[ตอนเหนือของค่าย] ชายหาด - โซนอื่น ๆ - Percy Jackson and the Olympians Thailand

Feria โพสต์ 2025-5-1 17:49:33

<center><link href="https://dl.dropbox.com/s/rzk46q4oyydu95e/sour%20grapes.css" rel="stylesheet"><div id="rr_sour-grapes" style="--width: 600px; --accent: #6A9C78; --accent-text: #fff; --bg-color: #630A10; --border-color: #7E8A97; --text-color: #dadada; --font-size: 12px;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rheader">
บันไดงูแม่มด 1
</div><div class="rtxt">
ย้อนเวลา 30 เมษา 68 19:30 น. 
วันนี้หลังจากที่เฟเรียนั่งรถโรงเรียนกลับมาจากการเรียนไฮสคูลที่โรงเรียนจบมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็แวบไปเปลี่ยนชุดจากชุดนักเรียนเป็นชุดชาวค่ายสบาย ๆ พร้อมสำหรับมาร่วมกิจกรรมของคืนนี้ ถึงแม้มันจะไม่มีราตรีเลยก็เถอะนะ พอเธอมาถึงชายหาดก็ถูกเปลี่ยนสภาพเป็นบอร์ดเกมขนาดใหญ่ตั้งแต่หัวหาดยันท้ายชายหาด นี่ต้องใช้แรงงานเยอะขนาดไหนกันนี่ ถึงทำได้สุดยอดขนาดนี้ ในตอนนั้นเองที่เธอเห็นเด็กหญิงบ้านโพไซดอนคนหนึ่งที่ดูตัวเล็กน่ารักน่าชังจนเรียกได้ว่าน่าจะเป็นมาสคอตประจำบ้านโพไซดอนในชุดและผ้าคลุมแม่มดยืนโบกไม้โบกมือรออยู่ 
"ช่วยด้วยท่านแม่มดผู้กล้า!รัตติกาลจากเราไปนานแล้ว พวกเรามาทำพิธีบูชาความมืด เพื่อทวงคืนกลางคืนกันเถอะ!" 
“น่าสนใจแฮะ แล้วต้องทำไงบ้างเหรอ” 
เด็กหญิงตัวน้อยหยิบชุดยูนิฟอร์มของผู้วิเศษมาให้กับเธอพร้อมลูกเต๋า 9 หน้า เฟเรียก็ไม่คิดอะไรมากสวมชุดยูนิฟอร์มและรับลูกเต๋ามา 
"สถานที่ทำพิธีชุมนุมพ่อมด/แม่มดคือบนยอดเขาบร๊อคเคนค่ะ ให้ลูกเต๋านี้นำทางพี่จนไปถึงนะ
ระหว่างทางจะมีอุปสรรคต่าง ๆ ที่พ่อมด/แม่มดผู้กล้าต้องฝ่าฟัน
หากว่าพี่เหนื่อยล้าหรือหลงทางอยากลงจากเขาแล้วก็ตะโกนดัง ๆ นะคะ แล้วทีมงานจะเข้าไปช่วยเหลือ" 
“สรุปก็คือเกมบันไดงูเวอร์ชั่นเดินเองสินะ เข้าใจแล้วล่ะ! งั้น….มาเริ่มเต้นกันเลย” 
พอรู้เนื้อหาทั้งหมดแล้ว เธอก็มายืนที่จุดเริ่มต้นก่อนจะทอยลูกเต๋าเพื่อเริ่มพาตัวเองออกเดินทาฃสู่ยอดเขาบร็อคเคนทันที พร้อมเอ่ยคำพูดประจำตัวของตน และสวมหูฟังเฮคโฟนเปิดเพลงเร่งเร้นความตื่นเต้นระหว่างเดินทางตามสไตล์ของเธอ ถึงจริง ๆ คือเธอไม่อยากให้ตัวเองแพนิคจากความเงียบเกินไปนั่นแหละนะ 
“ไหนดูสิว่าจะไปช่องไหนกันนะ” 
เธอมองลูกเต๋าที่ถูกโยนออกไปด้วยความตื่นเต้นว่ามันจะเผยหน้าไหนให้เธอเห็นพลางมองมันหมุนติ๋ว ๆ เป็นลูกข่างค่อย ๆ ช้าลงและหยุดนิ่งล้มลงสู่พื้น ส่วนลูกๆ ของเธอนั่น ก็รออยู่ข้างสนาม เพราะว่าเดี๋ยวจะเบียดกันเกินไป มีแค่เรเลียแหละที่ดื้อมาบินอยู่ข้างไหล่เธอคนเดียวเลย
</div><div class="rfooter"></div></div></div></center>

Feria โพสต์ 2025-5-2 03:03:40

Adelaide โพสต์ 2025-5-4 18:35:30

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
 <div style="text-align: center;">GAME START!</div> 
<div id="boxadelaide02">
30 เมษายน 2025 19:19 PM- - - - -

                 อเดลเลดเดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่เพียงลำพังด้วยความเหงาและเบื่อหน่ายเพราะรอฟีอัสกับอเล็กเซย์พี่น้องร่วมบ้านออกไปเรียนข้างนอกค่ายฮาล์ฟบลัดอีกเดือนกว่าจะกลับเป็นเหตุให้สาวบ้านซุสออกมาดินเตร็ดเตร่ไม่มีจุดหมายจนกระทั่งมาถึงชายหาดที่มีชาวค่ายออกกันแน่นขนัด                 "มีงานอะไรกันนะ" สาวเจ้าเขย่งปลายเท้าให้สูงกว่าคนด้านหน้าเล็กน้อยเพื่อมองข้ามไปยัง (อดีต) ชายหาดที่ตอนนี้ถูกขึงด้วยผ้ากั้นฉากอย่างยิ่งใหญ่ยาวตั้งแต่หัวหาดยันท้ายหาด หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งอเดลเลดก็เดินไปต่อแถวเพื่อเข้าร่วมกิจกรรมที่ถูกจัดขึ้นโดยไม่รีรอ โชคดีที่แถวกิจกรรมขยับค่อนข้างไวทำให้เพียงแค่อึดใจเดียวเธอก็มายืนอยู่ตรงหน้าสาวน้อยบ้านโพไซดอนในชุดคลุมแม่มดแปลกตา                 "ช่วยด้วยท่านแม่มดผู้กล้า! รัตติกาลจากเราไปนานแล้ว พวกเรามาทำพิธีบูชาความมืด เพื่อทวงคืนกลางคืนกันเถอะ!"                 "โอ้ว" อเดลเลดเงียบไปครู่หนึ่งเพราะเธอไม่รู้รายละเอียดของกิจกรรมนี้มาก่อน แต่ถ้าดูจากชุดคลุมของสาวน้อยตรงหน้าก็คิดว่าคงเป็นเกมที่จะต้องสวมบทบาทและแน่นอนว่าเธอถนัดเรื่องการสวมบทบาทที่สุด!                 "ฉันเอาด้วย" เธอว่า มือเล็กยื่นชุดยูนิฟอร์มของผู้วิเศษพร้อมลูกเต๋า 9 ด้านให้กับอเดลเลดและอธิบายต่อ                 "สถานที่ทำพิธีชุมนุมแม่มดคือบนยอดเขาบร๊อคเคนค่ะ ให้ลูกเต๋านี้นำทางพี่จนไปถึงนะ ระหว่างทางจะมีอุปสรรคต่างๆ ที่แม่มดผู้กล้าต้องฝ่าฟัน หากว่าพี่เหนื่อยล้าหรือหลงทางอยากลงจากเขาแล้วก็ตะโกนดังๆ นะคะ แล้วทีมงานจะเข้าไปช่วยเหลือ"                  อเดลเลดพยักหน้ารับขณะที่แม่มดน้อยช่วยนำทางเธอมายังจุด Start ที่เป็นห้องสี่เหลี่ยมถูกขึงด้วยผ้าสีขาวรอบด้าน หญิงสาวกวาดสายตามองภาพฉากทางออกของประตูปราสาทในยุคกลางที่ถูกวาดขึ้นด้วยความชื่นชมและประทับใจในฝีมืออันยอดเยี่ยมนี้                 "ขอให้ท่านแม่มดผู้กล้าโชคดีค่ะ!"                 "ส่งพี่แค่นี้หรอ" ถามยังไม่ทันจบประโยคแม่มดน้อยวิ่งจู๊ดออกไปจากห้องเสียแล้ว.. อเดลเลดเกาหัวแกรกๆ พร้อมกับหันกลับมามองทางออกตรงหน้าและรีบสวมชุดที่ได้มาอย่างไม่รีรอ หญิงสาวรวบผมเป็นมวยต่ำเพื่อความคล่องแคล่วในการเคลื่อนไหวเพราะยังไม่แน่ใจนักว่า 'อุปสรรค' ที่แม่มดน้อยจากบ้านโพไซดอนพูดถึงนั้นเป็นอุปสรรคแบบไหน แต่ถ้าเป็นอุปสรรคแบบพวกกึ่งเทพนั้นคงไม่ธรรมดาแน่นอน                "มาลองกันสักตั้ง" อเดลเลดกำลูกเต๋า 9 ด้านในมือแน่น ภาวนาให้มันออกเลขดีๆ ก่อนที่จะโยนมันลงไปบนพื้นทรายเพื่อเป็นการเริ่มเกม - - - - - ทอยลูกเต๋าครั้งที่ 1

</div>
 
</div></div>

Adelaide โพสต์ 2025-5-4 23:56:16

Adelaide โพสต์ 2025-5-5 11:38:30

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
 <div style="text-align: center;">PAPER BAT AND TALKING OWL</div> 
<div id="boxadelaide02">
30 เมษายน 2025 19:45 PM- - - - -

                 อเดลเลดยังคงเดินหน้าต่อไปช้าๆ อย่างระแวดระวัง ย้อนเหตุการณ์ภายในห้องหมายเลขหกเมื่อครู่นี้เธอทอยลูกเต๋าได้เลข 4 ทำให้ต้องเดินหน้าต่อไปอีกสี่ห้องเพื่อไปยังห้องหมายเลข 10 โดยหวังว่าห้องนี้จะชิลเหมือนห้องหมายเลขหกที่เพิ่งจะผ่านมา แม้จะหนาวนิดหน่อยก็ตาม                  ผ่านห้องที่ 7..                 ห้องที่ 8..                 ห้องที่ 9..                 และ..                 "ห้องนี้สินะ.. โอ้ย!" พูดยังไม่ทันจบประโยคกลไกของห้องที่สอบก็เริ่มทำงานโดยเริ่มจากวัตถุปริศนาสีดำทะมึนปลิว(?)มากระแทกหน้าผากของอเดลเลดเสียงดังแปะขณะไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวลูบหน้าผากป้อยๆ พร้อมหัวลงต่ำมองหาเจ้าวัตถุปริศนาเมื่อครู่ที่น่าจะตกอยู่ที่พื้น                "ค้างคาว? กระดาษ?" สิ่งที่นอนแผ่อยู่ข้างเท้าของเธอมีลักษณะเหมือนค้างคาวที่ถูกพับขึ้นมาจากกระดาษสีดำ ขณะกำลังพิจารณาค้างคาวที่ว่าอยู่นั้นจู่ๆ มันก็บินโฉบกลับขึ้นไปบนฟ้าอีกครั้งพร้อมกับเสียงฟึ่บฟั่บที่ดังเหนือศีรษะของเธอ                "ซวยแล้ว" ทันทีที่แหงนขึ้นมองหาต้นเสียงเธอก็พบกับค้างคาวกระดาษฝูงใหญ่ที่กำลังบินตรงมาที่เธอและเสียงฟึ่บฟั่บที่ได้ยินคงจะเป็นเสียงกระดาษเสียดสีกัน อเดลเลดอดนึกชื่นชมความสมจริงของฉากในเกมนี้ไม่ได้แต่แน่นอนว่าเธอก็คงไม่อยู่ให้ค้างคาวกระดาษพวกนี้มารุมทึ้งศีรษะเธอเป็นรอบที่สองแน่                 จังหวะนี้ขอเผ่นก่อนแล้วกันนะ!                ไม่รอช้าสาวเจ้ารีบหันหลังแล้ววิ่งกลับไปยังห้องที่เก้าทันทีเพื่อหนีให้พ้นเจ้าค้างคาวพวกนั้น น่าแปลกนิดหน่อยที่ห้องหมายเลขเก้าที่เธอเพิ่งจะมาถึงดูไม่มีอะไรพิเศษต่างจากห้องเมื่อกี้ลิบลับ                 "ฮูกกกก ฮูกกกก"                 "อะไรอีกล่ะเนี่ย" อเดลเลดหันไปมองนกฮูกแห่งปัญญาที่ส่งเสียงร้องดังลั่นเมื่อเธอมาถึง พอดีกับจังหวะที่มีผู้เล่นอีกคนปรากฎตัวขึ้น อเดลเลดยิ้มอย่างใจชื้นที่เจอเพื่อร่วมชะตากรรมอีกคนพร้อมกับโบกมือทักทาย                "ฮูกกกกก ฮูกกกก ทอยเต๋าออกเลขคู่หยุดเดิน 1 ตา ถ้าทอยเต๋าออกเลขคี่ ตาหน้าเดินต่อได้ ฮูกกกกก ฮูกกกกก" นอกจากค้างคาวกระดาษยังมีนกฮูกพูดได้ช่างน่าประทับใจจริงๆ                "ขอให้ได้เลขคี่ แต่ไม่ไปห้องที่สิบ" เธอว่าพร้อมกับโยนลูกเต๋าในมือออกไปบนพื้นทรายอีกครั้ง อะไรก็ได้ขอแค่เป็นเลขคี่ที่ไม่ใช่ 1 เพราะถ้าให้ไปวิ่งหนีกับเจ้าค้างคาวอีกรอบเธอคงไม่เอาแล้ว - - - - - ทอยลูกเต๋าครั้งที่ 31st : forward 6 spaces2nd : forward 4 and back 1 space to room 9 (lastest!)

</div>
 
</div></div>

Feria โพสต์ 2025-5-6 23:20:35

<center><link href="https://dl.dropbox.com/s/rzk46q4oyydu95e/sour%20grapes.css" rel="stylesheet"><div id="rr_sour-grapes" style="--width: 600px; --accent: #6A9C78; --accent-text: #fff; --bg-color: #630A10; --border-color: #7E8A97; --text-color: #dadada; --font-size: 12px;"><a href="https://is.gd/rossr" title="「by ross」"></a><div class="rcontainer"><div class="rheader">
บันไดงูแม่มด 3
</div><div class="rtxt">
30 เมษา 68 19:41 
ภายหลังการทอยเต๋าได้ผลเป็นเลข 4 ซึ่งเป็นเลขคู่ ผลของมันน่ะเหรอ ก็ทำให้เธอต้องหยุดเดิน 1 ตายังไงล่ะ เธอทิ้งตัวลงนั่งลงกับพื้นด้วยความเศร้าใจ ตานี้เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย เรเลียที่เกาะอยู่บนไหล่ของเธอก็โผล่ตัวออกมาจากการพลางตัวอันเป็นความสามารถจากการเป็นอีกัวน่าห้วงฝัน ลูกสาวที่เธอได้รับมอบมาจากท่านพี่มอร์เฟียส เทพแห่งความฝันที่เธอได้ไปพบมาเมื่อตอนที่เธอไปทำภารกิจคำพยากรณ์ตามไล่จับฝันร้ายที่นิวยอร์กอันเป็นภารกิจคำพยากรณ์แรกสุดของเธอที่ก็ปกติธรรมดาไม่มีการผิดใจอะไรใคร พอมาเทียบกับครั้งที่สองแล้ว....เธอนึกถึงการทำภารกิจคำพยากรณ์ครั้งที่สองที่เธอรับมาจากเทพีไอริสให้ไปที่เฮติ เธอจำได้เลยว่าภารกิจนั่นเกิดอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะ เยอะตั้งแต่โดนเทพ/เทพีบางองค์ที่นึกว่คนดีสุดท้ายโดนบิด ก็คิดเอาก้นแล้วกันนนะ แล้วเธอก็เป็นอะไรกับเทพท้องถิ่นนี่ ไปจีนก็โดนเทพสามตาจับ ไปเฮติก็โดนเทพเอซูจับ แถมโดนจับคู่กับพี่อลิเซียอีก พูดถึงตอนนั้นเธอก็นึกขึ้นได้เลยว่าไปครั้งนั้นพวกเราสามสาวก็สูญเสียและโดนผลกระทบกันทั่วหน้าเลย พี่อลิเซียก็เสียพี่เอลลิสไปจากเหตุการณ์เหมายันต์ ลิเลียน่าก็เสียความทรงจำเกี่ยวกับอะไรบางอย่างไป ซึ่งเธอพอรู้แล้วว่าลิเลียน่าถูกลบความทรงจำเกี่ยวกับเดม่อนไป เอาจริง ๆ น่าจะเรียกว่าถูกผนึกความทรงจำไว้น่าจะถูกกว่ามั้ง ถ้าอ้างอิงจากที่เทพีเฟรย่าบอกเธอไว้ตอนที่เฟเรียได้รับกุญแจแห่งปัญญามานั่นแหละนะ ส่วนตัวของเธองั้นเหรอก็.....โดนเทพีเฮคาทีเกลียดจนต้องระแวงทุกครั้งที่ออกนอกค่าย ยิ่งเธอต้องออกไปโรงเรียนด้วยนี่แหละ เลยทำเอาเธอระแวงเพื่อนร่วมชั้นที่มาทักเป็นบางครั้งบางคราวทำเอาเธออยู่ไม่เป็นสุขเลย โชคยังดีที่ช่วงนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นด้วยล่ะนะ แต่ก็กลัวว่าเทพีองค์นั้นจะมาขอให้เพื่อนร่วมค่ายเธอแบบโรบินมาทำอะไรเธอเหมือนกันนั่นแหละ เคยได้ยินว่าเคยมีพี่น้องเธอบางคนเตคยถูกเทพบางองค์ปลอมเป็นเสียงท่านพ่อให้ไปจัดการเอโลอิสด้วยนี่นา ให้ตายสิการถูกเทพเกลียดนี่ทำเอาใช้ชีวิตยากซะจริงเลย อ่า ๆ กลับมาปัจจุบันดีกว่า 
เสียงนกฮูกราวกับเสียงเยาะเย้ยเธอที่ดวงกุดในระดับหนึ่งที่ทอยได้เลขคู๋เลยต้องหยุดเดิน 1 ตา ไปแบบเซ็ง ๆ 
"อ่า...แบบนี้จะทำไรดีล่ะนี่ต้องอยู่รอเฉย ๆ เหรอนี่" 
เธอบ่นงุบงิบกับตัวเองแบบเซ็ง ๆ พลางนั่งลงกับพื้นห้องที่ตนอยู่ พลางคิดหาว่าจะทำอะไรดี ในตอนนั้นเอง... 
"แม่จ้า ขอหนูทอยเต๋าเล่น ๆ ระหว่างรอได้ไหมคะ" 
เรเลียก็โผล่ออกมาขอลองทอยเต๋าเล่น ๆ ระหว่างรอให้การหยุดเดิน 1 ตาครั้งนี้จบลง เธอที่ไม่รู้จะทำไรดีอยู่แล้วเลยเอาลูกเต๋าเก้าหน้าของตัวเองออกมาให้เรเลีย 
"ก็ได้ล่ะนะ นี่จ้ะเรเลีย" 
เรเลียใช้สองเท้าหน้ารับลูกเต๋าไว้ก่อนที่จะโยนลูกเต๋าออกไปแบบเล่น ๆ เพื่อแก้เบื่อไป 
หยุดเดิน 1 ตา
</div><div class="rfooter"></div></div></div></center>

Adelaide โพสต์ 2025-5-7 01:29:10

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
 <div style="text-align: center;">PAPER BAT AND TALKING OWL</div> 
<div id="boxadelaide02">
30 เมษายน 2025 20:00 PM- - - - -

                 นี่มันบ้าไปแล้ว..                สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของอเดลเลดคือสฟิงซ์ที่มีใบหน้าเหมือนกับรุ่นพี่ในค่ายที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีแม้จะดูขี้โมโหกว่าเดิมนิดหน่อยก็ตาม                 "รุ่นพี่?" อเดลเลดเรียกเสียงเบาอย่างไม่ค่อยแน่ใจ โซเฟีย คลาร์กสาวจากบ้านอะธีน่ากำลังทำตัวเกรี้ยวกราดเกินบทบาทดูได้จากสีหน้าถมึงทึงเหมือนไม่ค่อยพอใจซึ่งหลังจากที่เห็นชุดสฟิงซ์ที่เจ้าตัวใส่อยู่นั้นก็พอเข้าใจได้ว่ากำลังโมโหเรื่องอะไร                "ฮึ่มม! อาหาร! จ่ายค่าผ่านทางมาเป็นเลือดเนื้อของเจ้าซะ! หากอยากผ่านไปได้ต้องตอบคำถามให้ผ่าน 3 ข้อเสียก่อน!!" โซเฟียเล่นตามบทของเธออย่างแนบเนียน                "สองข้อได้ไหมคะ" อเดลเลดต่อรองด้วยรอยยิ้มแห้งเหือดแต่ได้รับคำตอบเป็นสีหน้าบูดบึ้งกว่าเดิมให้หญิงสาวจำใจยอมเล่นเกมตอบคำถามสามข้อกับโซเฟียแต่โดยดี แม้จะรู้ดีว่าตัวเองอาจจะตอบไม่ถูกสักข้อด้วยซ้ำ                 "ข้อแรก อะไรเอ่ย ข้าถือกำเนิดก่อนทุกสิ่ง ไร้รูป ไร้เสียง ไร้กลิ่น ไร้เงา ข้ามิอาจจับ มิอาจกัก แต่ทุกสิ่งในโลกย่อมต้องพบข้า" โซเฟียว่า แค่คำถามข้อแรกอเดลเลดก็ยืนงงเป็นไก่ตาแตก คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเป็นปมคิดมวนคำถามที่ได้ยินซ้ำไปมาอย่างไม่เข้าใจ อะไรเกิดก่อนทุกสิ่ง? จับก็ไม่ได้? ทุกสิ่งบนโลกต้องเจอ?                "ความตายหรอ"                 "ผิด" โซเฟียในชุดสฟิงซ์เกาหัวแกรกๆ กับคำตอบที่ได้รับ                 "ได้ไง? ความตายจับต้องไม่ได้และทุกคนต้องพบกับจุดจบทั้งนั้น"                 "คำตอบคือเวลาต่างหาก" โซเฟียยืดอกเล็กน้อย "ตอบผิดต้องถูกจับกิน"                 "เดี๋ยวก่อนนนน" อเดลเลดร้องลั่นเมื่อโซเฟียในชุดสฟิงซ์กระโจนเข้ามาใส่โดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งสองวิ่งไล่กันอยู่ภายในห้องหมายเลขสิบแปดเหมือนแมววิ่งไล่จับหนู ก่อนที่อเดลเลดจะวิ่งออกประตูกลับทางเดิมโดยมีโซเฟียไล่หลังอย่างไม่ลดละ กว่าจะรู้ตัวหญิงสาวก็วิ่งทะลุผ่านประตูย้อนกลับมา 5 ห้องจนถึงห้องหมายเลขสิบสาม กระทั่งไม่เห็นเงาของโซเฟียอีกต่อไปจึงหยุดพักหายใจครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มหาทางไปต่อ                "จะข้ามไปยังไงเนี่ย" หญิงสาวเริ่มเท้าเอววีนเมื่อเบื้องหน้าของเธอคือสะพานไม้ที่จะพังแหล่ไม่พังแหล่ซึ่งเป็นทางเดียวที่จะสามารถข้ามสิ่งที่ดูเหมือนแม่น้ำที่กำลังโบกสะบัดไปมาไม่หยุด                "อย่าพังนะ" เท้าข้างขวาวางลงบนสะพานไม้ตามมาด้วยข้างซ้ายช้าๆ อเดลเลดยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งเพื่อเช็คว่าสะพานยังโอเคดีก่อนที่จะก้าวต่อไป                 เป๊าะ!                 สะพานไม้หักกลางพาหญิงสาวที่เคยยืนอยู่บนสะพานนั้นร่วงลงสู่เบื้องล่าง บุตรีแห่งซุสสภาพนอนหงายหลังถูกสายน้ำพัดเคลื่อนไปด้านหน้าในขณะที่เจ้าตัวยังสมองวิ้งๆ จากการร่วงลงมาจากสะพาน                 "ที่นี่ที่ไหน" สายน้ำหยุดเคลื่อนที่เมื่อมาถึงปลายทางดูเหมือนอเดลเลดจะถูกส่งมาจนถึงห้องหมายเลขยี่สิบ เธอดันตัวเองลุกขึ้นยืนท่ามกลางมวลดอกไม้เรืองแสงที่ส่องนำทางยาวจนสุดสายตาและตัดสินใจเดินตามเส้นทางนั้นไปเรื่อยๆ จนทางเดินนั้นมาสุดอยู่ที่ห้องหมายเลขยี่สิบสอง เบื้องหน้าของเธอคือกระจกบานหนึ่งที่เงาสะท้อนเป็นตัวของเธอแต่ดูแก่กว่าตอนนี้นิดหน่อย เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลและหน้าตาดูมอมแมมราวกับเพิ่งไปยำกับฮาร์ปี้สักตัวมาหมาดๆ                 "แปลกจัง" อเดลเลดยกมือขึ้นสัมผัสกระจกบานนั้นช้าๆ เช่นเดียวกับเงาในกระจกที่กำลังยกมือข้างเดียวกันขึ้นเหมือนเงาสะท้อนของกันและกันจริงๆ <a href="https://imgur.com/a/RzFXoix.png">หลักฐานการประลองปัญญา</a> - - - - - 1st : forward 6 spaces2nd : forward 4 and backward 1 space to room 9 3rd : backward 5 to room 13, moving to room 20 and forward 2 to room 22 (lastest!)

</div>
 
</div></div>

Adelaide โพสต์ 2025-5-9 01:04:15

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
 <div style="text-align: center;">RACCOON(?) FROM NOWHERE</div> 
<div id="boxadelaide02">
30 เมษายน 2025 21:00 PM- - - - -

                 "แปลกจัง" อเดลเลดยกมือขึ้นสัมผัสกระจกบานนั้นช้าๆ เช่นเดียวกับเงาในกระจกที่กำลังยกมือข้างเดียวกันขึ้นเหมือนเงาสะท้อนของกันและกันจริงๆ                ตุ้บ!                 ขณะที่อเดลเลดกำลังติดอยู่ในภวังค์ของกระจกที่หลอกตา เสียงตุ้บปริศนาที่มาพร้อมกับแสงสว่างจ้าเรียกความสนใจและดึงหญิงสาวออกจากภวังค์ได้สำเร็จ เธอยกมือขึ้นป้องดวงตาเพื่อกันแสงจากดาวตกที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัวและวัตถุที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเมื่อครู่กำลังลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับควันคุกรุ่นเหมือนขนมปังที่เพิ่งออกจากเตา                 "ตัวอะไรเนี่ย" หญิงสาวเบิกตาโพลงเมื่อเห็นสัตว์ขนฟูที่ไม่คุ้นตา เธอเป็นโรคแพ้สัตว์ขนฟูซะด้วยหมายถึงแพ้ทางน่ะ                 "ว่าไงเจ้าตัวน้อย" อเดลเลดพูดเสียงสองใส่สิ่งมีชีวิตที่ดูเหมือนแรคคูนในความคิดของเธอแม้มันจะสวมหมวกฟางด้วยก็ตาม มันจ้องเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตรก่อนที่จะกระโจนเข้ามาใส่อย่างไม่ปราณี                 "เห้ย!" หญิงสาวตอบโต้ด้วยกลับด้วยมีดสั้นที่พกติดตัวไว้เสมอเมื่อสัตว์ร้ายตัวนี้เริ่มโจมตีเธออย่างบ้าคลั่ง พุงกลมของเจ้าอสุรกายในคราบแรคคูนกระเพื่อมไปตามจังหวะการต่อสู้ แม้มันจะเพลี่ยงพล้ำบ้างแต่ก็ไม่ยอมถอยมีแต่จะรุกเข้ามาราวกับหมายมั่นจะเอาชีวิตของมนุษย์กึ่งเทพสาวให้ได้                อเดลเลดหอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อการต่อสู้นอกเกมนี้ดูไม่มีทีท่าว่าจะจบง่ายๆ เธอเพิ่งเคยต่อสู้กับอสุรกายที่ถึกและลูกเล่นเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรกจึงยังไม่สามารถเอาชนะมันได้ในทันทีเหมือนอย่างที่เคยต่อสู้กับอสุรกายตนอื่นๆ แม้จะไม่ได้เจ็บตัวเท่าอีกฝ่ายแต่เมื่อแรงเริ่มหมดเธอก็เริ่มจะช้าลงบ้างแล้ว เจ้าแรคคูนเองก็ยังคงฮึดสู้ต่อไปแม้เนื้อตัวจะเต็มไปด้วยบาดแผลก็ตาม                 "เวรเอ้ย" หญิงสาวสบถ พลางมองบาดแผลบริเวณแขนซ้ายด้วยความหงุดหงิดก่อนที่จะเริ่มบุกก่อนเพื่อเข้าถึงตัวอีกฝ่าย มือเล็กควานหาลูกเต๋าในกระเป๋ากางเกงมือกำเอาไว้ในมืดอีกข้างขณะต่อสู้กับแรคคูนขี้โมโหไปด้วย                โผล๊ะ!                  อเดลเลดไม่แน่ใจนักว่าเธอทำขวดอะไรของอสุรกายแตก น้ำในขวดหกหกกระจายและซึมลงไปในพื้นทรายด้านล่าง กลิ่นที่ลอยคละคลุ้งไปทั่วช่วยยืนยันได้อย่างดีทีเดียวว่าน้ำในขวดที่แตกไปแล้วนั้นคือสาเก ซึ่งแน่นอนว่ามันยิ่งที่ให้อสุรกายตรงหน้าโมโหกว่าเดิม                  "แกเมาเกินกฎหมายกำหนดแล้ว" อเดลเลดอาศัยช่วงจังหวะที่แรคคูนหมวกฟางกำลังจะเริ่มโจมตีอีกครั้งทอยลูกเต๋าในมือเพื่อให้เกมของเธอดำเนินต่อไป มืออีกข้างแทงมีดสั้นแฉลบพุงกลมอ้วนของอสุรกายตรงหน้าและทันทีที่เลขบนหน้าลูกเต๋าปรากฎเธอก็วิ่งหนีออกจากห้องหมายเลขยี่สิบสองทันที                 <a href="https://percyjackson.mooorp.com/plugin.php?id=dzs_npccomrade:fight&aid=875">หลักฐานการต่อสู้</a> - - - - - ทอยลูกเต๋าครั้งที่ 41st : forward 6 spaces2nd : forward 4 and backward 1 space to room 9 3rd : backward 5 to room 13, moving to room 20 and forward 2 to room 22 (lastest!)

</div>
 
</div></div>

Adelaide โพสต์ 2025-5-9 20:52:31

<div align="left" style="list-style-type: none;">

<style>
#boxadelaide01 {
border-radius: 20px;
padding: 10px;
background-image: url("https://images.unsplash.com/photo-1604147706283-d7119b5b822c?q=80&w=2959&auto=format&fit=crop&ixlib=rb-4.0.3&ixid=M3wxMjA3fDB8MHxwaG90by1wYWdlfHx8fGVufDB8fHx8fA%3D%3D.jpg");
background-repeat: repeat;
background-size: 100%;
}
</style>

<style>
#boxadelaide02 {
width: 80%;
height: auto;
border-radius: 20px;
padding: 40px;
margin: auto;
background-color: rgba(65, 105, 225, 0.8);
}
</style>

<div id="boxadelaide01">
 <div style="text-align: center;">HI KA SIS</div> 
<div id="boxadelaide02">
30 เมษายน 2025 21:21 PM- - - - -

                 สองขายังพาร่างกายอันเหนื่อยล้าวิ่งต่อไปข้างหน้า หลังจากที่ทอยเต๋าออกมาได้เลข 6 อเดลเลดไม่รอช้ารีบวิ่งหนีออกมาจากห้องหมายเลขยี่สิบสองทันที เส้นชัยอยู่เพียงแค่เอื้อมแต่ไม่รู้ว่าทำไมเล่นเกมบันไดงูถึงต้องเหนื่อยขนาดนี้                "เอ๊ะ" เมื่อหญิงสาววิ่งมาถึงห้องหมายเลขยี่สิบแปดก็พบเข้ากับเงาคนที่นั่งพักอยู่ภายใต้เงามืดของฉาก หล่อนค่อยๆ ก้าวออกมาสู่แสงสว่างปรากฎร่างหญิงสาวผมทองคนหนึ่งในชุดคลุมสีดำใหญ่เทอะทะ                 ฮ่าๆ นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัดๆ                 "แฮ่! พวกเจ้าจะขึ้นไปทำพิธีบูชาเทพีแห่งกลางคืนสินะ ฝันไปเถอะ! เจ้าต้องตายอยู่ที่นี่ แปลงร่าง!!" เอมิเลีย แอร์ฮาร์ต พี่สาวต่างแม่ของเธอกำลังเล่นบทแม่มดมังกรสายฟ้าอย่างสมจริงที่สุด หล่อนถอดชุดคลุมเผยให้เห็นชุดคอสตูมไดโนเสาร์มีปีกสุดน่ารักและเอื้อมไปหยิบดาบไม้ที่วางอยู่ที่พื้นด้านข้างมาโยนมาอเดลเลดเล่มหนึ่ง                 "สวัสดีพี่สาว" อเดลเลดเอ่ยปากทักทาย พูดตามตรงก็คือเธอยังไม่ค่อยสนิทกับเอมิเลียมากนักแม้จะมีสายเลือดเดียวกันและโชคร้ายที่เธอเองก็ชวนคุยไม่ค่อยจะเก่ง ถ้าเป็นอเล็กเซย์ล่ะก็อาจจะซี้ปึ๊กกับพี่สาวคนนี้ไปแล้วก็ได้                "เราต้องสู้กันสินะ" หญิงสาวว่าพร้อมกับกระชับดาบไม้ในมือแน่น บาดแผลที่เกิดจากการสู้กับเจ้าแรคคูนเมื่อครู่เลือดยังไม่ทันจะแห้งแต่ต้องมาสู้กับเอมิเลียต่ออย่างเลี่ยงไม่ได้                เอมิเลียฟาดฟันดาบไม้ในมือของหล่อนอย่างดุดันและแข็งแกร่งในขณะที่อเดลเลดทำได้เพียงตั้งรับก็แทบจะรับมือไม่ไหว ทั้งสองต่อสู้กันอยู่เพียงไม่นานก็รู้ผลแพ้ชนะเพราะเอมิเลียสามารถปลดอาวุธน้องสาวของตัวเองได้อย่างรวดเร็วแม้จุอยู่ในชุดไดโนเสาร์อันแสนเทอะทะก็ตาม                 "เธอคงต้องกลับไปฝึกมาใหม่" เอมิเลียว่า                 "แพ้แล้ว ฉันคงต้องถอยหลังกลับไปสินะ"                 "นู้น ถอยกลับไปเลย 5 ช่อง" เอมิเลียบุ้ยปากไปยังประตูทางเข้า อเดลเลดที่ยอมรับชะตากรรมเดินคอตกย้อนกลับไปยังห้องหมายเลขยี่สิบสามแม้เส้นชัยจะอยู่แค่ห้องถัดไปเท่านั้น                "ไปยังไงต่อคะเนี่ย" อเดลเลดถามแซเทอร์ที่เดินวนไปมาเฝ้าประตูห้องหมายเลขยี่สิบสามไว้ไม่ให้ไปต่อได้                 "ทอยลูกเต๋าสิ ถ้าทอยไม่ได้ 4-6 ฉันก็ให้ผ่านไปไม่ได้" แซเทอร์ตนนั้นเก๊กเสียงเข้ม                "ขอเลขหก" ไม่รอช้าหญิงสาวโยนลูกเต๋าในมือลงบนพื้นทรายอีกครั้ง โดยที่มีแซเทอร์มาดเข้มช่วยลุ้นกับเธอด้วย                 <a href="https://percyjackson.mooorp.com/dzs_npccomrade-fight?aid=870">หลักฐานการต่อสู้</a> - - - - - ทอยลูกเต๋าครั้งที่ 51st : forward 6 spaces2nd : forward 4 and backward 1 space to room 9 3rd : backward 5 to room 13, moving to room 20 and forward 2 to room 22 4nd : forward 6 and backward 5 space to room 23 (lastest!)

</div>
 
</div></div>

Adelaide โพสต์ 2025-5-9 22:04:00

หน้า: 1 2 3 4 5 [6] 7 8 9 10

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver