แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Nymeria เมื่อ 2024-12-11 01:42 <br /><br /><style>
#boxNYMERA {
border: 0px solid #152cd5;
padding: 15px;
box-shadow: #6F1D3D 0px 0px 1em;
background-image: url("https://i.imgur.com/tYRV9M2.gif");
}
</style>
<style>
#boxN0LE {
width: 800px;
border: 0px solid #cbb989;
padding: 35px;
box-shadow: #504C4E 0px 0px 1em;
background-image: url("https://i.imgur.com/uApiKhn.png");}
</style>
<div id="boxNYMERA">
<div align="center">
<br><br>
<div id="boxN0LE">
<br><img width="550" src="https://i.imgur.com/6X4Gh6W.png" border="0" alt="">
<br><img src="https://i.imgur.com/pDmajn2.png" width="450" border="0">
<br><br>
<font face="Cardo"><font size="5"><font color="ffffff">
<b>POSIDON vs SUSANOO - 5<br>09-12-2024 | 14.00 PM
</b><br></font></font></font><div align="left"><font face="Kanit"><font size="3"><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; text-align: center; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><br></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> แสงแดดยามบ่ายสาดกระทบกระจกใสของโตเกียวทาวเวอร์ที่สูงตระหง่านราวกับปราการของเหล่าเทพ แม้พื้นที่รอบด้านจะยังคงมีน้ำท่วมขัง แต่ชั้นบนสุดของจุดชมวิวกลับเงียบสงบผิดปกติ ไนมีเรียเดินไปตามทางเดินกระจก เธอหยุดยืนมองภาพทิวทัศน์ของเมืองโตเกียวเบื้องล่างที่ถูกปกคลุมด้วยเงาน้ำ</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;" id="docs-internal-guid-78df91a3-7fff-2791-84f9-ed68fca8eade"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “เจ้าของเสียงนั่น...”</font><font color="#ffffff"> เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ก้าวเข้าใกล้ปลายสุดของจุดชมวิว ที่นั่นมีร่างของชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกล้องส่องทางไกล เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัวที่ดูเหมือนเพิ่งออกมาจากร้านซักรีด ผมสีดำขลับเป็นลอนนุ่มลื่น ราวกับภาพเทพบุตรที่หลุดออกมาจากตำนาน เขาดูไม่เหมือนนักท่องเที่ยวธรรมดาเลยแม้แต่น้อย ด้วยรูปลักษณ์ที่สะอาดสะอ้านเกินไปสำหรับสถานการณ์น้ำท่วมขนาดนี้ </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> "คลาริสซ่า? เธอยังอยู่ไหม?"</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ไม่มีเสียงตอบ ไนมีเรียขมวดคิ้วและกุมสร้อยอัญมณีที่ห้อยอยู่รอบคอแน่น ความรู้สึกอ้างว้างเริ่มเกาะกุมหัวใจเธอ ไนมีเรียชะลอฝีเท้า ความรู้สึกแปลกประหลาดวิ่งผ่านสัญชาตญาณของเธอ คลาริสซ่าซึ่งปกติจะคอยออกความเห็นเงียบหายไป นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#c0c0c0">“ระวังตัวด้วย” </font></span><span style="color: rgb(255, 255, 255); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;">วิญญาณแม่มดส่งประโยคสุดท้ายดังก้งอในหัวเธอก่อนจะเงียบงันไป </span><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><i style=""><font color="#c0c0c0" style=""><b>“ชายผู้นั้น… เขาไม่ใช่มนุษย์”</b></font></i></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ในที่สุดเจ้าก็มาถึง ยินดีที่ได้พบสาวน้อยผู้กล้า” </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> คำแรกที่เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขานุ่มลึก ราวกับสายลมพัดผ่านในยามเช้าที่พัดพาเมฆหมอก ท่าทางของเขาสง่างามราวกับจงใจสร้างความประทับใจแรกพบ ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องร่างเล็กด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “ใคร?”</font><font color="#ffffff"> ต้องยอมรับว่าในบรรดาคนที่เธอพบมาเปลือกนอกนี้ดึงดูดสายตามากทีเดียว ไนมีเรียถามเสียงเรียบ ร่างกายของเธออยู่ในท่าพร้อมป้องกันทุกเมื่อหอกสัมฤทธิ์ในมือยังไม่ถูกปลดออกจากกลไกที่พับเก็บ </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ชายหนุ่มยิ้มบาง ดวงตาสีดำของเขาดูลึกลับราวกับสามารถกลืนกินทุกความคิดในหัวของเธอได้</font><font color="#a0522d"> “เพียงแค่ผู้เฝ้าดู...และบางครั้งก็เป็นผู้ชี้นำ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “คำตอบแบบนี้ทำให้คุณดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด” </font><font color="#ffffff">สำหรับเสียงของคนที่ชักนำเธอมาเจออันตรายช่วยไม่ได้ที่จะตอบกลับอย่างไม่ไว้หน้า </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายเหมือนคนพบของเล่นชิ้นใหม่</font><font color="#a0522d"> “อย่าเพิ่งกังวล ข้าไม่ได้มาในฐานะศัตรู”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc">“อ้อ ดีจัง” </font><font color="#ffffff">ไนมีเรียเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน </font><font color="#9932cc">“ปกติคนที่จะช่วยฉันปิดจ๊อบไซคลอปส์มักจะไม่โผล่มาหลังจากงานเสร็จแล้วแบบนี้”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> วาจาของเธอทำเขาหัวเราะเบา ๆ </font><font color="#a0522d">“ข้าเฝ้าดูการต่อสู้ของเจ้า...และข้าก็ต้องยอมรับว่าเจ้าทำได้ไม่เลว”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “นั่นไม่ได้ตอบคำถามฉัน” </font><font color="#ffffff">ไนมีเรียกล่าวพร้อมก้าวเข้าไปใกล้</font><font color="#9932cc"> “คุณเป็นใคร? และคุณต้องการอะไรถึงเรียกฉันมาที่นี่ อย่าต้อบว่าชวนเดทชมวิวเชียวคงมีแต่ปลาสวายเท่านั้นที่ปลื้ม”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ชายหนุ่มยังคงยิ้มอยู่</font><font color="#a0522d"> “นามแห่งทวยเทพสูงส่งและเป้นภัยต่อมนุษย์ หากเจ้าอยากเรียกข้าในนามใด เอาเป็น ‘ตี้จวิน’ ก็ดี”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “ดูเหมือนชื่อที่ตั้งเองง่าย ๆ นะ ความจริงใจสักนิดก็ไม่มีแต่ก็ยังไม่ตอบอยู่ดีว่าคุณต้องการอะไร”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ชายปริศนาไม่สนใจคำพูดของเธอที่เริ่มขมวดคิ้วมุ่น เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงบและลอบประเมินเธอราวกับนักตรวจสอบสินค้า </font><font color="#a0522d">“สำหรับสายเลือดเฮคาที..เจ้าเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “และคุณก็เป็นคนที่น่าสงสัย” </font><font color="#ffffff">ร่างบางโต้กลับหยักรอยยิ้มไปไม่ถึงแววตา เหลี่ยมมาทำไมต้องดีกลับ</font><font color="#9932cc"> “มีอะไรพูดก็รีบพูด ฉันไม่มีเวลามาเล่นเกม”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ข้าต้องการให้เจ้าช่วยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้” </font><font color="#ffffff">ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเผยกล่องรูบิคสีทองที่ดูเหมือนจะเป็นของโบราณ เงาสูงของเขาก้าวเข้ามาใกล้ นิ้วเรียวลูบกล่องเล็ก ๆ ที่เมื่อมองดูดีๆ เหมือนจะเป็นรูบิคกลไกในมือ </font><font color="#a0522d">“งานง่าย ๆ ให้เจ้า นำสิ่งนี้ไปส่งให้ เอโลอิส เพจ ธิดาแห่งเฮเฟตัสที่ค่ายฮาล์ฟบลัด”</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#a0522d"> </font></span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ดวงตาสีเฮเซลจ้องกล่องในมือของเขาด้วยความสงสัย </font><font color="#9932cc">“ง่ายนักทำไมคุณไม่ทำเองล่ะ?”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “เพราะข้ามีข้อจำกัด” </font><font color="#ffffff">เขาตอบด้วยรอยยิ้มบาง </font><font color="#a0522d">“และเจ้าเองก็เหมาะสมที่สุดที่จะทำหน้าที่นี้”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> อาณาเขตค่ายฮาล์ฟบลัดถูกพิทักษ์ด้วยเทพโอลิมเปียน เสมือนพื้นที่ลับแลไม่ปรากฎในการรับรุ้ของเทพฝ่ายอื่น แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องบอกเธอ.. อย่างน้อยก็ตอนนี้ การครุ่นคิดหาวิธีทำให้เด็กสาวตรงหน้ารับปากเหมือนหยิบยื่นลูกกวาดที่เธอถูกใจ จนกว่าจะถึงตอนนั้นเขาขอเพลิดเพลินต่ออีกสักหน่อย</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> ไนท์หัวเราะเสียงใสปิดด้วยรอยยิ้มไปไม่ถึงแววตา</font><font color="#9932cc"> “คำตอบไม่เคลียร์เลย ฉันบอกทางไปเฮอร์มีสเอ็กเพรสที่ใกล้ที่สุดได้นะ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “เจ้ามักระวังตัวเกินไป”</font><font color="#ffffff"> ตี้จวินกล่าว </font><font color="#a0522d">“ข้าเป็นเทพ ไม่ใช่ปีศาจที่จะหลอกลวงเจ้า”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc">“อ้อ แล้วคุณเป็นเทพประเภทไหน?” </font><font color="#ffffff">ไนมีเรียถามพร้อมจ้องเขาเขม็ง </font><font color="#9932cc">“คุณรู้ไหม เทพไม่ได้แปลว่าไว้ใจได้ โลกนี้เทพมีทั้งฝ่ายดีและฝ่ายร้าย แล้วคุณกล้าบอกไหมว่าตัวเองเป็นประเภทไหน? หรือคุณแค่เป็นพวกที่ชอบทำตามอำเภอใจ?” </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> มีข้อเท็จจริงเรื่องหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้ โลกนี้เทพมีทั้งฝ่ายดีและฝ่ายร้าย ในบรรดานั้นเทพที่ก่อเรื่องวุ่นวายอำเภอใจตัวเองโดยไม่สนว่ามนุษย์หรือลูกหลานของพวกเขาจะเดือดร้อนแค่ไหนมีอัตรามากกว่าครึ่ง ยกตัวอย่างหนึ่งในนั้นก็เป็นต้นเหตุน้ำท่วมโตเกียว</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff" style="font-weight: 400;"> ชายปริศนาหรุบสายตาลงจดจ้องแฝงกลิ่นอายกดดัน </font><font color="#a0522d" style=""><b>“หากข้าเป็นเทพฝ่ายร้าย เจ้าคงไม่ได้ยืนพูดคุยกับข้าแบบนี้”</b></font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “นามบัตรไม่มี ชื่อไม่แจ้ง เปิดปากมาก็ขู่กันแล้ว” </font><font color="#ffffff">ทุกคำตอบของเธอชี้ชัดถึงความระแวดระวัง สถานการณ์ใกล้เคียงคำว่าหลุมพรายดูเหมาะเจาะจนเกินไป และใครบางคนตรงหน้าก็ดูไม่น่าไว้วางใจเลยสักนิด</font><font color="#9932cc"> “ทำไมฉันต้องช่วยคุณด้วยล่ะ? จรรยาบรรณเทพของพวกคุณนี่เจริญลงทุกวันจริง ๆ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “นามของข้าไม่อาจเอ่ยถึงในหมู่มนุษย์ได้ มันสูงส่งเกินกว่าจะบอกแก่ผู้ที่ไม่ใช่เทพ หากเจ้าช่วยงานนี้จะได้รับความโปรดปรานและประสบการณ์ต่อสู้จากข้า”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “เหมือนจะมาขายตรงเลยนะ เสนออะไรให้ฉันเป็นการแลกเปลี่ยนกันดีล่ะ?”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ฉลาดสมกับเป็นบุตรีของเฮคาที” </font><font color="#ffffff">ตี้จวินยกกล่องรูบิคขึ้นเขากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกถึงความเย้ยหยันบางอย่าง “กล่องนี้จำเป็นต้องไปถึงมือของ เอโลอิส เพจ ธิดาแห่งเฮเฟตัสที่ค่ายฮาล์ฟบลัด และเจ้าเหมาะสมที่สุดที่จะทำเช่นนั้น</font><font color="#a0522d"> “ข้าจะมอบหยกเครื่องรางที่นำโชคมาให้เจ้าหากเจ้าทำงานนี้ให้สำเร็จ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “ไม่มีข้อยืนยันว่าเป็นหลุมพราง คุณควรเพิ่มโบนัสด้านความรักด้วยสิ จะได้คุ้มกับความเสี่ยง”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ข้าไม่ได้ดูแลวาสนาความรักของมนุษย์” </font><font color="#ffffff">น้ำเสียงเขาติดจะถือตัวแม้รอยยิ้มนั้นไม่เปลี่ยนแปลง </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff" style="font-style: normal; font-weight: 400;"> </font><font color="#9932cc" style=""><b style=""><i> “ปิดดีล ไว้พบกันใหม่โอกาสหน้า ลาก่อน”</i></b></font></span></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> เทพปริศนาเอ่ยรั้งเธอไว้ก่อนคู่ค้าจะเก็บประเป๋าแล้วจากไป </font><font color="#a0522d">“หยุดก่อน ดูเหมือนวิญญาณของเจ้าจะถูกตราคำสาปบางอย่างจากเฮเฟตัส.. ข้าลบล้างออกให้แล้ว อีกอย่าง.. ถ้าเจ้ารับปากช่วยงานข้า องค์ความรู้ รึแม้แต่ความลับของเหล่าเทพเอเชียข้าก็เล่าให้ฟังได้ เทียบเอเชียไม่ค่อยชอบเกรคัสเท่าไร มนต์สเน่ห์ของพวกโอลิมเปียนทำผู้ศรัทธาเราเอาใจออกห่าง”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><b style=""><i style=""><font color="#dda0dd"> โดนสาปอะไรตอนไหนก่อนยังไม่รู้เลยโว้ยย!!</font></i></b></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ไนมีเรียหมุนตัวกลับมาเหมือนมีระฆังในหัวว่ายกที่สอง เริ่ม!</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “ถ้าสเน่ห์แรงไม่พอเอง รึไม่กล้าเป็นฝ่ายรุกจีบสาวก่อนก็ยื่นอุธรณ์ไม่ได้นะคะ” </font><font color="#ffffff">รอบหน้าเธอจะเผาตำรากลยุทธิ์บริหารสเน่ห์ให้เทพเอเชียสักลัง</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “นั่นเพราะพวกเขาถูกเทพของพวกเจ้าเป่าหูสร้างความเคลือบแคลงต่อเผ่าเทพของข้า”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff" style="font-style: normal; font-weight: 400;"> สาวเคบินยี่สิบยินตรงแขนกอดอกแล้วพยักหน้ารับก่อนเอดดูเขตท่านเทพอีกสักกระบวน</font><font color="#9932cc"> “ถ้าพวกคุณศักดิ์สิทธิ์หรือทรงพลังน่าศรัทธาจริงอย่างที่อ้าง มนุษย์ไม่ใช่เผ่าที่ทอดทิ้งลืมเลือนเทพของพวกเขาโดยง่าย ให้เดา คุณหรือพวกพ้องเทพของคุณคงนิ่งดูดายด้วยกฎที่ว่าไม่ยุ่งเกี่ยวชะตามนุษย์ อยู่เฉยๆ มองพวกเขาเดือดร้อนหนแล้วหนเล่า ไม่ว่าจะภัยพิบัติจากเทพรึมนุษย์ด้วยกันเอง สุดท้ายคนเราจะเสื่อมศรัทธามันก็เป็นแค่เรื่องที่ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น </font><b style=""><i style=""><font color="#dda0dd">โทษใครได้นอกจากตัวเอง</font></i></b><font color="#9932cc">?” </font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “เจ้าไม่เคยได้ยินตำนานหนี่วาอุดรูรั่วฟ้าช่วยชาวจีนนับล้านชีวิตให้ปลอดภัยสินะ นั่นไม่เรียกว่าการนิ่งดูดาย”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “นั่นมันผ่านมากี่ยุคสมัยแล้ว เอาที่ใหม่กว่านี้ไมไ่ด้รึไง มนุษย์เราอายุขับไม่กี่สิบปี ช่วยทำงานให้สมเป็นเทพที่พวกเขาให้ความศรัทธาหน่อย ดูอย่างน้ำท่วมวันนี้เทพีแอมฟิไรต์ก็ขอให้เดมิก็อดมาช่วยเหลือ จะบอกว่าเทพอีกซีกโลกหูตาไวกว่ารึไง”</font><font color="#ffffff"> ไนมีเรียกลอกตาเรื่องที่เขายกมาดึกดำบรรพ์เป็นตำนานเรียกแขกของบริษัททัวร์ยังพอว่า สรรหาอะไรมาโต้เธอไม่ได้เลย คนตรงหน้าตามแฮชแท็คเรื่องราวรอบโลกบ้างไหมนะ</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ดูเหมือนเทพองค์นี้นานครัง้จะลงมาโลกจริงๆ เพราะสิ่งที่เขายกเรื่องถัดมาก็คือ..</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ในช่วงยุคเหนือใต้ของจีน ไม่เพียงแผ่นดินโกลาหล แต่ยังมีภัยจากกระบี่โบราณจากเผ่าเทพตกลงไปในโลกมนุษย์จนสร้างจอมมาร พวกเราเผ่าเทพก็ส่งตัวแทนลงไปช่วยเหลือและร่วมสู้กับเผ่ามนุษย์.... ใหม่พอรึยัง” </font><font color="#ffffff">น้ำเสียงเขาดูไม่ยอมรับคำของเธออยุ่บ้าง จะเรียกนิ่งดูดาย มองอยู่เฉยๆ ได้ยังไงถึงครั้งนั้นจับเซียมซีเลือกกันลงไปก็ยังถือว่าหยิบยื่นความช่วยเหลือ สวรรค์ประทานวีรบุรุษอยู่ดี</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff" style="font-style: normal; font-weight: 400;"> </font><font color="#9932cc" style="font-style: normal; font-weight: 400;"> “นั่นไม่เรียกว่าการช่วยเหลือ ในเมื่อต้นเหตุเกิดจากเทพอย่างคุณเก็บของในบ้านไม่ดีพอ ทำให้เพื่อนบ้านด้านล่างเดือดร้อนต้องไปตามแก้ไขสิถูกแล้ว จะปัดความรับผิดชอบไปให้คนอื่นได้ยังไง?” </font><font color="#ffffff" style="font-style: normal;">มือเรียวลูบริมฝีปากตัวเองส่งเสียงเค่นในลำคอ</font><b style=""><font color="#dda0dd" style=""><i> “พวกคุณควรเรียนรู้งานจากเทพเกรคัสนะ”</i></font></b></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “ตกลงเจ้าต้องการอะไรสำหรับข้อแลกเปลี่ยนนี้?” </font><font color="#ffffff">น้ำเสียงยิ่งมายิ่งไม่เป็นมิตร หรือกลายเป็นมิจขึ้นเขาก็ไม่ทราบ</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff" style="font-style: normal; font-weight: 400;"> </font><font color="#a0522d" style=""> “ข้าสามารถเล่าเรื่องราวของเทพในฝั่งเอเชียให้ฟังได้ รวมถึงความลับบางอย่างที่อาจเป็นประโยชน์กับเจ้าในอนาคต รู้อะไรไหม <b style=""><i>เจ้าควรรับไมตรีในยามที่มีคนหยิบยื่นให้</i></b>”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “บางที เริ่มจากความจริงใจคงเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีนะคะ”</font><font color="#ffffff"> ประโยคลงหางเสียงครั้งแรกของสาวบลอนด์บ่งบอกว่าเธอคือกุหลาบหนามคม หลังจากชั่งใจอยู่สักพักเธอไมไ่ด้เห็นแก่สินน้ำใจหรือตกบ่วงสเน่ห์หา ตรงกันข้ามไนมีเรียกับสงสัยว่าเขาจะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่ </font><font color="#9932cc">“อย่าทำให้ขำหน่อยเลย ฉันไม่ใช่ผู้ศรัทธาของคุณเอาอะไรมารู้สึกเป็นเกียรติกัน? ปุบปับมาบอกจะส่งกลับไปนิวยอร์คให้ทำงานให้ เจ้านายก็ไม่ใช่ ผู้ปกครองหรือก็เปล่า ค่าตอบแทนยังเป็นความโปรดปรานกับอะไรที่จับต้องไม่ได้อีก… ข้อเสนอของคุณไม่เอาเปรียบเกินไปหน่อยหรอ? ความไว้ใจของธิดาแห่งเฮคาทีไม่ได้ได้มาฟรี ๆ นะ”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> รอยยิ้มของเขาจางลงเล็กน้อย แต่ดวงตายังคงนิ่งสนิท </font><font color="#a0522d">“น้อยครั้งข้าจะมอบหมายงานให้มนุษย์ การที่ข้าเลือกเจ้าคือเกียรติที่ยิ่งใหญ่ และข้าเองก็หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> ด้วยความค้างคาใจว่าในกล่องนั้นเป็นอะไรกันแน่ไนมีเรียหยิบกล่องรูบิคจากมือเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความระแวง ดวงตาคู่คมจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่งเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ถ้าอีกฝ่ายตุกติกเธอแค่โยนกล่องนี่ลงทะเลไปซะ</span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc"> “นี่มันดีลธุรกิจ ฉันทำการค้ากับผู้ที่มีที่มาที่ไปชัดเจนเท่านั้น ในธุรกิจเราถือความน่าเชื่อถือเป็นสำคัญนี่คือกฎของบ้านเฮนลาดิส ส่วนเรื่องจะรับข้อเสนอรึไม่... ขึ้นอยู่กับอารมณ์และความพึงพอใจของฉัน” </font><font color="#ffffff">ไนมีเรียกล่าวพลางยกกล่องขึ้น</font><font color="#9932cc"> “และขอโทษที ฟังแล้วไม่ได้รู้สึกเป็นเกียรติเลยสักนิด คุณน่าจะลองปรับปรุงการตลาดก่อนจะมาขายตรงนะ ถ้าคุณคิดว่าจะได้อะไรจากฉันมากกว่านั้น …คิดผิดแล้วเทพนิรนาม”</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#a0522d"> “เด็กดี.. เจ้าเป็นคนที่น่าสนใจจริง ๆ สาวน้อย ข้าหวังว่าเราได้พบกันอีกแน่” </font><font color="#0000ff"> </font><font color="#ffffff">แววตาคมปลาบจดจ้องสตรีตรงหน้าด้วยความคิดยากจะอ่านออก เมื่อเขายิ้มออกมาอีกครั้งเสียงดีดนิ้วก็ดังขึ้นวาร์ปส่งเธอกลับไปยังนิวยอร์ค ไทม์สแควร์</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><i>โอ้ อย่าเลย อย่าพบฉัน!</i></span></p><p dir="ltr" style="color: rgb(255, 255, 255); line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"> </span></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 400; font-style: normal; font-variant: normal; text-decoration: none; vertical-align: baseline; white-space: pre-wrap;"><font color="#ffffff"> </font><font color="#9932cc">“ย้ำอีกครั้งว่าข้อแลกเปลี่ยนของฉันทำเพราะธุรกิจ ไม่ใช่เพราะฉันเชื่อใจคุณ ทุกอย่างจบแค่กล่องนี้ถึงมือคนรับ” </font><font color="#ffffff">ก่อนร่างเธอจะหายวับไปยังอีกซักโลกคำทิ้งท้ายของเธอคล้ายกับเสียงถอนหายใจ</font></span></p><p style="color: rgb(255, 255, 255); text-indent: 2.5em;"><b style="font-weight:normal;"><br></b></p><p dir="ltr" style="line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; vertical-align: baseline;"><font color="#ffffff" style="font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; text-decoration-line: none; white-space: pre-wrap; font-weight: 400;"> </font><font color="#9932cc" style=""><b style="font-style: normal; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; text-decoration-line: none; white-space: pre-wrap;"> “ฉันเองก็หวังว่างานครั้งนี้จะไม่ใช่ข้อเสนอที่ขาดทุน”
</b></font></span></p><div style="text-align: center;"><font color="#9932cc" style=""><span style="white-space-collapse: preserve;"><b>
</b></span><img src="https://i.imgur.com/pDmajn2.png" width="658" _height="105" border="0"><span style="white-space-collapse: preserve;"><b><br></b></span></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#9932cc" style=""><br></font></div><p></p></font></font></div><font face="Kanit"><font size="3"><font color="ffffff">รับคำขอ ก็ได้ๆๆ<br></font></font></font>@God <font face="Kanit"><font size="3"><font color="ffffff"><br><br>
</font></font></font></div></div><br><br></div><br><br>
<style type="text/css">@import url('https://fonts.googleapis.com/css?family=Cardo'); Cardo {font-family: 'Cardo';}
</style>
<div id="ps-t1"><div class="topo">NPC CABIN 6 | Daughter of Athena<titulo>C l a r a S c h u l z</titulo><img src="https://i.imgur.com/2EzmYDA.png"></div>
<div class="cont"><font face="Sarabun"><font size="3"><b>22.05.2025 --- 01.52 PM</b><br><br></font></font><font face="Sarabun"><font size="3">ใช้เวลาเพียงแค่ 1 ชั่วโมง 12 นาที เดมิก็อดสาวลุยเดี่ยวแบบชิค ๆ คูล ๆ ก็เดินทางมาถึงโตเกียว ด้วยยานพานหนะสุดเจ๋งที่เป็นความภาคภูมิใจของเฮเฟตัส หากโลกแห่งทวยเทพมี <i> Gods Expo </i> เทพเจ้ากรีกคงไม่พ้นส่งรถไฟความเร็วสู๊งสูงให้เทพเจ้าบ้านอื่นได้ดูงาน และอีกสิ่งที่น่าชูหน้าชูตาคือ <i> Daedalus's Legacy </i> สมาร์ทโฟนของเหล่าเดมิก็อดที่จะช่วยให้พวกเขาใช้ชีวิตง่ายขึ้นในโลกที่วิวัฒน์ไปไกลว่ายุคที่เทพเจ้ามีชื่อเสียง<br><br></font></font><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;">ดังนั้นความรู้สึกของเดมิก็อดสาวยังหยุดอยู่ที่เวลาเที่ยงคืนอื่นอยู่เลย ทั้งที่เวลาท้องถิ่นปาเข้าไปบ่าย 2 ของอีกวันแล้ว <br></span><font face="Sarabun"><font size="3"><br>ตามแผนการ คลาร่าตัดสินใจซื้อตั๋วชินคันเซนไปโอซาก้า ด้วย <i> Japan Rail Pass </i> ทำให้สามารถนั่งชินคันเซนและรถไฟในเครือ JR ไม่รวมค่าโดยสารรถท้องถิ่น ไปไหนก็ ได้กี่รอบก็ได้ในเวลา 7 วัน ราคา 50,000 เยน (320 ดอลลาร์) นับว่าคุ้มค่ามาก ๆ สำหรับการท่องเที่ยวในช่วงเวลา 4-5 วันต่อจากนี้<br><br>ก่อนขึ้นชินคันเซนเธอเดินเข้าไปดูอาหารในร้านข้าวกล่องอันเลื่องชื่อของสถานีรถไฟโตเกียว <i> Ekiben </i> ถือเป็นหนึ่งสิ่งที่ห้ามพลาดสำหรับการมาเที่ยวประเทศญี่ปุ่น <font color="#808000"> 'คุณควรมีประสบการณ์รับประทานข้าวกล่องรถไฟสักครั้ง' </font> ความจริงคลาร่าไม่หิวเท่าไร ออกจะง่วงเสียมากกว่า เธอรับประทานอาหารเย็นฟรีตั้งแต่ก่อนออกจากค่ายมาแล้ว ปกติหญิงสาวเป็นคนเจ้าระเบียบและเคร่งครัด ให้เทียบแล้วอาจมากกว่าทุกคนในหมู่พี่น้องเลยก็ได้ ดังนั้นการรับประทานอาหารหลัง 2 ทุ่ม จึงเป็นสิ่งที่รับไม่ได้<br><br><font color="#808000">'แต่เรามาเที่ยวสนุก ๆ นี่นา ไม่ต้องเคร่งครัดกับตัวเองให้มากก็ได้มั้ง แถมข้าวกล่องก็น่ารักมากด้วย ซื้อแต่กล่องไปเก็บแล้วไม่กินของข้างในก็กลายเป็น Food waste อีก แหกกฎของตัวเองนิด ๆ หน่อย ๆ คงไม่เป็นไรหรอก ยังไงตอนนี้เวลาท้องถิ่นก็คือบ่าย 2 ไม่ใช่ 2 ทุ่มสักหน่อย'</font><br><br>หาสารพัดข้ออ้างมาทำให้ตัวเองถูก แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผิด มันคือประสบการณ์ครั้งหนึ่งของชีวิตที่มาอยู่ตรงหน้า ทำไมถึงจะไม่คว้าเอาไว้ เธอจึงหยิบ Ebiken รูปรถไฟชินคันเซนกล่องหนึ่งไปจ่ายเงินที่แลกมา และเพื่อเติมเต็มประสบการณ์อันสำคัญก็ต้องเอาขึ้นไปรับประทานบนรถด่วนพิเศษ (แต่ยังเร็วไม่เท่ารถไฟเฮเฟตัส) ด้วย<br><br><font color="#808000">'หึหึ ถ่ายรูปไปอวดลิเลียน่าดีกว่า'</font><br><br><div style="text-align: center;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/image4935d44f56e51481.png" width="259" _height="194" border="0"></div><br><div style="text-align: center;">.</div><div style="text-align: center;">.</div><div style="text-align: center;">.</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: left;"><b style="color: rgb(128, 128, 0); text-align: justify;">--- 06.00 PM</b></div><div style="text-align: left;"><b style="color: rgb(128, 128, 0); text-align: justify;"><br></b></div>การเดินทางด้วยรถไฟความเร็วสูงของมนุษยช้ากว่ารถไฟเฮเฟตัสหลายเท่าตัว ขนาดว่าเป็นการเดินทางข้ามเมืองภายในประเทศยังใช้เวลาตั้ง 3 ชั่วโมง เมื่อหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน คลาร่าที่เข้านอนเลทกว่าเวลาปกติจึงงีบหลับไปในรถไฟได้หนึ่งตื่น พอรู้สึกตัวอีกครั้งรถไฟชินคันเซนขบวน Hikari ก็มาถึงที่สถานีชินโอซาก้าแล้ว<br><br>หญิงสาวจองที่พักเป็น Business Hotel ราคาถูก แถว ๆ ย่านเบนเทนโช ซึ่งอยู่ห่างจากยูเมะชิมะสถานที่จัดงานเพียงแค่ 1 สถานี เธอคิดว่าการจะชมงานให้ครบน่าจะใช้เวลาอย่างต่ำ 3 วันด้วยกัน ฉะนั้นจึงเลือกที่ใกล้ ๆ ไว้ก่อนดีกว่า และโชคดีเสียด้วยที่ตอนจองมีที่ว่างพอดี<br><br><font color="#808000">'ง่วงชะมัด'<br></font><br>เดมิก็อดสาวแทบจะล้มตัวลงนอนบนเตียงทันทีหลังจากลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาเก็บในห้องพักแคบ ๆ เสร็จ <font color="#808000">'โรงแรมญี่ปุ่นช่างแคบสมกับคำร่ำลือ'</font> <br><br>เรื่องอื่นค่อยว่ากันแต่วันนี้นอนก่อนดีกว่า...<br><br></font></font><hr class="l"><font face="Sarabun"><font size="3"><br><i> รางวัลโปรโมชั่นเดือนพฤษภาคม </i> หินตีบวกตามจำนวนไบต์</font></font></div><div class="bot"></div></div>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inter:wght@100;200;300;400;500;600;700;800;900&family=Playfair+Display:ital,wght@0,400;0,500;0,600;0,700;0,800;0,900;1,400;1,500;1,600;1,700;1,800;1,900&&family=Rosario:ital,wght@0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&display=swap" rel="stylesheet">
<style>:root{--color1-pg1:#808000;--color2-pg1:#808000; --color3-pg1:#C7C79A;}#ps-t1 { border: 1px solid #ddd; margin: auto; width: 900px; padding: 20px; box-sizing: content-box; background: #f5f5f5;position:relative;} #ps-t1 br {display:none} #ps-t1 .topo { background: var(--color1-pg1); padding: 20px; text-transform: uppercase; height: 120px; display: flex; align-items: center; justify-content: center; flex-direction: column; color: #fff; font: 500 9px Inter;position:relative;} .topo:after { content: ""; display: block; clip-path: polygon(100% 50%, 50% 100%, 0% 50%); background: var(--color1-pg1); width: 100%; height: 56px; position: absolute; bottom: -38px; border-top: 20px solid #dbb3e9; } #ps-t1 .topo br,#ps-t1 .cont br {display:block;} #ps-t1 .topo sub { display: flex; width: 100%; text-align: left; } #ps-t1 .topo titulo { display: flex; width: 100%; font: 900 2.2rem Playfair Display; text-transform: capitalize; position: absolute; bottom: 10px; letter-spacing: -2px; text-align: center; justify-content: center; } #ps-t1 .topo img { object-fit: cover; width: 80px; height: 80px; border-radius: 100%; border: 10px solid #eee; position: absolute; bottom: -100px; z-index: 10; } #ps-t1 .cont { background: #fafafa; color: #333; font: 400 14px Rosario; padding-top: 120px!important; text-align: justify; padding: 50px;} #ps-t1 .cont b {color:var(--color2-pg1);} #ps-t1 .cont i { font-weight: 700; background:var(--color3-pg1); line-height: 19px; } #ps-t1 .bot { background: var(--color1-pg1); display: flex; align-items: center; justify-content: center; color: #fff; padding: 5px; font: 800 10px Inter;flex-direction:column;} #ps-t1 .bot:after { content: "ProgArt Studio @2022"; text-transform: uppercase; padding: 10px; font-weight: 400; font-size: 7px;}</style>
<div id="ps-t1"><div class="topo">NPC CABIN 6 | Daughter of Athena<titulo>C l a r a S c h u l z</titulo><img src="https://i.imgur.com/2EzmYDA.png"></div>
<div class="cont"><font face="Sarabun"><font size="3"><b>26.05.2025 --- 09.30 PM</b><br><br></font></font><font face="Sarabun"><font size="3">3 ชั่วโมงผ่านไป คลาร่าและกัปปะของเธอก็เดินทางมาถึงสถานีรถไฟโตเกียว ยังเหลือเวลาก่อนกลับไปนิวยอร์กอีกตั้ง 2 ชั่วโมง จึงมีเวลาเหลือ ๆ ที่จะเดินเล่นละหาอะไรกินอย่างไม่รีบร้อนที่โตเกียว เพราะงั้นก็เลยเสิร์ชเลย <i>'ร้านอร่อยใกล้ฉัน'</i> มีร้านอาหารให้เลือกมากมาย ซึ่งเมื่อไล่ดูแล้วหญิงสาวเลือกร้านที่หากินไม่ได้ง่าย ๆ ที่นิวยอร์ก นั่นก็คือ ซูชิสายพานเจ้าดังย่านชิบุยะ!<br><br></font></font><font face="Sarabun"><font size="3"><div style="text-align: center;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/image54a7dd0c5e67a7ad.png" width="360" _height="200" border="0" style="font-family: Rosario; font-size: 14px; text-align: justify;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/imagedfb12b204579b232.png" width="267" _height="200" border="0" style="font-family: Rosario; font-size: 14px; text-align: justify;"></div></font></font><font face="Sarabun"><font size="3"><br><font color="#808000">"คาวะคุระมารุไม่ต้องเกรงใจนะ สั่งอย่างอื่นนอกจากกุนกังแตงกวาก็ได้"</font><br><br>ตอนแรกคาวะคุระมารุเกรงใจไม่ยอมสั่งอาหารจากแทบเล็ตเลยด้วยซ้ำ แต่พอสั่งมั่นก็เลือกกดแต่ซูชิแตงกว่าที่ดูไม่อร่อย<br><br><font color="#008080">"とんでもないことでございまする。かっぱ巻きの軍艦寿司は、拙者の大好物にございます、お嬢様。" (หามิได้ขอรับนายหญิง 'กัปปะซูชิ' คือของโปรดของข้าน้อยขอรับ)</font><br><br><font color="#808000">"เจ้านี่เรียกว่ากัปปะซูชิสินะ.. เข้าใจล่ะ แปลว่ากัปปะทุกตัวชอบแตงกวาสิเนี่ย"<br></font><br>ให้กินแต่แตงกวาแบบนี้ก็กินง่ายอยู่ง่ายดีแฮะ ถ้างั้นจากตำนานที่ว่ากัปปะชอบล่อลวงเด็กจมน้ำอาจจะแค่อยากเล่นด้วยแต่ไม่ใช่จับกินสินะ<br><br><font color="#808000">"ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ นะคาวะคุระมารุ เดี๋ยวไปอยู่ที่นิวยอร์กด้วยกันก็ไม่ได้กินอาหารญี่ปุ่นบ่อย ๆ แล้ว" </font><br><br>หลังอิ่มจากซูชิสายพานก็เดินเล่นกันรอบ ๆ สถานีชินจูกุ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วถ่ายรูปคู่กับรูปปั้นฮาจิโกะ หมาน้อยผู้ซื่อสัตย์ไม่เหมือนเจ้าโคมะมารุสักน่อย เธอถ่ายทั้งภาพของรูปปั้นเดี่ยว ๆ แล้วขอให้กัปปะช่วยถ่ายรูปให้เหมือนเดิม<br><br><div style="text-align: center;"><img src="https://img2.pic.in.th/pic/image9ad5347f1fa87e17.png" width="288" _height="192" border="0"></div><br><font color="#808000">"คาวะคุระมารุ นายเองก็ถ่ายรูปด้วยสิ เป็นที่ระลึกก่อนจะออกจากญี่ปุ่น"</font><br><br><font color="#008080">"拙者でございますか？" (ข้าน้อยหรือขอรับ?)</font> คาวะคุระมารุชี้หน้าตัวเอง<br><br><font color="#808000">"ใช่สิ นายนั่นแหล่ะ มาตรงนี้เลย" </font>คลาร่ากวักมือเรียกคาวะคุระมารุไปยืนข้าง ๆ รูปปั้นฮาจิโกะ จากนั้นถ่ายรูปให้มัน <font color="#808000">"นี่ไง มีรูปของนายแล้ว แต่เอิ่ม.. ไหงรูปที่นายถ่ายให้ถึงดูดีกว่าภาพที่ฉันถ่ายได้ล่ะเนี่ย!"</font><br><br>แม้ภาพจะออกมาห่วยแล้วก็เบลอนิดหน่อย แต่เจ้ากัปปะทำตาเป็นประกายวิววับหลังจากที่มันดูรูปของตัวเอง<br><br><font color="#008080">"誠にありがとうございます</font></font></font><span style="font-family: Sarabun; font-size: medium;"><font color="#008080">、お嬢様!" (ขอบพระคุณมากขอรับคุณหนู!)</font><br></span><font face="Sarabun"><font size="3"><br><font color="#808000">"ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวได้ถ่ายอีกเยอะ อ้อ แต่ต้องเป็นที่นิวยอร์กนะ ตอนนี้ได้เวลาที่เราต้องไปชานชาลาที่ 9 กันแล้ว"</font><br><br>หญิงสาวชี้ที่หน้าปัดนาฬิกา ไม่รู้ว่ากัปปะจะดูเวลาออกไหม แต่ตอนนี้เป็นเวลา 5 ทุ่มแล้ว อีกแค่ 40 นาที รถไฟก็จะออกจากโตเกียว<br><br>คลาร่าและคาวะคุระมารุเดินทางไปที่ชานชาลาหมายเลข 9 สถานีรถไฟโตเกียว ขาไปซื้อตัวแค่ 1 ที่ แต่ขากลับเป็น 2 ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้สมาชิกร่วมทางเพิ่ม นอกจากตุ๊กตาเมียคุเมียคุแล้วลิเลียน่าต้องประหลาดใจกับกัปปะจากแดนอาทิตย์อุทัยแน่ ๆ<br><br></font></font><hr class="l"><font face="Sarabun"><font size="3"><br><i> จ่ายค่ารถไฟเฮเฟตัส </i> 40 ดรักม่า (2 ที่นั่ง)<br><i> รางวัลโปรโมชั่นเดือนพฤษภาคม </i> หินตีบวกตามจำนวนไบต์</font></font></div><div class="bot"></div></div>
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Inter:wght@100;200;300;400;500;600;700;800;900&family=Playfair+Display:ital,wght@0,400;0,500;0,600;0,700;0,800;0,900;1,400;1,500;1,600;1,700;1,800;1,900&&family=Rosario:ital,wght@0,300;0,400;0,500;0,600;0,700;1,300;1,400;1,500;1,600;1,700&display=swap" rel="stylesheet">
<style>:root{--color1-pg1:#808000;--color2-pg1:#808000; --color3-pg1:#C7C79A;}#ps-t1 { border: 1px solid #ddd; margin: auto; width: 900px; padding: 20px; box-sizing: content-box; background: #f5f5f5;position:relative;} #ps-t1 br {display:none} #ps-t1 .topo { background: var(--color1-pg1); padding: 20px; text-transform: uppercase; height: 120px; display: flex; align-items: center; justify-content: center; flex-direction: column; color: #fff; font: 500 9px Inter;position:relative;} .topo:after { content: ""; display: block; clip-path: polygon(100% 50%, 50% 100%, 0% 50%); background: var(--color1-pg1); width: 100%; height: 56px; position: absolute; bottom: -38px; border-top: 20px solid #dbb3e9; } #ps-t1 .topo br,#ps-t1 .cont br {display:block;} #ps-t1 .topo sub { display: flex; width: 100%; text-align: left; } #ps-t1 .topo titulo { display: flex; width: 100%; font: 900 2.2rem Playfair Display; text-transform: capitalize; position: absolute; bottom: 10px; letter-spacing: -2px; text-align: center; justify-content: center; } #ps-t1 .topo img { object-fit: cover; width: 80px; height: 80px; border-radius: 100%; border: 10px solid #eee; position: absolute; bottom: -100px; z-index: 10; } #ps-t1 .cont { background: #fafafa; color: #333; font: 400 14px Rosario; padding-top: 120px!important; text-align: justify; padding: 50px;} #ps-t1 .cont b {color:var(--color2-pg1);} #ps-t1 .cont i { font-weight: 700; background:var(--color3-pg1); line-height: 19px; } #ps-t1 .bot { background: var(--color1-pg1); display: flex; align-items: center; justify-content: center; color: #fff; padding: 5px; font: 800 10px Inter;flex-direction:column;} #ps-t1 .bot:after { content: "ProgArt Studio @2022"; text-transform: uppercase; padding: 10px; font-weight: 400; font-size: 7px;}</style>
<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 600px; --img-size: 300px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle"><font face="Sriracha" size="4">การท่องเที่ยวครั้งสุดท้าย ของ แม่ลูก</font></div></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i>บทบันทึกอ้อมกอด ของ แม่ และ ลูก และการออกตามหาหมาป่าสีขาวด้วยหัวใจ</i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> "แด่หนึ่งวัน แห่งความทรงจำ ที่เราได้ใช้ชีวิตในฐานะแม่ ของ ลูก ก่อนที่มันจะกลายเป็นเพียงความทรงจำ</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> สายลมยามราตรี ยังไม่ทันที่ลูกสาว จองโซยอน หรือ โยนา ของ เธอจะเดินจางหาย หรือ เดินผ่านพ้นไป จากบานประตูไม้โอ๊ค ของ คฤหาสน์ จอง ...</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> เด็กน้อยโยนา ในตอนนี้เธอมีอายุสิบสองปีบริบูรณ์ และกำลังไว้ผมยาว วันนี้เธอสวมใส่ชุดเดรสผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อน ที่แม่ตั้งใจเตรียมไว้ให้ อย่างประณีต มือเล็กๆ ค่อยๆ เริ่มทำการคว้ากระเป๋าเดินทางใบสีขาวสะอาด มาถือเอาไว้แน่น เธอกำลังจะก้าวเท้า เดินออกจากบริเวณประตู ของ คฤหาสน์จอง อย่างเงียบงัน ถึงแม้ว่าในตอนนี้ หัวใจ ของ เด็กหญิงตัวน้อยจะยังไม่เข้มแข็งมากพอที่จะเอ่ยคำลา </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> แต่แล้ว ... จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากเบื้องหลัง เป็นเสียงที่เธอได้ยิน และ ได้ฟัง ไม่รู้กี่ครั้ง ต่อกี่ครั้ง ก็ยังคงรู้สึกได้ถึง ความนุ่มนวล และ ความอบอุ่น และเสียงที่เด็กหญิงตัวน้อยคุ้นเคย เพราะมัน คือ เสียงที่คอยขับกล่อมเวลาก่อนเธอจะนอนหลับ มาตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> <font color="#e1edf6">"โยนา ... ลูกรัก ของ แม่เราไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันสักครั้งหนึ่งเถอะนะลูก .... การเที่ยวในครั้งนี้ สำหรับแม่ถือว่าเป็นการเที่ยวครั้งสุดท้าย ก่อนที่แม่จะต้องปล่อยลูกออกเดินทาง และ โบยบินสู่โลกกว้างก็แล้วกันนะ ลูกรัก"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i> มือที่แสนอบอุ่น ของ ผู้เป็นแม่ ค่อยๆ เอื้อมมาทำการจับมือเล็ก ของ เธอเอาไว้อย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้น ของ แม่ช่างดูเปล่งประกาย คล้ายคนกำลังจะร้องไห้ </i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i>แต่ก็ฝืนกลั้นเอาไว้ ด้วยรอยยิ้มที่หวานที่สุด ที่คนเป็นแม่จะมีให้</i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i> โยนาพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่เธอจะพุ่งเข้าสู้อ้อมกอด ของ ผู้เป็นแม่ อีกครั้ง</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i> "ค่ะหนูอยากไปเที่ยว กับ แม่"</i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><div style="text-align: left;"><span style="font-size: 13px;"><br></span></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> เส้นทางจากคฤหาสน์จอง สู่สนามบินอินซอน รถยนต์สีเงินเงางาม แล่นฝ่าความเงียบ ของ ยามค่ำคืนโดยมีเพียงแค่เสียงดนตรีเบาๆ คลอ จากวิทยุคลาสสิกจอง ซูคี เป็นคนขับรถยนต์ ด้วยตัว ของ เธอเอง หญิงสาวผู้ที่หัวใจ ทั้งสี่ดวง ของ เธอในตอนนี้กำลังถูกฉีกออกเป็นครึ่งๆ คนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ เบาะคนขับ คือ โยนา ลูกสาวตัวน้อย ของ เธอ ผู้เป็นเสมือนแสงสุดท้ายในโลกใบนี้ พอเดินทางมาถึงสนามบิน ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ซื้อตั๋ว ตรวจสัมภาระ จับมือกันแน่น ไม่ยอมปล่อย และเมื่อถึงเวลา ... พวกเธอก็ขึ้นเครื่องบิน</i></font></div></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><br><div style="text-align: center;"><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br></div><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> บนเครื่องบิน ... โยนานั่งชิดริมหน้าต่าง ดวงตาใสกำลังจ้องมองทะเลหมอก นอกหน้าต่างอย่างเงียบงันทันใดนั้น เธอสะกิดแม่เบาๆ แล้วชี้ไปยังพนักงานต้อนรับสาวคนหนึ่ง ที่กำลังยืนยิ้มให้เธอจากทางด้านหน้าเครื่อง</i></font></div><div style="text-align: left;"><br></div><div style="text-align: left;"> <font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i>"แม่ขา .... พี่แอร์คนนั้นสวยจังเลย เธอยิ้ม</i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> จองซูคี ผู้เป็นแม่ พอได้ยินสิ่งที่ลูกบอก เธอก็ทำได้แค่เพียงยิ้ม อย่างเงียบงัน พร้อม กับ ค่อยๆ เอื้อมมือไปโอบร่างเล็ก ของ ลูกสาวตัวน้อยเข้ามาแนบอก เพราะผู้เป็นแม่อย่างเธอ รู้และทราบดีว่า ... หญิงสาวในเครื่องแบบสีขาวสะอาดตานั้นหาใช่เพียงมนุษย์ หรือ คนธรรมดาทั่วไปไม่ แต่ทว่าแท้ที่จริงแล้วเธอก็คือ ลูปา หมาป่าสีขาว ในร่าง ของ มนุษย์ เธอเป็นผู้พิทักษ์ แห่ง "บ้านหมาป่า" ที่หุบเขาโซโนมา แคลิฟอร์เนีย การมาปรากฏตัว ของ นาง ในครั้งนี้ก็เพื่อ ให้แน่ใจว่าเดมี่ก็อต และสายเลือดบรรพบุรุษแห่งโรมตัวน้อยๆ จะได้รับการนำทาง อย่างปลอดภัย คนเป็นแม่ไม่ได้พูดอะไร เพราะเธอรู้ดีว่า ... บางความจริง ควรเปิดเผยเมื่อหัวใจพร้อม</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#e1edf6"> </font><font color="#ffffff">เที่ยวบินแห่งโชคชะตา แล่นลัดขอบฟ้าไปสู่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น เมื่อเครื่องบินได้ทำการจอดสนิทลง ทั้งสองก็รับกระเป๋าเรียบร้อย และเรียกรถผ่านแอปส่วนตัว นั่งรถไฟมุ่งหน้าสู่เขต ชินจุกุ มหานครแห่งแสง สี และ ความมีชีวิตชีวา</font></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><br><div style="text-align: center;"><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""></div><div style="text-align: left;"><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> กลางใจเมืองอันวุ่นวาย เสียงรถราวิ่งผ่านไปมาราว กับ เสียงชีพจร ของ มหานคร เด็กหญิงตัวน้อยๆ โยนาเดินจับมือแม่ อย่างแน่น เธอกำลังจับจ้องมองดูทุกมุมทุกแสง นั้นอยู่อย่างเงียบๆ ราวกับกำลัง <b>ตามหาใครบางคน </b>คนเป็นแม่เหลือบมองเธอ แล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ๋ยเสียงเบาว่า </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i> "โยนา ... ถ้าลูกอยากพบหมาป่าสีขาวที่แท้จริง ... อย่าใช้ดวงตา จงใช้หัวใจ และ สัญชาตญาณ ของ ลูกแทน เพราะนางจะปรากฏตัว เฉพาะเมื่อเจ้าพร้อมจะยอมรับโชคชะตา ของ ตน"</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> เด็กหญิงตัวน้อย ค่อยๆ พยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะเริ่มเดินเที่ยวต่อ กับ แม่ ชมสวนเล็กๆ ริมทาง ดูศิลปินวาดภาพข้างถนน แต่ทว่าหมาป่าสีขาวก็ยังไม่ปรากฏจอง ซูคี ผู้เป็นแม่ ค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบหัวลูกสาวตัวน้อยอย่างแผ่วเบา แล้วพูดปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม ว่า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> </font><font color="#e1edf6">"ไม่เจอวันนี้ ก็ไม่เป็นไร ... เรากลับไปพักกันก่อนนะลูก พรุ่งนี้ค่อยลองหา จากสถานที่เที่ยวอื่นๆ ใหม่อีกครั้ง"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> แล้วทั้งสองแม่ลูก จึงค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าสู่โรงแรมเงียบสงบใจกลางเมืองชินจุกุทันที</i></font></div><br><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i style=""><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><br></div><div class="rfooter"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000063537.png"></div></div></div></div></center>
<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 600px; --img-size: 300px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle"><font face="Sriracha" size="4">การท่องเที่ยว ครั้งสุดท้าย ของ แม่ลูก (2)</font></div></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i>ย่างก้าว ของ จองโซยอน หรือ โยนา เดมี่ก็อตตัวน้อยและผู้สืบเชื้อสายจากบรรพบุรุษแห่งโรม ... ในย่านที่ผู้คนจอแจ แต่หัวใจเธอกลับเงียบงัน</i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> แสงแดด ของ ช่วงเพลายามเช้ารินไหล และ สาดส่องเข้ามาผ่านผ้าม่านบางเบา ในบริเวณห้องพัก ของ โรงแรมกลางเมือง เสียงนกกำลังพากันร้องขับขาลอย่างแผ่วเบา กลมกลืนไป กับ เสียง ของ การจราจรจากถนนเบื้องล่าง เช้านี้ ... สายตา ของ เด็กหญิงจองโซยอน ค่อยๆ ลืมขึ้น พร้อมเสียงหาวเบาๆ หลังจากนั้นเธอก็เริ่มหันไปมองดู ผู้เป็นแม่ที่กำลังยืนหวีผมอยู่ที่ตรงบริเวณโต๊ะหน้ากระจก ด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนเสมอ</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> หลังจากที่ทั้งสองอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดสีพาสเทล เข้าชุดกันอย่างเรียบง่าย กลิ่นหอม ของ ขนมปังปิ้ง ไข่คน และซุปมิโซะ ก็ลอยมาจากห้องอาหารชั้นล่าง</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> <font color="#d49df2">"วันนี้หนูรู้สึกหิวมากเป็นพิเศษเลยค่ะ แม่"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#d49df2"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#d49df2"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#d49df2"> </font><font color="#e1edf6">"ดีเลยลูก งั้นวันนี้ต้องกินเยอะๆ เลยนะ เพราะว่าวันนี้เรายังต้องเดินอีกไกล"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"> หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางลงจากห้องพัก และ ทำการรับประทานอาหารเช้า ด้วยความเอร็ดอร่อย เสียงหัวเราะ ของ ทั้งสองแม่ลูกแทรกตัว อยู่ในห้วงยามเช้า เป็นเสียงเดียว ที่เบ่งบานท่ามกลางช่วงฤดูร้อน ของโตเกียว</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> หลังจากที่ท้องอิ่ม หัวใจเบา มือ ของ จองซูคี ผู้เป็นแม่ ก็ค่อยๆ ทำการโอบที่ไหล่ ของ ลูกสาว เบาๆ แล้วเอ่ยคำพูดขึ้น ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูละมุน ละไม ว่า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> <font color="#e1edf6">"ไปกันเถอะนะลูกรัก ... วันนี้เราจะไปกันที่ ย่านกินซ่ากันนะ"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i>ย่านกินซ่า .... ย่านนี้ขึ้นชื่อ ว่าเป็นมหานครแห่งแสงเงิน และความหรูหรา ถนนที่ปูด้วยความละเมียด ของ อารยธรรมญี่ปุ่น ที่ผสมผสาน กับ ความเป็นตะวันตก ร้านรวงหรูเรียงราย โปสเตอร์หลากสี พนักงานในชุดยูนิฟอร์ม เดินผ่านไป ผ่านมา ทุกอย่างงดงาม และ เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ... หากแต่ทว่า หัวใจ ของ เด็กน้อยจองโซยอน กำลังตั้งใจฟังบางสิ่ง บางอย่างที่ลึกยิ่งกว่า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> <font color="#e1edf6">แม่เปิดประตู .... ความลับเปิดเผย</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"> ประตูไม้โอ๊คสีเข้มเปิดออกเบาๆ พร้อมเสียงฝีเท้านุ่มนวลที่เดินเข้ามา หญิงสาวในวัยสามสิบปลาย ผู้มีใบหน้าสง่างาม ผิวขาวซีดราวหยาดหิมะฤดูหนาว และนัยน์ตาสีน้ำผึ้งอ่อนที่เต็มไปด้วยความห่วงใย จอง ซูคีมารดา ของ โซยอน นั่งลงเบาๆ ข้างลูกสาว ของ ตน</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6">"โซยอน ... ลูกของแม่ ... แม่อยู่ตรงนี้แล้วนะคะ" เสียงของเธอนุ่มดั่งกลีบกุหลาบที่ร่วงลงพื้น</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"> มือเรียวลูบศีรษะ ของ โซยอนเบาๆ เธอสัมผัสได้ถึงอาการสั่นไหวเล็กๆ ใต้เส้นผม ของ ลูกน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ ในดวงตาคู่งามนั้น ... แต่เธอยังยิ้ม</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"> "ใช้หัวใจ ของ หนู ฟังเสียง ของ หมาป่าสีขาวนะคะ โซยอน" </font><font color="#ffffff">เสียง คำพูด ของ จองซูคี เมื่อวานนี้ ยังคงดังกึกก้องขึ้น อยู่ภายในใจ ของ เด็กน้อยจองโซยอน อยู่เสมอ หลังจากนั้นเด็กหญิงวัยสิบสอง จึงเริ่มต้นการค้นหาอีกครั้ง คราวนี้การหา ของ เธอก็ยังไม่ใช่ด้วยการใช้สายตา หากแต่เป็นการตามหาด้วยสัญชาตญาณ เธอค่อยๆ ทำการหลับตาลงสักครู่หนึ่ง ในตอนนี้เธอกำลังยืนหยุดนิ่งท่ามกลางฝูงชน ดั่งรูปปั้นเล็กกลางสายลม เธอค่อยๆ เริ่มทำการปล่อยให้หัวใจเป็นเข็มทิศ และปล่อยให้เสียงเงียบในจิตใจ เป็นตัวนำพาเธอไป</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"> .... แต่ทว่าไม่มีสิ่งใดตอบกลับ ไม่มีแม้แต่เงาสีขาว</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"> .... ไม่มีแม้แต่เสียงเห่าหอน หรือ แม้กระทั่ง ไม่มีแม้แต่เสียง ของ ลมหายใจ ของ บางสิ่ง บางอย่างที่แตกต่างไปจากมนุษย์ธรรมดาทั่วไป</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"> <font face="Sriracha" size="3"><i>เด็กหญิงตัวน้อย จองโซยอน หรือ โยนา ค่อยๆ ลืมตาขึ้น อย่างเงียบงัน เธอหันไปมองดูคุณแม่ด้วยแววตาน้อยๆ ที่เหมือนต้องการจะพูดสื่อสาร บอก กับ นางออกไปว่า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> "หนูยังไม่พบเจอหมาป่าตัวสีขาว ตัวที่แม่พูดถึงเลยค่ะ" </font><font color="#ffffff">หลังจากที่จบคำพูด ของ ลูกสาวตัวน้อยลง จองซูคีผู้เป็นแม่ทำได้แค่เพียงยิ้ม รอยยิ้ม ของ เธอเป็นยิ้มที่เข้าใจในทุกๆ ความรู้สึก ของ ลูกสาว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปก็ตาม แต่ก็ควรจะต้องพูดปลอบอกปลอบใจ จองโซยอน ลูกสาวตัวน้อยสุดที่รักออกไปสักนิดหนึ่ง ว่า</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> </font><font color="#e1edf6">"ไม่เป็นไร เลยค่ะโยนา ลูกรัก บางที ... หมาป่าสีขาวอาจจะยังให้หนู มองหานางต่อไปก็ได้นะ" </font><font color="#ffffff">หลังจากนั้นมือที่แสนอบอุ่น ของ ผู้เป็นแม่ ก็ค่อยๆ เอื้อมมาลูบศีรษะลูกน้อยเบาๆ และสำหรับจองโซยอน หรือ โยนา เธอเองก็มีความคิดเห็นว่า ไม่มีอ้อมกอดใด อบอุ่น เท่ากับ อ้อมกอด ของ แม่ อีกแล้ว และถึงแม้ว่าโชคชะตาจะเริ่มขีดเส้นให้เธอ ก้าวห่างกันทีละน้อย และแล้วหนึ่งวันในย่านกินซ่า ก็ล่วงเลยผ่านไป โดยที่ไม่มีหมาป่า ไม่มีแม้แต่เสียงเรียก แต่ทว่าที่แห่งนี้มีเพียง <b>"ความรัก" </b>ระหว่างแม่และลูก ที่ทั้งสองคนคงเริ่มต้นที่จะเตรียมหัวใจ ... เพื่อบอกลาในวันที่เงา ของ โชคชะตาจะนำพาเธอไปไกลแสนไกล</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#e1edf6"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div class="rfooter"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000063537.png"></div></div></div></div></center>
<center><link href="https://dl.dropbox.com/scl/fi/5lgsdrqw7ogqqccdgf9gr/antifragile.css?rlkey=g7qv1ca4t1zxymsnoeemwctp6&dl=0" rel="stylesheet"><div id="rr_anti-fragile" style="--width: 600px; --img-size: 300px; --accent: #AE445A; --bg-color: #282828; --title-color: #fff; --text-color: #dadada;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rtxt"><div class="rheader">
<div class="rtitle"><font face="Sriracha" size="4">การพบเจอหมาป่าสีขาวลูปา </font></div></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i>บทกวีแห่งการร่ำลา ... ในวันที่เด็กหญิงตัวน้อยจองโซยอน หรือ โยนา ได้ตัดสินใจเลือกทางเดินตามเสียงเงียบ แห่งโชคชะตา</i></font></div><div style="text-align: center;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> เป็นระยะเวลาหลายต่อหลายวันผ่านไป ... เด็กหญิงตัวน้อยๆ เธอมีนามว่าจองโซยอน หรือ ยูนา ที่เดินเคียงข้างกาย ของ จองซูคี ผู้เป็นแม่ ของ เธอ ไปตามเมืองใหญ่ต่างๆ ของ ญี่ปุ่น จากชินจูกุ ...สู่กินซ่า และจากอาซากุสะ ... สู่โอไดบะ ตลอดการเดินทางไปยังสถานที่ต่างๆ เด็กหญิงตัวน้อยเฝ้ามองหา หมาป่าสีขาวลูปา ตัวนั้น ตามที่แม่ ของ เธอได้ทำการบอกเล่าเอาไว้ให้เธอได้รับรู้ หากแต่ในทุกย่างก้าว ของ การเดินทางออกตามหา</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i>เธอก็ยังไม่พบ</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> กระทั่งในช่วงเวลายามเย็น ของ วันหนึ่ง เมื่อแสงอาทิตย์ กำลังจะลาลับขอบฟ้าไป หลังขอบตึกสูง</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> ของเมืองฟุกุโอกะ ในบริเวณสวนเล็กริมแม่น้ำ ท่ามกลางความเงียบสงบ ของ กลิ่นไม้ และ ลมที่พัดโชยอ่อนๆ เธอก็หันไปพบเห็น หมาป่าสีขาวลูปา ที่มีร่างใหญ่สง่างาม ขนขาว ของ นางราวกับหิมะแรกแห่งฤดูหนาว นัยน์ตาสีอำพันลึกสงบ คล้ายกับทะเลนิ่งที่เคยรู้จักพายุ นางกำลังยืนอยู่นิ่งๆ ใต้ต้นซากุระที่ยังไม่ผลิดอก ดั่งกำลังรอใครบางคน โดยไม่เร่งเร้า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> </i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> เด็กหญิงตัวน้อยๆ จองโซยอน หรือ ยูนาหยุดยืนอยู่นิ่งๆ เธอไม่เอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาแม้แต่นิด และเช่นเดียวกันหมาป่าสีขาวลูปา ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเอ่ยคำพูดใดออกมาเช่นเดียวกัน สายตา ของ ทั้งสองสบตากัน และกันอยู่เช่นนั้น นานพอที่จะบรรจุบทสนทนาทั้งหมดในหัวใจ แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง เด็กหญิงตัวน้อยจองโซยอน หรือ ว่ายูนา ก็รับรู้ว่า <b>ถึงเวลาแล้ว</b></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><b><br></b></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><b><br></b></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""></div><div style="text-align: center;"><br><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font><font color="#ffffff">แม่กับลูกพากันเดินทางกลับสู่โรงแรม ภายในห้องพักเต็มไปด้วยความเงียบ และไม่มีแม้แต่เสียงพูด หรือการสนทนาใดๆ เกิดขึ้น แสงไฟภายในห้อง เริ่มมืดสลัวลง ขณะที่ทั้งสองคนแม่ลูกกำลังช่วยกันจัดกระเป๋าก็เริ่มเกิดรอยยิ้มบางๆ ขึ้นมาแทนคำพูด มือที่สัมผัส มือของกัน และ กันแทนการกล่าวคำร่ำลา และสายตาที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ของ ท่านสองคน ที่บอกเล่าและแทนคำพูดว่า <b>อย่าจากไปเลย </b>ก่อนที่เด็กหญิงตัวน้อยๆ จะเป็นฝ่ายเริ่มต้นพูดขึ้นว่า</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> "แม่จ๋า ..." </font><font color="#ffffff">ยูนาเอ๋ยคำพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบา ก่อนจะพูดต่อว่า </font><font color="#d49df2">"หนูตัดสินใจแล้วค่ะ ว่าหนูจะเดินทางติดตามคุณหมาป่าสีขาวลูปา ถึงแม้ว่าหนูจะกลัว ... แต่หนูก็มีความรู้สึกว่า คุณหมาป่าสีขาวลูปา นางจะไม่มีทางทำร้ายหนู หนูรู้สึก แลัสัมผัสได้ค่ะ"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#d49df2" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#d49df2"> </font><font color="#ffffff">คนเป็นแม่ค่อยๆ เริ่มพยักหน้าทั้งน้ำตา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เริ่มทำการยื่นกระเป๋าใบเล็กๆ ส่งให้ถึงมือ ของ ลูกสาว ริมฝีปากพยายามโค้งเป็นรอยยิ้ม พร้อม กับ เอ่ยคำพูดว่า</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> </font><font color="#e1edf6">"แม่เชื่อในตัวลูกเสมอนะโยนา ... และแม่จะรอวันที่ลูกกลับมา ในฐานะของใครคนหนึ่งที่ยิ่งใหญ่"</font></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><div style="text-align: left;"><span style="font-size: 13px;"><br></span></div><div style="text-align: left;"><span style="font-size: 13px;"><br></span></div></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> ก่อนที่ทั้งสองแม่ลูก จะต้องร่ำลา และ จากกันไกลทั้งสองออกเดินเล่น รอบฟุกุโอกะอีกครั้ง และถ่ายภาพด้วยกล้องเก่าๆ ที่ผู้เป็นแม่พกนำติดตัวมาด้วยเสมอ หลังจากนั้นเสียงหัวเราะดังขึ้น สลับ กับ ความเงียบงัน ของ การนับเวลาถอยหลังไปด้วยอยู่ภายในใจ จนกระทั่งช่วงเวลายามค่ำคืนมาเยือนอีกครั้ง บริเวณหน้าสวนเดิมหมาป่าสีขาวลูปา ปรากฏตัวอย่างสง่างาม เด็กหญิงตัวน้อยยูนา ค่อยๆ ทำการหันไปกอดแม่แน่น การกอดครั้งนี้เป็นการกอดแน่นกว่าครั้งใดๆ ที่เธอเคยกอดมา พร้อมกับคำพูดว่า</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i> <font color="#d49df2">"ขอบคุณนะคะแม่ ที่รักหนูมากขนาดนี้ และ ขอบคุณที่ปล่อยให้หนูเลือกเดินไปตามเส้นทาง ของ ตัวเอง"</font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><font color="#d49df2"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;"><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""></div><br></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"> <font face="Sriracha" size="3"><i>หลังจากนั้น เด็กหญิงตัวน้อยๆ ในชุดเรียบง่าย ก็ค่อยๆ ทำการถือกระเป๋าเดินทางไว้ภายในมือหมาป่าสีขาวลูปา เริ่มออกเดินไปยังบริเวณเบื้องหน้า โดยมีเด็กหญิงจองโซยอน หรือ ว่ายูนา กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังนางไป ราวกับกลัวจะหลง จากเงาอันอบอุ่น ของ โชคชะตา แต่เด็กหญิงตัวน้อยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไป เพราะถ้าหากว่า เธอหันหลังกลับไป เธออาจจะไม่มีวันที่จะกล้าก้าวออกจากรอยเท้าแห่งความรัก ของ ผู้เป็นแม่</i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#e1edf6"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i> เป็นระยะเวลานานแค่ไหน ก็ไม่รู้ จองโซยอน หรือโยนา เริ่มสัมผัส และ รับรู้ได้ถึงลมหายใจที่เหนื่อยล้า และข้อเท้าที่กำลังเริ่มมีอาการบาดเจ็บจากการก้าวเดิน สลับกับการวิ่งมาเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกลพอสมควร และในที่สุดเธอก็มาหยุดยืนอยู่ตรงบริเวณหน้าสนามบินฟุกุโอกะ แต่ทว่ายูนาไม่มีตั๋วเดินทาง และ เธอก็ไม่มีเอกสารการเดินทางใดๆ ในตอนนี้ตัว ของ เธอไม่มีสิ่งใดเลยที่จะพาเธอ เดินทางข้ามฟากฟ้า ไปได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย</i></font></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: center;"><br><img src="static/image/hrline/2.gif" border="0" alt=""><br><br></div><div style="text-align: left;"><font color="#ffffff" face="Sriracha" size="3"><i><br></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> และภายใต้ความมืดสลัว ของ ค่ำคืนวันนั้น เด็กหญิงตัวน้อยๆ ยูนา แอบลักลอบผ่านทางช่องว่าง ของ สายตาไต่ขึ้นทางลำเลียงสัมภาระ ด้วยหัวใจที่กำลังเต้นแรง จนแทบจะแตกสลาย ก่อยที่เธอจะเริ่มค่อยๆ ทำการซุกตัวอยู่ในมุมมุมหนึ่ง ของ <b>ชั้นเก็บสัมภาระ </b>บนเครื่องบิน ภายใต้กล่องไม้ และ กระเป๋าเดินทางมากมายเธอกำลังกอดกระเป๋าเดินทาง ของ ตัวเองเอาไว้แน่น กอด กับ ความกลัว กอด กับ ความกล้าหาญ และกอดกับความหวังทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นในช่วงที่เธอมีอายุได้สิบสองปีบริบูรณ์ และเมื่อเสียงเครื่องยนต์ ของ เครื่องบินโดยสาร เริ่มทำงาน ในตอนนี้กานเดินทาง ของ เด็กน้อยจองโซยอน หรือ ว่า ยูนา ... ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่าแท้จริง </font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"> โดยที่ตัวเธอเองในตอนนี้เป็นเพียง เด็กหญิงตัวน้อยๆ ผู้ซึ่งไร้ตั๋ว และ ชื่อในการโดยสารเดินทาง แต่ทว่าเธอเป็นเด็กหญิงเพียงคนเดียว ที่โชคชะตารับรองให้เดินทางต่อ เพราะว่าเธอ คือบุตรแห่งอพอลโล ทายาทแห่งวีนัส</font></i></font><i style="font-family: Sriracha; font-size: medium;"><font color="#ffffff">และคือผู้ถูกเลือกให้เป็นแสงสว่างในความมืดที่กำลังจะมา</font></i></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3"><i style=""><font color="#ffffff"><br></font></i></font></div><div style="text-align: left;"><font face="Sriracha" size="3" color="#ffffff"><i style=""> </i></font><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/1000063537.png" style="text-align: justify;"></div></div></div></div></center>
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Moneka เมื่อ 2026-2-13 07:08 <br /><br /><span id="docs-internal-guid-25c790a0-7fff-d560-b553-7fa621a47be6"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 10 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เวลากลางคืน เวลา 00.02 น. เป็นต้นไป ณ กรุงโตเกียว (ตามเวลาท้องถิ่น)</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969" style=""> และแล้วการเดินทางด้วยความเร็วเหนือจินตนาการผ่านโครงข่ายรางรถไฟเฮเฟตัสสิ้นสุดลงเพียงชั่วเคี้ยวหมากแหลก (เอาซะเก่า) ทิวทัศน์ของมหาสมุทรแปซิฟิกที่กลายเป็นเพียงเส้นสีเลือนรางถูกแทนที่ด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับของกรุงโตเกียว ขบวนรถไฟด่วนพิเศษของเฮเฟตัสเข้าเทียบชานชาลาลับใต้ดินอย่างนุ่มนวลส่งสัญญาณว่าโมนีก้าได้มาถึงดินแดนอาทิตย์อุทัยเรียบร้อยแล้ว </font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เมื่อเข็มนาฬิกาบน</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แท็บเล็ต</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">บอกเวลาเที่ยงคืนนิด ๆ ของวันที่ </span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">10 กุมภาพันธ์</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> โมนีก้าก็ก้าวเดินออกมาจากโซนกักกันของเหล่าลูกครึ่งเทพเข้าสู่พื้นที่สาธารณะของสถานีรถไฟโตเกียวที่เริ่มเงียบเหงาแล้วในคืนนี้ ลมหนาวที่พัดผ่านซอกตึกทำเอาหญิงสาวต้องกระชับเบลเซอร์สีขรึมเข้าหาตัว กลิ่นอายของโอโซนนิวยอร์กจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นราเมงและไอฝนจาง ๆ ของญี่ปุ่น</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">แต่ทว่าปัญหาระดับโลกเกิดขึ้นทันทีเมื่อเธอก้าวเท้าพ้นประตูสถานี... </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">โมนีก้าหลงทาง… ใช่ หลงทางนั้นแหละ</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ความทรงจำเกี่ยวกับญี่ปุ่นในวัยเด็กนั้นช่างเลือนลางประดุจหมอกบังตาของเธอ ป้ายอักษรคันจิที่ซับซ้อนดูเหมือนจะร่ายรำเยาะเย้ยเธออยู่ทุกมุมถนนเพราะโมนีก้าอ่านไม่ออก เธอพยายามเดินหาทิศทางที่จะไปหาที่พักของคุณพ่อ แต่ฝีเท้ากลับนำพาเธอลึกเข้าไปในโซนก่อสร้างที่ดูเก่าคร่ำคร่า จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าอุโมงค์มืดมิดที่มีรางรถไฟเก่าเขรอะไปด้วยสนิม</span></font></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ท่ามกลางความเงียบงัดยามวิกาล เสียงหวูดรถไฟที่แหลมสูงและโหยหวนราวกับเสียงวิญญาณถูกทรมานดังกังวานกึกก้องออกมาจากก้นบึ้งของอุโมงค์ โมนีก้าเห็นเงาตะคุ่มของหัวรถจักรไอน้ำรุ่นเก่าที่ดูเหมือนจะสร้างขึ้นจากเศษเหล็กและซากออโตมาตอนที่ผุกร่อน มันคือ</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รถไฟจักรกลลีเจี้ยนนั้นเอง แน่นอนว่าคนตาดี (?) อย่างโมนีก้า ในตอนแรกด้วยความเบลอจากการเดินทาง เธอคิดว่ามันเป็นรถไฟท้องถิ่นที่อาจจะพาเธอไปหาพ่อของตนเองได้จึงตัดสินใจก้าวขึ้นไปบนขบวนแบบไม่คิดอะไร </span></font></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ทว่าทันทีที่เท้าสัมผัสพื้นเหล็กที่เย็นเยียบ กลิ่นเหม็นอับของสนิมและความอาฆาตมาดร้ายก็พุ่งเข้าประทะประสาทสัมผัส </span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#ff0000">"สถานีต่อไป... คือความว่างเปล่าที่พวกเจ้ามอบให้ข้า!"</font></b></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เสียงเครื่องจักรคำรามลั่นพร้อมกับประตูตู้รถไฟที่ปิดกระแทกใส่เดมิก็อดสาวจนทำเอาสะดุ้งไปเลย</span></font></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"><font color="#696969"> </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">"เฮ้อ... บ้าเอ้ย… กะว่าจะมาเที่ยวพักผ่อนแท้ ๆ"</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด แววตาสีเทาเงินของเธอเปลี่ยนเป็นความรำคาญที่อยู่ไม่มิด</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">และเมื่อมันไม่ยอมให้เธอลง เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วล่ะ ไม่นานโมนีก้าก็สะบัดข้อมือขวาเรียกใช้ดาบสุริยคติที่ทำจากแร่สัมฤทธิ์ผสมอุกกาบาตขยายตัวออกมาจากกำไลในชั่วพริบตา พร้อมกับเปิดใช้งานเนตรแห่งฟีบี้ของตนเองจนดวงตาสีเทาเงินเปล่งแสงทองอ่อน ๆ เพื่อมองทะลุโครงสร้างสนิมเหล็กเพื่อหาจุดอ่อนของระบบประมวลผลที่บิดเบี้ยวในขณะที่รถไฟจักรกลพยายามจะลากเธอลงสู่ความมืดมิด แต่มันกลับประเมินพลังของธิดาแห่งเซเรสอย่างเธอต่ำเกินไป </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โมนีก้าตวัดดาบสร้างคลื่นกระแทกจากพลังงานที่ดูดซับไว้สวนกลับเข้าใส่ห้องเครื่องอย่างรุนแรง เธอเรียกใช้พลังการควบคุมธรณีทำให้พื้นรางรถไฟใต้อุโมงค์สั่นสะเทือนและแตกออกเพื่อหยุดการเคลื่อนที่ของมัน ก่อนที่มันจะทันได้หวีดร้องครั้งสุดท้าย โมนีก้าจึงใช้พลังสัมผัสแห่งชีวิตเพื่อเร่งเถาวัลย์หนามให้พุ่งออกมาจากรอยแตกของพื้นดินชอนไชเข้าไปในฟันเฟืองที่ติดขัดและบดขยี้กลไกภายในจนสิ้นซาก </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">และแล้วร่างของรถไฟลีเจี้ยนสลายกลายเป็นละอองสนิมและผงทองระยิบระยับ ปลิวหายไปในอากาศธาตุ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าของอุโมงค์ร้าง</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">จนกระทั่งโมนีก้าก็เก็บดาบเข้าสู่กำไลพลางจัดระเบียบเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ เธอเดินออกมาจากอุโมงค์มรณะนั้นด้วยท่าทางนิ่งสงบ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเปิดแผนที่ใหม่อีกครั้ง</font><b style=""><font color="#9932cc"> "คราวนี้ห้ามหลงทางเด็ดขาดนะ มนก บซ." </font></b><font color="#696969">ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าพ้นสถานีรถไฟเก่ามุ่งหน้าสู่แสงไฟของเมืองโตเกียวที่แท้จริง เพื่อไปหาอ้อมกอดของพ่อที่รอคอยเธออยู่</font></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">การเดินทางผ่านอุโมงค์มืดมิดและสมรภูมิเหล็กไหลสิ้นสุดลงทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของสนิมที่จางหายไปในอากาศ โมนีก้าก็ก้าวเท้าออกมาสู่แสงสว่างพราวพรายของกรุงโตเกียวอีกครั้ง แสงไฟนีออนหลากสีสันพุ่งวาบสะท้อนบนพื้นถนนที่ยังคงเปียกชื้นจากหยาดฝนพรำ ก่อเกิดเป็นภาพลวงตาอันงดงามที่ตัดกับความทรงจำอันเลวร้ายในอุโมงค์ร้างเมื่อครู่ หญิงสาวขยับเสื้อเบลเซอร์สีขรึมให้เข้าที่พลางสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นไลแลคและเบอร์รี่หวานอันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเธอเริ่มกลับมาทำหน้าที่กลบกลิ่นควันจาง ๆ จากการต่อสู้</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เธอกดเปิดหน้าจอสัมฤทธิ์วิเศษของ</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แท็บเล็ตอิคารัสมิเรอร์</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">อีกครั้ง แต่คราวนี้ดวงตาสีเทาเงินฉายแววตั้งมั่นกว่าเดิมเพื่อไม่ให้กาลเวลาและเส้นทางของญี่ปุ่นหลอกล่อเธอได้อีก ร่างระหงจึงเดินนวยนาดผ่านย่านชินจูกุที่แม้จะล่วงเลยเข้าสู่เวลาเที่ยงคืนกว่าแต่ยังคงมีผู้คนเดินขวักไขว่ประปราย เธอเดินผ่านร้านสะดวกซื้อและป้ายโฆษณาดิจิทัลยักษ์ใหญ่ที่ฉายภาพการ์ตูนและไอดอลชื่อดัง ท่วงท่าการเดินที่นิ่งสงบและมั่นคงทำให้เธอดูโดดเด่นท่ามกลางฝูงชนประดุจงานประติมากรรมที่มีชีวิต </span></font><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">ระหว่างเดินโมนีก้าเผลอเห็นเด็กคนหนึ่งที่หน้าร้านหนังสือที่กำลังนอนหลับอยู่ เธอแอบเห็นอีกัวน่าแห่งห้วงฝันในตอนแรกร่างของโมนีก้าจะไม่ได้ใส่ใจมันนักแต่ทว่าใบหน้าของเด็กดูบิดเบี้ยวพิกลจนเธอคิดว่าหนูน้อยคงโดนอีกัวน่าแห่งฝันแกล้งให้มีฝันร้ายเลยเดินไปหยิบมันออกให้เรียบร้อยแล้วเดินต่อไปที่จุดหมายปลายทางของเธอ</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ไม่นานนัก เป้าหมายที่รอคอยก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า โรงแรมหรูระดับห้าดาวที่มีสถาปัตยกรรมร่วมสมัยตั้งตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ของโตเกียว โมนีก้าจึงก้าวผ่านประตูหมุนเข้าไปสู่ล็อบบี้ที่อบอวลด้วยกลิ่นไม้หอมและเสียงน้ำพุเบา ๆ เธอไม่ได้หยุดแวะที่เคาน์เตอร์เช็คอินแต่กลับมุ่งตรงไปยังลิฟต์แก้วที่มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนของคืนนี้ และตัวเลขบนหน้าจอดิจิทัลของลิฟต์ก็ขยับขึ้นไปจนถึงชั้นที่พ่อของเธอนอนพักอยู่ </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ในตอนนี้หัวใจของธิดาแห่งเซเรสเต้นผิดจังหวะไปชั่วครู่ ความเหนื่อยล้าห้าปีที่เธอแบกรับมาเพียงลำพังดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาในวินาทีที่เธอหยุดยืนอยู่หน้าห้องพักหมายเลข 1204</font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font></span></p><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">และแล้วมือเรียวของโมนีก้าที่เคยถือดาบสุริยคติฟาดฟันอสุรกายกลับสั่นเทาเล็กน้อยขณะเอื้อมไปเคาะประตูไม้โอ๊คเนื้อดี </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><b><i>ก็อก ก็อก ก็อก</i></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">เสียงเคาะดังกังวานเบา ๆ ในความเงียบครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจะดังใกล้เข้ามา เมื่อบานประตูเปิดออก โมนีก้าก็ได้พบกับใบหน้าที่แสนคุ้นเคยของคุณพ่อ </span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แคนทัส บลอสซัม</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> เภสัชกรหนุ่มใหญ่ที่ดูจะประหลาดใจจนทำอะไรไม่ถูก เขายังอยู่ในชุดลำลองสำหรับนอน และแววตาที่ห่วงใยและรักใคร่ฉายชัดออกมาทันทีที่เห็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา </span></font><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#a0522d">"โมนี่! ลูกมาถึงจริง ๆ ด้วย!" </font></b><font color="#696969">แคนทัสอุทานออกมาด้วยความดีใจก่อนจะดึงร่างเพรียวของลูกสาวเข้าไปโอบกอดแน่นด้วยความคิดถึงจนโมนีก้าซุกหน้าลงกับไหล่ของพ่อ กลิ่นสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ และความอุ่นซ่านจากอ้อมกอดทำให้เกราะแก้วในใจที่เธอสร้างขึ้นเริ่มสั่นคลอน ในตอนนี้เธอหลับตาลงรับสัมผัสที่โหยหามาเนิ่นนาน น้ำตาเกือบจะรื้นออกมาแต่เธอก็ฮึบเอาไว้ไม่ให้พ่อเป็นห่วง</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font color="#9932cc"><b><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"></span><font face="TH SarabunPSK" size="5">"หนูมาหาตามสัญญาแล้วค่ะพ่อ"</font></b></font><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969"> เธอพึมพำเสียงแผ่วท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แคนทัสผละออกมามองสำรวจลูกสาวด้วยความสงสัยพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย</font><b style=""><font color="#a0522d"> "เด็กดีไม่เจอกันแปปเดียวลูกดู... โตขึ้นนะโมนี่ สบายดีใช่ไหมลูก?"</font></b><font color="#696969"> </font></font></span><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">โมนีก้าขยับยิ้มบางเบาเธอยังไม่ได้ตอบในตอนแรกพลางเดินเข้าห้องพักที่จัดเตรียมไว้อย่างดี เธอทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่มพลางถอดรองเท้าบูทเจ้าปัญหาออก</font><b style=""><font color="#9932cc"> "สบายดีค่ะพ่อ แค่เดินทางเหนื่อยนิดหน่อย... ว่าแต่ญี่ปุ่นนี่ของกินอร่อยไหมคะ? หนูหิวจนจะกินพ่อได้ทั้งตัวแล้วนะเนี่ย"</font></b><font color="#696969"> คำพูดติดตลกของเธอทำให้บรรยากาศที่เกือบจะดราม่ากลับมาสดใสอีกครั้ง แคนทัสหัวเราะร่วนพลางบอกว่าจะรีบสั่งรูมเซอร์วิสมาให้ลูกสาวทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่าในกระเป๋าของลูกสาวเขานั้น มีทั้งซากอสุรกายเหล็กและแผนการตามหาวัตถุดิบวิเศษที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></span></p></span><p></p>
<!-- 1. Google Fonts: Playpen Sans Thai -->
<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">
<style>
:root {
--note-width: 650px; /* ความกว้างของกรอบ */
--note-min-height: 300px; /* ความสูงขั้นต่ำ (จะขยายตามข้อความ) */
--note-text-size: 13px; /* ขนาดตัวอักษร */
--note-text-color: #a87439; /* สีตัวอักษร (ปรับให้เข้ากับภาพ) */
/* การปรับรูปพื้นหลัง */
--bg-url: url('https://iili.io/qHFeMl9.png');
--bg-fit: cover; /* cover = เต็มกรอบพอดี, contain = เห็นครบทั้งรูป */
--bg-opacity: 1; /* ความชัดของภาพ 0 ถึง 1 */
}
.sn-wrapper {
display: flex;
justify-content: center;
padding: 20px;
background: transparent; /* พื้นหลังข้างนอกกรอบ */
}
.sn-container {
font-family: 'Playpen Sans Thai', cursive !important;
width: 100%;
max-width: var(--note-width);
min-height: var(--note-min-height);
position: relative;
border-radius: 20px;
overflow: hidden;
box-shadow: 0 10px 30px rgba(0,0,0,0.15);
display: flex;
flex-direction: column;
color: var(--note-text-color);
}
/* เลเยอร์ภาพพื้นหลัง */
.sn-background {
position: absolute;
inset: 0;
background-image: var(--bg-url);
background-size: var(--bg-fit);
background-position: center;
opacity: var(--bg-opacity);
z-index: 1;
pointer-events: none; /* เพื่อให้คลุมดำข้อความได้ */
}
/* เลเยอร์เนื้อหา */
.sn-content {
position: relative;
z-index: 2;
padding: 40px;
line-height: 1.6;
font-size: var(--note-text-size);
/* เพิ่มพื้นหลังโปร่งแสงเล็กน้อยให้อ่านง่ายขึ้น ถ้าภาพพื้นหลังลายตา */
background: rgba(255, 255, 255, 0.1);
flex-grow: 1;
}
/* ส่วนหัวสรุป */
.sn-header {
font-weight: 700;
font-size: calc(var(--note-text-size) + 6px);
margin-bottom: 15px;
display: flex;
align-items: center;
gap: 10px;
border-bottom: 2px dashed rgba(0,0,0,0.1);
padding-bottom: 10px;
}
/* สำหรับมือถือ */
@media (max-width: 600px) {
:root {
--note-width: 95%;
--note-min-height: 250px;
}
.sn-content { padding: 25px; }
}
</style>
<div class="sn-wrapper">
<div class="sn-container">
<!-- เลเยอร์ภาพ -->
<div class="sn-background"></div>
<!-- ส่วนเนื้อหา -->
<div class="sn-content">
<div class="sn-header">
<span>✿</span> บันทึกสรุปโน้ต <span>✿</span></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">โมนีก้าเดินทางถึงญี่ปุ่นมาเที่ยวกับพ่อ </div><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=718">[ดันเจี้ยน]</a></div><div style="text-align: left;"><b>กำจัด</b> อีกัวน่าห้วงฝัน 1 ตัว (มีค่า LUK 70+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ ธุลีนฤมิต 3 ชิ้น</div><div style="text-align: left;"><div><b>กำจัด</b> รถไฟจักรกลลีเจี้ยน 1 ตัว (มีค่า LUK 70+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ -</div><div><br></div><div style="text-align: right;"><b>+2 ตื่นรู้ จากการกำจัด อีกัวน่าห้วงฝัน ครั้งแรก</b></div><div style="text-align: right;"><b>ได้รับ ธุลีนฤมิต 3 ชิ้น</b></div></div>
<!-- ส่วนท้าย (ถ้ามี) -->
<div style="text-align: right; margin-top: 30px; opacity: 0.7;">
— ลงชื่อ Moneka M. Blossom
</div>
</div>
</div>
</div>
<span id="docs-internal-guid-f37964a5-7fff-8178-493f-51402ef2affc"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 10 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เวลากลางวัน เวลา 09.00 น. เป็นต้นไป ณ กรุงโตเกียว</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"> แสงแดดฤดูหนาวในเช้าวันที่ 10 กุมภาพันธ์สาดส่องผ่านม่านหมอกจาง ๆ ของกรุงโตเกียว สะท้อนกับตึกระฟ้าจนดูเหมือนป่าโลหะที่ส่องประกาย โมนีก้าก้าวเดินเคียงคู่ไปกับแคนทัส ผู้เป็นพ่อที่วันนี้ดูจะกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษในชุดเดินป่าที่เตรียมมาอย่างดี ธิดาแห่งเซเรสลอบมองเสี้ยวหน้าของเภสัชกรหนุ่มใหญ่ที่กำลังตื่นตาตื่นใจกับร้านกาแฟข้างทาง นึกขอบคุณในใจที่ความปกติของพ่อคือสมอเรือที่ยึดเหนี่ยววิญญาณของเธอเอาไว้หลังจากผ่านพายุแห่งกาลเวลามานานหลายปี</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เป้าหมายแรกของวันคือพิพิธภัณฑ์จิบลิในย่านมิตากะ ทันทีที่แท็กซี่จอดลงเบื้องหน้าอาคารสีสันสดใสที่ปกคลุมด้วยเถาวัลย์สีเขียวครึ้ม แคนทัสก็แทบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ เขารีบชี้ชวนให้ลูกสาวดูหุ่นยักษ์ผู้พิทักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนดาดฟ้า</font><b style=""><font color="#a0522d"> </font></b></font></span><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#a0522d">"ดูนั่นสิโมนี่ เหมือนหลุดออกมาจากลาพิวต้าเลยนะ พ่อว่าอยากได้มันไปไว้ที่บ้านเราสักตัวว่าไหม" </font></b><font color="#696969">โมนีก้าหัวเราะเบา ๆ ให้กับงานอดิเรกสุดโปรดของพ่อที่ชอบต่อหุ่นยนต์กันพลาและสะสมอนิเมะเป็นชีวิตจิตใจ แม้ช่วงหลังมานี้เขาจะได้รับรู้ความลับเรื่องสายเลือดเทพเจ้าที่ไหลเวียนอยู่ในตัวและลูกสาว แต่แคนทัสกลับรับมือมันได้นิ่งสงบเกินคาด เขาเพียงแค่ปรับจูนความจริงในหัวให้เหมือนกับพล็อตการ์ตูนเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินลัดเลาะผ่านสวนดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างประณีตในสไตล์จิบลิ กลิ่นสาบประหลาดที่เหมือนเนื้อบูดผสมกับกลิ่นเหงื่อแกะก็พุ่งเข้าประทะนาสิกของโมนีก้า แววตาสีเทาเงินของอดีตเซนจูเรี่ยนสาววาววับขึ้นทันที เธอสังเกตเห็นพุ่มไม้หนาทึบสั่นไหวอย่างรุนแรง ก่อนที่อสุรกายร่างยักษ์ตาเดียวหรือไซคลอปส์ที่สวมเสื้อผ้ามอซอจะกระโจนออกมาหวังจะจู่โจมจากเงามืด </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font color="#9932cc"><b><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"></span><font face="TH SarabunPSK" size="5">"พ่อคะ ถอยไปก่อน!" </font></b></font><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">โมนีก้าตวาดสั่งพร้อมกับสะบัดข้อมือขวาเรียกดาบสุริยคติออกมาในชั่วพริบตา แสงสีทองจากอุกกาบาตวาบผ่านอากาศธาตุตัดสลับกับรากไม้หนาที่พุ่งขึ้นมาจากใต้ผืนดินด้วยพลังแห่งเซเรสเพื่อพันธนาการข้อเท้าของเจ้ายักษ์ตาเดียวในพริบตา </font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">แคนทัสนั้นขยับแว่นสายตาพลางก้าวถอยหลังอย่างรู้จังหวะ เขาไม่ได้ร้องตะโกนด้วยความกลัว แต่กลับมองดูการต่อสู้ด้วยสายตาพิจารณาราวกับกำลังตรวจเช็คดีเทลของโมเดลรุ่นลิมิเต็ด </font><b style=""><font color="#a0522d">"จัดการมันเลยโมนี่ ระวังด้านซ้ายด้วยลูก!" </font></b><font color="#696969">เพียงไม่กี่วินาทีที่คมดาบตวัดผ่านคออสุรกาย ร่างของมันก็สลายกลายเป็นผงทองปลิวหายไปในอากาศ ส่วนโมนีก้าก็เก็บดาบเข้าสู่กำไลพลางหันมามองพ่อที่เดินกลับมาตบบ่าเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้ม </font><b style=""><font color="#a0522d">"เก่งมากเลยลูก พ่อว่าไซคลอปส์ตัวนี้ขยับช้ากว่าในหนังที่พ่อดูอีกนะ"</font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">และช่วงเวลาของการเที่ยวและมื้อเที่ยงที่เรียบง่ายผ่านพ้นไปโดยที่โมนีก้ายังคงใช้เวลาอย่างพิถีพิถันในการเขี่ยเศษผักชีและต้นหอมออกจากราเมงร้อน ๆ ของเธออย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางมายังสวนอุเอโนะ บรรยากาศของสวนสาธารณะขนาดใหญ่ในช่วงฤดูหนาวนั้นดูเงียบเหงาแต่ก็งดงามในแบบของมัน ต้นซากุระนับพันต้นที่เคยเบ่งบานในเดือนเมษายนบัดนี้เหลือเพียงกิ่งก้านสีเข้มที่ท้าลมหนาว พื้นดินปกคลุมด้วยใบไม้แห้งที่ส่งเสียงกรอบแกรบยามก้าวเดิน ทั้งคู่เดินเลียบไปตามสระชิโนบาสุที่ผิวน้ำนิ่งสงบดุจกระจกเงา ทว่าในความสงบนั้น โมนีก้ากลับสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมที่ผิดปกติ</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"><font color="#696969"> </font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><b style=""><font color="#9932cc">"ระวังน้ำด้วยค่ะพ่อ" </font></b><font color="#696969">หญิงสาวเอ่ยเตือนขณะที่ม้าน้ำเคลพีสีเขียวเข้มรูปร่างน่าเกลียดพุ่งพรวดขึ้นมาศิริภาพน้ำ มันสะบัดขนที่เหมือนสาหร่ายเน่าเปื่อยใส่จนหยดน้ำกระเซ็น แคนทัสหลบวูบไปหลังต้นไม้ต้นใหญ่พลางพึมพำ</font><b style=""><font color="#a0522d"> "โอ้ ตัวนี้เหมือนปิศาจในเกมอาร์พีจีที่พ่อเคยเล่นเลยแฮะ" </font></b></font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">ส่วนโมนีก้าก็ไม่ปล่อยให้มันมีโอกาสลากเธอลงน้ำ เธอใช้พลังทำให้พื้นดินริมตลิ่งแตกร้าวและยกตัวขึ้นเป็นกำแพงขวางทางมันไว้ ก่อนจะเร่งเถาวัลย์หนามให้พุ่งออกมารัดร่างอสุรกายน้ำจนมันส่งเสียงร้องโหยหวน ดาบสุริยคติถูกตวัดผ่านเพียงครั้งเดียว เปลวเพลิงความร้อนสูงจากใบดาบก็เผาไหม้ร่างของเคลพีจนสลายไปในพริบตา</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">จนกระทั่งแสงสีทองแดงของดวงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มอาบทาไปทั่วสวนอุเอโนะ โมนีก้าเดินเคียงข้างพ่อที่เริ่มพูดคุยเรื่องกันดั้มตัวใหม่ที่เขาอยากซื้อในญี่ปุ่น แววตาของหญิงสาวที่เคยผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนดูจะอ่อนโยนลงเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของพ่อ</font><b style=""><font color="#a0522d"> </font></b></font></span><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#a0522d">"วันนี้ลูกเก่งมากนะโมนี่ พ่อว่าเรากลับโรงแรมไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า พ่ออยากลองไปดูร้านขายโมเดลแถวอากิฮาบาระด้วย ลูกจะไปด้วยกันไหม?"</font></b><font color="#696969"> โมนีก้าพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มขำ ๆ กับพ่อของตนเอง</font><b style=""><font color="#9932cc"> "ไปสิคะพ่อ แต่ห้ามพาหนูไปเข้าร้านอาหารมังสวิรัตินะคะ หนูขอร้องล่ะ"</font></b><font color="#696969"> ก่อนที่ทั้งสองพ่อลูกจะเดินหายลับไปในเงามืดของเมืองใหญ่ที่เริ่มสว่างไสวด้วยแสงไฟ ทิ้งเบื้องหลังของสมรภูมิเล็ก ๆ ไว้ให้กาลเวลาทำหน้าที่ลบเลือนมันไปพร้อมกับลมหนาวที่พัดผ่าน</font></span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></p></span><p></p>
<!-- 1. Google Fonts: Playpen Sans Thai -->
<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">
<style>
:root {
--note-width: 650px; /* ความกว้างของกรอบ */
--note-min-height: 300px; /* ความสูงขั้นต่ำ (จะขยายตามข้อความ) */
--note-text-size: 13px; /* ขนาดตัวอักษร */
--note-text-color: #a87439; /* สีตัวอักษร (ปรับให้เข้ากับภาพ) */
/* การปรับรูปพื้นหลัง */
--bg-url: url('https://iili.io/qHFeMl9.png');
--bg-fit: cover; /* cover = เต็มกรอบพอดี, contain = เห็นครบทั้งรูป */
--bg-opacity: 1; /* ความชัดของภาพ 0 ถึง 1 */
}
.sn-wrapper {
display: flex;
justify-content: center;
padding: 20px;
background: transparent; /* พื้นหลังข้างนอกกรอบ */
}
.sn-container {
font-family: 'Playpen Sans Thai', cursive !important;
width: 100%;
max-width: var(--note-width);
min-height: var(--note-min-height);
position: relative;
border-radius: 20px;
overflow: hidden;
box-shadow: 0 10px 30px rgba(0,0,0,0.15);
display: flex;
flex-direction: column;
color: var(--note-text-color);
}
/* เลเยอร์ภาพพื้นหลัง */
.sn-background {
position: absolute;
inset: 0;
background-image: var(--bg-url);
background-size: var(--bg-fit);
background-position: center;
opacity: var(--bg-opacity);
z-index: 1;
pointer-events: none; /* เพื่อให้คลุมดำข้อความได้ */
}
/* เลเยอร์เนื้อหา */
.sn-content {
position: relative;
z-index: 2;
padding: 40px;
line-height: 1.6;
font-size: var(--note-text-size);
/* เพิ่มพื้นหลังโปร่งแสงเล็กน้อยให้อ่านง่ายขึ้น ถ้าภาพพื้นหลังลายตา */
background: rgba(255, 255, 255, 0.1);
flex-grow: 1;
}
/* ส่วนหัวสรุป */
.sn-header {
font-weight: 700;
font-size: calc(var(--note-text-size) + 6px);
margin-bottom: 15px;
display: flex;
align-items: center;
gap: 10px;
border-bottom: 2px dashed rgba(0,0,0,0.1);
padding-bottom: 10px;
}
/* สำหรับมือถือ */
@media (max-width: 600px) {
:root {
--note-width: 95%;
--note-min-height: 250px;
}
.sn-content { padding: 25px; }
}
</style>
<div class="sn-wrapper">
<div class="sn-container">
<!-- เลเยอร์ภาพ -->
<div class="sn-background"></div>
<!-- ส่วนเนื้อหา -->
<div class="sn-content">
<div class="sn-header">
<span>✿</span> บันทึกสรุปโน้ต <span>✿</span></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">โมนีก้าเที่ยวญี่ปุ่น (โตเกียว) จับพ่อจ้า</div><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=720">[ดันเจี้ยน]</a></div><div style="text-align: left;"><b>กำจัด</b> ไซคลอปส์ 1 ตัว</div><div style="text-align: left;"><div><b>กำจัด</b> เคลพี 1 ตัว (มีค่า LUK 99+ หน่วย จะได้รับวัตถุดิบ x2) ได้รับ เกล็ดเคลพี 4 ชิ้น</div><div style="text-align: right;"><br></div><div style="text-align: right;"><b>ได้รับ เกล็ดเคลพี 4 ชิ้น</b></div></div>
<!-- ส่วนท้าย (ถ้ามี) -->
<div style="text-align: right; margin-top: 30px; opacity: 0.7;">
— ลงชื่อ Moneka M. Blossom
</div>
</div>
</div>
</div>
<span id="docs-internal-guid-c906ead6-7fff-37a9-9bcc-87dfde19c224"><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969"></font></span></h1><h1 dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" style="" size="5" color="#696969">วันที่ 13 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026</font></span></h1><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-weight: 700; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969">เวลากลางวัน เวลา 17.00 น. เป็นต้นไป ณ กรุงโตเกียว</font></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969"> บรรยากาศยามหกโมงเย็นในกรุงโตเกียวถูกฉาบด้วยแสงไฟสีนีออนหลากสีสันที่เริ่มสว่างไสวท้าทายความมืดมิดของขอบฟ้า หลังจากใช้เวลาเดินทางแบบไม่รีบร้อนกว่า 7 ชั่วโมงเต็ม รถยนต์เช่าคันเก่งของแคนทัสก็เลี้ยวเข้าสู่ย่านร้านอาหารชื่อดัง โมนีก้าก็มองดูพ่อของเธอที่ดูจะร่าเริงเป็นพิเศษเมื่อเห็นป้ายร้านซูชิเกรดพรีเมียม</font><b style=""><font color="#a0522d"> “ก่อนลูกจะกลับ พ่อขอเลี้ยงจัดหนักมื้อทิ้งทวนหน่อยนะโมนี่” </font></b><font color="#696969">แคนทัสเอ่ยพลางหัวเราะร่วน </font></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">ภายในร้านอาหารที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นข้าวปั้นผสมน้ำส้มสายชูและปลาสดใหม่โชยมาปะทะจมูก ทั้งคู่จัดเต็มกับซูชิโอโทโร่และอุนางิคำยักษ์จนแคนทัสถึงกับกุมขมับขำ ๆ เมื่อเห็นบิลค่าอาหารที่ทำให้กระเป๋าสตางค์ของเขาแฟบลงในพริบตา โมนีก้าลอบยิ้มขณะเขี่ยขิงดองออกจากจานอย่างประณีต แววตาสีเทาเงินฉายความสุขที่ไม่ได้สัมผัสมานานท่ามกลางเสียงหัวเราะของพ่อ</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; white-space-collapse: preserve;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ทว่าในระหว่างทางที่พ่อกำลังขับรถไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ บรรยากาศนิ่งสงบกลับถูกทำลายลงเมื่อเงาร่างมหึมาสองสายพุ่งพรวดออกมาขวางถนน </span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">รากษส</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ร่างยักษ์ผิวหยาบกร้านเขี้ยวยาวโง้งคำรามลั่นพร้อมกับฝูง</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ก๊อบลิน</span><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">ตัวจ้อยที่ถืออาวุธขึ้นสนิมหวังจะเข้ามารุมทึ้งรถเช่า</font><b style=""><font color="#9932cc"> </font></b></span></font><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><b style=""><font color="#9932cc">“พ่อคะ จอดรอตรงนี้แหล่ะค่ะ เดี๋ยวหนูมา” </font></b><font color="#696969">โมนีก้าเอ่ยเสียงนิ่งประดุจออกไปซื้อของหน้าปากซอย เธอเปิดประตูลงไปพร้อมสะบัดข้อมือเรียก</font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">ดาบสุริยคติ</span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">แสงสีทองจากแร่สัมฤทธิ์อุกกาบาตวาบผ่านความมืดตัดสลับกับมนต์มายาที่รากษสพยายามร่ายใส่ เธอพุ่งตัวหลบการโจมตีอันป่าเถื่อนอย่างพลิ้วไหว ตวัดดาบเพียงไม่กี่ครั้ง ร่างของเจ้ายักษ์ดุร้ายและบริวารก๊อบลินก็สลายกลายเป็นละอองทองปลิวหายไปในลมหนาวอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจของมนุษย์ทั่วไป</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">เมื่อรถเคลื่อนมาถึงหน้าสถานีรถไฟโตเกียวอันโอ่อ่า โมนีก้าหันไปสวมกอดพ่อของเธอแน่น กลิ่นอายความอบอุ่นของครอบครัวซึมลึกเข้าสู่หัวใจ </font><b style=""><font color="#9932cc">“หนูมีความสุขมากเลยค่ะพ่อ ที่ได้มาเที่ยวกับพ่อขอบคุณนะคะ”</font></b><font color="#696969"> คำนั้นทำเอา</font></font></span><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;"><font color="#696969">แคนทัสจะตบหลังลูกสาวเบา ๆ ด้วยความรัก</font><b style=""><font color="#a0522d"> “พ่อก็เหมือนกันลูก สุขสันต์วันปีใหม่ย้อนหลังนะ แล้วก็สุขสันต์วันวาเลนไทน์ล่วงหน้านะโมนี่”</font></b></span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK"><font color="#696969" style="font-size: x-large;">ก่อนที่หญิงสาวจะผละออกมาแล้วเดินตรงเข้าสู่ตัวสถานี ทิ้งให้พ่ออยู่ตรงที่จอดรถเพียงลำพัง ทว่าก่อนที่เธอจะพ้นประตู แต่แล้วแคนทัสกลับตะโกนไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ที่ดังพอจะทำให้คนแถวนั้นหันมอง </font><b style=""><font color="#a0522d" style="" size="6"><i>“รอบหน้าอย่าลืมพาแฟนมาหาพ่อด้วยนะ! ต่อให้เป็นอสุรกายหรือเทพเจ้า พ่อก็ไม่สนหรอก ถ้าลูกรักกันจริงพ่อก็โอเค!” </i></font></b></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;">คำพูดนั้นทำเอาโมนีก้าถึงกับหยุดกึก เธอหันขวับมามองพ่อด้วยใบหน้าที่เหวอสนิท หัวใจเต้นรัวพลางคิดในใจว่า </span><span style="font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; font-style: italic; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><font color="#9932cc">‘พ่อรู้ได้ยังไง!’</font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"> ทั้งที่เธอไม่เคยหลุดปากเรื่องเลสเตอร์เลยสักครั้ง แคนทัสเพียงแต่ยิ้มกว้างพลางยักคิ้วให้ สายตาของเขาเหมือนจะบอกว่าเขาเลี้ยงเธอมาตั้ง 15 ปีจนกระทั่งพลังเดมิก็อดตื่นขึ้น มีหรือที่พ่ออย่างเขาจะดูไม่ออกว่าลูกสาวกำลังมีความรัก</span></p><font face="TH SarabunPSK" size="5" color="#696969"><br></font><p dir="ltr" style="line-height:1.38;margin-top:0pt;margin-bottom:0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large;"> </span><font face="TH SarabunPSK" size="5"><font color="#696969">สายตาของพ่อทำเอาโมนีก้าหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายความอ่อนโยนอย่างที่สุด </font><b style=""><font color="#9932cc">“รักพ่อที่สุดเลยค่ะ! ไว้จะพามานะคะ!!”</font></b><font color="#696969"> เธอตะโกนตอบกลับไปก่อนจะหมุนตัวเข้าสู่ภายในสถานีด้วยหัวใจที่พองโต </font></font></span><span style="color: rgb(105, 105, 105); font-family: "TH SarabunPSK"; font-size: x-large; background-color: transparent; white-space-collapse: preserve;">เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์สัมฤทธิ์ของชานชาลาที่ 9 ของสถานีรถไฟโซนลับก่อนจ่ายเงินดรักม่าเพื่อแลกตั๋วรถไฟเฮเฟตัสขบวนด่วนพิเศษ เมื่อเวลา 19.00 น. มาถึง รถไฟสีดำขลับประดับลวดลายทองคำก็เคลื่อนตัวออกจากสถานีโตเกียวมุ่งตรงสู่นิวยอร์ก ทิ้งทริปญี่ปุ่นอันแสนอบอุ่นไว้เบื้องหลังเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่ค่ายจูปีเตอร์... ที่ซึ่งนัดเดทวันวาเลนไทน์กับมหาเทพสุดฮอตกำลังรอคอยเธออยู่</span></p><p dir="ltr" style="text-align: center; line-height: 1.38; margin-top: 0pt; margin-bottom: 0pt;"><span style="background-color: transparent; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline; white-space-collapse: preserve;"><img src="https://img5.pic.in.th/file/secure-sv1/d697757ec3adf31103369129f57f11f78a521a5e61eae-qE3OHs_fw658webp-1-1.png" width="500" _height="70" border="0"></span></p></span><p></p>
<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">
<style>
:root {
--note-width: 650px; /* ความกว้างของกรอบ */
--note-min-height: 300px; /* ความสูงขั้นต่ำ (จะขยายตามข้อความ) */
--note-text-size: 13px; /* ขนาดตัวอักษร */
--note-text-color: #a87439; /* สีตัวอักษร (ปรับให้เข้ากับภาพ) */
/* การปรับรูปพื้นหลัง */
--bg-url: url('https://iili.io/qHFeMl9.png');
--bg-fit: cover; /* cover = เต็มกรอบพอดี, contain = เห็นครบทั้งรูป */
--bg-opacity: 1; /* ความชัดของภาพ 0 ถึง 1 */
}
.sn-wrapper {
display: flex;
justify-content: center;
padding: 20px;
background: transparent; /* พื้นหลังข้างนอกกรอบ */
}
.sn-container {
font-family: 'Playpen Sans Thai', cursive !important;
width: 100%;
max-width: var(--note-width);
min-height: var(--note-min-height);
position: relative;
border-radius: 20px;
overflow: hidden;
box-shadow: 0 10px 30px rgba(0,0,0,0.15);
display: flex;
flex-direction: column;
color: var(--note-text-color);
}
/* เลเยอร์ภาพพื้นหลัง */
.sn-background {
position: absolute;
inset: 0;
background-image: var(--bg-url);
background-size: var(--bg-fit);
background-position: center;
opacity: var(--bg-opacity);
z-index: 1;
pointer-events: none; /* เพื่อให้คลุมดำข้อความได้ */
}
/* เลเยอร์เนื้อหา */
.sn-content {
position: relative;
z-index: 2;
padding: 40px;
line-height: 1.6;
font-size: var(--note-text-size);
/* เพิ่มพื้นหลังโปร่งแสงเล็กน้อยให้อ่านง่ายขึ้น ถ้าภาพพื้นหลังลายตา */
background: rgba(255, 255, 255, 0.1);
flex-grow: 1;
}
/* ส่วนหัวสรุป */
.sn-header {
font-weight: 700;
font-size: calc(var(--note-text-size) + 6px);
margin-bottom: 15px;
display: flex;
align-items: center;
gap: 10px;
border-bottom: 2px dashed rgba(0,0,0,0.1);
padding-bottom: 10px;
}
/* สำหรับมือถือ */
@media (max-width: 600px) {
:root {
--note-width: 95%;
--note-min-height: 250px;
}
.sn-content { padding: 25px; }
}
</style>
<div class="sn-wrapper">
<div class="sn-container">
<!-- เลเยอร์ภาพ -->
<div class="sn-background"></div>
<!-- ส่วนเนื้อหา -->
<div class="sn-content">
<div class="sn-header">
<span>✿</span> บันทึกสรุปโน้ต <span>✿</span></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: center;">โมนีก้าเดินทางกลับแล้วจ้า จบทริปซักที กุจะบ้าาาา</div><div style="text-align: center;"><br></div><div style="text-align: center;"><b>เดินทางด้วยรถไฟเฮเฟตัส (สายด่วนพิเศษ) 1 ที่นั่ง ราคาตั๋ว 20 ดรักม่า </b></div><div style="text-align: center;"><b>สถานีต้นทาง :</b> สถานีแกรนด์เซ็นทรัล, นิวยอร์ก </div><div style="text-align: center;"><b>สถานีปลายทาง : </b>สถานีรถไฟยูเนี่ยน, กรุงโตเกียว, ประเทศญี่ปุ่น </div><div style="text-align: center;"><b>(จ่ายแล้วจ้า)</b></div><div style="text-align: right;"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=734"><a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:dungeon&do=dungeon_fight&battle_id=734">[ดันเจี้ยน]</a></a></div></div><div style="text-align: right;"><b>กำจัด</b> ก๊อบลิน 1 ตัว</div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: right;"><b>กำจัด</b> รากษส 1 ตัว</div><div style="text-align: right;"><br></div><div style="text-align: right;"><b>ได้รับ (ไม่ได้รับอะไร)</b></div></div>
<!-- ส่วนท้าย (ถ้ามี) -->
<div style="text-align: right; margin-top: 30px; opacity: 0.7;">
— ลงชื่อ Moneka M. Blossom
</div>
</div>
</div>
</div>