[บันทึกการเดินทาง] Valentine’s Journal by The Little Icicle

Xolotl โพสต์ 2026-2-13 17:07:39

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2026-2-14 11:27 

<style>
/* นำเข้าฟอนต์ใหม่ */
@import url('https://fonts.googleapis.com/css2?family=Ribeye+Marrow&family=Cinzel+Decorative:wght@400;700&family=Cinzel:wght@400;600;700;900&family=Montserrat:wght@300;400;500;600&family=Cormorant+Garamond:wght@400;500;600;700&display=swap');

/* ============================================================ */
#wpCover_655x1024 {
--cover-scale: 1.65;
--title-top: 65px;
--title-scale: 1.0;
width: 100%;
display: flex;
justify-content: center;
align-items: flex-start;
}

#wpCover_655x1024 .wp-cover-spacer {
height: calc(1024px * var(--cover-scale));
width: 100%;
position: relative;
}

#wpCover_655x1024 .wp-cover {
width: 655px;
height: 1024px;
position: absolute;
left: 50%;
top: 0;
transform: translateX(-50%) scale(var(--cover-scale));
transform-origin: top center;
overflow: hidden;
display: block;
isolation: isolate;
background: url("https://iili.io/qHudOrP.png") center/cover no-repeat;
box-shadow: 0 18px 60px rgba(10, 20, 50, 0.5);
border: 1px solid rgba(200, 230, 255, 0.15);
text-align: center;
font-family: system-ui, -apple-system, sans-serif;
}

#wpCover_655x1024 .wp-cover,
#wpCover_655x1024 .wp-cover * {
box-sizing: border-box !important;
}

/* ฟอนต์ */
#wpCover_655x1024 .wp-marrow { font-family: "Ribeye Marrow", cursive !important; }
#wpCover_655x1024 .wp-serif { font-family: "Cinzel", serif !important; }
#wpCover_655x1024 .wp-sans { font-family: "Montserrat", sans-serif !important; }

/* TITLE */
#wpCover_655x1024 .wp-title-wrap {
position: absolute !important;
right: 50px !important;
top: var(--title-top) !important;
z-index: 5 !important;
display: flex;
flex-direction: column;
align-items: flex-end;
max-width: 500px;
}

#wpCover_655x1024 .wp-title {
margin: 0 !important;
line-height: 1.1 !important;
letter-spacing: .01em !important;
text-align: right !important;
color: #FFFFFF !important;
text-shadow:
2px 2px 5px rgba(10, 20, 60, 0.9),
0 0 15px rgba(0, 180, 255, 0.6),
0 0 35px rgba(255, 255, 255, 0.4);
}

#wpCover_655x1024 .wp-title .t1 {
display: block !important;
font-size: 54px !important;
font-weight: 400 !important;
}
#wpCover_655x1024 .wp-title .t2 {
display: block !important;
font-size: 40px !important;
margin-top: 5px !important;
font-weight: 400 !important;
color: #D1EBFF !important;
}

/* CREDITS SECTION */
#wpCover_655x1024 .wp-credits {
position: absolute;
left: 44px;
right: 44px;
bottom: 82px;
z-index: 6;
display: flex;
flex-direction: column;
align-items: center;
gap: 10px;
}

/* ✨ ฟอนต์ใหม่ */
#wpCover_655x1024 .wp-author {
font-family: "Cormorant Garamond", serif !important;
font-size: 32px;
letter-spacing: .04em;
font-weight: 600;
color: #FFFFFF;
text-shadow: 0 4px 18px rgba(0, 10, 40, 0.9);
}

#wpCover_655x1024 .wp-coauthors {
font-family: "Cormorant Garamond", serif !important;
font-size: 17px;
letter-spacing: .1em;
font-weight: 500;
color: rgba(220, 240, 255, 0.95);
text-shadow: 0 2px 10px rgba(0, 0, 0, 0.8);
}

#wpCover_655x1024 .wp-synopsis {
margin-top: 8px;
width: 86%;
max-width: 520px;
font-size: 14px;
font-family: "Cormorant Garamond", serif !important;
font-weight: 400;
letter-spacing: .03em;
color: rgba(235, 248, 255, 0.9);
line-height: 1.7;
text-shadow: 0 5px 15px rgba(0, 0, 0, 0.8);
padding-top: 10px;
border-top: 1px solid rgba(230, 245, 255, 0.25);
}

@media (max-width: 520px) {
#wpCover_655x1024 .wp-title .t1 { font-size: 40px !important; }
#wpCover_655x1024 .wp-title .t2 { font-size: 28px !important; }
#wpCover_655x1024 .wp-author { font-size: 26px; }
#wpCover_655x1024 .wp-coauthors { font-size: 14px; }
}
</style>

<div id="wpCover_655x1024">
<div class="wp-cover-spacer">
<div class="wp-cover" aria-label="The Heart in the Hearth & The Wing in the Wind">
 <div class="wp-safe"></div>

 
 <div class="wp-snow" aria-hidden="true">
 <div class="wp-snow-back"></div>
 </div>

 
 <div class="wp-title-wrap">
 <h1 class="wp-title wp-marrow">
 The Heart in the Hearth
 & The Wing🪽 in the Wind
 </h1>
 </div>

 
 <div class="wp-credits">
 
 <div class="wp-author">Valentine’s Journal by The Little Icicle</div>
 <div class="wp-coauthors">A Story of Kyra Xolotl & Amelia Mary Earhart</div>

 
 <div class="wp-synopsis wp-sans">
 Driven by a chill she won't admit, guided by wings that won't stay still. Two souls drifting through a winter that’s no longer just lonely.
 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

Xolotl โพสต์ 2026-2-14 12:46:23

แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Xolotl เมื่อ 2026-2-14 17:58 


<link rel="preconnect" href="https://fonts.googleapis.com">
<link rel="preconnect" href="https://fonts.gstatic.com" crossorigin="">
<link href="https://fonts.googleapis.com/css2?family=Playpen+Sans+Thai:wght@300;400;500;600;700&display=swap" rel="stylesheet">

<style>
/* ===============================
SCOPE: #plx-watermelon-post
ธีมแตงโมพาสเทล อ่านง่าย สบายตา
=============================== */
#plx-watermelon-post { position:relative; outline:none !important; }

#plx-watermelon-post .plx-wrap {
/* Watermelon Palette */
--w-pink: #FD9F9A; /* Blushing Pink */
--w-red: #ED6665; /* Watermelon Red */
--w-green-l: #BBC877; /* Rind Green Light */
--w-green-d: #899853; /* Olive Green Dark */
--w-cream: #FFFDF5; /* Creamy Beige */
--w-beige: #F5F0E1; /* Soft Sand */

--ink: #4A2C2A; /* สีน้ำตาลแดงเข้ม อ่านง่ายมากบนพื้นอ่อน */
--muted: rgba(74, 44, 42, 0.7);
--stroke: rgba(137, 152, 83, 0.2);

--corner: 16px;
--gap1: 14px;
--gap2: 30px;
--bw1: 1.2px;
--bw2: 1px;

--notch-w: 220px;
--notch-h: 110px;
--seal: 180px;

font-family: "Playpen Sans Thai", system-ui, -apple-system, sans-serif;
color: var(--ink);

width: 100%;
max-width: 1100px;
margin: 0 auto;
padding: 16px;

/* พื้นหลังไล่สีชมพู-เขียวพาสเทล */
background:
radial-gradient(880px 420px at 50% 6%, rgba(253, 159, 154, 0.3), transparent 60%),
radial-gradient(780px 360px at 18% 12%, rgba(187, 200, 119, 0.25), transparent 62%),
linear-gradient(180deg, var(--w-beige) 0%, var(--w-cream) 42%, #EDF2D0 100%);
border-radius: 22px;
}

/* ชั้นนอก */
#plx-watermelon-post .plx-board {
position: relative;
padding: 14px;
border-radius: 20px;
background: linear-gradient(180deg, rgba(255, 253, 245, 0.96), rgba(245, 240, 225, 0.90));
border: 1px solid var(--stroke);
box-shadow: 0 14px 36px rgba(137, 152, 83, 0.12);
}

/* การ์ดชั้นใน */
#plx-watermelon-post .plx-card {
position: relative;
overflow: hidden;
border-radius: 16px;
background:
radial-gradient(900px 420px at 50% 0%, rgba(253, 159, 154, 0.25), transparent 72%),
linear-gradient(180deg,
 rgba(255, 253, 245, 0.98) 0%,
 rgba(253, 245, 245, 0.96) 24%,
 rgba(237, 242, 208, 0.7) 58%,
 rgba(245, 240, 225, 0.6) 100%
);
box-shadow: inset 0 140px 280px rgba(237, 102, 101, 0.05);
}

/* กรอบตกแต่งคู่ */
#plx-watermelon-post .plx-card::before {
content: ""; position: absolute; inset: var(--gap1);
border: var(--bw1) solid rgba(137, 152, 83, 0.18);
border-radius: 14px;
clip-path: polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner), 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%, var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
pointer-events: none;
}
#plx-watermelon-post .plx-card::after {
content: ""; position: absolute; inset: var(--gap2);
border: var(--bw2) solid rgba(237, 102, 101, 0.12);
border-radius: 12px;
clip-path: polygon(var(--corner) 0, calc(100% - var(--corner)) 0, 100% var(--corner), 100% calc(100% - var(--corner)), calc(100% - var(--corner)) 100%, var(--corner) 100%, 0 calc(100% - var(--corner)), 0 var(--corner));
pointer-events: none;
}

/* รอยเว้าด้านบน */
#plx-watermelon-post .plx-notch {
position: absolute; left: 50%; top: 0; transform: translateX(-50%);
width: var(--notch-w); height: var(--notch-h);
background: linear-gradient(180deg, rgba(253, 159, 154, 0.8), rgba(237, 102, 101, 0.7));
border: var(--bw1) solid rgba(255, 255, 255, 0.3);
border-top: none;
border-bottom-left-radius: 120px;
border-bottom-right-radius: 120px;
z-index: 3;
}

/* 🔧 ตรากลาง: แก้ไขขอบวงกลมให้เป็นสีเขียวเปลือกแตงโม */
#plx-watermelon-post .plx-seal {
position: absolute; left: 50%;
top: calc(var(--notch-h)/2 - var(--seal)/2);
transform: translateX(-50%);
width: var(--seal); height: var(--seal);
border-radius: 50%;
z-index: 4;
display: flex; align-items: center; justify-content: center;
background: radial-gradient(circle at 35% 30%,
 #fff 0%,
 var(--w-pink) 50%,
 var(--w-red) 100%);
/* ปรับเงาและสีขอบชั้นนอกสุดให้เป็นเขียวเข้ม-สว่าง เพื่อเลียนแบบเปลือก */
box-shadow: 0 14px 28px rgba(74, 44, 42, 0.15),
 0 0 0 4px rgba(255, 255, 255, 0.6),
 0 0 0 12px var(--w-green-d);
}

#plx-watermelon-post .plx-seal img {
width: 82%; height: auto; object-fit: contain;
filter: drop-shadow(0 4px 8px rgba(74, 44, 42, 0.2));
pointer-events: none;
}

/* เนื้อหา */
#plx-watermelon-post .plx-content {
position: relative; z-index: 2;
padding: calc(var(--gap2) + var(--notch-h) + 18px) calc(var(--gap2) + 18px) calc(var(--gap2) + 22px);
line-height: 1.8;
font-size: 16px;
color: var(--ink);
text-align: left;
}

/* หัวเรื่อง */
#plx-watermelon-post .plx-head { text-align: center; margin-bottom: 20px; display: flex; flex-direction: column; gap: 6px; }
#plx-watermelon-post .plx-title { font-weight: 800; font-size: 26px; color: var(--w-red); margin: 0; line-height: 1.25; }
#plx-watermelon-post .plx-episode { font-weight: 600; font-size: 18px; color: var(--w-green-d); margin: 0; }
#plx-watermelon-post .plx-meta { font-weight: 500; font-size: 15px; color: var(--muted); margin: 0; display: flex; flex-direction: column; gap: 2px; }
#plx-watermelon-post .plx-divider { width: min(440px, 92%); height: 1.5px; margin: 12px auto 0; background: linear-gradient(90deg, transparent, var(--w-pink), transparent); }

/* สรุปภารกิจ (Watermelon Edition) */
#plx-watermelon-post .plx-summary {
position: relative;
margin: 20px auto;
padding: 16px 18px;
border-radius: 16px;
background: linear-gradient(135deg, var(--w-cream) 0%, var(--w-beige) 100%);
border: 1px solid var(--w-green-l);
box-shadow: 0 10px 30px rgba(137, 152, 83, 0.1);
width: min(850px, 100%);
}

#plx-watermelon-post .plx-summary::before {
content: ""; position: absolute; left: 10px; top: 12px; bottom: 12px; width: 5px;
background: linear-gradient(180deg, var(--w-red), var(--w-pink));
border-radius: 10px;
}

#plx-watermelon-post .plx-summary__title { margin: 0; font-weight: 800; font-size: 19px; color: var(--w-red); }
#plx-watermelon-post .plx-summary__subtitle { margin: 4px 0 0; font-size: 13.5px; color: var(--muted); }

#plx-watermelon-post .plx-summary__chip {
display: inline-flex; align-items: center; gap: 6px;
padding: 4px 12px; margin: 4px; border-radius: 20px;
background: #fff; border: 1px solid var(--w-pink);
font-size: 13px; font-weight: 700; color: var(--w-red);
}

#plx-watermelon-post .plx-summary__dot { width: 8px; height: 8px; border-radius: 50%; background: var(--w-green-l); }

#plx-watermelon-post .plx-summary__line { margin-top: 10px; line-height: 1.6; font-size: 14.5px; color: var(--ink); }

/* ลิงก์ */
#plx-watermelon-post a { color: var(--w-red); text-decoration: underline; }
#plx-watermelon-post a:hover { color: var(--w-green-d); }

/* รูปภาพในเนื้อหา */
#plx-watermelon-post .plx-body img { max-width: 100%; height: auto; border-radius: 12px; border: 2px solid var(--w-beige); }

@media (max-width:520px) {
#plx-watermelon-post .plx-wrap { padding: 12px; }
#plx-watermelon-post .plx-title { font-size: 22px; }
}
</style>

<div id="plx-watermelon-post">
<div class="plx-wrap">
<div class="plx-board">
 <div class="plx-card">
 <div class="plx-notch"></div>

 <div class="plx-seal">
 
 <img src="https://iili.io/fk46sXR.png" alt="seal">
 </div>

 <div class="plx-content">
 <header class="plx-head">
 <h1 class="plx-title">บันทึกการเดินทาง Valentine’s Journal by The Little Icicle</h1>
 ตอนที่ 01 : อารมณ์
 
 วันที่ 13 เดือน กุมภาพันธ์ ปี 2026 • ช่วงกลางดึก เป็นต้นไป
 คฤหาสน์ Nordlys Manor เมืองกรีนิช รัฐคอนเนทิคัต สหรัฐอเมริกา
 
 <div class="plx-divider"></div>
 </header>

 <section class="plx-body">
 <img src="https://img2.pic.in.th/pic/Gemini_Generated_Image_dowc57dowc57dowc__1_-removebg-preview-1.md.png" width="500" _height="140" border="0">
              ยามรัตติกาลอันเงียบสงัดแผ่ปกคลุมคฤหาสน์สีชมพูปะการัง ภายในห้องทำงานของมารดาผู้ล่วงลับ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลส่องกระทบกองเอกสารที่สูงตั้งตระหง่าน คีอาร์ในชุดนอนผ้าลูกไม้สีครีมและกางเกงขาสั้นลายดอกไม้สีน้ำตาลเข้มยังคงนั่งจมอยู่กับกองตัวเลขที่น่าเวียนหัว แม้ว่าเวลานี้สมควรแก่การพักผ่อนแล้วก็ตาม ความสับสนจากการพบเห็นวันวาเลนไทน์บนปฏิทินเมื่อช่วงบ่ายยังคงตามหลอกหลอนเธอราวกับพายุน้ำแข็งที่ก่อตัวไม่ยอมสลาย คีอาร์เลยพยายามใช้ตรรกะกดข่มความรู้สึกแปลกประหลาดที่มีต่อใครบางคนลงไป               …แต่ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ อารมณ์ที่ปั่นป่วนก็ยิ่งประทุออกมาจนเธอควบคุมพลังของตนเองไม่ได้              แครก!              เสียงพลังเยือกแข็งดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเชิงเทียนโลหะแกะสลักที่วางอยู่ใกล้มือถูกไอเย็นจัดแผ่เข้าครอบคลุมจนกลายเป็นน้ำแข็งภายในพริบตา คีอาร์สะดุ้งโหยง ถอนมือออกมาอย่างรวดเร็วพลางจ้องมองผลงานที่ไม่ได้ตั้งใจของตัวเองด้วยแววตาตื่นตระหนกภายใต้กรอบแว่นทรงกลม ‘นี่ฉันเป็นบ้าอะไรไปกันเนี่ย…’ เธอสบถในใจ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับคืนมา แต่กลิ่นเมนทอลแตงโมที่คุ้นเคยกลับไม่ช่วยให้เธอสงบลงได้เหมือนเก่า              ทันใดนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มกึกก้องก็ทะลุผ่านความเงียบสงัดของยามค่ำคืนเข้ามา คีอาร์ขมวดคิ้ว มันเป็นเสียงมอเตอร์ไซค์ที่ทรงพลังและดุดัน ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด แต่ด้วยความที่จิตใจกำลังสับสนวุ่นวาย เธอจึงเลือกที่จะเพิกเฉยและคิดว่าเป็นเพียงพวกนักซิ่งตีนผีที่ผ่านทางมาเท่านั้น              ทว่า...              ก๊อก ก๊อก ก๊อก               ไม่นานเสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ก่อนที่ประตูไม้โอ๊คบานใหญ่จะถูกเปิดออกอย่างเบามือ เผยให้เห็นพ่อบ้านชราในชุดนอนทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมเดินเข้ามาด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “ขออภัยที่มารบกวนยามวิกาลครับคุณหนู... แต่มีแขกมาขอพบครับ”              คีอาร์เลิกคิ้วขึ้นสูง ความง่วงงุนจางหายไปในทันที “แขก? ตอนกลางคืนเนี่ยนะคะ? ใครกันคะ?”              “เธอแจ้งว่าชื่อ... เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ครับคุณหนู” ชื่อนั้นทำให้หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของคีอาร์กระตุกวูบอย่างรุนแรงจนเธอแทบจะทำปากกาหลุดมือ ดวงตาสีเฮเซลภายใต้กรอบแว่นเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเยือกเย็นได้อีกต่อไป ชื่อนั้น... ชื่อของคนที่กำลังปั่นป่วนจิตใจเธอตลอดทั้งวัน              คีอาร์จึงลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้โดยไม่สนใจเอกสารที่ปลิวว่อน เธอรีบเดินนำพ่อบ้านออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังโถงทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสู่ประตูหน้าคฤหาสน์ ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ทำไมเอมีเลียถึงมาที่นี่? ทำไมถึงมาเวลานี้? แล้วที่สำคัญ... รุ่นพี่รู้ที่อยู่ของเธอได้ยังไง?!              เมื่อประตูไม้สักบานมหึมาถูกเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาคีอาร์ถึงกับยืนตะลึงงันไปชั่วขณะ ท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟสวน เอมีเลีย แอร์ฮาร์ต ในชุดแจ็กเก็ตนักบินหนังสีน้ำตาลตัวเก่งยืนกอดอกพิงมอเตอร์ไซค์อัสนีวายุคันยักษ์ที่ยังคงส่งเสียงครางต่ำ ๆ อยู่ สายตาคมกริบของเธอกำลังกวาดมองไปรอบ ๆ คฤหาสน์แสงเหนือด้วยแววตาที่เบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง              “ให้ตายเถอะซุส...” เอมีเลียสบถออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นความโอ่อ่าหรูหราของคฤหาสน์สีชมพูปะการังที่ซ่อนอยู่หลังแนวป่าสน เธอรู้อยู่แล้วว่าคีอาร์ไม่ใช่คนธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าจะร่ำรวยถึงขั้นมีคฤหาสน์ส่วนตัวแบบนี้ ทว่าความสนใจในสถาปัตยกรรมของนักบินสาวก็ถูกดึงกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อคีอาร์ก้าวออกมาสู่แสงไฟ เอมีเลียหันขวับกลับมาและ… วินาทีนั้น ราวกับเวลาถูกหยุดนิ่งลงกลางอากาศ              สายตาของเอมีเลียไล่มองเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เส้นผมสีทองแดงบลอนด์สตรอว์เบอร์รียาวสลวยทิ้งตัวล้อมกรอบใบหน้าขาวซีดที่สวมแว่นสายตาทรงกลมอันคุ้นเคย ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนักบินผู้เจนจัดในทุกสนามรบต้องเต้นผิดจังหวะไม่ใช่ใบหน้า แต่คือชุดที่อีกฝ่ายสวมใส่ มันไม่ใช่ชุดฟอร์มค่ายสีส้มที่ดูเชย หรือชุดที่มิดชิดจนน่าอึดอัดเหมือนที่คีอาร์ใส่ทุกครั้ง <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">แต่มันคือชุดนอนลูกไม้สีครีมบางเบาที่เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนและร่องอกวับ ๆ แวม ๆ กางเกงขาสั้นลายดอกไม้ตัวจิ๋วที่อวดเรียวขาสวยที่ดูเปราะบางดุจเครื่องกระเบื้อง มันช่างดูไร้การป้องกันและเย้ายวนใจอย่างน่าเหลือเชื่อในสายตาของคนมอง <span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;">“คุณพระ...”<span style="background-color: initial; font-variant-numeric: normal; font-variant-east-asian: normal; font-variant-alternates: normal; font-variant-position: normal; font-variant-emoji: normal; vertical-align: baseline;"> เอมีเลียหลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วใบหน้าจนลามไปถึงใบหูอย่างรวดเร็ว จนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พยายามทำทีเป็นสนใจรูปปั้นคิวปิดในสวนเพื่อกลบเกลื่อนอาการที่ตัวเองก็ควบคุมไม่ได้              “เอ่อ... หวัดดีคุณหนู” เอมีเลียเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่มั่นคงเอาเสียเลย เธอรีบยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ “คือ... พี่แค่ขี่รถเล่นเพลินไปหน่อยน่ะ แล้วก็... ไม่นึกว่าคฤหาสน์ของเธอจะ... เอ่อ... สีชมพูขนาดนี้”              คำทักทายนั้นทำให้คีอาร์ขยับแว่นสายตาที่ตอนนี้มีฝ้าขึ้นบาง ๆ ให้เข้าที่ พยายามรักษามาดที่กำลังจะพังทลายลงเพราะสายตาที่อ่านไม่ออกของอีกฝ่าย “สวัสดีค่ะรุ่นพี่เอมีเลีย...” คีอาร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองศึก “แต่การขี่มอเตอร์ไซค์เล่นตอนตีหนึ่งข้ามรัฐมาถึงคอนเนทิคัต... ดูไม่ใช่กิจกรรมที่มีเหตุผลทางตรรกะรองรับเลยนะคะ”              “ก็นะ... ตรรกะมันไม่ใช่ทางของพี่อยู่แล้วนี่นา” เอมีเลียหันกลับมาสบตากับคีอาร์อีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แสนคุ้นเคยเริ่มกลับมาปรากฏบนมุมปาก “แล้วก็... พี่แค่คิดว่าถ้าไม่ได้เจอกันนาน ๆ คุณหนูอาจจะคิดถึงพี่จนน้ำแข็งเกาะบ้าน... ก็เลยแวะมาดูให้แน่ใจน่ะ ว่าแต่...” เอมีเลียเว้นจังหวะ สายตาของเธอเลื่อนลงมาหยุดอยู่ที่ชุดนอนของคีอาร์อย่างจาบจ้วงจนคนถูกมองต้องขยับสายตาจ้องกลับ               “ชุดต้อนรับแขกชุดนี้... น่าสนใจดีนะคุณหนู ถ้าใส่เดินในค่ายฮาล์ฟบลัดรับรองว่าพวกหนุ่ม ๆ หัวใจวายตายกันหมดแน่”              คีอาร์จ้องมองดวงตาคมกริบที่แฝงแววทะเล้นของคนตรงหน้านิ่งสนิท แม้ชุดนอนผ้าลูกไม้สีครีมที่เธอสวมอยู่จะทำให้เธอดูเปราะบางและอ่อนหวานผิดหูผิดตาเพียงใด แต่ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากท่าทางกลับยังคงเส้นคงวาเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน เธอขยับกรอบแว่นสายตาทรงกลมเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ทำให้คนฟังถึงกับสะดุด  “พูดจาจาบจ้วงแบบนั้น รุ่นพี่อยากเข้าคุกในข้อหาคุกคามทางเพศเหรอคะ?”              เอมีเลียที่กำลังทำหน้าเจ้าเล่ห์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้าก่อนที่เธอจะรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวันจนหอกอัสนีที่สะพายอยู่ด้านหลังแทบจะเหวี่ยงมากระแทกมอเตอร์ไซค์ “เฮ้! ไม่ใช่แบบนั้นคุณหนู! พี่ก็แค่... เอ่อ... ตกใจนิดหน่อย คือไม่คิดว่าปกติคนที่แต่งตัวจัดเต็มปิดตัวเองมิดชิดแบบเธอ เวลาเข้านอนจะ... จะเป็นลุคนี้”              นักบินสาวแห่งบ้านซุสอ้อมแอ้มตอบพลางเบือนหน้าหนีไปทางสวนดอกไม้โทนม่วงชมพูที่ดูหรูหราจนน่าอึดอัด ความมั่นใจที่เคยมีล้นปรี่หดหายไปดื้อ ๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความสงบนิ่งของคีอาร์ในชุดที่ดูไร้การป้องกันที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “ถ้าอย่างนั้นก็เก็บสายตาของรุ่นพี่เอาไว้ใช้ในการเดินทางเถอะค่ะ” คีอาร์เอ่ยตัดบทพลางหมุนตัวเดินนำเข้าไปในโถงหินอ่อนอันกว้างขวางของคฤหาสน์ “เชิญที่ห้องรับแขกก่อนค่ะ อากาศข้างนอกเริ่มหนาวเกินไปแล้ว”              และแล้ว ทั้งสองก็ได้เข้ามาภายในคฤหาสน์แสงเหนือที่เงียบงันและสะอาดสะอ้านจนดูราวกับพิพิธภัณฑ์ พ่อบ้านชราในชุดคลุมนอนรีบเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาด้วยความกระตือรือร้นเกินเหตุ จนคีอาร์ต้องปรายตามองชุดนอนของพ่อบ้านพลางถอนหายใจออกมาแผ่วเบาจนกลายเป็นไอสีขาว “ไปนอนเถอะค่ะ ไม่ต้องอยู่ดูแลแล้ว เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เธอเอ่ยสั่งเสียงนุ่มแต่เด็ดขาด บ่งบอกว่าตอนนี้เธอกำลังไม่อยากให้ใครมาเห็นเธอตอนอยู่กับรุ่นพี่สาวตรงหน้า  คำสั่งนั้นทำเอาพ่อบ้านชราโค้งคำนับสั้น ๆ แล้วรีบหายลับเข้าไปในเงามืดของโถงทางเดิน ทิ้งให้เดมี่ก็อดสาวทั้งสองนั่งเผชิญหน้ากันในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงที่ดูจะใหญ่เกินไปสักหน่อยสำหรับตอนนี้              คีอาร์ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มภายในห้องรับแขกที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราจนดูไร้ชีวิต เธอประสานมือวางไว้บนตักอย่างสงบ แผ่นหลังเหยียดตรงตามบุคลิกที่ถูกหล่อหลอมมาอย่างดี ทว่าชุดนอนผ้าลูกไม้สีครีมที่เผยให้เห็นผิวขาวซีดราวกับพอร์ซเลนและช่วงไหล่ที่ดูบอบบาง กลับทำให้รัศมีแห่งความเย็นชาของเธอดูสั่นคลอนลงอย่างประหลาดในสายตาของแขกผู้มาเยือนยามวิกาล เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอกที่เพิ่งเกิดขึ้นจากการเห็นตัวเลขบนปฏิทินเมื่อช่วงกลางวัน กลิ่นหอมสดชื่นของลูกอมแตงโมและเมนทอลยังคงอบอวลจาง ๆ อยู่รอบตัวเธอขณะที่เธอกดสายตามองคนตรงหน้าผ่านเลนส์แว่นทรงกลม              “เอาล่ะค่ะ ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนที่ฉันออกจากค่ายไปโดยไม่ได้แจ้งรายละเอียดอะไรนอกจากคำว่ากลับบ้าน...” คีอาร์เริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบที่พยายามคุมไม่ให้สั่น “รุ่นพี่มาทำไมคะ? แล้วทำไมต้องมาในเวลาที่คนปกติเขาควรจะนอนกันหมดแล้วด้วย?”              เอมีเลียที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามในชุดแจ็กเก็ตนักบินหนังที่ยังมีไอเย็นจากภายนอกติดอยู่ ไม่ได้แสดงท่าทีเจ้าเล่ห์เหมือนทุกครั้ง เธอจ้องมองคีอาร์ด้วยดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธและความน้อยใจที่สุกงอมมาตลอดยี่สิบแปดวัน “โห… ดูคำถามสิ? ยี่สิบแปดวันพอดิบพอดีเลยนะคีอาร์... ยี่สิบแปดวันที่เธอหายไปเหมือนธาตุอากาศเลยแหละ” เอมีเลียแค่นหัวเราะสั้น ๆ น้ำเสียงของเธอทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยความตัดพ้อที่ชัดเจนจนคีอาร์ต้องชะงักถ้วยชา               “ไม่ติดต่อกลับไปที่ค่าย ไม่ส่งข้อความหาใครสักคนเดียว แม้แต่คำว่าฉันสบายดี เธอก็ยังไม่คิดจะพิมพ์บอกกันเลยด้วยซ้ำ เธอรู้ไหมว่าคนอื่นเขาจะคิดยังไง? หรือว่าในสมองที่มีแต่ตรรกะของเธอมันไม่มีที่ว่างสำหรับคำว่าเป็นห่วงของคนอื่นอยู่เลยหรอ?” คำตำหนิที่ตรงไปตรงมานั้นทำเอากำแพงน้ำแข็งที่คีอาร์พยายามก่อขึ้นมาตลอดทั้งวันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าคนอื่นที่เอมีเลียพูดถึงนั้นหมายถึงตัวของรุ่นพี่เอง แต่เธอก็ยังคงเลือกที่จะสวมหน้ากากความมีเหตุผลเพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกที่เธอไม่เข้าใจ              “ฉันมีธุระส่วนตัวที่ต้องใช้สมาธิและเวลาอย่างมากในการจัดการค่ะ การติดต่อสื่อสารที่ไร้จุดประสงค์ที่ชัดเจนถือเป็นกิจกรรมที่รบกวนประสิทธิภาพในการทำงาน...”              “ไร้จุดประสงค์งั้นเหรอ?” เอมีเลียลุกพรวดขึ้นยืนจนโซฟาตัวหนาส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความเงียบงันของคฤหาสน์สีชมพูประการังดูจะยิ่งขับเน้นความอึดอัดให้ทวีคูณ “แล้วไอ้วันพรุ่งนี้น่ะ... วันที่ 14 กุมภาพันธ์น่ะ รู้ไหมว่ามันคือวันอะไร? พี่ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าความหนาวข้ามรัฐมาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากมาฟังเธอสาธยายเรื่องที่ชวนไม่เข้าใจหรอกนะ” อยู่ ๆ เอมีเลียก็ชะงักกับคำพูดไปกลางคัน แววตาที่เคยห้าวหาญสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองสบเข้ากับดวงตาสีเฮเซลที่แฝงประกายเขียวเทาซึ่งจ้องมองกลับมาอย่างไม่ลดละ ความเงียบงันปกคลุมห้องรับแขกครู่ใหญ่ มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวจากภายนอกที่พยายามจะแทรกผ่านหน้าต่างเข้ามา              “พี่แค่...” เอมีเลียเบือนหน้าหนีพลางยกมือขึ้นเกาแก้ม แรงทิฐิที่พกมาเต็มเปี่ยมเริ่มมลายหายไปเมื่อเห็นคีอาร์ในชุดนอนที่ดูเปราะบางเช่นนี้ “พี่แค่ไม่อยากให้เธอต้องมานั่งฉลองวันวาเลนไทน์คนเดียวในบ้านที่กว้างจนน่ากลัวเหมือนขั้วโลกแบบนี้หรอกนะคีอาร์ พี่นึกว่าอย่างน้อย... ถ้าเราได้อยู่ด้วยกัน มันก็น่าจะดีกว่าการปล่อยให้เธอนั่งเถียงกับกองเอกสารพวกนั้นคนเดียวในคืนก่อนวันสำคัญแบบนี้”              คีอาร์ขยับดวงตามองดูแผ่นหลังของเอมีเลียที่สั่นน้อย ๆ ด้วยความหนาวหรือความรู้สึกบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ ความสับสนที่รบกวนเธอมาตลอดวันบัดนี้มันชัดเจนขึ้นจนเธอเริ่มจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ เธอพบว่าตัวเองไม่ได้โกรธที่ถูกบุกรุกยามวิกาล แต่เธอกลับรู้สึก... ปลอดภัยอย่างประหลาดที่มีคนคนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าในวันที่เธอรู้สึกว่าความเงียบมันเริ่มจะกัดกินใจจนเกินไป เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีทองแดงบลอนด์สตรอว์เบอร์รีขยับกรอบแว่นสายตาทรงกลมให้เข้าที่ เธอไม่ได้หลบตาหรือแสดงท่าทีเขินอายกับชุดนอนผ้าลูกไม้ที่ดูเปราะบางผิดกับหน้ากากที่เธอเคยสวมใส่ คีอาร์เดินกลับไปนั่งลงบนโซฟากำมะหยี่อย่างสง่างามพลางรินน้ำชาที่เริ่มเย็นชืดลงในถ้วยด้วยกิริยาที่นิ่งสงบจนน่าขนลุก              “สำหรับฉัน... วันที่ 14 กุมภาพันธ์มันก็เป็นแค่ชุดข้อมูลเชิงพาณิชย์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจและสร้างอุปสงค์เทียมในกลุ่มผู้บริโภคเท่านั้นค่ะ” คีอาร์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบขณะปรายตามองปฏิทินธีมเทพเจ้ากรีกบนโต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกล “มันคือข้อสมมติทางสังคมที่ถูกพิมพ์ลงบนกระดาษอาร์ตสวย ๆ เพื่อให้ผู้คนรู้สึกว่าต้องทำสิ่งที่ไร้เหตุผลเพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้ การที่รุ่นพี่ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าพายุมาถึงที่นี่เพียงเพื่อตัวเลขชุดหนึ่งบนปฏิทิน... มันดูไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลยนะคะ”              คำพูดที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกนั้นทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกที่เคยอุ่นขึ้นจากการปรากฏตัวของเอมีเลียกลับดิ่งวูบลงทันที เอมีเลียชะงักไปครู่ใหญ่ แผ่นหลังที่เคยสั่นเทาค่อย ๆ ยืดตรงขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในตอนแรกหายวับไปจากใบหน้าของนักบินสาวผู้กล้าหาญ “ชุดข้อมูลเชิงพาณิชย์งั้นเหรอ?” เอมีเลียหัวเราะแห้ง ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นจนใจหาย เธอหมุนตัวกลับมาสบตากับคีอาร์ด้วยแววตาที่สั่นไหวไปด้วยความผิดหวังที่รุนแรง               “พี่ก็นึกว่าน้ำแข็งที่เกาะกินใจเธอจะละลายไปบ้างแล้วตั้งแต่ตอนที่เราสู้ด้วยกันที่ควิเบก... นึกว่าเธอกลายเป็นคนที่มีความรู้สึกมากกว่าตัวเลขสถิติไปแล้วเสียอีก สงสัยพี่จะคำนวณพลาดไปไกลเลยนะคุณหนู”              ก่อนที่เอมีเลียจะหยิบหมวกกันน็อกขึ้นมากระชับแน่น แววตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นบัดนี้ดูมืดมนดุจท้องฟ้ายามพายุเข้า “ขอโทษด้วยแล้วกันที่รบกวนเวลาอันมีค่าในการวิเคราะห์ตรรกะของเธอ พี่คงสำคัญตัวผิดไปเองที่คิดว่าคนอย่างเธอจะต้องการใครสักคนมายืนข้าง ๆ ในบ้านที่เงียบเหมือนสุสานแบบนี้... ขอตัวนะ” เอมีเลียหมุนตัวเดินดุ่ม ๆ ออกไปทางประตูคฤหาสน์สีชมพูปะการังอย่างรวดเร็ว คีอาร์นั่งนิ่งมองถ้วยชาในมือชั่วอึดใจหนึ่ง ความรู้สึกว่างเปล่าที่เธอพยายามอธิบายว่าเป็นความสงบสุขกลับทิ่มแทงหัวใจเธออย่างรุนแรงจนน่าตกใจ เธอรู้ดีว่าคำพูดของเธอคือความสัตย์จริงตามตรรกะ แต่มันกลับเป็นความจริงที่กำลังจะทำลายสิ่งสำคัญบางอย่างที่เธอเพิ่งค้นพบ              ในวินาทีนั้น… คีอาร์ก็ตัดสินใจบางอย่างโดยไม่รู้ตัว              คีอาร์ลุกพรวดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ เธอวิ่งกึ่งเดินตามร่างสูงของเอมีเลียออกไปที่เฉลียงหน้าบ้าน ท่ามกลางลมหนาวยามวิกาลที่พัดจนชุดนอนลูกไม้บาง ๆ ของเธอสะบัดพริ้ว “รุ่นพี่! จะไปไหนคะ?” คีอาร์ร้องถามออกไป น้ำเสียงของเธอหลุดมาดนิ่งขรึมไปชั่วขณะเอมีเลียที่กำลังจะก้าวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์อัสนีวายุหันมามองด้วยสีหน้าประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด “ก็จะไปให้พ้นจากเขตแดนน้ำแข็งนี่ไงคะคุณหนู จะไปหาที่ที่อุณหภูมิมันสูงพอที่มนุษย์อย่างพี่จะอยู่ได้ หรือไม่ก็ไปหาที่นอนที่มันไม่มีชุดข้อมูลที่เธอบอกว่าเป็นข้อมูลเชิงพาณิชย์มาหลอนประสาทพี่น่ะสิ”              “แต่ตอนนี้มันตีหนึ่งแล้วนะคะ! การเดินทางในสภาวะทัศนวิสัยต่ำด้วยอารมณ์ที่ขัดแย้งแบบนี้มันเพิ่มความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุทางถนนถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์!” คีอาร์เอ่ยต่อ เธอยังคงพยายามใช้ตัวเลขเข้าสู้อย่างไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความกังวลจนตนเองรู้สึกได้              “ต่อให้เสี่ยงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ มันก็ยังดีกว่าการต้องทนฟังเธอพูดเรื่องตรรกะบ้าบอนั่นในคืนที่ฉันอุสส่าห์ข้ามรัฐมาหาเธอ” เอมีเลียตวาดกลับอย่างพ่อแงแม่งอน แววตาของเธอแสดงออกถึงความน้อยใจอย่างสุดซึ้ง              คำนั้นทำใวห้คีอาร์ยืนนิ่งอยู่กลางลมหนาว ผิวสีพอร์ซเลนของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อไม่ใช่เพราะความเขินอาย แต่เป็นเพราะอารมณ์ที่ปะทุขึ้นจนเธอคุมไม่อยู่ เกล็ดน้ำแข็งเริ่มก่อตัวขึ้นรอบ ๆ ปลายเท้าของเธอขณะที่เธอก้าวเข้าไปใกล้เอมีเลียอีกก้าวหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าการที่ฉันพูดตามความเป็นจริงมันทำให้รุ่นพี่หงุดหงิดขนาดนั้น ฉันก็ขอโทษค่ะ” คีอาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงขุ่น ๆ แฝงไปด้วยการประชดประชันเล็กน้อยตามนิสัยเสียของเธอ “แต่ฉันไม่อนุญาตให้รุ่นพี่ออกไปเสี่ยงตายบนท้องถนนในเวลาแบบนี้... กลับเข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้ค่ะ”              คำสั่งนั้นทำเอาเอมีเลียชะงักไปเมื่อเจอท่าทีเผด็จการแบบเด็กดื้อของคีอาร์ เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาสีเฮเซลที่สั่นไหวของอีกฝ่าย ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ “เธอนี่มัน...”              เอมีเลียยังคงไม่ยอมขยับ มือที่สวมถุงมือหนังกระชับแฮนด์มอเตอร์ไซค์คันยักษ์แน่นจนประจุไฟฟ้าสีทองแล่นผ่านปลอกแขนอัสนีเหมันต์เป็นประกายวาบในความมืด เธอเตรียมจะบิดคันเร่งเพื่อทะยานออกไปจากพื้นที่ที่เต็มไปด้วยความเย็นชาของเจ้าบ้าน แต่ทว่าคีอาร์กลับทำในสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่คนรักความปลอดภัยอย่างเธอจะทำได้ เพราะเด็กสาวในชุดนอนลูกไม้บางเบากลับเลือกที่จะก้าวเดินเข้าไปขวางหน้าล้อรถมอเตอร์ไซค์อัสนีวายุไว้โดยไม่เกรงกลัว              “ถอยไปคีอาร์! พี่ไม่อยากเผลอขับชนใครแถวนี้” เอมีเลียตวาดเสียงแข็ง แม้หัวใจจะหล่นวูบที่เห็นอีกฝ่ายกล้าเอาตัวมาเสี่ยงแบบนี้              “ฉันจะไม่ถอยค่ะ จนกว่ารุ่นพี่จะยอมลงจากรถแล้วเข้าไปคุยกันข้างในคฤหาสน์ดี ๆ” คีอาร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้ใจเย็นลงที่สุด เธอสูดลมหายใจที่เจือกลิ่นเมนทอลแตงโมเข้าปอดเพื่อรักษาความสุขุมที่กำลังจะพังทลาย “การทะเลาะกันกลางแจ้งในเวลาแบบนี้ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น นอกจากจะทำให้เสียสุขภาพและสิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุ”              “แล้วจะให้พี่อยู่ต่อทำไมล่ะ?” เอมีเลียแค่นหัวเราะ แววตาของนักบินสาวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและตัดพ้อ “ในเมื่อการอยู่ที่นี่มันไร้ประโยชน์ต่อเธอ พี่ก็ควรจะไสหัวกลับไปในที่ที่มีความหมายมากกว่านี้ไม่ใช่หรือไง?”              คำว่า ‘ไร้ประโยชน์’ ย้อนกลับมาทิ่มแทงคีอาร์อย่างรุนแรง สมองของนักวิเคราะห์สาวเกิดสภาวะ 'Error' ขึ้นมาทันที เธอพยายามค้นหาคำศัพท์ทางวิชาการหรือข้ออ้างทางสถิติมาโต้แย้ง แต่มันกลับไม่มีข้อมูลชุดไหนที่สามารถอธิบายความรู้สึกจุกที่ลำคอได้เลย ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วสวนดอกไม้โทนม่วงชมพูที่มีเพียงไอเย็นจากพลังของคีอาร์แผ่ซ่าน คีอาร์จ้องมองใบหน้าของเอมีเลียที่สลัวอยู่ในแสงไฟ ความเย็นชาที่เธอเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวเริ่มปริร้าว เธอตระหนักได้ว่าหากปล่อยให้มือที่กุมแฮนด์นั้นบิดออกไป เธออาจจะต้องกลับไปเผชิญกับความเงียบงันที่กัดกินใจในคฤหาสน์นี้ไปอีกนานแสนนาน              “ได้โปรดเถอะค่ะ...”              น้ำเสียงของคีอาร์แผ่วเบาและสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันไม่ใช่คำสั่งของผู้ดีอังกฤษ หรือคำพูดของหุ่นยนต์ แต่มันคือการ ขอร้อง จากเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวความโดดเดี่ยว “...เข้าไปข้างในกับฉันก่อนนะคะ อย่าเพิ่งไปตอนนี้เลย”              น้ำเสียงนั้นทำให้เอมีเลียชะงักไปราวกับถูกสายฟ้าฟาด เธอไม่เคยคิดว่าคนอย่างคีอาร์จะยอมลดทิฐิและเอ่ยคำขอร้องออกมาง่าย ๆ แบบนี้ ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเริ่มมลายกลายเป็นความว้าวุ่นใจแทน ทั้งคู่จ้องหน้ากันท่ามกลางความเงียบที่อื้ออึง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางไอเย็นยามวิกาล               สายตาของเอมีเลียเลื่อนลงมองร่างบางที่สั่นสะท้านน้อย ๆ แม้คีอาร์จะเป็นบุตรแห่งบอเรอัสที่หลงรักความหนาวเย็น แต่การยืนอยู่กลางน้ำค้างแข็งด้วยชุดนอนลูกไม้บางเบาเพียงตัวเดียวนั้น มันช่างดูน่าเป็นห่วงจนเอมีเลียทนดูไม่ได้ “เธอนี่มัน... จริง ๆ เลยนะ” เอมีเลียพ่นลมหายใจยาวก่อนจะดับเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์ เธอก้าวลงจากรถแล้วรีบถอดแจ็กเก็ตนักบินหนังของตัวเองออกมาคลุมทับไหล่บางของคีอาร์ไว้อย่างรวดเร็ว “น้ำแข็งที่ใจยังไม่ละลาย แต่ตัวจะแข็งตายก่อนแล้วมั้งคุณหนู” เอมีเลียบ่นกระปอดกระแปดพลางกระชับเสื้อแจ็กเก็ตให้คนตัวเล็กกว่า แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มอ่อนแสงลงด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด              คีอาร์ไม่ได้ขัดการกระทำนั้น เธอซุกตัวเข้าหาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นไอของสายฟ้าจากเสื้อเอมีเลียอย่างไม่รู้ตัว กลิ่นนั้นช่างแตกต่างจากความสะอาดสะอ้านที่ไร้ชีวิตของบ้านหลังนี้เหลือเกิน “เข้าไปข้างในเถอะค่ะ... ” คีอาร์เอ่ยเสียงค่อยพลางเดินนำเอมีเลียกลับเข้าสู่คฤหาสน์สีชมพูปะการัง ทิ้งมอเตอร์ไซค์คันยักษ์ไว้เบื้องหลังท่ามกลางความหนาวเหน็บ เหลือเพียงคนสองคนที่แม้จะยังสับสนและทำตัวไม่ถูกต่อกัน แต่สายสัมพันธ์บางอย่างที่ถูกถักทอมาตั้งแต่ควิเบก ก็ยังคงทำหน้าที่ดึงดูดพวกเธอเข้าหากันอย่างไม่มีเหตุผลทางตรรกะใด ๆ จะอธิบายได้ <img src="static/image/hrline/1.gif" border="0" alt=""> 
 </section>

 
 <div class="plx-summary">
 <div style="padding-left: 15px;">
 สรุป
 เพิ่มเติม : ดราม่า ผมชอบดราม่า
 </div>

 <div style="margin-top: 10px; padding-left: 15px;">
 Quest Log
 Items Found
 </div>

 <div style="height: 1px; background: rgba(74, 44, 42, 0.08); margin: 12px 0;"></div>

 <div class="plx-summary__line" style="padding-left: 15px;">
 [สถานะ]: - 
 [ไอเทมที่ได้รับ]: -
 </div>
 </div>

 </div>
 </div>
</div>
</div>
</div>

หน้า: [1]

Percy Jackson and the Olympians Thailand's Archiver

[บันทึกการเดินทาง] Valentine’s Journal by The Little Icicle