอเผยพฤติกรรมที่สามารถตีความได้ว่า 'เกียจคร้าน' ต่อหน้าลูปาเป็นครั้งแรก นัยนาสีนิลกาฬเริ่มชำเลืองบนล่างล่อกแล่ก ไม่รู้ว่าควรแก้ตัวหรือพูดอะไรดี แต่ลูปาคล้ายไม่ได้สนใจนัก นางเอ่ยถามไปคำ 

"ทำแบบทดสอบเสร็จแล้วรึ?" 

คาร์ล็อตต้าที่ร้อนตัวไปก่อนหน้าอยู่แล้วก็แทบจะผงกศีรษะระรัวยิ่ง ขนงลู่ลงไม่ต่างจากเด็กที่กลัวจะถูกดุ ต้องบอกตามตรงว่าลูปาน่าจะเป็นเพียงไม่กี่คนที่ทำให้เธอปานได้ย้อนวัย เมื่อสมัยยังมีผู้หลักผู้ใหญ่คอยสั่งสอน (แน่นอนว่าไม่นับรวมครอบครัวหลินที่ต่ำช่้านั่น) 

"เสร็จแล้วค่ะ ฉันคิดอยู่ว่าจะไปตามคุณ แต่เหนื่อย ๆ ก็เลยกะจะพักสายตาก่อน แล้วก็—" นวลนงคราญนึกอยากกัดลิ้น เธอพูดด้วยความสัตย์จริงแต่เหมือนกำลังโกหกและหาข้ออ้างสิ้นดี แต่นอกจากลูปาจะไม่ตำหนิแล้ว นางยังโคลงหัวด้วยสีหน้าเข้าอกเข้าใจ เพียงยื่นมืออกมาหวังจะขอกระดาษคำตอบแผ่นนั้น 

"เช่นนั้นก็ส่งคำตอบมาให้ข้าแล้วไปพักผ่อนเถิด" 

ยลยินไปไม่พบแววขุ่นเคืองใด ๆ ยามนี้เธอโล่งใจไปเปราะ รีบส่งกระดาษคำตอบให้แล้วจัดวางสิ่งของรอบกายให้กลับเข้าที่ทาง แอบเบนสายตาจรดผู้อยู่หลังกระดาษบททดสอบนั่นซ้ำสอง เห็นว่านางไม่พูดอะไรและไม่มีท่าทีเอาผิดหาความจากพฤติกรรมนอนหลับในห้องเรียน จึงค่อยถอนนัยนาออกมาแล้วเดินจากไป 

หน้าประตู, กรอบหน้านั้นเหลียวมาเผยโฉมความกังวลใจอีกรอบ 

"ฉัน— ไม่ต้องมาเรียนต่อแล้วจริง ๆ ใช่ไหมคะ?" 

เราสบตากันนิ่ง และลูปาก็ยืนยัน "แน่นอน เจ้าทำแบบทดสอบนี้เรียบร้อยแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาเรียนภาษาละตินอีก ส่วนเฉลยข้อสอบและคะแนนที่เจ้าได้รับ หากอยากรู้รายละเอียดก็จงมาหาข้าที่กระท่อมหมาป่าภายหลัง" 

"และแม้นไม่ได้มีเหตุให้ศึกษาภาษาละตินต่อ ก็ขอให้เจ้าอย่าได้ละเลย หมั่นทบทวนความรู้ที่ได้รับจากข้าด้วย" 

มุมปากหล่อนประดับรอยยิ้มจางทันควัน รับคำสิงคาลขาววิสุทธิ์ไปครั้ง แลท้ายนี้ตัดสินใจจากไปไม่คิดหวนกลับอีก — แน่นอนว่าเรื่องเฉลยนั้นเธออาจจะมาขอดูทีหลัง ส่วนเรื่องการทบทวนนั้น ...คาร์ล็อตต้ายังคงทำเหมือนอย่างที่เคยเป็น 

ฝากภาระทุกอย่างไว้ให้ตัวเธอในอนาคตเป็นผู้จัดการ

 <div style="font-family: Sarabun, sans-serif; text-align: center;">บททดสอบภาษาละติน</div> 

ส่วนที่ 1: ไวยากรณ์และการผันคำ (Grammar & Conjugation) 

1.1) คำกริยา "amāre" (รัก) ในรูปปัจจุบันกาล (present tense) สำหรับสรรพนาม "Ego" (ฉัน) คือข้อใด? 
คำตอบ : a. Amo

 

1.2) “Lupus” (หมาป่า) และ “dea” (เทพี) เป็นคำนามที่มีเพศ (gender) ตรงกับข้อใด? 
คำตอบ : a. เพศชาย (masculine) และ เพศหญิง (feminine)

 

1.3) ในประโยคที่ Jason Grace อาจใช้: "Miles gladium tenet." (ทหารถือดาบ) คำใดทำหน้าที่เป็นกรรมตรง (direct object)? 
คำตอบ : b. Gladium

 

1.4) คำว่า "Et tu, Brute?" ที่จูเลียส ซีซาร์กล่าว หมายความว่า "แม้แต่เจ้าก็ด้วยหรือ บรูตุส?" คําว่า "tu" คือสรรพนามบุรุษที่เท่าไหร่? 
คำตอบ : b. บุรุษที่ 2 (คุณ, พวกคุณ)

 

ส่วนที่ 2: คำศัพท์ (Vocabulary) 

2.1) "SPQR" ที่เป็นตราสัญลักษณ์ของโรมและปรากฏบนธงของค่ายจูปิเตอร์ ย่อมาจาก "Senātus Populusque Rōmānus" แปลว่าอะไร? 
คำตอบ : a. สภาและประชาชนแห่งโรม

 

2.2) "Praetor" (ไพร์เตอร์) คือตำแหน่งผู้นำแห่งกองพันโรมัน คำนี้มาจากคำกริยา "praeire" ซึ่งหมายถึง... 
คำตอบ : b. การเดินนำ

 

2.3) ชาวโรมันเรียกเทพเจ้าแห่งสายฟ้าว่า "Iuppiter" เทียบเท่ากับเทพเจ้าใดในภาษากรีก? 
คำตอบ : c. Zeus

 

2.4) คำว่า "bellum" ที่แปลว่า "สงคราม" สอดคล้องกับค่ายแห่งไหนมากที่สุด? 
คำตอบ : a. Camp Jupiter

 

ส่วนที่ 3: การแปลประโยค (Sentence Translation) 

3.1) จงแปลประโยคต่อไปนี้เป็นภาษาไทย: "Iūnō Iovem amat." (Iūnō คือเทพีจูโน่, Iovem คือเทพเจ้าจูปิเตอร์) 
คำตอบ : a. จูโน่รักจูปิเตอร์

 

3.2) จงแปลประโยคต่อไปนี้เป็นภาษาละติน: "ฉันคือฮีโร่" (ใช้คำว่า "ego" สำหรับ "ฉัน", "sum" สำหรับ "คือ" และ "heros" สำหรับ "ฮีโร่") 
คำตอบ : d. Ego heros sum.

 

ส่วนที่ 4: การอธิบายความรู้ภาษาละตินจากความเข้าใจของตัวเอง 

4.1) อธิบายความสำคัญของตำนานโรมูลัสและเรมัสต่อชาวโรมันโบราณ 
คำตอบ : ในเมื่อส่วนที่ 4 นี้ใช้ความคิดเห็นและความเข้าใจของฉันเป็นหลัก ฉันก็จะไม่อ้อมค้อม สำหรับชาวโรมันโบราณ สิ่งที่ทำให้พวกเขาเลื่องชื่อไปทั่วนอกจากเรื่องสถาปัตยกรรมแล้วก็คือการรบ จุดเด่นของพวกเขาในด้านสงครามนั้นถูกเรียกว่าเป็น 'นักรบที่ยอดเยี่ยมที่สุด' ไม่ใช่แค่ทักษะรบอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่รวมไปถึงการจัดรูปแบบขบวนทัพ การมีระเบียบวินัยและความยืดหยุ่นด้านกลยุทธ์ที่สูง 

ถ้าอ้างอิงตามตำนานของโรมูลัสและเรมัส พวกเขาคือบุตรแห่งมาร์ส นั่นเปรียบได้กับสัญญะของการรบ การพิชิต และการปกครอง ฉันจึงมองว่าในความคิดของชาวโรมันโบราณ พวกเขาไม่ได้ถือกำเนิดขึ้นมาเพียงเพื่อใช้ชีวิตอย่างดาษดื่นและมุ่งเน้นไปที่งานเกษตรกรรม ทำไร่ไถนา หรือการค้าเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นการพิชิตและการปกครองเพื่อชัยชนะด้วย โรมูลัสเอาชนะเรมัสด้วยการแข่งขัน นั่นคือการพิชิต เกิดข้อพิพาทด้วยความไม่จำยอม สุดท้ายเรมัสก็ถูกฆ่า โรมูลัสได้อำนาจในการก่อตั้งโรมแต่เพียงผู้เดียว นั่นคือการปกครอง 

(คาร์ล็อตต้ากลับมาเขียนคำตอบเพิ่มเติม) อันที่จริงฉันมองว่าโรมูลัสและเรมัสต่างเป็นตัวแทนของสัญลักษณ์บางอย่างอย่างมีนัยยะสำคัญ...คำตอบอยู่ข้างล่าง 

 

4.2) เปรียบเทียบและวิเคราะห์บุคลิกของโรมูลัสและเรมัส 
คำตอบ : ฉันจะขอตีความในแบบของตัวเองแล้วกัน 

โรมูลัส เขาคือตัวแทนของวินัยและระเบียบ เขาเข้าใจว่ากองทัพหรือเมืองจะอยู่ไม่ได้หากไร้กฎเกณฑ์ ในฐานะนักรบ เขาคงเป็นผู้บัญชาการที่ดีในหลาย ๆ ด้าน ทั้งการใช้กลยุทธ์และความเด็ดขาด มีแบบแผนและกฎเกณฑ์ชัดเจน ฉันขอใช้นิยามหนึ่งคำในการแทนตัวเขา "ปัญญา" 

ส่วนเรมัส นิยามของเขาคือ "กำลัง" ...เขาคือตัวแทนของความบ้าคลั่งและความมุทะลุ การที่เรมัสกระโดดข้ามกำแพงของโรมูลัสนั้น นอกจากจะเป็นการเยาะเย้ยแล้วยังถือเป็นการดูหมิ่นความศักดิ์สิทธิ์ของพรมแดน ซึ่งถ้าอยู่ในสนามรบในฐานะนักรบคนหนึ่ง คนแบบเรมัสอาจจะเป็นนักรบที่เก่งกาจในการบุกทะลวงก็ได้ แต่ในขณะเดียวจะเป็นแม่ทัพที่เลวร้าย ต่อให้ไม่นับรวมนิสัยใจคอ เขาก็ขาดความน่าเคารพในฐานะนักรบ ความใจร้อนที่ชักนำการกระทำของเขาให้ขาดการไตร่ตรองสามารถทำให้กองทัพพ่ายแพ้ได้ง่าย ๆ 

ฉันคิดว่าพวกเขาสองคนมีความเหมือนกันมากนะ...แต่ในขณะเดียวกันก็มีความแตกต่างอย่างสิ้นเชิง ถ้ามองในเชิงแนวคิด ที่ไม่ได้เจาะจงเฉพาะตัวโรมูลัสหรือเรมัส การมี "ปัญญา" ก็สามารถมีควบคู่กับ "กำลัง" ได้เช่นกัน ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไปก็เหมือนสูญเสียสมดุลไปด้วย —แน่นอนว่าการมีกำลังแต่ขาดปัญญาดูจะร้ายแรงกว่ามาก

 

4.3) หากคุณเป็นโรมูลัส คุณจะแก้ปัญหาความขัดแย้งกับเรมัสอย่างไร? 
คำตอบ : ความขัดแย้งของพวกเขาเกิดจากความไม่ลงรอยกันในการปันอำนาจและเลือกผืนที่สร้างแผ่นดิน สำหรับฉัน ถ้าฉันเป็นโรมูลัสล่ะก็ อันดับแรกคงจะมองข้ามเรื่องการสร้างเมืองบนเนินเขาไหนไป ในความคิดของฉัน ตราบใดที่สามารถกุมอำนาจในการปกครองได้ ก็สามารถควบคุมเรมัสได้ ฉันจะให้ทางเลือกกับเขาว่าจะยอมจำนนหรือพ่ายแพ้ ในอีกนัยหนึ่งมันคือหยิบยื่นอำนาจในเขา (ที่อยู่ในระดับที่มั่นใจว่าจะยังคงควบคุมเขาได้) หรือจะฆ่าเขาเสียตอนนี้ถ้ายังทำตัวยอมหักไม่ยอมงออยู่ 

ฉันไม่อยากสังหารเขาโดยไม่จำเป็น อันที่จริงฉันไม่รู้ตื้นลึกหนาบางระหว่างสองคนนี้ด้วยซ้ำ แต่ถ้าเลือกได้ ฉันจะเจรจาเพื่อการปรองดอง แต่งตั้งเขาเป็นผู้บัญชาการรบหน่วยหน้า มอบอำนาจที่เหมาะสมให้โดยที่ยังสามารถกุมอำนาจโดยรวมได้อยู่ แล้วปล่อยให้เขาไประบายความบ้าคลั่งกับศัตรูแทนที่จะมาทำลายกำแพงเมืองของฉัน แต่ถ้าวันใดวันหนึ่งเขาขัดขืนคำสั่งหรือดูหมิ่นกฎอัยการศึก ฉันคิดว่าจุดจบก็คงไม่ต่างจากในตำนานเท่าไหร่หรอก หากจะปกครองต้องมีความเด็ดขาด ใจความหลักมีแค่ "ขอแค่เขายังเคารพระเบียบและอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ฉันตั้งไว้ก็จะไม่ถูกต้องโทษ" แค่นั้นเอง เพราะในสงครามและการสร้างชาติผู้นำมีได้เพียงคนเดียว และความเมตตาที่ผิดที่ผิดทาง จะนำมาซึ่งความพังพินาศในท้ายที่สุด

 

4.4) คุณคิดว่าตำนานนี้สอนอะไรเราเกี่ยวกับการก่อตั้งเมืองและการสร้างชาติ? 
คำตอบ : มันสอนบทเรียนหนึ่งให้ เป็นสัจธรรมที่โหดร้ายแต่จริงที่สุด นั่นคือ "การเสียสละเป็นสิ่งจำเป็น" ไม่มีอาณาจักรไหนที่ยิ่งใหญ่ได้โดยปราศจากหลั่งเลือดเพื่อปูทาง รากฐานของโรมเปื้อนเลือดพี่น้องของพวกเขาเอง ก็เพื่อเตือนใจว่า "กฎหมายต้องศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าสายเลือด" ต่อให้เป็นน้องชาย แต่ถ้าละเมิดกฎก็ต้องถูกประหาร และถ้าแม้แต่คนในสายเลือดยังถูกสังหารเพราะไม่เคารพในกฎเกณฑ์ ก็จะไม่มีใครในโรมกล้าฝ่าฝืนกฎหมายอีก บทลงโทษที่ชัดเจนและไม่ยอมปรานีให้เมื่อทำผิด สิ่งนั้นคือการสร้างความมั่นคงที่แท้จริงให้

 

4.5) จงเขียนเรื่องราวสั้นๆ (แฟนฟิคสมมติ) โดยมีโรมูลัสและเรมัสเป็นตัวละครหลัก 

คำตอบ : (ใช้ภาษาละติน และ คำแปลภาษาไทย) 

Nox erat. Romulus et Remus ad ignem sedebant. Flammae in oculis eorum saltabant, sicut futurum imperium. 
( เมื่อยามรัตติกาลมาเยือน โรมูลัสและเรมัสนั่งอยู่ข้างกองไฟ หมู่เพลิงกำลังโหมลุกโชนร่ายรำอยู่ในหน่วยเนตรของพวกเขา ...ไม่ต่างจากภาพของจักรวรรดิในอนาคต )  

Remus terram lapide fricuit et risit. "Frater, cur muros tam altos struis? Putasne saxa nos ab hostibus protectura esse? Virtus in gladio est, non in muro." 
( เรมัสจรดก้อนหินขีดเขียนบนพื้นปถพีแล้วหัวร่อ "พี่ชาย ข้าไม่เข้าใจ ท่านจะสร้างกำแพงสูงตระหง่านไปทำไม? ท่านคิดหรือว่าก้อนหินพวกนี้จะปกป้องเราจากศัตรูได้? ความกล้าหาญอยู่ที่ดาบ หาใช้สถิตในกำแพง" )
 

Romulus lignum in ignem iniecit, vultu severo. "Erras, Reme. Gladius unum hominem occidere potest, sed lex et muri populum universum servant. Sine finibus, nullam civitatem habemus, sed tantum turbam latronum." 
( โรมูลัสโยนท่อนฟืนลงในกองไฟ สีหน้าของเขาขรึมตึง "เจ้าคิดผิดแล้ว เรมัส ดาบอาจสังหารคนได้หนึ่งคน แต่กฎหมายและกำแพงปกป้องประชาชนทั้งปวง หากไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ขอบเขต ก็ไร้ซึ่งสิ่งที่เรียกว่า 'รัฐ' เราจะเป็นเพียงแค่กลุ่มโจรป่าเถื่อนเท่านั้น" )
 

"Semper tam serius es," inquit Remus, caelum spectans. "Ego somnio urbem sine finibus, ubi fortissimi regnant. Libertas, frater. Hoc est quod volo." 
( "ท่านนี่จริงจังเสมอเลยนะ" เรมัสกล่าวพลางแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า "ข้าฝันถึงเมืองที่ไร้พรมแดน ที่ซึ่งผู้แข็งแกร่งที่สุดเป็นผู้ปกครอง อิสรภาพต่างหาก พี่ชาย นั่นคือสิ่งที่ข้าต้องการ" )
 

Romulus caput quassavit. "Libertas sine ordine chaos est. Hanc urbem 'Romam' vocabo. Et erit aeterna, quia disciplina eam reget... etiam si sanguis noster eam rigare debet." 
( โรมูลัสส่ายหน้า "อิสรภาพที่ไร้ระเบียบ คือความโกลาหล ข้าจะเรียกเมืองนี้ว่า 'โรม' และมันจะเป็นนิรันดร์ เพราะวินัยจะเป็นตัวปกครองมัน... แม้ว่าจะต้องรดด้วยเลือดของพวกเราเองก็ตาม" )
 

Remus tacuit, nesciens verba fratris sui prophetiam fuisse. 
(เรมัสเงียบไป โดยไม่ล่วงรู้เลยว่า คำพูดของพี่ชายนั้น... คือคำทำนาย)

 

4.6) แนะนำตัวเอง สายเลือด และสิ่งที่อยากให้เพื่อนในบ้านรู้จัก (เป็นภาษาละตินพร้อมคำแปล) 

คำตอบ : 

Carlotta Hamal sum, filia Bellonae, deae belli. Spero nos amicos fore. Si quando sodalem ad exercendum requiris, gratissimum mihi erit si me imprimis respicis. Loquor, scilicet, de viribus corporis—de pugnando, de exercitatione corporis, vel de ulla re quae cerebrum non defatigat nec nos in bibliotheca includit. Scis... vel fortasse nescis. Quicquid sit, hoc tantum memento: me in rebus academicis hebetissimam esse. Dummodo me certamine ingenii non tentes, optimi amici erimus.

 

Ioculor. Re vera omnes provocationes accipio (modo studium librorum intentum odi. Nostis ingenium nostrum... difficultas legendi et animus inquietus. Sic est). Ceterum, si sincera erga me es, sincera erga te ero. Ad extremum, gaudeo te convenisse. Spero inter nos benevolentiam potius quam malevolentiam futuram esse.

 

( คำแปล : คาร์ล็อตต้า ฮามาล ...ธิดาแห่งเบลโลน่า เทพีแห่งสงคราม, ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ และเมื่อไหร่ก็ตามที่คุณอยากจะหาสหายช่วยฝึกฝน ฉันจะยินดีมากถ้าคุณนึกถึงฉันเป็นคนแรก อืม...แน่นอน ฉันหมายถึงในทางการใช้พละกำลังเป็นหลัก ต่อสู้, ฝึกร่างกาย หรืออะไรก็ตามที่ไม่ใช้สมองเยอะและไม่ต้องขลุกตัวอยู่ในห้องสมุด, คุณก็รู้ หรือคุณอาจจะไม่รู้ ไม่ว่าจะข้อไหน แค่จำไว้ว่าฉันหัวขี้เลื่อยด้านการเรียนวิชาการสุด ๆ ตราบใดที่คุณไม่นึกอยากวัดความรู้ฉันด้วยการประลองทางปัญญา เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้แน่นอน

 

ล้อเล่นน่ะ อันที่จริงฉันเปิดรับทุกการท้าทาย (แค่ว่าเกลียดการเรียนที่ต้องจดจ่ออยู่กับตัวหนังสือมาก ๆ คุณก็รู้ว่าพวกเราเป็นยังไง...หมายถึงโรคดิสเล็กเซียและชอบทำตัวอยู่ไม่สุข อือฮึ นั่นแหละ) ยังไงก็ตาม ขอแค่คุณจริงใจต่อฉัน ฉันก็จะจริงใจต่อคุณเช่นกัน สุดท้ายนี้ ยินดีที่ได้พบ หวังว่าความสัมพันธ์ของเราจะมีไมตรีจิตมากกว่าจิตอาฆาตนะ )

 
หมายเหตุ : 
— [ผู้โปรดปรานเหล่าเทพ] ได้รับโบนัสความโปรดปราน +15 
— รางวัลทดสอบสำเร็จภาษาละติน: +1 Level up / +5 Point และ +15 INT/ +10 คะแนน 
— ตั้งใจเรียนภาษาละตินกับลูปา: +15 ความโปรดปรานลูปา 
หมายเหตุ (ooc) : color : #FF5555 *กันลืม*

</div>

</section>
<footer style="font-size: 12px;"></footer>
</div>
<a href="https://ciaransoul.tumblr.com" style="font-size: 12px;"></a>
</main>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Merriweather:ital,opsz,wght@0,18..144,300..900;1,18..144,300..900&display=swap" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/s/thpzqkqhf1pzqnx/game-icons.css" rel="stylesheet">
<link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/pnutvpsvquzdk9ed9jhqf/54-The-dec.css?rlkey=nc0q7iwplngkffk2t42ke9sw5&st=khi4td34&dl=0" rel="stylesheet">

หน้า: 1 2 [3] 4

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver