[หน้าโรงอาหาร] เตาไฟบูชาเทพ - โรงอาหาร - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Jacqueline โพสต์ 2024-10-29 22:19:39

Cooper โพสต์ 2024-10-31 12:56:12

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Cooper เมื่อ 2024-10-31 13:12

บทที่ 11

ขอแม่ทรงรับ ซาชิมิที่ถวายทั้งหลายเหล่านี้

‘ระหว่างทางไปถึงแม่ มันจะกลายเป็นปลาสุกก่อนไหมนะ?’ คูเปอร์คิดในใจ ขณะมองเซ็ตซาชิมิสุดหรูบนถาดตรงหน้า ตลอดทางที่ถือมานี่ เขารู้สึกว่ากลิ่นปลาเริ่มเปลี่ยนไปนิด ๆ หรือเขาคิดไปเองก็ไม่รู้ แต่ความสดใหม่ของมันน่าจะการันตีได้อย่างน้อยห้าดาว เหล่าปลาทูน่า ฮามาจิ กระพงแดงเรียงตัวสวยงามบนไชเท้าฝอย วาซาบิสีเขียวจิ๋ววางเคียงคู่กับโชยุที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ

‘นี่คือของถวายแม่เหรอ? ของหรูแบบนี้ ฉันเอามาจากโรงอาหารในค่ายได้ยังไงกัน...’ คูเปอร์อดบ่นในใจไม่ได้ ยิ่งมองปลาในถาด ก็ยิ่งสงสัยว่าเทพเจ้าจะกินมันแบบดิบ ๆ หรือพอหย่อนลงเตาไฟแล้วมันจะกลายเป็นปลาย่างแบบอัตโนมัติ

เขามองไปรอบ ๆ ลอบสังเกตคนอื่น ๆ ที่มาถวายของ พยายามจับทางว่าควรทำยังไงต่อ บางคนถือขนมปัง บ้างก็ถือช่อดอกไม้ มีคนหนึ่งเอาสเต็กเนื้อวากิวมาวางลงในเตา คูเปอร์เกือบหลุดหัวเราะเพราะไม่แน่ใจว่าถวายให้เทพหรือเปิดบาร์บีคิวกันแน่
เมื่อเห็นจังหวะที่เตาไฟว่าง คูเปอร์ก็สูดหายใจลึก ก้าวไปข้างหน้า หยุดยืนตรงเตาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถาดลงตรงหน้าไฟ ร้อนผ่าวจากเปลวเพลิงทำให้เขาเผลอกระพริบตาถี่ ๆ
‘จะเริ่มไงดีวะ’ คูเปอร์คิดอย่างเครียด ๆ มองเปลวไฟที่เต้นรำอยู่ในเตา เหมือนมันกำลังเย้าหยอกเขาเล่น
‘เอาล่ะ คิดซะว่ามันเป็นการแสดงบทหนึ่งละกัน’ เขาพยายามตั้งสมาธิ นึกถึงบทละครที่เคยอ่านตอนเรียนมหาวิทยาลัย เรื่องเกี่ยวกับบุตรชายที่ต้องพบแม่ที่ไม่เคยเจอหน้า คูเปอร์ยิ้มมุมปากเล็ก ๆ นึกในใจว่า ‘แม่ในเรื่องนั้นตายไปแล้ว แต่แม่ของฉันเป็นเทพ น่าจะมีเวลาให้คุยกันบ้างนะ’
“สวัสดีครับ… แม่” คูเปอร์เริ่มต้นด้วยเสียงเบา ๆ พลางแอบรู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องเรียกใครสักคนว่าแม่ ทั้งที่ไม่เคยมีภาพจำเกี่ยวกับเธอเลย
เขามองเปลวไฟในเตา เหมือนมันจะสว่างขึ้นเล็กน้อย หรือเขาคิดไปเองก็ไม่รู้ ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “ผมไม่เคยเห็นแม่ตัวเป็น ๆ มาก่อน เอาเข้าจริง ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตผมรึเปล่า ก็แค่ได้ยินเรื่องราว มากสุดก็ได้เห็นหน้าจากรูปปั้นในบ้านพัก เท่านั้น”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงชีวิตก่อนมาถึงค่ายนี้ “ผมโตมากับพ่อแม่บุญธรรม เจมส์กับมาเรีย พวกเขาทำทุกอย่างเหมือนผมเป็นลูกแท้ ๆ ของเขา ผมเคยคิดว่าชีวิตผมก็คงเรียบง่ายแบบนั้นไปจนจบ แต่มันไม่ใช่…”
คูเปอร์หยุดพูดเล็กน้อย ค่อย ๆ รวบรวมความคิดที่พลุ่งพล่านในหัว “ตั้งแต่วันที่รู้ว่าผมไม่ใช่แค่เด็กธรรมดา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ค่ายนี้ก็ดี แต่.. ผมยังปรับตัวไม่ค่อยได้ แล้วก็บางทีมันก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องมาพูดกับคนที่เป็นแม่ แต่ผมไม่เคยรู้จักเลย”
เปลวไฟลุกโชนขึ้นเล็กน้อย คูเปอร์มองดูไฟที่กำลังลุกโชน ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้น เขาเลิกสงสัยว่าการกระทำเพียงเท่านี้จะส่งไปถึงอะธีน่าได้ไหม บางทีเตาไฟนี่อาจมีระบบอะไรสักอย่าง
“ผมไม่แน่ใจว่าต้องพูดอะไรกับแม่มากกว่านี้ แต่ ถ้าสิ่งที่คนอื่นเขาพูดกันมันเป็นความจริง ถ้าการบูชานี้จะทำให้แม่รู้ว่าผมอยู่ที่นี่ ผมก็หวังว่าแม่จะช่วยมองดูผมบ้าง”
เขานิ่งไปสักพัก ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเบา ๆ “หรือไม่ก็แค่ช่วยให้ผมไม่โดนอะไรแปลก ๆ เล่นงานตายซะก่อนละกัน”
คูเปอร์หลุดหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกอึดอัดเริ่มผ่อนคลายลงบ้าง เขาเหลือบมองซาชิมิที่ค่อย ๆ มอดไหม้ไปกับเปลวไฟอย่างใจหาย “หวังว่ามันจะยังอร่อยอยู่นะ”

เมื่อรู้สึกว่าพูดพอแล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจยาว ก่อนจะยกมือไหว้เตาไฟแบบลวก ๆ “ขอบคุณนะครับ ถ้ามีโอกาสเราคงได้คุยกันอีก”

เขาหยิบถาดเปล่าขึ้นมา เดินกลับไปที่โถงอาหารด้วยท่าทางผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อย ‘ก็ไม่เลวแฮะ อย่างน้อยก็ได้บ่นให้ฟัง’
ระหว่างทางกลับ คูเปอร์ยังอดนึกขำกับตัวเองไม่ได้ ‘ทีหลังคงต้องลองเอาสปาเก็ตตี้มาถวายดูบ้าง เผื่อแม่จะชอบอะไรที่ไม่ซับซ้อน’
เมื่อมาถึงโถงอาหาร เขาวางถาดลงในจุดคืนถาด แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้โทรหาพ่อกับแม่บุญธรรมเลย ตั้งแต่วันที่เข้ามาค่าย ทุกอย่างวุ่นวายจนเขาแทบไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น
“ต้องหาเวลาว่างไปอินเทอร์เน็ตคาเฟ่อีกรอบ” คูเปอร์พึมพำเบา ๆ พลางเดินกลับไปที่โต๊ะพร้อมความตั้งใจใหม่ในหัว
‘ชีวิตในค่ายนี่มันประหลาดดีแฮะ’ เขาคิดในใจ พลางนึกว่าบางที ชีวิตที่นี่อาจจะมีอะไรให้ค้นหาและเรียนรู้อีกมากกว่าที่เขาคิดไว้

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: Cooper Jones

ของที่ถวาย: ซาชิมิเซ็ต
เทพที่ถวายของ: อะธีน่า
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ข้อความในไฮไลท์ทั้งหมด

Dean โพสต์ 2024-10-31 15:41:48

https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXeD58OP6SerltQ7GoZnyHkiBBzjpxEU4V0domlDHPwVXLx3RJSfsj0jCsE1oKmh-Rfd6sPFyd6k7CxLVm75KLaaO69GrSNHHuaDHKxKQVJCPDJWzODX3aE0GR4JakzQrKT5wwv7M21EBR5XJBZeazCT-e-T?key=f9Hm7H8nqZR_4zEna78O0DP_223https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXfkH-Xafx_VfsXVWvvzwzGQn8D3GrX8QZ5GcGxYBArujPrtqZ8pvDMXrQhWhpUA2jWJ7gxjAQDn5wJLik22LXC-Joeu5kDOHaXU5KMoBsO7yXQYJkQZcozMl_2CxHHYjyTdc_1vokBpeuTH7wskRloxrHY?key=f9Hm7H8nqZR_4zEna78O0DP_อะพอลโล่ ได้โปรดหยุดเล่นซน
            31/10/2024 — 9.00 น.
            ช่วงนี้แทบไม่ได้ออกมาจ๊อกกิ้งยามเช้าเพราะแดดเผาหัวไม่ไหว เคยลองแล้วแต่หน้ามืดตาลายคล้ายจะเป็นลม กระนั้นดีนยังคงติดนิสัยตื่นเช้าเป็นกิจวัตร โดยหลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยชายหนุ่มก็ตรงไปยังกองไฟบูชาเทพพร้อมกับถ้วยไอศกรีมซันเดย์ที่ถือไว้ในมือ ด้วยเหตุมีเรื่องที่ให้เคลียร์นิดหน่อย
            เหมือนจะไม่เคยสนทนากับเทพอะพอลโล่มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าเทพเจ้าองค์นี้จะสนิทสนมกับบิดาเทพโพไซดอนอยู่ในระดับหนึ่ง ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของลุงหลานจะแน่นแฟ้นขึ้นจากการที่ซุสลงโทษทั้งสององค์ให้ร่วมมือร่วมใจกันสร้างกำแพงล้อมรอบเมืองทรอย ฟังแบบนี้ดีนนึกภาพไปว่าเทพเจ้าหุ่นหมีสององค์ (ที่องค์หนึ่งมีเคราหนวดเฟิ้ม) องค์หนึ่งเรียงอิฐ ส่วนอีกองค์มือถือเกรียงฉาบปูนที่กำแพง แทนที่จะเสกสรรกำแพงขึ้นมาภายในพริบตาเฉกเช่นที่เขาเห็นพ่อเป็นนางฟ้าแม่ทูนหัวเสกห้องเก็บของให้
         ‘อาจจะเป็นแบบแรกก็ได้ ไม่งั้นเอ็นเครดิตจะขึ้นไวเกิน’
            ดีนคิดเช่นนั้น และถ้าแค่ใช้เวทมนตร์เสกปิ๊งขึ้นมาทั้งสองคงไม่เป็นลุงหลานที่สนิทสนมกันหรอก (เรื่องสนิทกันคนได้เทพีคิโอเน่เป็นภรรยาร่วมไม่เกี่ยว)
            หนุ่มร่างสูงใบหน้าคมสันต์ยืนหลับตาอธิษฐานจิตอยู่หน้ากองเพลิงที่ลุกโชตช่วง ภาวนาถึงผู้รับกงเต๊กคือเทพอะพอลโล่ เทพเจ้าแห่งดวงอาทิตย์ยิ้มแฉ่งแก้มแด๊งแดง จากนั้นจึงหย่อนไอศกรีมซันเดย์ที่เริ่มละลายจากไอความร้อนเที่ยววันตลอดวันลงไปในกองไฟส่งของสู่โอลิมปัส
            “สวัสดีครับเทพอะพอลโล่ ผมดีน เป็นลูกพ่อโพไซดอน เหมือนว่าคุณกับพ่อของผมจะเป็นลุงหลานที่สนิทกันสินะครับ เลยแวะมาทักทาย แต่ความจริงแล้วผมไม่ได้แค่มาทักหรอก เอาล่ะเข้าประเด็นกันเลย”
            ดีนปรับน้ำเสียงและสีหน้าให้ขึงขังขึ้นเมื่อเข้าเรื่องจริงจังแม้อาจไม่มีใครมองจากหลังกองไฟนอกจากเทพเฮอร์มีสคนส่งของ
         “ช่วงนี้โลกประหลาดขึ้นทุกวันนะครับว่าไหม อย่างล่าสุดนี่ก็มีแต่กลางวันตลอดเวลา แถมยังเป็นเที่ยงวันเสียด้วย ทำเอาผมอดวิ่งจ๊อกกิ้งเลย…”
            จริงจังได้ไม่เท่าไรปากก็พล่ามเป็นเล่นอีกแล้วจนต้องกระแอมไอดึงตัวเองกลับมา สติหนอสติ…
            “เรื่องผมน่ะช่างมันเถอะ มนุษย์น่ะปรับตัวได้ทุกสถานการณ์อยู่แล้วคงไม่สูญพันธ์ุเพราะฟ้าสว่างจ้าตลอดเวลา แค่อาจจะมีผลต่อฮอร์โมนนิดหน่อย ทำให้นอนไม่หลับจนก่อเกิดเป็นโรคเครียด แต่ก็นั่นล่ะ… ดึงม่านมาปิดหรือใส่ที่ปิดตานอนก็พอได้อยู่ ส่วนผมไม่มีปัญหาอะไรกับการนอนเพราะห้องนอนบ้านเฮคาทีมันโคตรจะมืด”
         “แต่สิ่งที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคือธรรมชาติครับ ต้นไม้ ใบหญ้า สัตว์ป่า ปริมาณน้ำที่เพิ่มขึ้นจากน้ำแข็งขั้วโลกละลาย จากภาวะโลกร้อนกลายเป็นโลกเดือดแล้วดูเหมือนมันจะเดือดยิ่งขึ้นจากการที่กลางคืนหายไป พืชหญ้าล้มตาย สัตว์เสี่ยงสูญพันธุ์โดยเฉพาะสัตว์หากินกลางคืนและสัตว์เลือดเย็นที่ต้องอาศัยอยู่ในน้ำ ผมรู้ ผมเรียนมา..”
         “ผมเคยถามพ่อว่าทำไมโลกถึงกลายเป็นแบบนี้ ซึ่งพ่อบอกว่า ‘อะพอลโล่คงเล่นสนุกสักอย่างมั้ง’”
            ท้ายประโยคเลียนเสียงเข้มเป็นเทพโพไซดอนพร้อมกับยักไหล่ไม่แคร์ ไม่รู้สิ ก็ตอนนั้นเจ้าสมุทรกล่าวด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่ยี่หระอะไรเลยนี่นา
            “ผมไม่ได้เชื่อพ่อไปซะทั้งหมด แต่พอได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจนิดหน่อยที่ไม่ใช่เทพจอมวายร้ายอย่าง เอ่อ.. โลกิ แล้วก็… ไม่รู้สิ ผมรู้จักเทพเจ้าไม่กี่องค์หรอก.. เป็นคนก่อเรื่อง อย่างน้อยถ้าเป็นคุณเล่นซนจริงคงไม่ถึงกับทำให้โลกแตกหรอกมั้ง”
            หรือไม่อะพอลโล่ก็ต้องการทำให้โลกวินาศจริงด้วยเหตุผลบางอย่าง ถ้าอิงตามตำนานศาสนาที่พูดถึง ‘วันสิ้นโลก’ เวลานั้นอาจมาถึงตามกำหนดการของเทพเจ้าแล้วก็ได้ ดีนไม่อยากให้เป็นแบบนั้น แต่เขาจะต่อต้านอะไรได้ล่ะ แต่ถ้าตายพร้อมกันทั้งโลกจริงคงไม่เหงาเท่าไรหรอกมั้ง…
         “ไม่ว่าจะด้วยอะไรผมอยากขอให้คุณช่วยลดความร้อนแรงของแสงลงหน่อยได้ไหมครับ คือ.. ผมก็ไม่คิดอยากจะปรักปรำคุณน่ะ แต่ไม่รู้จะไปขอร้องเทพเจ้าองค์ไหน อย่างที่บอกผมรู้จักเทพไม่กี่องค์หรอก แล้วคุณก็ดันดังมากเสียด้วย เรื่องที่อยากรบกวนน่าจะมีประมาณนี้ครับ”
            เมื่อบูชาเทพจบเขาก็ถอยฉากออกมาจากกองไฟบูชาเทพให้เด็กคนอื่นได้ถวายของบูชาต่อ หวังว่าเทพอะพอลโล่ฟังแล้วจะไม่โกรธถึงขั้นถูกสาปหรอกนะ…

https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXeWjdkzqTRO3sWbkA-_vbt8Rpfp5SINhUvMz9aaFkqcV9FWm_4rr-OxVlXHwLxsbiskjvikjvc0NZM1o-qiH620FUAoGbx9BmXP4AwMoePpoDfsgDK7qLA9h2I7Yeb8lAeDBBL1eMG88d2JEHD5pQkXT6Hc?key=f9Hm7H8nqZR_4zEna78O0DP_แบบฟอร์มถวายของชื่อของคุณ: ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีลของที่ถวาย: ไอศกรีมซันเดย์เทพที่ถวายของ: อะพอลโล่คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ข้อความสีส้มทั้งหมด)------------------------------------------------------------
HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+25

Eloise โพสต์ 2024-10-31 16:56:53

Dean โพสต์ 2024-10-31 20:31:52

https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXdACZsRDM7h5CzlunYEWxFEA9U_ieVjPOfgi1r7YjLGZhpYyklEfzzisb_XvedEDb2zVHsdgDAq4Oto1W8PzSNDLvnkdxnLmTIwLKYTCZP5TYAhX1kOmBwI1lp-iMXF7YZDGZMIzMmN9hyUnF_RvIfZcTI?key=iXwhe4fRmUL42kDiZwgW8Yvm225https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXc_a_V3tFWZfm7XfqICLVWXgq1UF9UyrDLSBcXEi33Cw631sqcyeTQ33Lvferaft6tzZf-aqRQkQ90xbCNoFUd0z0iMqN6nNSxZFK_75SZiIE43o1wIkRh3QX1kmgOZ56ZIJzPwE2h1vvQrSIqRP3FyigNJ?key=iXwhe4fRmUL42kDiZwgW8Yvmส่งพลังช่วยเทพีคิโอเน่
         30/10/2024 — 11.00 น.
         You'll Never Walk Alone
            ไม่ใช่ชื่อเพลงเชียร์ทีมฟุตบอลสีแดงทีมหนึ่ง แต่ตอนนี้ดีนอยากทำให้เทพีคิโอเน่รับรู้ว่านางไม่ได้ทำงานหนักอยู่คนเดียว หากจำไม่ผิดเขาเคยส่งแผ่นเสียงให้เธอแล้วครั้งหนึ่ง จะได้รับอีกแผ่นคงไม่เป็นไรมั้ง หลังจากที่ออกจากบ้านใหญ่ดีนก็เข้ามินิมาร์ทไปหาแผ่นเสียงเพลงเชียร์ให้กำลังใจคนทำงานหนัก ซึ่งมันไม่พ้นเพลงนี้เลยจริง ๆ เออ.. ก็ได้ ๆ มันคือเพลงเชียร์ของทีมฟุตบอลสีแดงนั่นแหล่ะ
            จากนั้นเขาก็ตรงไปที่กองไฟบูชาเทพครั้งที่สองของวัน เทพเฮอร์มีสคงทำงานหนักหน่อยแต่ดีนรู้ว่าหากเฮอร์มีสรู้ถึงเจตนาดีต้องไม่บ่นอย่างแน่นอน
            ใจตั้งจิตอธิษฐานถึงพี่สาวคิโอเน่ ก่อนที่ดีนจะส่งแผ่นเสียงที่เพิ่งซื้อมาหมาด ๆ ลงในกองเพลิง
         “สวัสดีครับพี่สาวคนสวย ตอนนี่พี่สาวน่าจะกำลังทำงานหนักอยู่ ผมอยากจะช่วยเหลือนะแต่ติดต้องไปทำหน้าที่พลเมืองดีก่อน ระหว่างนี้ก็ขอให้มีใครสักคนที่เก่งกว่าผมไปขอคำพยากรณ์จะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลกกันแน่ ทำไมกลางคืนถึงได้หายไป มันจะเกี่ยวอะไรกับเทพนิกซ์หรือไม่ หรือมีเทพนิสัยไม่ดีที่ไหนก่อเรื่องอีก”
            “ผมหวังว่าเขาคนนั้นจะฟอร์มทีมขึ้นมาแล้วจัดการภารกิจสำเร็จจนโลกกลับสู่ความสงบสุขอย่างรวดเร็ว พี่สาวจะได้ไม่ต้องเป็นเดอะแบก แต่ถ้าคุณเหนื่อยก็เปิดเพลงฟังนะครับ กำลังใจจากผมและมวลมนุษย์ชาติจะส่งตรงถึงคุณทันที และหวังว่าศรัทธาทั้งหมดนี้จะเพิ่มพลังให้พี่สาวได้ อืม.. สิ่งที่อยากบอกน่าจะมีแค่นี้ครับ”
            หลังพูดจบเปลวไฟก็ลามเลียแผ่นเสียงจนหมดสิ้นไปในเวลาพร้อม ๆ กัน
         “เฮ้อ.. หวังว่าจะพอช่วยอะไรได้บ้างนะ..”
            ตอนนี้ทุกคนคงกำลังใจไม่ดีและอยากได้พลัง ในเมื่อเทพไดโอนีซุสไม่ยอมจัดปาร์ตี้ฮาโลวีนที่ค่าย งั้นเขาขอรับหน้าที่นั้นทำอะไรสักอย่างให้เด็ก ๆ ในค่ายหายกังวลหน่อยดีกว่า
            คิดได้แบบนั้นดีนก็ไปที่มินิมาร์ทอีกรอบแล้วซื้อขนมมาจำนวนมากมายมหาศาลจนชั้นวางแทบเกลี้ยง
https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXe0R5OXC1TcwFZ9iC70WWQ9c9yR7V8f6GZVFdK3IHJ-WyJXw1U2npTMUA6DPRuJmHCrfdO85u17xfMABFq2XHfAE_tQ86pOQt0C5eAW0MB_xEpexOGKpWUgGF_fy3EJFzTxoAJmCKbfvDjRWhEL6GSxC3wQ?key=iXwhe4fRmUL42kDiZwgW8Yvm
แบบฟอร์มถวายของชื่อของคุณ: ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีลของที่ถวาย: แผ่นเสียงhttps://www.youtube.com/watch?v=OV5_LQArLa0&ab_channel=GerryPacemakersเทพที่ถวายของ: คิโอเน่คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ข้อความสีส้มทั้งหมด)------------------------------------------------------------ข้า ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีล ขอถวายศรัทธาแก่เหล่าเทพ แก่เทพีคิโอเน่ เทพีแห่งความหนาวเย็น
จำนวนศรัทธาที่มอบให้: 2,000------------------------------------------------------------
HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+25

Dean โพสต์ 2024-11-2 01:00:04

https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXc_T9IZiO0f7RLxmwRsOi596KRBvRJw35WsXTJbAxkaJny08CzfLabTb2i0Vzy-4OMPxTGmwLgWRBL011F0uA8mTcgf2GoEi6uzeoR9ZECyYj7DWamjq_uyqtqKATf316Uc-JsM2q40mrXFECDtkJ4VN0U-?key=pVpO1-EQGR6BSsolmOPkAVj1229https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXciWpt030ETjhvEx43pOlLOV0Z-H5vor9bWUd1s94QthNYwQMeur5iTJqPSw4XkvUzkmLsNrxxYIiLY1qSxxkf9xTwZFKJZfkukjy9hpUa4G8l4rpcfKvciJhheokFfP7OckSXybVqKNuZuMI1JbBI5J_oA?key=pVpO1-EQGR6BSsolmOPkAVj1ขอพรก่อนกลับบ้าน
            1/11/2024 — 7.30 น.
            หลังออกจากโถงอาหารดีนก็มาที่เตาไฟบูชาเทพพร้อมกับขนมสีส้มดำห่อสุดท้ายที่อยู่ในมือ
            คล้ายเป็นธรรมเนียมเสียแล้วที่ก่อนออกเดินทางไกลดีนจะต้องติดต่อกับบิดาเทพโพไซดอนไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ร่างสูงตั้งจิตอธิษฐานก่อนที่จะเผาเครื่องสักการะลงกองเพลิง เปลวไฟมอดไหม้กระดาษห่อเผยให้เห็นของที่อยู่ด้านใน
            “เค้กสตรอว์เบอร์รี่งั้นเหรอเนี่ย..” ถ้อยคำหลุดออกจากปากก่อนที่ชายหนุ่มจะเริ่มทักทาย “อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงครึ่งแต่ท้องฟ้าเหมือนเที่ยงวันทำเอาผมรู้สึกไม่ชินสักที ก่อนอื่นต้องขอบอกแฮปปี้ฮาโลวีน ไม่รู้ว่าเทพกรีกจะรู้จักไหมอ่ะนะ”
            ดีนปล่อยกายนั่งลงบนโซฟายาวที่ตั้งอยู่หน้ากองไฟ เขาไม่คิดจะร่ำลาพ่อนานเกินไปเดี๋ยวจะออกจากค่ายสายแล้วไม่ทันรถไฟเข้าเมืองรอบแปดโมงสิบห้า
         “ผมกำลังจะกลับบ้านครับพ่อ อยู่ตั้งซานอันโตนิโอการเดินทางครั้งนี้คงเหมือนภารกิจเดินทางได้เลยมั้ง ถึงจะไม่เคยนั่งรถไฟมาก่อนแต่คิดว่าคงไม่ทรหดเหมือนกับตอนที่เดินทางด้วยรถบัสโดยมีไอ้บ้าแร็กนาร์คอยจองล้างจองผลาญล่ะมั้ง แต่ถึงอย่างนั้นผมก็อยากจะขอพรจากพ่อให้ผมเดินทางโดยปลอดภัย”
         “ขนมเมื่อกี้นี้ผมกับรีชช่วยกันห่อ ไม่รู้ว่าพ่อจะได้รับเป็นถุงสุ่มหรือว่าได้เป็นชิ้นขนมไปเลย แต่อุ๊บส์.. เหมือนว่าผมจะเผลอสปอยไปแล้วสิ ถ้าเป็นถุงสุ่มก็หมดสนุกแย่”
         “เอาเป็นว่าผมมีเรื่องจะรายงานแค่นี้ ถ้าอยากสื่อสารกับพ่ออีกเดี๋ยวผมไปหาที่ซีเวิร์ลนะครับ บาย รักพ่อนะ”
            ไม่รอจนไฟไหม้เค้กไปจนหมดดีนก็ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพร้อมกับอุทาน “ตายล่ะหว่าใกล้เวลาออกเดินทางแล้ว!” จากนั้นเขาก็รีบวิ่งจู๊ดกลับไปที่โซนบ้านพัก
https://lh7-rt.googleusercontent.com/docsz/AD_4nXf4Md97kh9VgzJplSMntFzYP_c9U8F2RTUHF0dcQdAbIeey5ZXgM9wgKdgQQL4LfDPHu9sphxkzXHfgSNGSC4NbYhcHPQAXFA9R3bnpYrDQLe8X-UFwuSYmxkXf0q_RH1WWxUwL1b9XS1x61HhmKl2TZMcQ?key=pVpO1-EQGR6BSsolmOPkAVj1แบบฟอร์มถวายของชื่อของคุณ: ดีน เอลวิน อัลวาเรซ นีลของที่ถวาย: เค้กสตรอว์เบอร์รี่เทพที่ถวายของ: โพไซดอนคำพูดที่อยากคุยกับเทพ: (ข้อความสีส้มทั้งหมด)------------------------------------------------------------
HEROES (วีรบุรุษผู้โปรดปราน) โบนัสเพิ่มความโปรดปราน+25

Cooper โพสต์ 2024-11-3 11:53:03

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Cooper เมื่อ 2024-11-3 11:55

3/11/2024 7.00 - 7.20 น.
บทที่15

คูเปอร์ออกจากโถงอาหารพร้อมกับเค้กสตรอว์เบอร์รี่ในมือ กลิ่นหอมหวานของครีมและผลไม้ลอยเข้าจมูก เขายิ้มจาง ๆ กับตัวเองเมื่อเดินมายังเตาไฟบูชาเทพ สถานที่ที่ผู้คนในค่ายมักจะมานั่งเล่นหลังอาหาร เพื่อพูดคุยกันหรือถวายของสักการะให้พ่อแม่เทพเจ้า
เตาไฟบูชาเทพตั้งอยู่ริมลาน ไม่ไกลจากโถงอาหาร เปลวไฟในเตานั้นโหมลุกอย่างนุ่มนวล ราวกับมันรับรู้ถึงเจตนาของเขา รอรับการสักการะอันเงียบสงบของคูเปอร์ ชายหนุ่มหยุดยืนหน้าเตาด้วยสายตาที่สงบนิ่ง มองเปลวไฟที่แผ่ความอุ่นวาบขึ้นมาสู่ผิว ราวกับอบอวลไปด้วยคำสัญญาที่จะนำคำอธิษฐานของเขาไปสู่เทพผู้สูงส่ง

ชายหนุ่มยืนนิ่งหน้าเตาไฟ เปลวไฟโหมขึ้นอย่างนุ่มนวล ราวกับเตรียมพร้อมรับเครื่องสักการะของเขา เค้กสตรอว์เบอร์รี่ในมือเป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่เขาเลือกมาถวายให้แม่ผู้ไม่เคยเห็นหน้า ถึงจะยังรู้สึกห่างเหิน ไม่ได้ใกล้ชิดเหมือนลูกคนอื่นที่มีแม่อยู่ข้าง ๆ คอยปลอบโยน แต่อย่างน้อยในฐานะที่เขาเป็นบุตร คูเปอร์ก็อยากทำอะไรให้เธอสักอย่าง
เขายิ้มจาง ๆ วางเค้กลงบนเตาไฟ “แม่ครับ... วันนี้ผมนำของที่คิดว่าแม่อาจจะชอบมาให้ แม้ว่าเค้กสตรอว์เบอร์รี่นี้อาจจะไม่ใช่เค้กที่อร่อยที่สุด แต่ก็เป็นรสชาติที่ผมถูกใจเลยอยากให้ท่านได้ชิมบ้าง” คูเปอร์พึมพำกับตัวเอง มองดูเปลวไฟที่ค่อย ๆ โอบล้อมเค้กจนเริ่มเปลี่ยนเป็นควันหอมละมุนลอยขึ้นไป สายลมช่วยพัดพาควันนั้นให้ลอยไปไกลราวกับนำคำพูดของเขาขึ้นสู่เบื้องบน
“ผมสงสัยเสมอว่าแม่รู้เรื่องของผมบ้างไหม” เขาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงสงบ "รู้ไหมว่าตั้งแต่เด็ก ผมเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีพ่อแม่เป็นเทพเจ้าพอมาอยู่ที่นี่ เรียนรู้ถึงตัวตนจริง ๆ ของตัวเอง บางครั้งผมก็รู้สึกทั้งหนักใจและสับสนกับมัน"
คูเปอร์ทอดสายตามองเปลวไฟที่เริ่มกลืนกินเค้กจนเหลือเพียงเถ้าควัน ราวกับภาพของคำสัญญาที่เขาฝากฝังไว้ “การเป็นลูกของท่านไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็เป็นอะไรที่ผมภูมิใจ ผมจะพยายามทุกวันเพื่อให้แม่ภูมิใจในตัวผมบ้าง”
ชายหนุ่มหลับตาลง ทิ้งความเงียบให้โอบล้อมรอบตัว แม้คำพูดจะไม่ได้ส่งไปถึงเธอ แต่เพียงได้บอกเล่าความคิดที่เคยเก็บงำไว้ ก็ทำให้ใจเขาเบาสบายขึ้น รู้สึกถึงความสงบที่ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามา
"แม่ครับ...ถ้าผมมีโอกาสได้พบแม่จริง ๆ ผมหวังว่าเราจะได้นั่งคุยกันสักครั้ง ผมไม่หวังว่าจะสนิทกันเหมือนแม่ลูกทั่วไป แต่อย่างน้อยผมก็อยากเข้าใจ อยากรู้ว่าท่านเป็นคนแบบไหน" น้ำเสียงนั้นเบาแผ่วราวกับกระซิบ แต่แฝงความหวังอยู่ในนั้น
คูเปอร์หลับตาลงชั่วครู่ ทิ้งรอยยิ้มจาง ๆ ไว้บนริมฝีปาก ราวกับสัมผัสถึงสายตาแห่งความห่วงใยที่อาจมองลงมาจากเบื้องบน เสียงเปลวไฟกระทบเบา ๆ ราวกับคำตอบกลับเป็นเสียงกระซิบ เขาเงี่ยหูฟัง แม้รู้ว่าคงไม่ได้ยินคำพูดชัดเจนใด ๆ แต่อย่างน้อย...ก็หวังว่าแม่จะรับรู้และสัมผัสถึงความรักและความเคารพจากบุตรที่ยืนอยู่หน้าเตาไฟนี้
“ผมจะไม่ทำให้แม่ผิดหวังครับ” ชายหนุ่มกล่าวในลมหายใจสุดท้ายก่อนจะเปิดตาขึ้น มองเปลวเพลิงที่ลามเลียเค้กสตรอว์เบอร์รี่จนกลายเป็นเถ้าควันหอมหวานล่องลอยขึ้นไปบนฟากฟ้า ปล่อยให้ควันนั้นลอยหายไปกับสายลมที่พัดพาสิ่งที่เขาฝากฝังไปไกลแสนไกล
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยืดตัวขึ้น ความรู้สึกสงบสุขก่อเกิดในใจอย่างน่าประหลาด แม้มีเรื่องราวอีกมากที่ต้องเผชิญ แต่เขาก็รู้ว่าตราบใดที่ยังมีแม่คอยเป็นแสงนำทางอยู่ไกล ๆ เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งใดได้ง่าย ๆ
คูเปอร์ยิ้มให้กับตัวเองอย่างมั่นคง หันหลังจากเตาไฟและมุ่งหน้ากลับไปยังลานฝึกซ้อมอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับกำลังใจใหม่ที่เตรียมพร้อมจะรับมือกับวันใหม่

[แบบฟอร์มถวายของ]
ชื่อของคุณ: Cooper Jones
ของที่ถวาย: เค้กสตรอว์เบอร์รี่
เทพที่ถวายของ: เทพีอะธีน่า
คำพูดที่อยากคุยกับเทพ: ขอให้แม่มีความสุขครับ

- Believer โบนัสเพิ่มความโปรดปราน +15 -

Eloise โพสต์ 2024-11-4 20:05:31

Eloise โพสต์ 2024-11-6 15:03:55

Eloise โพสต์ 2024-11-7 00:59:24

หน้า: 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 [15] 16 17 18 19 20 21 22 23 24

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver